장음표시 사용
61쪽
In Dueatum Parma ao Placentia Tquoque ostendendum esset , post Carolum Magnum Graecum Imperium in Italiam fines suos protulisse , aut saltem, ut supra monuimus , Occidentale Imperium in Orientalis jura omnia successille . Pr terquamquod Hordeus una cum suo sectatore nons ne magno dedecore dissicilis negotii aleam subiret, si nobis. demonstrare cogeretur, Parmae & PDeentiae urbes ante Carolum Magnum Graeco Imperatori paruille. Certum enim est, vetere Imperio com ruente , Odoacrem Herulorum Regem, Ennodio
teste in vita Sancti Epiphanii Ticinensis Episcopi, in
suam potestatem Placentiam redegisse, deinde quemadmodum Camodorus memoriae prodidit, scripsitque de Placentia Procopius, utramque in Goth rum manus devenisse . His demum Rex Francorum Theodebertus potitus est , qui, Mario Aventicensi auctore, anno s4o. A Hiam universam vastavit. Ab Exarchis Ravennatibus postea utraque urbs capta est, mox a. Langobardis: rursus ab Exarchis, Κ Lang bardis recepta , denique, ut in si a narrabitur, Sedis Apostolicae imperio accessit. Et quamvis etiam semper ad Graecorum dominationem spectat lent, nullum hinc tamen adjumentum adversariis suppeditaretur , sed potius Ecclesiae Romanae, cui Carolus Magnus, Italicae libertatis assertor, simmique Pontificatus acerrimus propugnator, tum quae ejus erant, restituit , tum illi plenum imperium tribuit in ea omnia , quae Graeci cis mare Ionium possederant . Hoc ipsi ratum sua sponte fecerunt quo tempore inter se ac Leonem III. de iis convenit , quorum paullo post mentio instituetur, ubi, siquis rationi, rectoque sermoni locus relinquatur, luce clarius patefiet, Caesarem, tanquam Occidentis Imperatorem, aut, quod maximum est , tanquam heredem Caroli Magni , ejusdemque successorem, regiones ab Apostolica Sede possessas occupandi quovis jure carere . Et quo niam erroris nebulam dissipare nemo potest, A ad
62쪽
V PI pinus a Larigo bardis Ecclesiae regiones liberat.
3 H soria summi Imperii Sedis Aposoli
Veritatem accedere , quin rerum origines diligenter inquirat, dum ea , quae ad Occidentis Imperium , in Carolo Magno inchoatum pertinent , agitantur , institutum nostulat, ut Caroli patrisque Pipini tempora quam brevissime percurramus. Cum Stephanus II. Pontifex a Pipino petiisset , ut contra Aistulphum Langobardorum Regem , eo quod, sicut in Hildesheimensi Chronico legitur, res Sancti Petri abstulerat, comparato auxilio Sedi Ap stolicae , Romarque succurreret I in Italiam idem Pipinus magnis itineribus properavit, ubi victum Aistulphum , ut eivitatem Ravennatium csim aliis diversiis civitatibus , contra jus fasque usurpatis , Sedi Ap stolicae redderet , jurejurando obstrinxit . Sed quia fidem Aistulphus rursus violavit, promissis stare armis coactus fuit: Zc quemadmodum ait auctor aequalis Bibliothecarias sive Anastasius , de his temporibus Aerissima tradens, ut a Beato Petro atque a San-m Romana Gel a , Oel omnibus IN PERPETUUM Antiscibus Apostolieae Sedis urbes illae, Deo in hol eaustum oblatae, detinerentur, Pipinus non solum declaravit , verum etiam scripto de more firmauit . Praeterea Fulradus Sancti Dionysii Abbas, Pipinique Consiliarius , Aistulphi Regis ministris comitantibus , per SINGULAS ingrediens civitates tam Pentapoisor , quam AEMILIAE non ait per aliquar, sed per fletulas) ubi obsides & singularum urbium claven accepit, statim ut Romam venit , 'sas claves Razevnatium urbis , quamque DIVERSARUM eietitatum Vsus Ravennatium Exarchatur in Sancti Petri eonfessone collocavit cum diplomate , quo Pipinus Sancto Petro, Stephanoque Pontifici , atque omnibus ejus succe ribus Aulimibus PERENNITER possidendas atque disponendas urbes illas tradiderat. Profecto haec summum Ecclesiae Romanae imperium significant . Hae civitates ,ruarum Anastasius nomina recitat, & a quibus obsi-
es & claves Fulradus recepit , una & viginti nu
63쪽
In Dueatum Parma ae Plaeentia ἰ
merabat tur. Quoniam vero his urbibus, quas Aistul- LIBER I.
