장음표시 사용
91쪽
In Dueatum Parma ae Placentia. 37re Videretur , nullo veterum auctorum testimonio LIBER Lcomprobantpr : quod tamen ille , tanquam aliud agens, dissimulat, & hoc inde consequi opinatur, a Populo Romano Imperatorem suum s videlicet Car tum Magnumst primarii sui civis , hoc est Pontificis,
voce postea evulgandum, electum fuisse e Per se, i quit , Imperatorem legit, ae voce primi Civis, idest Episcopi fui , pronunciavit. Patet cuique , hujusmodi narrationem , ingenioso commento undequaque substructam, facillime ruere , propterea quod neque Conmstantinopolitani Romanorum volumni morem gere- ' .re cogerentur , nec Caroli Magni tempestate cum :Graecis quidquam negotii Romanis esset , his nihil
morantibus , utrum Graeci feminis , an viris Ο . temperarent . Grotio, viro cetera summo, quom do haec in mentem venire potuerint, atque ex illius ore tam remota a Vero sententia exciderit , prorsus ignoro , dum ne priscis quidem temporibus Imperatores Populi Romani voluntate creati fuerunt . Primus enim ad hoc jus per tyrannidem obrepsit et alii successione , atque exercitibus , dum illis imperabant , acclamantibus f nunquam certe electione ac Populi Romani arbitrio , quod cuique vel leviter erudito notissimum est. Porro, si ad Populum creatio pertinuisset, cum de Imperatoribus eligendis ageretur , tyrannos atque oppressores.ipse suos nunquam profecto elegisset . Alia a Grotio prolata ad examen revocare piget, cum principiorum , quibus incumbunt, falsitate detecta , concidant per se ipsa universa necelle sit . Non tamen silentio praeterire velim quae veluti firmissima caussae suae argumenta auribus incusecat , videlicet Imperatori ex hujus vi nominis su esse quaecumque Populi Romani fuerunt , tribus tamen
exceptis, illis nempe, quae neque pastionibus , aut de relicti occupatione , aut victoriae fure in aliorum populo rum imperium concesserunt . Quod cum ita se habeat ,
nullum jus est Imperatori in aliena, multoque minus in
92쪽
3 8 Himpia summi Imperii Sedis Aponolle LIBER I. XVIII.
Carolus Magnus imperatorii nominis dignitate nihil in suam dominationem transtulit.
in Sedis Apostolicae regiones , quas eadem antequam Occidentale Imperium institueret , 8c subsequentibus inde temporibus , tot saeculis totque initis per Imperatores pactionibus verissima certissimaque dominatione possedit i adeo ut Imperator jure vindicare sibi
nequeat regna ac ceteras Europae provincias , quae aliquo ex his tribus modis aut simul omnibus I. Pa Hionibus II. Dereticti occupatione III. Victoria ore, in aliorum potestatem transierunt.. His aliquantisper immorari opus fuit, ut rerum veritas exprimeretur , quam fabulis temere ac belle
confictis in sto libello Auctor Mediolane usis labes
ctare conatus est, multa nova & falsa vulgando, a
que adeo non solum quod sua parvi refert Sedi
Apostolicie perniciosa, sed vetustae , summae, communique aliorum Principum libertati noxia promendo. Ex his manifeste percipimus , Summum Pontificem Leonem III. Caroli Magni, Graecorumque consensu verum suarum regionum Principem remansisse, εctum praeter Pontificem Sc Carolum, Rempublicam quoque Venetam tertio loco in Italia fuisse dominatam , ut ipse Carolus non rota Italia , sed tantum Langobardorum Regno sibi armis parto potiretur. Cum igitur nihil amplius, quam quod ipse obtinuit, ejus pariter successores arrogare sibi debeant, non est quod ipsi in pontificia loca ius sibi tribuant, muli que minus totius se Italiae dominos vocent i dum Imperatoris nomen Caroli Magni succestbribus nihil ultra detulit praeterquam ea , quae fuerunt in potestate ipsius Caroli , qui eam dignitatem invitus Npraeter expectationem a Leone III. consecutus est. Sed idem explicatius dicam. Carolus in nullas alias regiones , nisi in eas, quae ad se pertinuerant antequam gustus appellaretur , auctoritatem secum traxit.
