장음표시 사용
251쪽
In Ducatum Parma ac Placentiae . I9 7
Dissidiis inter Octavium & Sedem Apostolicam LIBER III.
undequaque compositis anno Julius III. e vivis. XXIV. eripitur, cujus locum implevit MarcelluS II. vir omni Mareelli II. sentea laude cumulatus ab iis etiam , qui in Ecclesiam Rom. tia de Placentiae reianam infensum animum prodiderunt. Hanc tamen ille, 'VM e nostris peceatis A exigentibus, ut venerabilis Cardinalis io' 'Moes..io Josephi Mariae Thomasii Verbis utar , dies tantum XXII. recepta, Sedi Apo- administravit. Hic praestantissimus Pontifex , quod ad stolicae restituitur distensiones inter Gallos ac Gesarianos attinuit, se in 'Π . tota vita neutram partem secuturum declaravit, nun- 'quamque ab hoc proposito discessiarum, nisi in una re Placentina : cujus caussia vel prae dolore vitae , iomnino excessisset , vel sibi reddendam curasset, ne hac civitate Ecclesiam diutius privatam videret
Sic anno Isss. X. Cal. Majas Claudius de Villandryin urbe legatus Gallicus ad Regem Henricum II. scripsit. Sed Carolus anno ante, quasi justis Marcelli
votis obtemperans, in supremis tabulis Placentiam Romanae Ecclesiae restitui mandaverat : idque insequenti anno Iss6. persectum est, ut postea dicemus, ipsam Caesarei testamenti partem vulgantes , in qua Carolus Philippo filio eandem restitutionem injungit. In Marcelli II. locum Paullo IV. interea suffecto an- -- aio x Farnesius de amicitia Gallica deserenda , m6.
cujus promissa deerant, serio cogitavit, mraime Η -M. N. -υ. ratio fratre extincto, S. Gongaga, acerrimo Farnesii F ' nominis hoste , Mediolanensi regimine expulso. Quare Hadri re M. 4 s33.
Octavius Dux Joannis Cardinalis Moroni opera in Re- ' 'gis Catholici fidem confugit quo sibi facilius Haeentia U. ραιαν Θν M. Iedderetur , ut postea Caroli V. supremae voluntatis ' '' - executione suscepta, felicissime contigit . Porro Hie- 'ias' V ΑΝ' ronymi Corrigiensis Romanae Ecclesiae Praesulis & ex comitatu Alexandri Farnesii Cardinalis maxima ingenti c. .inaria IMO viri facultate ac prudentia Gandavi XU. Cal. Octobres an- σήμ ν i M. 3-δ DDO Cum primo convenisset, ut Octavio Duci 8c 'U Sedis Apostolicae clienti quae in Parmensi agro occupatλ-a r. MI a fuerant, ac Placentia potissimum, restituerentur, m. ρ -
252쪽
1 8 Hi Horia summi Imperii Sedis Apsolua. LIBER III. Cardinalis Christophorus Mad rutius Mediolani praeses
Octavium in Placentiae possessionem misit, arce Regi. servata , suis tamen Sedi Apsolitae Iasvir juribus , ut . ex quibu1dam occultis documentis & syngraphis hac de re firmatis percipi traditur: quae etiam sitne illa r servatione nullum per se probe cognitis Sedis Apostolicae juribus detrimentum inscrre potuissent. Haec resi- , LXXVII, turis in lihro Ducis Raynutii II. Leopoldo Imperatori inscripto, sic indicatur: post novem annos a prodisione mitis Augustini contra Petrum Aloysium) tandem domino Duci Octavito, filio Ducis Petri Alosi RESTI- TUTUM fuit , JUSTITIA A exigeure , domistum P eentiae anno Initio autem libri haec leguntur: RESTITUITUR cistas Placentiae Domino Duci GH Qio Farneso, Alio praefati Domini Petri AIo i, a C mite Augustino true dati . Postmodum vero duod viginti annis transactis , anno scilicet Is 84. arx par eter Octavio, ut primario Sedis Apostolicae clienti,
ii 22 . res tuta filii, dum Alexander Octavii filius , Campana
