장음표시 사용
71쪽
In Dueatum Parma ae Placentia. II quas iam memoravimus, quaeque initio ante Lango- LIBER I. hardorum adventum Exarchatui paruerant, se eidem Exarchatui Romanus Patricius Dei beneficio reent ravi e testatur. Id quoque a Paullo Diacono tradi- Lib.a. p.rε. as. tum est , qui Alboinum , statim ac in Italiam pervenit , solas provincias Venetiae terrestris Liguriatque Occupasse narrat , non quidem ae illam , quae in Exarchatus potestate perseveravit. Eo igitur adducta res est , ut concludamus , Parmam dc Macentiam, secundi Exarchi Smaragdi tempore occupatas fuisse
a Clesto succesbre Alboini, qui primus in Italia Rex
Langobardorum fuit, Autharique praecessit, cui postea Romanus Patricius eas civitates abstulit. Italia enim Barbarorum praedae rapinisque patefacta , postquam Occidentis Imperium cum Augustulo desiit anno 47s. Justinianus demum anno s37. Belisarium Patricium , & anno pariter ssi. Narsetem ad Italiam liberandam misit. Cum vero Aula Constantinopolitana de Narsetis potentia in suspicionem venisset, is anno sε . dejectus fuit imperio a Justino juniore, qui Longinum , Exarchi idest Vicarii sui nomine , illo miniim , honestavit . Quod Narses moleste ferens,
anno insequente Alboinum Langobardorum Regem in Italiam vocavit: quam statim magna ex parte devicit . Tum ea loca, in quibus Exarchur dominabatur, Exarchatus appellata e quem magistratum Ravennae constitutum 1eptemdecim Exarchi per centum ac nonaginta annos gesserunt: qui postea multas ob caussas a Joanne Garnerio in notis ad Diurnum recensitas, tyranni populorum audierunt. Romanus Exarchus iii 'epistola X. ad Childebertum Regem scripta , illi
etiam priore epistola in memoriam revocata, idem his verbis nunciat: Praeedentibus autem scriptis nostria designasse vobis meminimus , quod dum ad obgrin via PARMAM .es Regium atque PLACENTIAE eisit rea proficisceremar, Ducer Langobardorum uidem cons rati in Mantua civitate nobis eum omni festuariose ad
72쪽
X. Rursiis Exarchatus explicatur.
18 Hisoria summi Imperii Sedis Aponoluae subdeηdum se SANCTAE REIPUBLICAE RHepimus ,
Alios eorum is ob der accipiens: Ravennam remeantest,
in Hipriam provinciam eontra hostem Gra sum deliberavimus ambulare. Verba his significantiora desiderari non possunt et & scriptor, qui ea protulit, gravitate atque auctoritate, quam qui maxime, pollet . Illud silentio transmitto quod Musaeo in mentem venit, Parmam insuper Langobardis ereptam fuisse a Callinico, qui quartus Ravennae Exarchus anno s98. RΟ-mano successit, De eodem Grasulso Fori Julii Duce meminit Paullus Diaconus, cujus historia ex his Romani Patricii epistolis incredibilem lucem mutuari potest . Cum haec igitur certissimo sint Romani Exarchi testimonio comprobata, nullus dubitandi locus relinquitur , quin Parma s Placentia intra Exarchatum , secutantiquitus erat, comprehenderentur : qui jam, ut an
tea dictum est , in amplissimam formam a Carolo Magno Beato Petro S ejus meario Sanctissisno Hadriano Papae sussi agiis omnium fuit traditus atque consensu : quem actum pariter signavere Episcopi, Abbates , Duces, Grinones , idest Comites, ceterique minores Principes , qui una conjuncti publicam Regni majestatem referebant . Propterea hoc ab insigni memoriae nostrae auctore Observatu dignum jure optimo reputatur . Hinc Monachus Trium fontium Albericus egregie explicavit quid tu Donatione Carolina sibi vellent ea verba , quibus Carolus ait, se Ecclesiae donare Exarchatum , Aut antiquitus erat, qui equid nimirum per LONGA TEMPORA Langobar di Romanis abstulerant, Carolus eis restituit. Tum enim Parma , Placentia , Regium Lepidi & Mutina jampridem in Langobardorum potestate fuerant, ut duplex Regum udpraudi & Ratchisii diploma a Petro Maria Campo vulgatum , de Placentia id declarat, deque Parma alterum quoque Ratchisii, quod Bonaventura Angelus indicavit. Has pariter urbes specta hat
73쪽
In Dueatam Parma ae Plaeentia.