Quare dignitas, primum in illo instituta, quamvis multis honoribus reliquis Occidentis Principibus eum praetulerit, non fuit vere translatio Imperii a Gratas Diuitiaco by Corale
93쪽
- In Ducatum Parma ac Placentia. 39 ad Francos , atque inde ad Germanos, sicut posteriori- LIBER I. hus iaculis a nonnullis recte judicandi arte plane imparatis , credita fuit, eum Carolus ejusque posteri ne
ineum quidem Imperatorio nomine sto derist , quem iadmodum testatur Carolus Cointius, auctor ceter d. D. goo. s. g.
quin ejusmodi, ut jus omne & auctoritatem in illum atque in ejus stirpem quanta potest contentione deriveti sed fuit mera ac simplex Imperatorii nominis innovatio, quod, ut ante diximus, in Occidente Zenonis Orientis Imperatoris tempestate anno 47s.
simul cum Romulo Ai gustulo Orestis Patricii filio extinctum est. Fuit pariter ejus Imperatoriae dignitatis
separatio, quam Graeci in occidentem usque prote debant . Eo enim in Carolo Magno honoris innovato
nomine, perstitit tamen adhuc trans mare Graecum
Imperium , & quale antea, pro vero semper ac legitimo a Pontificibus atque Occidentis Imperatoribus usque ad annum Iosa. habitum fuit: quo anno idem Imperium in Constantino X. Palaeologo, Nicolao V. RAEIuri, a P. Pontifice sedente , esse desiit . Neque hoc unquam Pontifices pro vero agnovistent , si omne a Graecis, ad Germanos translatum re ipsa fuisset. Cardinati Bel-- lamino in libro de Imperii translatione non fuit alia certe sententia, dum refert, post Augustulum in hamharorum potestate Italia relicta, usque ad Justiniani tempora ac postea sub Belisario, Narsete . Exarchiseque , qui eam contra Langobardos tueri non poterant, Leonem III. nomen & Imperatoriam occidentis dignitatem in Carolum transtulisse , cui deinde
Graecorum consensus accessit, quod fatia a Leone infelta cim. s. cap. 16.
reddere requirent, Magdehumensibus Centuriatoribus aperte testantibus . Hinc quisque videat quam vana ac futilis opinio sit, observationibus a me refutatis inserta, ubi haec verba per nos in latinum sermonem
conversa leguntur: in Carolo Magno una eum Romani Imperatoris nomine iunovata fuit etiam auctoritas , quam Graeci Lmperatores in Exarchatam asue adeo in urbem
Romam habebant. Ex Diuitigod by Corale
94쪽
o IIVLνia summi Imperii Sε dis Ap omlica LIBER I. Ex his liquet , Carolum Magnum quamvis illa
XIX. dignitate omnibus Occidentis Regibus anteiverit. at-De dignitate Im Iue Oricuti S Imperatores aequaverit, ea de caussa ma-peratoria a Carolo jora jura, quam quae antea possedillet, neque conse-hi ςΠΠ ius ept , cuium fuisse, ncque se consequi putaviste: quod Coin- Ποῦ Π P Q - - - tius his verbis tradit .: Carolus Imperatoris titulo πω
Cum rabi jus aut fu Iuas , aut in aliorum DPnassaran aditiones datam n0quam putavit . Carolus Sigonius aequalium 1criptorum 1ententiam siccutus , qui nul-ὲius partis studio ducuntur Pad nomen honoriscum eam dignitatem tantummodo redegit, inquieus , Pontificcna in Occidente post Romulum Augustulum, ab aliquibus Mom illum dictum , eum honorem, multo
ante extinctum, nulla alia de caulla renovasse, quam ut haberet Ecclesia Romana adversas in eos, bisere leor ne seditiuos rurorem , eoas incium restadiasse jam pridem Imperator oriestis vidererar . Baptista Egnatius ιtrum is ν; hac de re sermonem habenS, hanc quoque Imperat --M. . p. . riam laudem Carolo a Leone IlI. donatam mille putavit, ut veterem illam in Augustillo, trecentos Sammius annos inIermissam instauraret: quod idem Si. gonius in Bononiensi Historia animadvertit. Hinc C rolus ubi primum Imperator dictus, Patricii nomen, anno 7s . a Stephano II. sibi, Carolomanno fratri, patrique Pipino impositum abjecit: abuto Patricii u mine , Imperator I Augustur appellatus est, ut in Annalibus Bertinianis, LaureShamen 1ibus, atque in Rei-Cbr ae. Ret in Oeta cherspergensi Chronico relatum legimus s quandoquidem illo honore nihil aliud, quam Defensor atque As 'oontus Sedis Apostolicae revera sumificabatur, quamvis Imperatoria dignitas gloriosior haberetur. Qua pro pter Nicolaus Alemannus , de antiquitate egregie meritus, haec jure optimo pronunciavit e Romanorum tricii ae Gyaris eadem fuit inintueudorum ratis , Ec-eusae follices Romanae defenso . Et quemadmodum se quidem in vicum quicquam iuris ex honore Patriciatur
teste Coinuo, ita Imperatoris Augusti dignitate
95쪽
In Dueatum Parma ae Plaeentia 4 Inihil iuris sibi peperit in alienas regiones , videlicet LIBER I.
