장음표시 사용
81쪽
In Ducatum Parma ac Placentia . a Ttur, ad iummum Pontificis in illas civitates imperium LIBERI.
evincendum unum hoc maxime sumeret s idque eo magis cum videamus , rem ipsam omni controversia ac dubitatione exclusa, a Caroli Magni temporibus usque ad Fridericum III. nimirum ab anno 774. ad 147s. patefieri, atque singulos Imperatores, suos in Comaclensibus scriptis memoravimus, juravisse , Ecclesiam se defensuros, ut in postellione maneret univers Exareb tus eodem rerum statu, quo tum fuit , cum illum Carolus Magnus Ecclesiae tradidit s utque jus omne MIOca , antiquorum memoria ad eundem Exarchatum pertinentia obtineret sive haec nominatim expressa fuerint sive secus, quomodo videlicet in quinta Constitutione , omnium sermonibus usurpata, Imperator Rudolphus I. tum suo, tum successorum 1uorum nomine decrevit : que omnia totus Electorum coetus conjunctim , singulique ipsoriim separatim amplissime compro- harunt . Itaque consellione ac jurejurando , ultro ab ipsis Imperatoribus palam dicto fit apertissimum , μν-mam ac Placentiam sub Ecclesiae potestate este continendas , neminemque hac super re depromere argumenta posse, unde firmissima jura Pontificis infringantur, dum haec justissima illis etiam temporibus existimata
fuerunt, quibus Tyranni per impotentiam , rerum m tibus , quos schismata , variae factiones, Pseud pontifices, vacuae Sedes , violenterque intrusi Imperat
res excitaverant , abutentes, ea S civitates usurparunt .
Enim vero his unis, quae hactenus probationibus nostris firmata sunt, tanta vis inelle videtur, ut ad sanam mentem eos adducere possint , qui sbi persua' G-- ista is uti, ident, plena historiarum Me pro certo habendum, eas par. urbes a remotissimis usque temporibus, quibus Coloniae deductae fuerunt , in Imperatorum dominatione perseverasse, ac nunquam Exarchatu comprehensas,
Sedi Apostolicae fuisse subjectas. Nihilominus, ut a pareat, seculis omnibus post Carolum Magnum Se- dem Apostolicam, primigenio suo jure munitam, in
82쪽
a 8 Historia summi Imperii Sedis Apostilisa LIBER I.
Prima occidentalis Imperii origo.
easdem civitates liberum imperium identidem exercuisse illis ipsis etiam temporibus , quibus adversarii jura sua falso jactata nstituunt, optimum fore censeo documenta publica imperatoriis decretis roh ratat deinceps exponere, ut qui in hunc librum oculos sint injecturi , illi tum de Sedis Apostolicae in
eas urbes juribus tuto iudicare possint , tum etiam fraudes, pravasque sciolorum artes deprehendere, qui cadem jura labefactare conantur. Auctor scripti Mediolanensis nova semper confingere satageas , omnem lapidem movet, ut Imperatorem , tanquam totius Mundi Dominum , Furma etiam ac Placemiae, universeque Italiae Regem proponat. Haec enim ab eo appellatur hereditas Imperatoris propter universalissim in titulum in toto orbes specialissimum in tota Italia, qui Caesari assistit: ex
quo defendit praesumptio etiam pro Statu Parmae ac
Placentiae. Ita quidem ille. Quamquam hac de re supra nonnulla diximus, nunc tamen ut clariore in lumine veritas collocetur , considerandum est, an id auctori tam facile concedi debeat, quemadmodum ille ex vulgati de veteri illo Romano Imperio opinione locutus , sibi concedendum facillime putat . Hoc ut probe excutiatur, tantisper in Caroli Magni Imperio, a quo nostrum Occidentale deducitur, immorandum existimo. Hic aliis majorem auctoritatem, pluraque jura, quam quae in se ipse habuerat, neutiquam tradere potuit: quod a me demonstrabitur uno studio veritatis inquirendae, quam non temere exc gitatis sententiis , sed antiquorum scriptorum ductu
es auctoritate me exprellurum consido. Carolus igitur quo tempore Rex Francorum S Langobardorum ae Patricius Romanorum dicebatur , anno 8oo. quartum
Romam profectus est, ubi Romanos cum Leone III. in gratiam redire jussit: cumque Christi Natali die versaretur in Vaticana Basilica, in quam populus se queus convenerat, Pontifex, non Senarus populique Disitirso by Corale
83쪽