phus Ecclesiae restituerat, aliae nonnullae deerant, post -- ejus mortem, quae anno 736. ineunte contigit, De- 73
1iderius illius Comes stabuli ac Tusciae Dux Regnum Langobardorum assectans , ad Stephanum Pontificem, ut sibi hac in re auxilio praesto ellet , confugiens , Ful rado Abbati , Paullo Diacono fratri Pontificis ,& Christophoro a consiliis ipsius, se redditurum, ut
ait Bibliothecarius, profisus est civitates , ρμα remas ferant : immo es eoplina daturum munera, conscripto palam jurejurando 1popondit.
In Carolini Codicis epistola VIII. quae post AN Lstulphi mortem a Stephano ad Pipinum scripta est, tu sis'. s.di
Uesiderium restituere Beato Petro RELIQUAS civ Apostolieae a Pipinotates, jurejurando Ful rado pollicitum mille legimus. traditis comprehen- Insuper Faventia, Forum Cornelii, Ferraria, Auxi- is .mum, Ancona , Numana, & Bononia cum suis agris in eadem epistola memorantur . Haec tamen
numeratio urbes omnes non complectebatur, cum
in Pipini diplomate, quod ab Anastasio magna cum fide paucis verbis perstrictum ad nos pervenit , de
milia quoque intra Exarchatum comprehensa, d ceamur . A ilia non est urbs, sed peculiaris provincia certis, propriisque terminis circumscripta , quae ab AEmilia via , per Marcum A ilium Lepidum consulem ducta, id nomen accepit. Haec a P centia incipiens perque urbes Parmam , Regium Lepidi, Mutinam , Bononiam , Forum Cornelii , Faventiam, S 'rum-Livii , Camenam ducens , Arimini viae Haminiae , a consule Crio Fuintiuio AE milii collega stratae, .dii. ex Strabone, adjungebatur. Viae A iliae origo per εα- - Titum Livium paucis describitur ubi ait de con- bὶ in. 33. cap.a. sule Rimilio: Viam ah Flacentia , ut Flaminia committeres , Ariminum perduxit . Ergo pars illa Galliae
Togatae seu Cisalpinae , quae propriam per se provinciam constituens, a situ , Romae ratione habita, Gallia Cisadaua vocata fuit, postea lapsu temporis, ut saepe B fit, Disitirco by Corale
64쪽
fit, vetere omisso nomine, alterum sumpsit ab , lia via, quae mediam secabat, ejusdem viae longitudinem aequans . Domitiani Imperatoris tempore, quo Martialis floruit , univer e regioni AEmiliae nomen jam adhaesiste patet . Poeta enim, in Foro Cornelii degens, ita librum suum alloquitur.
Romam vade liber: s , Oeneris unde, requiret,
AEMILIAE Gera de REGIONE .iae .