significavit , se nullum haberi velle sermonem de restituendo Ravennatium civitatem ue Marcharum ei pertinentem , nullumque pronunciari verbum de rei quis REIPUBLICAE locis , quae ime .ei erat praedecessores Langobardorum Reger iuvaserantia Binat illae EXa aes . mnete. M. chi litterae strictiore oratione comprehensae ab Hadriano Valesio in medium producuntur. Has si Flavius Blondus consuluisset, ab errore, in quem necessariis cognitionibus parum instructus incidit , sibi cavere potuisset. Ille enim de Parma ac Regio Lepidi hese 1cribit: Licet Exaresatur essent SEMPER antea Laetobardorum duraverant potesate . Neque ab ejusdem Do Oritu. pDe..iἰa Blondi sententia Umbertus Locatus & Bonaventura pna' GGoti Angelus decepti fuissent, qui, nimia Bloudo fide ha- 'hita, eamdem nobis crambem recoctam apposuerunt.
Verum si Blondus Locatus & Angelus ad vanam hanc opinionem adhaeserunt, Venia illi quidem dicni existimandi sitiat, dum primus ante typographiam I ventam scripsit, alii vero priusquam Romani Exarchi litterae in lucem prodii flent et etsi omnes si ad Paulli Diaconi lectionem animum appulissent , sua se facile opinione falsos intelligere poterant . Sed hoc profecto omni excusatione plane indignum judic
tur , in tanta luce litterarum auctorem Mediolanen- --adores xum. ya. sem ad eosdem scopulos , Hordeo duce , turpiter I Addixv impegiste, cum eae epistolae semel atque iterum vulta ssi s L LM .gatae per manus hominum volitent , cumque Hadrianus Valesius perstrictas suis historiis in semerit. Multo.minus insuper illud alterum miti animo ferendum videtur , dum intemperanti opinionum suarum amori obsequens eo temeritatis pervenit, ut sua omnia, tamquam plane firma invictaque, universae antiquitati praeferre non dubitet, & sola sua auctoritate Apostolicam Sedem patrimoniis spoliandam esse decernat, Lasi nunquam aut contra jus fasque illis donata aerit . Porro animi pendet, Comite Luschio in t . C a stem
74쪽
as mitreia summi Imperii Sedis Apostolicae
stem adducto , an Parma & Plaeentia Exarchatu reipsa continerentur , aitque, potius fuisse descriptas ,
tamquam eonfinia extrinseca , quam tamquam membra
Exarebatur. Postea sic fatur: Per ducentum fere annos,
quibus duravit VIud Regnum s Langobardorum ), eisdem semper paruerunt Hacentia es Parma : quod an veritati consonum sit, jam satis ostendimus. Atqui Luschius, quamvis & recentior & infimo sci iptorum ordini adscribendus , ab adversariorum sententia tantopere abhorret, ut contra omnino definiat, ubi de Atestinis loquitur his verbis, quae nos latine reddidimus: Mutina S Regium Lepidi erant urbes Exarchatus Raveππα , Es quod consequens est , UT Parma S Placentia , BENEFICIUM Eeelesiae . At vero externi Exarcharus fines in illis locis Septentrionem spectantibus, Parma ac Placentia urbibus minime claudebantur , ut Scriptor Mediolauensis parum scite arbitratur ssed ipsis A iliae limitibus seu Pado flumine, ubi eosdem circumscriptos filisse constat, si quidem Carolo M