In Ducatum Parma ac Placentia . 29 Romani voluntate , ut in observationibus Mutinensibus falso profertur, sed sponte sua manibus suis propriis pretis lima corona eoronavit eam , ut ait Anastafius: qui pariter nobis servavit verba ipsa a Romanis tunc pronunciata, cum & repente a Pontifice gesta Carolique animum erga Apostolicam Sedem mirum in modum propensum viderunt: Tunc enim, ut ille habet, universe fideles Romani videntes tantam defensi
Axem S dilectionem , quam erga Sanctam Romanam Ecelesam S ejus mearium habuit , auanimiter ait sona voce , Dei nutu atque Beati Petri elavigeri R gni caelorum, exclamaverant : Carolo piissimo Augusto a Deo coronato , magno , pae eo Imperatori vita svictoria . Idem Anastasius testatur, post coronam a
Pontifice Carolo impositam ter fuisse ejusmodi voces a Romanis repetitas , ac deinde Carolum una cum Pipino filio sacra unctione illi tum , Regem Italiae seu Langobardorum fuisse declaratum. In Annalibus Titianis , Loiselianis , Bertinianis , Metensibus ac Faldensibus uno consensu legimus, ante Sancti Petri confessionem , eum Rex ab oratione surgeret, Leonem III. Caroli caput corona cinxiste. Hoc memorat An nynuis auctor Chronici Reicherspergensis , quod centum abhinc annis Christophorus GeWoldus Ducis Bavariae Consiliarius in lucem protulit: idemque affirmant Monachus Engolisinensis , Ado, Regino es h ste versibus Poeta Saxonicus Hie eum MVarum De .solemnia ritu Incipienda forent, magnam processit in aulam ,&uae corpus, mundo venerandum continet omni
Petri, eat elaves Christus dedit irae polorum :Ejus S ante sacros artus quum mente fideli Edfusis precibus se se Rex inde levaret, Ipsius immoti eapiti Leo Papa coronam. Quamobrem uultus amplius dubitandi Iocus relinquitur s
84쪽
3o rasoria summi Imperii Sedis Aposolua
. LIBER I. tur, quin Carolo, quid simile nunquam expectanti,
ultro Leo honorem tantum habuerit. Hinc Urspergensis Abbas. Albertus KrantZius, Joannes Aventinus lx Joannes Cuspinianus , Germani omnes, horumque aliquis a Pontificatu alienus , cum aequalium auctorum perspicuam certamque sententiam intellexis.sent , coronam atque Imperatorium nomen Carolo nihil minus speranti Leonem dediste , uno ore affirmav
Rohea, in Grai'um runt. Immo ex mali ramo omnium antiquissimo, Gu
rq demque patriae animique, in Apologia pro Henrico IV. contra Sanctum Pontificem Gregorium VII. apud Gol-dastum Calvini asseclam, Carolus Magnus ad tale nomen suscipiendum invitus es adduitur s Joannesque
tifici plurimum debuisse, quod ejus medio ad honorem Imperii mmenerat, adeo ut, nisi Leo III. id egillet, hoc tempore nec nomen Brtasse Imperii Occidentalis superesteu. Eginhardus omni laude major historicus , quippe qui Carolo familiarissime uteretur , haec habet:
In ri ιa apud D HG. Imperatoris August nomen accepit, quod primo in tan- 'φ' nisi mersatus es , ut a maret , se eo die , ρ omvir
praecipua festivitas esset, Eceusam non introiturum fui se , si Antiscis consilium praescire potu et s non quod Carolus gloriosissimum Eccleste Romanae Defensoris Advocarique munus respueret, quod in titulo Imperatoris includebatur s sed quod idem novus titulus a Leone illi collatus maxima invidia apud Orientales laboraret, ut exitus comprobavit. Ceterum Carolus, omnium Occidentis Principum maximus , splendid D . . I. pam r.3 3. que Sedis Apostolicae Defensoris & Adtoeati elogio ob Patricii dignitatem conspicuus , quo tanquam titul rum omnium complemento in publicis tabulis utens , summopere gloriabatur , verba ex Egin hardo supra recitata jure pronuntiavit s siquidem Aurassi nomen novas provincias , novamque in eaS, quibus potiebatur , auctoritatem non dedit, sed Graecorum odium,
ut patebit infra , in eumdem conflavit. ι
85쪽
D Daratum Parma ae Plaeentia. 32
Illud igitur a propria atque improvisa unius Pon- LIBER I. tificis deliberatione , nec aliunde, profectum est , si XU.
aut1quis potius Historicis, quam recentioribus quibus- Leo III. sponte suadam hominibus fidem habere velimus . An vero id Carolum Magnum egerit Pontifex grati animi causta propter beneficia i 'pe rem, Grae
a Carolo Magno in se collata, ut Theophanes & bu, a.d. . '' Constantinus Manasses posteris tradiderunt: seu quod oc iisuesb. -.a3ν.
