장음표시 사용
51쪽
eonfinia regionum Parma O Plaeenistia , quas ipse Sedi Apostoliea, O
non Imperio, se debere prositetur. 63o. Dux Rarnutius II. eum Imperatore Leo polia conqueritur de damnis per m
sites Caesareos sua pontificia ditioni Parma ae Placentia iliatis r in cujus ditionis possessionem, imposito annui census onere , i us majores immissi
fuerant. 6 33. Imperator Leopoldus damna propter necessitatem a suis militibus pontificia ditioni Ducis Parma ac Placentiae illata excusans , ea se pensaturum pollicetur. 633. Imperator Laopotaus a Duce RaInutio V. sagitat, ut suis militibus succurrat , tesatus hoc se illum incommodo sola necessitatis caussa incere : atque opportune quodlibet damnum pensatum iri promittit. 637. Dux Franciscus Farnesius , Comite Phia lippo Maria Scoto Viennam misso, ut, quemadmodum Hi promissum fuerat , pensarentur tributa , quae ipse militiabus Caesareis in Italia , nullo incis obstrictus, persolverat, cum non Imperio , sed Apsolica Sedi Ducatum suum referat acceptum , hoc obtinet diploma , in quo Imperator Leopoldus tesatur , a se ejusdem Ducis regiones una publicae necessitatis caussa incommodo assectas ; neque tamen fe
52쪽
ex mero vassallagii debito ab iis Duce auxilia accepisse , cum probe sciat , ipsum pauca tantum beneficia ab Imperio habere . Addit , Ita eadem Iubsidia, tanquam ab una Musliberalitate profecta , sibi praemia
reputare et quorum ideo memoriam perpetuo retinebit , nullam praetermissurus occasionem gratum illi animum suum offendendi: atque in aliis
diplomatibus se hoc expressissὲ decla
55쪽
LIBER Istui origin/m prima jura summi imperii
Ecclesiae R omanae in PARMAM ac PLACENTIAM a saeculo octavo ad undecimum comple ctitur.
O M A N a Ecclesa , quae propter I. 'singularem erga omnes SIOS Oeeasio opem. suos dilectionem, matrii, immo piae matris dulci nomine merito gaudet , non solum quae ad alios pertinent , nunquam sibi injuste usurpare tentaVit , α sed ubi in illas se angustias qdductam sensit, ut ab iis , qui aut animo parum aequo , aut malevolorum sermonibus impulsi, ad illam, ejusdemque jura oppugnanda prosilierunt, se ipsa detenderet , suam cunctis mansuetudinem ac moderationem testatam voluit , tam caute id agens , ut maxima
56쪽
a Historia summi Imperii Sedis Aponolica
LIBER I. iuribus probatissimis dimicare maluerit, quam vel minimam suspicionem injicere, quasi consiliis , quibus pro se utitur, filiis carissimis ac spectatissimis quidquam
detrahere velle videretur . Siquis inter Christi Vicarios perpetua actionum suarum constantia hujusinodi sensus communi Patre dignissimos sibi unquam ineste
patefecit, is certe fuit CLEMENS XI. PONTIFEX MAXIMUS in toto sui Apostolici muneris cursu. Hic
enim cum de Sancta Sede Apostolica aut suis augendis nunquam cogitaverit, quamvis per tempora & casiones id facillime licuillet , non solum ab hoc se alienissit num demonstravit, oblatamque rei suae amplificandae opportunitatem respuit, sed etiam in gravissima discrimina incurrere coactus est , summa virtute ferens quicquid novi contra se, suoique Praeces res de celeberrimis & verissimis Sedis Apostolicae, in veterrima ejus patrimonia juribus, scriptum editumque tape conspeximus. Immo hoc quoque tempore illud vere affirmare possumus, Sanctillimum Pontificem in eodem proposito mansurum non permittendi , ut de injuriis sibi toties illatis, deque juribus
Apostolicae Sedis hominum universitas historice edoceretur hoc scripto, usque ab anno IIo 8. quo Caesareum Edictum in Parmae , Placentiaeque Ducatum
prodiit, jam composito, si id quidem conscientia APontificis dignitas paterentur post tamdiu retardatam editionem, quod speraretur fore, ut, ubi contentionum ardor refrixillet, veritati, justitiaeque, alioquin per se probe cognitae atque perspectae, relicto loco, malae pariter opiniones evanescere potuissent. Quoniam autem undique nunc exauditur, in publicis de mee inter Christianos Principes instituenaa Conventibus, de urbibus etiam ac ditionibus multorum Oculorum cursu ad Sanctum Petrum, ejusque succeis res pertinentibus libere decernendum, Apostolica S des , utcumque licet , ejusmodi conatibus nunquam