gno potius , quam novis vulgaribusque auctoribus fides habenda sit. Sed hac de re infra iterum agemus. Hic observalidum , metropoliticam Ecclesiae Rave natis auctoritatem pari jure ac civilem processisse. nam Gelasius II. in quodam diplomate, quod ad annum III s. Hieronymus Rubeus vulgavit, Gualterio Archiepiscopo omnem dignitatem, quam ejus Ecclesia . antequam a Romana deficeret, Obtinebat , in integrum restituit. Haec autem metropolitico in AEmiliae Episcopatus jure constabat : Episcopatus AEmilia provinciae , ides Placentiae , Parmae, Regii , Mutina , Bon Hae , Ferrariae , Hadriae , Comacli , Inrotae , Faventiae, Fombviii, Foripompilii, Bobii , Coenae , Ficocli : quae urbes cum intra Exarchatum continerentur, summo Sedis Apostolicae imperio suberant, quemadmodum M B
bium, quamvis Cottiis Alpibus impositum ,& Placentia vicesimo lapide distans. Hac de re in I. M IV. Carolini Codicis epistola dubitare Hadrianus I. nos minime, sinit
75쪽
. In Dueatum Parma ae Plaeentia. sinit, in quarum prima legitur : Eobio Ra Tribu tu L IB E R I. decimo: ex quibus verbis percipitur, Ecclesiae Roma nae regiones tum in Tribunatus divisas: more Rave nae urbis, Exarchatus principis, a Tribunis item rectas. Ravennates enim in maximas , ut in vita Hadriani I. narrat Anastasius , angustias a Desiderio Rege conjecti, postquam hic Faventiam , Ferrariam 9 Comaclum sibi usurpastet, Julianum, Petrum, & Uitalianum urbis Tribunos ad auxilium a Pontifice imolorandum Romam miserunt. Anno Has. ipsismet Gelasii verbis
proxime adductis jus idem Gualterio Honorius II. : I tur
ratum faciens, haec prodit: Praeterea confirmamus .
his Exarctatum Ramennae, qui Romanae Ecelesiae JURIS EST. Ergo illae urbes in utramque Archiepiscopi potestatem venerunt, Pontifice, tanquam supremo D mino ac certissimo Divi Petri, qui eas dono habuerat , successore, id concedente. XI. Quae hactenus dicta sunt, nullo adVetiaristrum Exarehatus uberius conatu infringenda, Caroli Magni tabulis validius explieatur. fulciuntur , quibus regna sua inter Carolum, Pi- pinum , & Ludovicum, ex se dc Hildegarde uxore natos, divisit. Hae tabulae, quas Sanctus Ado Archiepiscopus Viennensis, &'Auctores Annalium Ber- 'r' tinianorum atque Metensium Testamentum appellant, anno 8o6. coisscriptae fuerunt, Regni Principum fir- FQ.is, malae consensu , Romamquae allatae ab Eginhardo , iisdem Bertinianis Annalibus testantibus , ut Leonis III. Pontificis auctoritate comprobarentur, praesta
tissimi Imperatoris summa erga Christi Vicarium o servantia id postulante . Carolus igitur in suo Testamento de iis locutus, quae Pipino, Caroloque juniori adsignavit, jubet hujus ditionem ab ingressit in Italiam per fines Augustae Praetoriae, Eporediae, Vercellarum , Τicinique protendi : ea vero parte, quae vergit ad Septentrionem, & secus Padum porrigitur, ad Regii Lepidi fines, ipsamque urbem descendere: inde usque ad civitatem Novam & Mutinam perve gregia