Sub posterioribus Augustis nomen idem retinuit, ut liquet ex lihello de Provinciis Romanis, Antonini Itinerario per Aldum, Junetas, & Andream Scholium adjuncto. Saeculo sexto , quo in Galliis Marius Aventicensis , M in Asia insignis scriptor Agathias vixit, A ilia provinciae nomen passim celebrabatur . Ille enim in Chronico, de quo supra , 2 illam provinciam appellat s hic vero in accessione ad Historiam Gothicam Procopii de eadem sic meminit : AIpium jugum , quod inter Tufeiam S AEMILIAM protenditur. Saeculo post Agathiam Geographus Langobardus Anonymi Ravennatis nomine vulgatus haec habet: Proxima suprascriptae prosinciae Liguriae Transpadinae es PROVINCIA , quae dieitur AEMILIA . Ut vero ad Pipini & Caroli Magni, qui eam provinciam Ecclesiae donarunt , tempora deveniamus , Paullus Diaconustum florens, de Λ ilia quoque, ut infra patebit, sermonem facit. Quare Platina , in antiquis Sedis Ap stolicae monumentis apprime versatus , quae Sixti IV. Pontificis jussu in volumina redegit, cum in DonatiO- ne seu Restitutione Pipini generalia Exarchatus , Pe
tapoleor , PEmiliaeque nomina animadvertisset , ejus Donationis summam his verbis per fines certos iacontinentes non obscure descripsit : Redditus itaque Romanis Exarchatus es : qui sid Padum , S Apenninum interjacet a Placentinis usque ad stagna Venetorum,
o quidquid intra Isaurum flumen, Apenninum, S Adria
65쪽
, In Dueatam Parma ac Placentiae . IIκcum continetur . Et sane usique ad statua V Miorum LIBER I. sapientissime Platina . nihil enim aut Imperatoris Exarchis aut Langobardis cum Venetorum insulis erat , quae tunc proprio jure utebantur , & hac de caussa etiam postquam Carolus Magnus Italiam suae potestati subjecit, ab hoc regno sejunctae, in sua libemtate perstiterunt. VII Porro AEmiliam longe lateque patentem Sedi tam Am Iliam Apostolicae a Pipino fuisse donatam, non solum Pla- Pipimis & Carolustinae , verum etiam aliorum insignitim Scriptorum Ecclesiae donarunt. testimonio comprobatur. Nam Bibliothecarius , aequalesque Pontifices in Carolini Codicis epistolis , aeque ac Ludovicus Pius in sua Constitutione, generalibus locuti sunt vocibus, nulla ad arctiorem significationem indicandam usurpata: quae res plane Omnium Historicorum , non unius , sed variarum gentium, consensione firmatur. Praeterquamquod eum
natione illa amplissima & tantopere hominum linguis celebrata , quam Carolus Magnus unxit, priorem Pipi ni patris renovans atque augens, luculenter constat, illam , quanta quanta fuit, supremae Sedis Ap stolicae potestati accessisse post ultimam Langobardorum cladem , M post Desiderii Regis cetivitatem :quam Anastasius illum subiisse testatur ex nimis Oh- firmata pertinacia , qua non modo urbes, jurejurando promissas , Sedi Apostolicae non restituerat, verum etiam inEcclesiae populos saeviens, Romaeque ipsi minas intentans, per summum nefas alias atque alias invaserat. Jam vero ex epistolis XIV. XV. ac XVII. Carolini Codicis abunde fit mani stum, Pontificem Paullum I. postquam se variis fraudibus ac periuriis a Rege Desiderio circumventum animadvertisset, certiorem hac de re Pipinum fecisse, atque ab co petiisse opem, quae, utroque fatis defuncto , Sedi Apostolicae a Carolo Magno lata fuit. Etenim, teste Anastasio, Hadrianus I. a Desiderio alias urbes , Faventiam, Ferrariam, & Comaclum vi sibi ademptas, Raven-
66쪽
II Hisoria summi Imperii Sedis Apostolis