ante auditis cum ex officio resistere debeat, sua jura, pam Disitigoo by Cooste
57쪽
In Ducatum Parma ac Placentiae . 3palam vulgari tandem jubet, ut quae post ciculorum memoriam de patrimonio Principis Apostolorum , tam gravi Romanae Ecclesiae dedecore , sancienda jactantur, ea cum divinis, humanisque legibus pugnare, omnibus innotescat. Cum vero inter omnes illos , a quibus liaec tempestas excitata est , Mediolanensis auctor cujusdam libelli, qui Animadetersones inscribitur , excelluerit, cumque constet , ipsiim incredibili quadam licentia summum Pontificis in illas urbes imperium , & ,
quod erat expectandum, sacram ejus potestatem convellere moliatur, hunc unum tot turbas contra Sedem Apostolicam suscitavisse putamus, maxime cum m moratum Edictum post Animadetersones statim in publicam lucem prodierit. Quare ex uno Mediolanensi libello consilia omnia, quae hodie in judicium conspectumque hominum Veniunt , praecipue manarunt. Quae cum ita se habeant , nostrum erit istud opus diligenter excutere, M an veritatem, per nos Christianos , Catholicosque rebus omnibus praeferendam, doceat, attente considerare. Haud equidem immorabor in suspicionibus , quas auctor jam inde a principio contra Aulam Romanam, Summumque Pontificem hominum animis inserit, divinatione se assecutum esse contendens , a CLEMENTE XI. Declaratissem suam promulgatam ad Mem obumbrandi , s fas esset , olendorem vilyricium
armorum Italiam in libertatem vindicantium . Cum enim,
ipsomet fatente, id puris sustucionibus per calumniam inventis innitatur, hinc videre poterat, utrum illas scriptis suis vulgare debuisset , & an ad optimum , fidumque consiliarium pertineat, in Principum mentes , praecipue contra propriae Religionis arbitrum tam
noxias ac parum aequas cogitationes ingerere. Post haec, omum Italiae civitates supremae Imperatoris p testati subes te praedicat, quod omnes, ut ait, nemine excepto , uno ore emcladant, illum pro totius terrarum. A a Or-
H. Caesarianoriam jura in Parmam ac PlacentIam Mediolanensi scripto ex
Scripti Medi Ianentis institutum.
Animadversiast. 's π. r. 3. Omnes .
58쪽
4 HMoria summi Imperii Sedis Apostoliea
LIBER I. Orbis Domino existimandum, atque hoe jur Imperatori
Aminadores .um. s. acquiri in actu electionis . Hinc sit, ut magna auctos. Haec aux- ritate pronunciet : Hae autem praesumptio fortius Speculiari jure competit Imperatori respectu omnium civitatum S locorum Italiae . Jam probe scimus, ingentem Jurisconsultorum tum in Italia, tum in Germania numerum , Mediolanensi persimilium , qui se opini nibus legultiorum cerebro insidentibus duci sinunt , nonnullis Imperatorum Antonini & Justiniani verbis, quasi divinitus traditis, tantopere adhaesisse , ut Imperatorem totius Orbis Dominum proclamarent, quod Friderico I. se Disis atque Orbis Dominum vendita . n. csis prid. M. a. di occasionem praebuit, sicut Radevicus testatur. . .. Atque illis temporibus, quibus Gibellinorum bella
V.-9. X.L . c. flagrabant, alii de Iurisperitorum ordine minime dema m M.too. νο- fuerunt , qui liberius quiddam proferre non dubita-o o aisn.ἡ ω,. runt. M Sed teste Artiro Duckio Britanno , juris Imri, Roma- consultissimo , qui a verbis libri Mediolanensis, id est V A, - g omnes uno ore concludunt, immane distentit, haee omnia
rearum M. a. eap. g. communiter refeHuntur ab interpretibus f e antiquis,
S a recentioribus fere omnibus . Immo Duckius praeterquamquod falsum esse docet, hujus rei comprobationem e Sacris Litteris depromi, rem ipsam nullam plane esse ostendit , & Romanarum Iegum aequitati adversari, ac pariter a Jure Gentium manifeste abhorrere . Imperatores etiam pro se & contra alios Principes de Imperii sinibus testes ac judices recte deligi posse negat, & cum Mundi Dominor se ipsi nuncuparunt, solum hyperbolice ait esse locutos, atque arroganter Interpretes & inepte s quippe qui cum vetere Augusti, Tiberii ac Titi Imperio novum istud sine dubio mi- ι .itz.is s. q. scuerint. Quam rem non solum ab Hugone Grotio , sed a multis quoque aliis ejusmodi opinio parum honorifice excipitur, velut unis auctoris verbis innixa, cum de facto agatur, non de Imperatoris jure, quod, Duckio animadvertente , nullis rationibus defudi ρ