Pontifex Sedis Apostolicae Defensorem minus decere pum eie. ruis. tarct, ut solo Regis nomine vocaretur: aut quod per b) Ηνε--umbi feriis
eum honorem existimaret, se Carolo aditum ad nuptias patefacturum cum Irene Constantinopolis Imperatrice , orbata Leone Constantini Copronymi filio : quas nuptias, ut quidam crediderunt, ipse Carolus appetebat s id quidem parvi refert , cum haec omnia sint divinationes scriptorum , quos post eventum vixiste
constat . AEquales enim ac veteres auctores nudam rem ac simplicem , talemque omnino, qualis a nobis exposita est, non vero secus, posteritati summo consensit commendarunt . Hinc fraudes ac mendacia ab
Romanae Ecclesiae hostibus excogitata non modo deteguntur , verum etiam dissipantur, negantibus, ipsam sponte sua , proprioque arbitrici per Summum Ponticem Leonem III. Imperii dignitatem in Carolo Magno instituisse . A Carolo eadem dignitas , si tamen illam Imperatores sustinere jure voluerunt , manu Pontificum ad siccessores deinde traducta . Ea dere ubi nuncii Constantinopolim pervenerunt, Graecos 'in Occidente pedem amplius ponendi spes omnis de- . seruit : adeo vero iniquo animo Leonis III. deliberationem tulerunt, ut quasi facinus ulturi, impia quae dam pravis artibus meditari coeperint , Sancto P triarchae Nicephoro, ne Pontifici epistolas Synodales conscriberet, interdicentes. Carolus tamen rixas Omnes de medio tollendi cupidus, cum Irenes Leonem Spatharium ad eum misisset, ut pacem constitueret, is quoque ad Irenem proficisci jussit legatos, Iessem Dacti ..ia..3.3M.tu.
Ambianertam Episcopum, & Singaudum Comitem, qui
86쪽
Graecorum , Caroli inque Magni Legati
ga Hisoria fummi Imperii Sedis Aponolicae
qui eam suo nomine in uxorem deposcerent. Θ Τheophanes refert, non solum Carolum , verum etiam Leonem III. 1uos eo misisse legatos, ut per illud matrimonium Oriens cum occidente uriretur , quemadmodum arbitratur - Cearenus , cum quo Theophanes omnino consentit. Hic vero cum onara oc I an-
dulpho Sagaci, qui Miicellam Paulli Diaconi Historiam
est proiectitus , nos monet , illud matrimonium ob Eunuchi Aetii Patricii auctoritatem exitu caruisse. Is enim Leonem germanum suum Thraciae Praetorem ad Imperium evehere studebat: quod tamen 1 ecus accidit . Patricii enim illius administrationem perosi, in Irenem conjurantes , Nicephoro ad Imperium clato , illam in monasterium conjecerunt. Quare legatis ad Carolum redituris tres pariter Nicephorus addidit, Michaelem Episcopum , Petrum Abbatem , Sc Callistum Candidatum , qui cum eo pacem statuerent ac
renovarent. Haec, ut alios auctores omittam, testantur Laureshamensium 8c Metensium Annalium Scriptores , a quibus traditum est , legatos Salisburgi a Carolo exceptos , pactum faciendae pacis in Chrso D- fcepisse. De hac legatione a Nicephoro anno primo Imperii sui milia , in epistola CXI. Alcvini litteris in1erta idem Carolus meminit, quam ad Nicephorum
anno 8 Io. scripsit. Non tamen ideo contra Carolum odia Graecorum extincta sunt f immo eidem Imperatoris nomen denegarunt, donec Carolus viam concordiae patefecit:
quod contigit anuo 8 Io. cum Nicephorus ad Pipinum Italiae seu Langobardorum Regem Arsacium Spatharium, Venetorum nomine misisset, qui nonnullis a V netia exsulibus instigantibus , quasdam insulas, ferme omnes litoribus adjacentes , eo anno Venetis eripuerat . Pipino pridem demortuo, Arsacius Aquisgranum contendit, ubi de pace cum Venetis egit, Carolo Magno promittente . 1e insulas a Pipio filio occupatas, Heracleam , Equilium 8c Metamaucum illis restituturum :
87쪽
t In Dueatum Parma ac Placentia. 33 turum : quod tamen nisi biennio serius confectum non LIBER I. est . Siquidem Arsacius fiduciariis litteris Pipino, non