namque obsessam conspiciens , quamvis , ut omnia redderet, novis se sacramentis obstrinxisset, ad Carolum Magnum summa cura scripsit , ut, scut suas pater faustiae memoria P pinus, S i e Decurreret atque subveniret Sanctae Dei Ecclesiae, b ag Hae Romanorum seu Garebatur Ravennatium provinciae, atque plerarias Beati Petri justitiar N ablatas eivitates ab eodem Desiderio Rege exigeret. Sed cum nec precibus, nec promissis Carolus Magnus Desiderii animum flecteret , ut quas abstulerat , pacifice redderet eivitates, illum armis subegit . Carolus deinde Romam profectus , Pontifici Hadriano urbes Sedi Apostolicae pridem ereptas palam restituit, eidem Sedi a Pipino donata magnopere amplificans & accurate distinguens per de- gnationem confinium, Aut in eadem Donatione mon' tur, ut inquit Bibliothecarius , qui Documentum, per Etherium Capellanum & Notariam ejusdem Caroli conscriptum prae manibus habuit, illudque una cum E clesiasticis, ceterisque Principibus , totius Regni nomine signatum, in religionis argumentum super Pri cipis Apostolorum corpus collocavit. Urbium, Provinciarumque fines certi atque immutabiles, quae olim Langobardis ereptae , tum Ecclesiae restitutae fuerunt, paucis ab Anastasio indicantur, tui, cum Diploma injuria temporum interciderit, nisi orte alicubi delitescat , eorum finium memoriam nunquam perituram nobis servavit . Verba ejus haec sunt: A Lunis cum Insula Orsca . Deinde in Suriano. Deinde in Monte Bardone . Inde in Verceto . Deinde is PARMA. Deinde in Regio, I exinde in mutua , atque monte Silicis , smulque UNIUERSUM Garebatum moenuatium , Aut ANTIQUITUS erat, atque ρυ- .incias Venetiarum N Uriam , necnon S eunctum. Ducatum Spoletinum N Benevientanum . Hoc in loco Surianum, ab aliis Sergianum appellatum , Sererana civitas est ad fluvium Macram . Antiquus Auctor
Chronici Sancti Vincentii ad Vulturni fontes hujus
67쪽
In Dueatum Parma ae Plaeentia . I3 Carolinae Donationis meminit, ubi etiam ejusdem LIBER I.
eompendium adducit. Meminit pariter Leo Ostien- a Cti . caum. m. r.
sis, qui tamen, ut h ab insigni viro Joanne Morino V8 3 animadvertitur, illam cum Pipini Donatione permi- b Da temporau Roma-scuit. In supra memoratis Anastasiii verbis de A i--b: Iz ' lia siletur, quae a Pipino aperte nominatur, quia in hujus Donatione generalia verba usurpantur e secus vero actum a Carolo Magno, qui certis finibus, i cis & civitatibus, quae limitum loco essent, provi cias designavit. Quare agmina rursus nominanda non erat, quoniam fines per montem Bardonis, Berceti, Parmaeque agros, quibus A ilia in illis locis circumscripta a Liguria dividebatur , perducti , eam cum sitis urbibus fatis notam faciebant . Quinque & eas inter se varias Italiae divisiones traditum est veterum memoria fui ste celebratas , Augusti, Strabonis, Η driani, Ptolemaei, & Constantini . Nulla tamen ex his Caroli Magni temporibus obtinuit. Alia tum in usu versata est, cui Ravennas Anonymus, & Paullus 'U
Diaconus, alter septimi, alter OctaVi saeculi scripto D. c mi rimam in res adhaeserunt . Uterque in Italia decem & octo urem lib. a. cv. it. . provincias statuit, quarum decima AEMILIA ponitur, post quam undecimo loco Flaminia, deinde duodeeimo Picenum collocatur. Hae tres provinciae non casu aliquo , sed certa ratione, cum omnes Ravennae Exarchis subessent, inter se conjunctae videntur. Breviter
quidem Paullus Diaconus , sed , ut solet , verissime hisce verbis AEMILIAM describit: Λ ilia a Liguria incipiens, INTER Apenninas Alpes , s Padi fluenta
very us Ravennam tergit. Haec locvletibus arbibus deco
ratur , PLACENTIA scilicet, PARMAque, Regio, S
Bononia, Corneliique Foro , cujus eastram molas appellatur . Nihil de Mutina Paullus, quia, ut opinor, ex Flavii Blondi sententia , jacuit illo tempore quata D ,r. solo. Verum, cum de ea in Caroli Magni testamento fiat mentio, rursus arbitror per illud tempus excita
tam fuisse . AEMILIAM , qua vergit ad occasum ,
68쪽
I Hi oria summi Imperii Sedis Aristolisa
flumen Trebia interfluebat , quod prope Placentiam in Padum influit . Illi ad Orientem Vatrenus erat , ad Septentrionem Padus , ad meridiem Apenninus. Provinciam hanc a Carolo Pontificatui fuisse traditam, probatur satis superque ex LI. LII. M LIV. Carolini Codicis epistolis , quas ad eum scripsit Hadrianus I.