testante , nunquam a stentiri voluit , ut ob 1lia tantum erga Philippum II. merita Octavio patri arx ipsa concederetur. Sed magno animo, illoque vere digno, - - qui se uni Romanae Ecclesiae parere profitebatur, 1cmper institit, ut ex caussa debitae restitutionis Octavio traderetur, quomodo reapse tradita fuit regio diplo male, quod Pompejus Torellus , Campana referente, ad Terrae novae Ducem Mediolani moderatorem tulit, ut nempe hoc pacto Caroli V. voluntas impleretur Hinc Musaei, Auctorisque Mediolanensis fallaciae nudantur, quorum alter nobis credendum obtrudit, Phili
Avimadve g. uum. 11 . pum II. contemplatione Margaritae suae fororis Placentiam
I i νς Octavio restituisse s alter id lactum narrat de arce , - in immortalibus Alexandri meritis: quae praeterquamquod a
' vero prorsus abhorrent, Caroli V. dignitati maximh ''. . . Oh sunt , quem accepimus conscientiae stimulis vehe- - - . menter incitatum , in suo Testamento longe aliter omnia imperavisse, ut uberius dicemus. Exploratum enim
253쪽
D Dueatam Parma ae Placentiae. I99 enim compertumque est, Farnesiis, tanquam imperio LIBER m. pontificio subjectis, S hac in re Sedis Apostolicae mihistris, uno debitae restitutionis titulo Placentiam restitutam mille ob Caroli Testamentum, cujus voluntati Philippus II. obiectiturus , neque aliis de caussis temere excogitatis, civitatem actavio restituit. Quare documenta , quae secus loquuntur, licet vera es-.sent, neque pravis artibus omnino conficta, haec ipsa multis rationibus, & maxime iis, quas mox recensebo , nullum Ecclesiae Romanae damnum asserre ullo. unquam tempore potuissent aut pollent. I. Quia naec acta non publica , sed claudestina . S occulta fuerunt , utpote quae ipsi Carolo V. &Philippo II. omnino adversarentur , qui patriS UO lutitatem religiose exequi debuit. Quare homo Hi ---ωε-K. OGastis spanus Antonius de Herrera, insignis Chronicorum , H 'μπη m Quo
scriptor , ea pariter acta pro clandestinis habet s V& in ipsis jura Sedis Apostolicae nihilominus serva
ta fuerunt : quae quidem Sedes cum vera ac suprema Placentiae domina estet, summum ejus amplumque dominium .servatum est, & quodvis aliud jus ad ipsam spectans , quemadmodum Jurisconsulti de niunt , interque hos clarissimus Oidi adiis Laudensis , Consistorialis Aulae Advocatus, R Palatii Apostolici Oina με cim caussarum auditor Ioanne XXII. Pontifice , qui hanc sic Qvλ s in rem ita decernit : ex generali regula privilegia seu
Principum beneficia jus aheueum non exhauriunt.
a. Quamvis etiam in iisdem actis Sedis Apost licae jura servata non fuissent, Dita Octavius benefi- .ciarius per ea nullum illis detrimentum inserre potuisset , cum beneficiarius jura domini sui labefactareis onon possit , neque alios pro dominis reputare. Immo hoc agens. , de quoviis jure decedit. 3. Memorata documenta , nisi omnino conficta , fuerunt, quod pro certo habetur, feerata & elandes no saltem fuerunt , ut Sedis Apostolicae scientiam ese fugerent : quod etiam advertarit uostri fatentur. Hinc
254쪽
a oo miroria summi Imperii Sedis Apostolieae
LIBER III. nullus scriptor aequalis de his meminit, ac ne illi
quidem, qui de Placentiae restitutionis actu speciatim loquuntur. Hoc amplius, res ipsa cum Philippo II. Hi spaniarum Rege R Mediolanensi Duce tran1acta fuisset , ad quem nullum jus in Parmam ac Placentiam referri poterat , cum Carolus V. in diplomate, quo ipsi Ducatum Mediolanensem tradidit Bruxellis pridie Idus Decembres anno Is 9. quodque postmodum Ferdinandus i. Maximilianus II. ac Rudolphus II. confirmaverunt , jus nullum in eas civitates non suas , sed Romanae Ecclesiae , ac nullo modo Mediolanensem Ducatum spectantes, Philippo II. impertitus fuerit, neque impertiri potuerit. Nec Carolus in sua illa abdicatione ac diplomate aliud omnino indicavit ,