76쪽
nire, tandemque ad occasum usque ad terminos Sanni Fetri: hoc pacto sanciens, flumine Pado, Regiensi agro ac Mutinens Caroli filii ditionem trans Padum circumscribi . Hic obiter animadvertam , ad hunc Carolum juniorem Biblia celeberrima, quae Romae in Divi Paulli servantur, este reserenda. Praestat ipsius Caroli Magni verba proferre , in quibus tamen legendis Joannis Morini admonitione opus est de finibus Carolinae Donationis ab Anastasio descriptis. Morinus enim tradit, cum fines per has N illas urbes duci dicuntur, eosdem fines mathematicorum more ipsas medias urbes secare non esse intelligendum , sed per earum extremos agros duci. Ita igitur Car Ius Magnus sancit : Et haec disso tali modo Ar , ut ab ingresu Italiae per Augustam civitatem , accipiat Carolus Elbrejam, Vercellar, Papiam . Mox subjicit, per loca Septentrionem spectantia reliquos fines excurrerer inde per Fadum fluvitam TERMINO CURRENTE, deinde paullum sese extendere, & usiae ad Mes Regiensum s imum Regium , I Civitatem
novam atque Mutinam , pertinentes ad .ssimiliam umbes , pervenire : tandemque ad occasum usque ad
terminos Sanesi Petri debere proferri . Caroli igitur Donatio ejus Testamento mirifice illustratur, ubi l cis ad Septentrionem positis & trans Padum Carolo filio adsignatis Padus ipse pro finibus statuitur: per
dum fluvium TERMINO CURRENTE . Deinde
fines Regiensis ac Mutinensis agri decernuntur, ac demum ad occasum pontificii imperii cis Padum jacentis limites usque ad terminos Sancti Petri: quibus limitibus cum Parma & Placentia includerentur, pro certo habendum, iis temporibus urbes illas suprema Ecclesiae Romanae ditioni adjectas fuisse. De Citiitate nova, quam Carolus Magnus memorat, in diplomate Aistulphi Regis Sancto Anselmo Nonantulae Abbati mentio pariter Occurrit. Ceterum constat , divisionem hanc minime impletam ob caussas nobis ignotass
77쪽
In Duratum Parma ae Placentia . astas, . quarum una Drtasse mors Pipini, Carolique LIBER I. junioris ante Caroli Magni obitum censenda est. Cur vero Summi Pontificis consensum & comprobati nem Carolus hac in re flasitaverit, tu caussa fuit , quod in iisdem tabulis regiones ad Sedem Aposto licam spectantes attingerentur : quae undecim post annis, ut infra dicetur , amplissima Constitutione , anno scilicet 8 i . signata, a Ludovico Pio Beato Petro Principi Apostolorum restitutae fuerunt . Carcii num hoc Tesamestum variis in libris exstat, maxime vero in Constitutionibus Imperialibus, quas collegit Melchior Goldastus, pontificiae potestatis, nostraeque 'Fidei hostis acerrimus: quod ad hoc ipsum Testamen-
rum, si opus esset, firmius roborandum , magnopere sane valeret. Hinc Joannes Norinus , vir clarissimus,