conquestus , Leonem Ravennatem Archiepiscopum DIVERSAS AEmiliae civiliater sui juris fecisse. Non ait unam aut duas , sed diserfas : quod frangit conatus Mediolanensis Auctoris, haec nimis libere essundentis: Carolus Magnus sibi resemisit 2 illam: idque Sig nil sententia tueturi, qui, si hoc sibi e calamo excidere passus est , rem falsam omnino pronunciavit, cum Sigonii unius auctoritas tanti esse non debeat, ut quod octingentis ante ipsum annis cvenerit , tacentibus omnibus, tanquam ab Oraculo prolatum, i se nobis credendum proponat . Sed alibi hoc a nobis fuit explicatum. Quare contra Sigonium atque alios, qui in ejus verba religiose jurare parati sunt, apte hoc Cardinalis Baronii effatum aut primum principium produci potest: Ωuod a RECENTIORI aumrede rebus ANTIQUIS Me alicubi VETUSTIORIS
AUCTORITATE profertur , CONTEMNITUR. Jam
Parmam ac Placentiam a Pipino Sedi Apostolicie donatas , intra 2 illam contentas fuisse , a Paullo Diacono percepimus: qui pariter de aliis ejusdem provincia
locis accurate nos docet, quae aliquot annis ante Ai-stulphum Liuiprandus Langobardorum Rex occupaverat . Diaconi verba proseramus : Rex quoque Limprandus castra AEMILI 'ranianum, S Montembellium , Buxeta 'S Perficeta, Bononiam se. invasit . Primus horum locorum , Vulgo Foroovo , ad Tarum situs, decem millia pastinim a Parma distat . Euxeta secus Padum Cremonam versus jacent. Per ceta a Mutina novem millia passuum ablunt . Montembellium, nunc Monteviecchio circa Bar anum in agro Mutinensi positum
dicunt. Fines Bardoris montis, unde Bardi opidum ad
69쪽
In Dueatum Parma ae Plaeentia ἰ i s
illius radices situm , nomen desumpsit, usque ad Ver- LIBER I.