quam Ducatum Mediolanensem, ut tum erat, non Verout quondam fuerat sub Vicecomitibus , per Summos Pontifices Drannorum appellatione donatis, cum non solum Parmam ac Placentiam, sed etiam multas alias urbes sibi usurpastent : quas certe ut membra illius Ducatus hoc quoque tempore nemo compos mentis agnoscere audet. Hujusmodi fuerunt Bononia, Peru-
, sia, Nuceria , Spoletium, Astisum , Tuder , Interamna , urbes omnes ad Sedem Apostolicam pertinentes . Ad haec in Venetorum Principatu non solum Brixia & Bergonaum , sed Patavium, Fel tria &Bellu-num : in Sabaudiae Ducatu Augusta Taurinorum , Asta, Vercellae : in Tuscia Senae. & Pici : in Liguria Genua &. Fiviranum: in locis Imperii Mantua ac Tridentum . Has urbes cum multis aliis etiamsi olim per Vicecomites usurpatas, non ideo ad Mediolanensem Ducatum pertinuisse , fgillatim patefacitum est ab universa societate familiae Marchionum de Maiaspi- ΤΘ 'λ3 nis in litteris publicis IV. Idus Junias anno vinos. ad
Italiae Principes missis, & a Jacobo Augusto Thuano
summatim expressis. Et sane nunquam legimus, Deum ipsum verbis illis hue usque ponam fines tuor, Ducatus
Medio nensis terminos descripsisse , ut olim terram Ebraeis
255쪽
Da Dueatum Parmae ac Plaeentia. IoiEbraeis promissam descripsit, adeo ut Ducatus ille nitii- LIBI R III.
quam aliis tradi, nec dividi potuerit: quod postea de rebus in honorem Apostolorum Principis Deo summa religione oblatis dici posse ncgant. Hoc verum S decretorium est, in diplomate , quo Carolus V. Phili tum II. filium suum in Ducatus Mediolanensis pol
ellionem misit, sola haec verba praecipue consideranda, ubi exprimit Matum S dominium Mediolani, ac Comitatum Papiae es Anxuriae . Quare Mus euS mendacii co--πε. .a. convincitur ubi tradit , Parmam ac Macentiam eo
diplomate contineri . Scriptor Mediolanensis longius ι .progreditur cum nobis persuadere conatur, Caroli V.
ejuique laccestorum diplomata referri ad avtiquam inmad εrs aura eressionem Ducatur Medio ni, S Investituram concessam 33 - s, Da autem.
Dauni GaDario Vicecomiti. Sed non ita est, Caullidice. Diploma enim Vicecomiti concessiim essectu suo caruit , abrogatumque fuit per Germaniae VII. Viros, Imperioque dejectus inencestatis , qui illud conccsserat. Praeterquamquod eo diplomate civitates, regionesque minime comprehensae, quae ante illud tempus ad Mediolanensem Principatum jure pertinui stent ssed quae hinc illinc variis temporibus praepotenti Vicecomitum tyrannide usurpatae fuerant : idemque mencestat diploma , quod etiam Constantiensi Concilio abrogatum intelligeretur , utpote Sedis Apostolicae urbes complectens, Carolus V. nihili secit, neque illud ullo pacto memoravit. 4. Carolus in Philippum II. Regem iura majora , quam quae ille ipse habuit, traducere nunquam potuit.
inare cum Carolus violenter Placentiam postideret , nullum hinc ad occupatorem jus obveniebat: cumque optime constaret Placentiam ad neminem, praeterquam
ad Apostolicam Sedem pertinere , idem Carolus ejusmodi possessionem cum omni suo vitio in Philippunc, transmisisset : qui propterea nullum jus verum , ut Mediolani Dux , sibi inde comparasset. Si autem Philippo in Placentiam nullum jus fuit extra proditionem, C c ac
256쪽
1o1 Hisoria summi Imperii Sedis Apostolica .
ac poliationem , palam fit , Ducem Octavium inta Placentiae possessionem ab eo mitti non potuisse, quae nullo pacto ad Philippum attinebat, quamque Octavius ante Caroli mortem Sedis Apostolicae nomine restitutam acceperat. Quod cum ita se habeat, licet non falsa, neque occulta, sed vera etiam & publica d cumenta illa essent , nulla unquam legitima auctoritate valerent.