vero Carolo Magno reddendis instructus, Constantinopolim properare co ctus fuit, rem cum suis communicaturus, ut nova mandata referret, ubi tamen 'Nicephoro e vivis sublato, in biennium consultati nes abierunt. Eginhardus una cum Laureshamensium, Fuldensium, Metensium, Bertinianorumque Annalium auctoribus Carolum Magnum Nicephoro Venetiam re
didisse testatur , quod idem est ac si traderet, a Nicephoro , pacis auctore inter Carolum Magnum & Uenetos , Arsacii Spatharii opera Carolum ipsum adductum, ut insulas per Pipinum filium ablatas , Venetis i
restitueret. Perperam enim aliqui irerum minus periti vocem Veneriam Ipsam Venetorum urbem signincare ' censuerunt: quae tamen olim hoc nomine caruit, R . voastus vulgo dicta: quod nomen uni ex urbis regi nibus adhaesit. Hanc vero urbem nemo unquam occu- .pavit: nec Pipinus universam Venetiam maritimam,
sive omnes insulas in suam potestatem redegit , sed quasdam solum: eaque Respublica summo jure , imperioque suo semper usa est, quemadmodum Gregorii II. .epistola supra nos docuit: qui quidem Pontifex Ducem Ursum ad Paullum Exarchum Ravennatem pristina honori reddendum minime fuisset hortatus, si eadem Respublica sub Graecorum imperio fuisset : idque illa non Pontificis postulatione, sed sua sponte ex ora ficio praestitisset , Pontificis hortationes nihil prorsus exspectans . Arsacius Constantinopolim rediens tres Caroli Magni Legatos secum ad Nicephorum duxit , Aitonem Basileae Episcopum , Hugonem Comitem Turonensem & Aionem Forojuliensem, qui Niceph
ro Caroli epistolam paullo ante memoratam, dc Al-- Cuini scriptis insertam, attulerunt. Utque Carolus sibi illum impensius obstringeret, fratris nomine honestavit , hujusmodi ratione Orientalium invidiam supe- ιγ-b ib. N.a. xans , quos propter susceptam Imperatoris nomen , ut ait /'' 'i
88쪽
Inter Graecos, Caro Ium Magnum . Venetos & Pontificem, tanquam summum Roma , Exarcham sique Principem, P Inita . 812.
34 Haereia summi Imperii Sedis Aponollea
Eginhardus , quasi qui Imperium eis praeri re velut , invitus offenderat . Qujbus nihil aliud ostendere in animo habet Eginhardus, quam de Augusti nomine Graecos injuste fuisse conquestos, dum illud, honoris cauma usurpatum, nunquam in Caroli mentem cogitationem induxit , ut novae dignitatis appellatione ad aliena appetenda abuteretur. Haec praeterea apud Eginhardum leguntur : Constantinopolitanis Imperatoribus super hoc indignantibus , magna talis patienia , νμcitque eorum invidiam magnanimitate , qua est yrocul dubio longe praestantior erat, mrtiendo ad eos erebras temgationes s in epi'ID FRATRES eos appellando. Legatos post, Nicephori mortem Constantinopolim profectos Michael Curopalata ejus successor excepit , qui ut parem Carolo honorem haberet , illos cum totidem 1uis legatis in Occidentem misit, nimirum cum Arsacio , Michaele Episcopo dc Theognosto Protospathario, es per eos pacem a Mevboro inceptam confirmavit , ut Laures hamensium Annalium scriptor sive Eginhardus hoc anno 8sa. posterorum memoriae consignavit. Hinc patet, Arsacium litteris fiduciariis Carolo Magno reddendis anno 8io. minime instructum, sed tantum Pipino, quem mortuum offendit . ideoque duntaxat pacis negocium propo1uisle : quae hoc anno palam firmata est in Aquisgranensi Ecclesia , ut Germani , Gallique auctores Annalium Fuldensium , Laureshamensium, Metensium , Bertinianorum, Egimnhardus & Monachus Engolismensis tradiderunt, una voce de Carolo clamantes: Pacem ββ Nicephoro incestiam confirmavit. Illi iidem pariter haec subjiciunt , Graecos legatos Romam Aquisgrano profectos in Vaticana Basilica, ut eorum temporum mores erant nostris multo sanctiores, alias cum Pontifice controversias composui se , pacta conventa , pacemque signantes, quem- . admodum cum Carolo, Venetisque peregerant: N -- de revertendo, Romam venientes, in Basilica Sancti P
tri eundem PACTI seu faederis libellum a Leone Papa
89쪽
r In meatum Parma ac Placentia . 3 sdenso fisceperunt. Hinc evidenter innotescit, non in- LIRER I. ter dabs, videlicet Carolum Sc Michaelem, sed inter ρaatuor , hoc est Carolum, Pontificem , Michaelem,