externus, S antiquitatis sagacissimus judex, qui hanc spartam accuratisume ornavit, in historia, quam de summa Romanae Ecclesiae in suas provincias potestate Gallice scripsit , finibus Carolinae Donationis egregie explicatis, jure optimo rem clausit his verbis per nos latine redditis : MAGNA PARTE Exarchatur , qui
olim Eeeusa donatus fuit , Duces Parmae Mutinaequo potiuntur . Quamobrem si Auctor Mediolanensis Pammam ac Placentiam Sedi Apostolicae a Pipino & C rolo Magno non adsignatas ostendere voluisset, non i , solum erat illi demonstrandum, eas nunquam Exar phatu fuisse comprehensas, sed praeterea nunquam iua ilia stetisse . Idque non recentiorum, imperiti se timorumque hominum auctoritate , nec leguloOrum ode trivio testimoniis praestandum fuerat, ut fidem sibi omnium conciliaret: sed hoc gravissimorum virorum sententiis & veterum monumentis comprobare debuit , quo cautius insgnis Annalium Ecclesiasticorum parentis, cujus supra meminimus , censuram cisci, naret. i XIL
78쪽
LIBER I. blice eoneessas , tum vectigalibus exigendis , tum in easdem dominatu exercendo , omnino possedisse , quemadmodum per Fulradum antea possederat, multa declarant , ac potissimum epistolae LI. R LVII. Carolini Codicis, quarum prior ab Hadriano I. scripta fuit ad Carolum Magnum quo tempore nuncii exspe---υ . ,- ciabantur, qui nobis OMNIA, ut ait, fecundum Oe- ffam provii nem CONTRADERE debent . Id ipsum ostendit alia Leonis III. quae desinit precando Deum, ut oblatio, quam dulcissimas genitor vester Domnus Pispinus Rex Beato Petro Apostolo OBTULIT, s vos FIRMASTIS , ipse ela ster Regni caelestis ante cono Ham Dei eum i a DONATIONE vobis praefeπtetrer ,
quatenur gaudia aeterna percipere mereatis . Idem Leo
in Epistola XII. queritus de locis in donatione usurpatiS, quam, inquit, vestri dulcis i parenter, es vos i Beato Petro Apostolo OGULISTIS. Exstat speciatim de Placentia testimonium eertum atque evidens in di- Dota 1 pQ.as,. asa. plomate, quod anno 8o8. Carolus Magnus concessit duliano illius urbis Episcopo, cui auctoritate, qua, ta iliam Romanae Ecclesiae Admotarus pollebat. jus quosam in Apennino impertitur, a nullo ministro Sedis Apostolicae, ad quam Placentia pertinebat, imperium
Campar in ον. piae... amplius ibi eXercendum esse declarans: it aut deincen M. aoa. 4ss. ιμι nullus Dux, gastaldius vel aesionarius, nee quilibet EX
MINISTRIS REIPUBLIC E de jam dicta judiciaria.
Hi id fumere vel de lase teloneo contingere audeat .
Jam ex epistolis Romani Ravennatis Exarchi, Gregon F. I. aias . a M. rii Magni, Gregorii II. Anastasio & Erchem perto fatis perceptum est, Reipublicae nomine Ducatum Romanum & Exarchatum significari . Quare ubi primum uterque Romanae Eccusiae potestati traditus est, illi , idem Sedis Apostolicae ministri, cui Placentia pa- . . rebat , minifri Rei ublieae vocari debuerunt . Quod . . dicendi genus cum a Petro Maria Campo, qui illud
diploma in Ecclesiastica Placentiae Historia vulgavit, minus intelligeretur, incaute scripsit, Placentiam fui Gse
363. 364. Dinos. II. pag. 4 . 41.