cetum seu Bereetam , ab incolis Berce appellatum, qui locus Tarum , Parmamque amnem interjacet, Protendebantur , ubi, ex Paullo Diacono ., in Sancti Lμο- - - Remigii honorem coenobium Liuiprandus exstruxit. Atque hic animadvertendum est , iter ab Anastasio secundum Caroli Donationem indicatum, idem esse, quod hodie in Apennini transitu ab Ericis Portu Pa mam proficiscentes frequentant . Nam a Portu Ericis SereZanam, SereZana ad Uillamstancam, a Villaira x a Apuam sive Pontremulum, a Pontremulo Bercetum, a Berceto Foronianum , hinc Parmam itur . Ex his omnibus intelligimus quam recte atque distincte a Carolo Magno fines Sancti Petri ditionis constituti fuerint. Verba pariter, quibus Anastasius ad eos describendos est usus, illius Donationis tempore omnium sermonibus trita ac celebrata fuisse constat. Haec at- 'que alia a Joanne Morino clarissimo viro accurate
Carolus Magnus Sancto Petro Exarcharum donans, IX. non quidem ut tum erat, cum eum Langobardis Explicatur Exar- ademit, fed Aut antiquitus erat, quemadmodum leta si atu. Ecule do-gimus in LIV. O ini Codicis epistola, & in di- μ' - 'plomate apud Bibliothecarium , non solum Regium Lepidi & Armam, urbes nominatim expressas, largitus est, sed totam P inam, velut provinciam ad Exarchatum antiquitur pertinentem, cujus proVinciae caput PLACENTI A fuit, a Procopio AEMILIAE PHπ -G. b. m.
eeps nuncupata. Hoc non solum narratur a recentis- ωρ ν .smis , minorumque gentium auctoribus , quales , dum antiquissima aguntur , in Mediolanensi scripto adductos miramur, sed a tertio Ra vennate Exarcho, 8c a Romano Patricio , Smaragdi successore: omnemque hae de re dubitationem tollunt hinae litterae ab eo ad Childebertum II. Francorum Regem scriptae αννα, Daise a m in
siliis Comitis Palatini ad Rhenum una cum multis
70쪽
rs Historia summi Impersi sedis Apsolleae
LIBER a. aliis vulgavit, & deinde Andreas Duchelaius Chri--βον. Francor, tom. s. stianissimi Restis Geographus: quod a me dictum v
m' lim , ut caecutientibus facem admoveam . In Epistola XXXIX. Childebertum tum foedere contra Lang hardos cum Imperatore Mauricio conjunctum Exarchus monet, se Authari eorum Regi Altinum, M tinam . Mantuam, Parmam , Forum Cornelii, &Placentiam eripuisse: Non solas, quas fusterius diximus civitates , fra alias, idest PARMA , Regis , atque PLACENTIA eum suis Ducibus atque plurimis Langobardis Deus Sannae ROMANAE REI PUBLIC E νυ ravit , nimirum Exarcitatui, qui intra Ducatum seu R manorum Rempublicam continebatur, quemadmodum ab Anastasio, cujus verba praetereo, non uno in loco docemur: ideoque cum dicebatur Respublica, utrumque designabatur. Patet hoc etiam ex epistola decima a Gregorio II. ad Ursum Venetiarum Ducem misisa , ut RPaullo Exarcho opem ferret, qui Ravennaa Liuiptando Langobardorum Rege expugnata, uth --. D narrat c. Paullus Diaconus, in eas Insulas se receperat . Pontifex enim Ducem orat, ut una cum Exarcho velit no syra vice , quod ait, pariter decertare, ut adpriptistim sarum SANCTAE REI PUBLICAE Rameis redeat, utque in satu RU PUBLICE vivere possit.
νῆ' 33. AE 33. Sanctus Gregorius Pontifex aliquot ad hunc Exar
i :: chiim Epistolas mittens, questusque de illo gravissime,
Lib. s. eadem Reipublicie voce hoc pacto utitur: Ejus in nos in RV ' malitia gladios Langobardorum vicit, ita ut benigniores videantur hostes , qui nos tuterimunt, quam REIPUBLICAE judices , qui nos malitia Iua, ruinir, atque Dia in s. ν. - mittu- ciis cogitatione consumunt. Erchempertus in Lango--'φ'-hardorum Regum serie, quam Paulli Diaconi additamento praeponit, hoc vocabulum adhibet. Adhi-het etiam post Exarchos expulsos Anastasius Bibli thecarius saepissime . Nobis igitur in hanc vocem costitationem intendisse sumiat : haec enim aliud insia comprobandi rationem suppeditabit. Urbes ,