de Venetos pacem fuisse statutam. Inter Carolum re aureaisa Framea .C
Michaelem convenit, ut nullo alio nomine adjecto se vicis im Imperatores Augusis tantum vocarent, timentes Graeci , ne si Carolum Imperatorem Romanorum vocassent, sibi damnum inferrent, quoniam ipsi, Co
stantinopoli morantes , quae urbs noeta Roma dicebatur , se pro Roma is jactabant: quamobrem Carolus is emisistat. s. a Theophane Imperator Francorum, non Romanorum
nuncupatur. Hac ratione Veneti & Carolus sua composuerunt , ut illis insulae a Pipino captae & hiennio ante promissae restituerentur. Neque aliis conditioni-hus inter Graecos , & Pontificem convenisse credendum est, quam ut illi se omni jure in Sedis Apost licae regiones abdicarent, quamvis id est et supervacaneum , jure hoc prorsus amisso, cum centum & nonaginta annos Romam , totamque Italiam barbarorum avaritiae ac direptioni j Exarchorumque tyrannidi rapacitatique expositam reliquissent, ut omittamus haereses , quibus Catholicam Religionem violare tentaiunt . Hoc plane sensu accipiendum arbitror factum illud celeberrimum , in Chronico Reicherspergensi memoratum his verbis : In Minica Sancti Petri eandem
PACTI seu faederis libellum a Leone Papa fuse perisui . Rebus igitur Apostolicae Sed is cum Aula Constanti
nopolitana hoc modo compositis , ad Summum Pontificem Leonem III Patriarcha Nicephorus Synodales litte--inorouur.
ras scripsit, quibus scribendis jam usque ab eo tempore t 'v''abstinuerat, quo Leo Carolum Magnum coronavit. Quare ex illo tempore Aula Imperatoris Constanti nopolitani Pontificem , tanquam summum regionum suarum Principem agnoscere non detrectavit , ut de Leone III. locuti alibi ostendimus . Id ipsum parster Imperatoris Constantini Porphyrogennetae , qui faecu- - ' lo decimo claruit, auctoritate firmatur, dum haec de
90쪽
3 6 Hi Oria summi Imperii Sedis Aponolica
suis temporibus scripsit: Roma regiam deposuit Priae patum , s propriam adminiserationem ae juri iesionem obtinuit, eique proprie ac legitime DOMINATUR qai
suo tempore PAPA es . Quae quidem dicta, si aucto
rem spectamus & tempus, quo vulgata sunt, eam Vim obtinent , ut omnibus , quae in pontificiam domin tionem adduci possunt, praeserri mereantur. Atque ut errores contra lentientium clarius refellantur , Graeci schi lanaticique Imperatoris auctoritati Ebrari prope idem tempus liorentis, nimirum Beniamini, testimonium ad jungamus, qui de Alexandro III. sermonem habens, maximus , inquit, est Princeps. Ex his , quae hactenus diximus, satis colligitur, quam infirmis fundamentis i sistat Grotii opinio existimantis nostrum hoc occide iis Imperium arbitrio populi Romani fuisse productum . Proxime a nobis allati scriptores luculenta & vera pronunciant , utpote qui ea , qua simplex mens seniusque erat in pretio, aetate scripserunt : neque enim adhuc in hominum mentem venerat praeteritorum saeculorum gesta ac dicta falsis narrationibus depravare . Grotius nobis persuadere conatur, Constantinop Iitanorum jus Imperatores eligendi a Populi Romani voluntate deductum , dum ait : Ius omne quod illi ,
qui Constantisopoli habitabant, ad ei gendum Romanum Imperatorem habere poIerant, pendebat a voluntate Populi Romani. Hoc tamen, quod Grotius nobis venditat gloriosum sigmentum , patronum , unde fulciatur , frustra requirit, omnibus Grotii sententiae refragantibus, cum jam constet , Romanos jure quovis a Graecis spoliatos atque dejectos s tantum abest , ut Graeci a voluntate Populi Romani pendere voluerint. Hoc nixus argumento suo Grotius , Occidentalis Imperii molem erigit, dum , ut ille ait , Constantinopolitanis contra morem Populi Romani Irenis Imperio parentihus, merito Populus Romanus illam concessionem sive eo pressam sve tacitam revocavit. Haec autem, ut maxime