s. Tandem ejusmodi elandestinae , Occultaeque conventiones inter Philippum L Octavium, quae citra Caroli V. ac Philippi II. injuriam defendi non possunt, licet revera intercessistent quod tamen pro certo haberi nequit, cum omnes contra sentiant irritae, nullaque vi praeditae est ent, nullumque Sedi Apostolicae damnum
inferrent f tunc enim Placentia Octavio donata non
fuit , sed per eum Sedi Apostolicae restituta , cujus
crat Octavius hac in re minister & beneficiarius . Idque nulla alia ratione executioni mandatum, nisi ex merae , debitaeque restitutionis caussa propter Car li U. Testamentum Bruxellis hiennio ante confectum, nempe VIII. Idus Junias anno Isso. integrumque RPrudentio Sandovatio Philippi III. Historico ,& primum Tu densi , postea Pampelonensi Episcopo vulgatum in Caroli V. Vita, Vallisoleti, deinde Pampelonae, tum
etiam Antuerpiae typis expressa: in quo Testamento Carolus fatetur , testatur, atque declarat, se a tempore caedis Petri Aloysii Placentiam, tamquam deposito sibi concreditam, tenuisse , donec neque ad Imperium, neque ad Mediolanensem Ducatum jure eam pertinere definiretur . Pontificem Paullum III. per suos Apocrifarios a Carolo petiisse , ut Sedis Apostolicae nomine Duci Octavio & Margaritae uxori Caroli filiae ac eorum successoribus possidenda restitueretur, qu modo Petrus Aloysius eam possederat diplomate a cepto ab Ecclesia Romana , Placentiae Domina . Id tamen non absolutum, quia juribus Sedis Apostolicae
Ierpensis, eadem civitas de Principatu Mediolanensi
257쪽
In Ducatum Parma ac Placentia . Io 3
a Cesarianis jurisperitis habita fuerat . Verum cum LIBER III. haec Jurisperitorum sententia sibi parum admodum satisfaceret , Carolus multis quidem de caussis, quae ab ipso praetermittuntur , sed quae ab unoquoque facile detegi possunt, rem claudit, Philippo II. imperans , ut, mortis suae tempore hac controversia non omnino diremta, statim dirimendam curet: Placentiaque neque ad Imperium, neque ad Ducatum Mediolanensem pertinere comperta, illam uni Romanae Ecclesiae , ejusve ministris , non etero aliis, quamzis δε- cum fanguine junctis fidest Octavio Farnesio) restituat. Carolini Testamenti verba talis tantique momenti sunt, ut ea latine translata e regione contextus Hispanici vulgare decreverim, commodius ab omnibus perpendendas quandoquidem nunquam antea pro Sede Apostolica perpensa fuerunt . Immo ejus hostes per 1ummam , nulloque modo ferendam malitiam , ea prorsus dissimulaverunt, quo commenta ab se e. . cogitata eo facilius venditarent contra eamdem Sedem,
juxta ac contra decus & gloriam Caroli V. & Phili pi II. qui causta cognita , illius celeberrimae restitutionis publice factae auctores fuerunt. C c a Su-
258쪽
ao Historia summi Imperii Sedis Apostolicae LIBER III. Suprema CAR OLI U. Imperatoris voluntas Testamento declarata, ubi filio suo Regi Catholico Philippo II. imperat, ut uni Ecclesiae Romanae , non aliis, Placentiam restituat.
nuestra conciencia, Υ porque no es, nia sido nuestra intencion, ni voluntad, que por nos ni de los que de nos uuie-ren titulo ν causa, sta retenida cola alguna sin justo titulo , y deflcado queen esto de PLASENCIA se ACLARE LA VEMDAD, y se haga lo que fuere servido y justicia ,
ser pueda se averigue , determine y declare loII. Versio Latina.