res. Verum si Mediolanensi Scriptori id etiam a n
59쪽
In Ducatu Parma ae Placentia . Ihis facile concederetur, quod nullo pacto conceditur, sibi haud leve onus sustinendum esse non videt, ostendendi, primum Occidentis Imperatorem postremi Orientalis filium 8c heredem quodammodo milles negandi quod omnium consensu receptum est , a Leone III. Pontifice amplissimam Occiaentalis Imperii dignitatem institutam , Caroloque Magno delatam , de quo infra Risior sermo a nobis habebitur: amrmandique, id Carolo propter Romani Imperii successionem Mabsolutam jurium omnium ad ipsum Imperium pertinentium hereditatem , contigille . Sane Jurisperitus Mediolanensis maximas in 'angustias se hic concludi sentiret , quoniam ipsi Germani atque illi quidem ,
quos de Imperatorum suorum finibus proferendis valde sollicitos esse accepimus, minus cum ipso consentiunt, immo ut frivolum falsumque hoc omne refellunt . Inter alios audire juvabit Hermannum Con-ringium , qui initio libri de Finibus Imperii tale inscripsit argumentum : Romani Imperii vererer res ac jura ad Germanicum Imperium non pertinere , adeoque uechujus sines ex Romanis illis petendos . Multo autem Ggnificantius Germanus pariter Samuel Pulandorfius , sub Severini de Monetambano nomine delitescens, vocat puerilem valde errorem sententiam credentium , regnum Germanorum in antiqui sius Romani Imperii vicem
subiisse, S hoe in illo eontinuari. Quod effatum hisce
verbis sapientissime firmat : Cum sud Imperium is , eujus fedes Roma erat , dudum fuerit des Hum, aute- quam Germania unius instar Rerni habere caepisset. In eandem discessere sententiam Monaambani interpretes , Utricus obrechius , Pacificus a Lapide, joannes Georgius Κulpisius, Christianus Thomasius , & Gerardus Titius, Germani omnes, atque Heterodoxi licet obrechius Catholice obierit omnesque ab Italia ac
Sede Apostolica averso animo, quorum verba in me dium producere supervacaneum censeo , una eorum ratione contentus . Grotius tamen eos libere perstringens,
60쪽
s Hisoria fummi Imperii Sedis Apsolicae
gens, qui secundum veteris Imperii speciem de hoc recenti disputant, scriptum reliquit: Nescio quam Iubrogationem hujus Imperii in lilius locum sibi confingunt. Et quidem si Grotius, quem ejusmodi rerum scientia omnibus pnestitisse compertum est , hujus jubrogationis fundamentum frustra se quaesivisse ingenue fatetur , idem etiam ab aliis incassum quaeri, libere astirmandum erit.
Alia deinde Jurisperiti Mediolanensis modestior
prosccto, minus tamen vera propositio Videtur, omnium nempe civitatum s locorum Italiae , quodque
consequitur, Parmae s Placentiae, pro domino Imperatorem vile habendum . Quae quo firmius roborentur, nescio cujus Ascanii Hordei Canonicorum Lateranensium familiae alumni manes excitantur, ut ab hoc homine doceamur, Placentiae vel a primis temporibus, quibus a Romanis Colonia deducta est, semper Imperatores dominatos fuisse. Hinc ut rem suam Hor- deus helle conficiat , ab Orbe condito exorditur tum adit Assyrios, flectens ad Deboram apud Ebratos Judicis officio functam, inde ad Gallos , Etruscos, 'Trojanos, ac deinceps ad Imperatores, donec tandem longo itinere fatigatus in Caroli V. temporibus stravissime conquiescat . Sed quamvis Hordeus una cum suis gregalibus, si superesset, ut justum responsum obtineret, alio amandandus emet, his tamen pi termissis, ex eo sciscitari possemus, de utro Imperio Orientaline , an occidentali disputare velit. Quod si
forte de hoc loqueretur, tanti quidem non esset recordatione repetere quae ante Romanum Imperium, a Julio Caesare constitutum, evenerunt , quando R manorum Coloniam Placentiam fuisse deductam, traditum est. Pervulgatum enim atque omnium sermone tritum existimamus, nomen Occidentalis Imperii ante Carolum Magnum, octaVO exeunte saeculo, nunquam exauditum. Si vero non de occidentis, sed de