79쪽
In Ducatum Parma ac Placentiae . a se Rempublieam . Eadem locutione Carolus Magnus LIBER I. usus est in diplomate pro monasterio Sancti Vincen- mubois. iii ad Vulturnum : nam haec quoque regio Apostolicae Sedi dono cesserat, ut ejus nullus minister, nullus Reia publieae exactor vectigalibus coenobium illud premere auderet. Id praeterear sit evidentius diplomate , quod anno 8 a. Ecclesiae Placentinae scripsit Ludovicus II. ubi pu de quibusdam nundinis cautum fuit, ne quid Romanis ministris detrimenti afferretur : ita fune , inquit Ludovicus , ut neque in veniendo , neque ιn redeundo u lam reddibitionem , neque aliqua vectigalia a quolibet
REIPUBLIGE MINISTRO exigere praesumat . Haec
ipsa litteris a Stephano VI. Pontifice Bernardo Placen- uidim. 3.tiae Episcopo anno 89 I. datis statuuntur , ubi quicquid Pontifices ac Imperatores concesserant, Stephanus ratum illi propriumque facit , it aut nuIbus impulse,nia usque infausta audacis , nullius etiam favore Oel gratia quilibet orannus , Comer , Pudex , vei quilibet hoc modo aliorum diplomarum ductu legendum est, non vero cujuslibet REIPUBLICAE exactor contra jussibi antiquitus traditum s hactenus conservagam eam, hoc est Placentiae Ecclesiam molestare praesumat. aut
praejudicium inferat .el Me NOS IRO CONSULI Uquoquo modo dehonesare pertenι et: qui omnes dicendi modi ad summum imperium pertinent . Cardinalis 'LI'i Benabiis a Secretis Leonis X. in litteris, quas Armis ' dicunt ad civitatis Parmeniis magistratum mistis , quae civitas tum ad Apostolicam Sedem redierat, eodem dicendi genere utitur: Optimum veprum in uos, alacremque animum PontifeX loquitur quem quidem mihi Benedictus Ruheus veshro nomine detulit , libenter agnoscois quoniam diligentiam adhibui , ut sub REIPUBLI E imperium rediretir, redeuntes nunc Sos ρater πο amore , caritateque amplector atque recipio . In aliis
litteris ad Parmensem Rectorem , imperat, ut ad Sora- ι ρ 7 - δη neae Marchionatum recipiendum ejus beneficiarii ipsi praesto sint : mando in per omnibus iis , qui dono ali- . t D qaid
80쪽
a 6 Hi oria fummi I epit sedis Apostolica
LIBER I. quid a REPUBLICA obtinent, idem ut faciant. Ex his
apparet vocem illam, non a barbara , sed ab antiqua latinitate profectam , in diplomatibus ac ultimorum L G, O, in cisisse. s. πο xemp0rum. criptoribus remansisse. Quamquam igitur
pacis Db.a. ev.f. s. i. secundum juS naturae & gentium ex Grotii ac
- ψ- s.a Pulandorfit sententia, translatio imperii traditiones, non egeat, quae in jure ciVili ravo requiritur, quia tum ct ijisitum Vera existimatur traditio , quando sam apud Hyum,h - - cap i. s. idest possessorem fcriptam donationis habetur, cumiit traditio modus, non titulus, propter quem imperium transfertur s hoc nihilominus in loco palam fit, in urbibus Sc provinciis Exarchatus hanc traditionem
xiii Sedis Apostolicae cauilia juribusque accessisse.
Parma & Plaeentia Quoniam ergo eX incorruptae fidei documentis, in Exarchatu positae. CX aequalibus proXimiSque auctoribus, rebusque ipsis satis superque comprobatum est , Carolum Magnum post Donationes Pipini patris, Sedi Apostolicae pariter tradidisse non tantum Amiliam, verum etiam UNIVE SUM EX ARCHATUM , sicut antiquisus erat ante quam a Langobardis usurpatus aut da minutus fuisset, patet quoque Carolum omne illud, quod intra Exarchatum, antequam Donationem edidisset, continebatur , eidem Sedi adsignavisse , ideoque non solum Parmam ac Placentiam, sed Mutinam & Regium Lepidi . Quare optimo jure in Carolini Codicis epistola LIV. Hadrianus I. haec scripsit : A nobis CUNCTUS Exarchatus disponatur. Hinc Julius II. Summus Pontifex justissima de caussa declaravit , se illarum
urbium deditionem recipere, quae aliquandiu in aliena potestate fuerant, tanquam membra, Exarchatum rursus Langobardis ereptum atque Ecclesiae restitutum, constituentia. Hinc pariter Julii ΙI. successores Pontifices tam firmo ac vero fundamento innixi , urbes illas semper in sua ditione continuerunt , quamvis Mutina ac Regio Lepidi postmodum spoliati denuo fuerint. Quamobrem hoc loco postem sermoni finem imponere, quoniam in omnibus judicijs, in quibus aequitas domina