luimur , ut per nor, aut per alior nostro nomine sine optimo jure quidvis detineatur , optantes in iis, quae ad rem PLACENTINAM partinent , VERITATEM ELUCERE, i que fieri , quod aequum Njustam videhitur, praeci mus , jubemus , s quam amantissime possumus , S renissimo Principi Philippo filio nostro imperamus, ut δε nostrae moriis tempore quod ad eivitatem P L Α-CENTIAM attinet, nondum absolutum , nec executiori mandatum esset , quae .de illa jure aeenda erunt ,
259쪽
In Duratum Parmae ac Placentia. ao
forme a ello determinado, que nos nO la podemos re- tener, ni dexar a nuestros sucelsores, ni perte necer al
IGLESIA ROMANA νSUS MINISTROS ENSU NOMBRE, y NO AOTRA PERSONA PADTICULAR ALGUNA , POR CONJUNTA QUESEA A NOS , aviedo en
ne co la solenidad , que serequere . Y porque algunas personas devotas ν alicio-nadas at Imperio an PRO
que mesten mal traladas , encargamos at Serenissimo Principe nuestro buo, queBaga tener la mano paraque las tales personas stanseguras de no ser molest eas ni injuriadas por talcausa ν raZOn. II. Versio Latina.
tum fuerit, eam civitatem a vobis detineri non posse , neque ad succe res nostrostra mitti , neque ad Du-eatum Mediolanensem per
tinere , ea ROMANIE EGCLESIT S EJUS MINISTRIS PONTIFICIO NOMINE . ULLI ALII , licet NOBISCUM
sanguine JUNC TO , RE STITUATUR , fervatis de
more fervandis . Et quoniam feri posiet, ut non' uulsi erga Imperium bene Uefii , qui eamdem urbem,
tamqnam DUCATUS M DIOLANENSIS MEMBRUM , a nobis DETINENDAM impense CURARUNT, peractam RESTITUTIONEM aegerrime
ferrent, Serenissimo Pri ripi filio nostro id onur ιnjungimus , ut diligenter provideat , ne quid molestiae, injuriaeque tales homines ulla patio hae de causa
260쪽
ao 6 IIistoria summi Imperii Sedis Apinosica LIBER III. Ex his gravissimis verbis, a Carolo V. cum se ad
XXV. mortem obeundam instrueret, pronunciatis, liquido
Animadversiones In patet eum optimc novisse, Placentiam ab se detineri Placentinam restit non posse , neque illam sne iii juria Apostolicae Sed is ionem Dum Uet ' in situ possessionem transmittere. Pontificia jura antea , nomine iactam. ut par erat , non suille perpensa s alias silio tam 1mpense non imperasset, ut rem attente excutiendam curaret . Cum enim Philippo imperasset , ne urbem
ulli, quamvis fecum sanguine jundio , restitueret, s de Octavio genero suo & Philippi sororio intelligens
si forte eam ad Sedem Apostolicam non spectare comperiretur , hinc evidentissime consequi videmus , Philippum II. nec boni filii , nec cauti Regis ossicio functurum, ubi jussa patris executurus Placentiam , Romanae Ecclesiae ablatam Octavio beneficii loco possidendam dedisset s quandoquidem si juris pontificii non fuisset, ad jus C sareum spectasset : neque ullo pacto in Octavium transferri , sed cum reliquo Ducatu Mediolanensi conjungi debuisset, ut justa Caroli
fideliter implerentur, tunc recens tam anxie ac perspicue Philippo filio injuncta, ne illa urbs ulli, pinerquam aut Imperio, aut Apostolitae Sedi, omnino redderetur. Neque Philippus credendus est ex Ducatu Mediolanensi urbem tanti momenti contra res sitas ac patris v luntatem detrahere statim voluisse, quando nimirum, omnibus probe examinatis, Placentiam ad Ecclesiam non pertinere compertum fuisset. Certe absque Philippi l I. dedecore dici nequit , ipsum patri adhuc superstiti, qui biennio serius, nempe XI. Ol.Octobres
anno Iss8. e vita discessit, tantam injuriam inferre voluisse. Carolus etiam paullo ante praeceperat, ut in Placentia restituenda securitati Placentinorum consuleretur , qui Ferdinando GonZagae in eadem urbe occupanda auxilium praestiterant . His autem Phi- . lippus revera consuluit per certa capita inter eum R,.1 Octavium in ita , quae principum Epistolis inserta loguntur , ubi iterum atque iterum statuitur, non quidem Dissilia oste