in Britanniam, Sarmatiam , Illyricum, Lusitaniam, . ceterasque provincias , quae antiquis Imperatoribus paruerunt. Scriptores illi, vere Christiani, religiosam que sinceritatem profitentes , qui Bollandi auis Sanct
rum Actis prosequendis Operam navant , in ean- acta Sanctoruis Itiuri dem hisce verbis concessere sententiam : Nisu igitur e . t 3 st . a. Por. 38s.
amplius , quam habuerat Patricius , aequi vit Imperator, ''S Augustus Carolus praeter majoris dignitaris titulum .s Me inter alios per orbem oristianam Principes eo fiebat celsor, quo erat ad defensionem Ecclesiae obligarior Anti ei Qiei obligato spiritualibus armis tueri eum, a quo praec0ue erat corporalibus strategendus . Ex his , quae tam explicate narravimus, homines ab his studiis mediocriter parati discant aliquando ineptis, contumeliosis, ac philautia plenis verbis de rebus sibi parum
notis aptius disierere. Statuuntur enim haec Omnia , praeclareque firmantur Testamento, quod Carolus Ma
gnus conscripsit post dignitatem Augustalem susceptam, 8c priusquam aliquem e ifiliis collegam adscisceret. Nam in Testamento nunquam de Imperis , sed quidem de Regno filiis dividendo Carolus loquitur, quia illud in mera dignitate situm e quam simul ac est adeptus , suis ditionibus addendam esse minime censuit, cum iis reliquerit Regni nomen, quod quidem
non tanquam Imperator Augustur, sed tanquam Rex ipse possedit. Imperatoris enim titulo , ne ineas quidem 'fuerat attributus, quemadmodum statuit Cointius . N a P. Do. s.
que enim ille vel ex eo orti jus aliquod Imperatorii nominis ope, sed ob Testamentum seu Carolinam divisionem in provincias, urbes aut Opida, quibus potitiiunt, sibi pepererunt. Hoc idcirco apparet, quod cum
LeoIII. primum in Vaticana Basilica coronam Carolo D. . II.
imposuisset , nomenque Imperatoris Angusti illi indi disset, sicut auctoritas, qua suis provinciis ante imperaverat & tunc imperabat, minime illi fuit confirmata , ita nullam plane obtinuit, qua de illis, qive F . ad Dissili sed by Corale
96쪽
MBER L4x Historia summi Imperii Sedis Apinoliea
ad alios pertinebant, ipse decerneret. Neque vero hic
honor, in eo renovatus, ea quae olim, secum trahebat, cum in occidente unus rerum dominus aut plures conjuncti vel inter se divis, Imperatores . nominabantiit , reque ipsa administrabant Imperium , pluribus tunc provinciis constans, terminisque suis definitum, intra quos nullo alio, quaes Imperatorio jure, summa
auctoritas exercebatur. Contra vero dum Carolus Im- A. D. M. s. ra. perator fuit renunciatus, teste Cointio , ex novia dignitate ne vicum quidem adfecit ditionibus , quar, urRex , antea possidebat . Neque Carolus magna illa dignitate nobilitatus , quidquam sibi juris in eorum ditiones arrogavit, qui illo tempore in occidente re- .gnarunt f sed quae habuit antea, sibi retinuit, nihil ultra Imperatoriae potestati subjiciens . Quod , sicut dixi ac repeti potest, dum filiis. suis heredibus , ditionem in tria regna divisit, satis superque manifestum reddidit: idemque amplius demonstravit, dum Lud vicum Pium collegam Imperatoriae dignitatis assumpsit, quem tamen ex ase heredem minime declara vit , tertiam regionum tuarum partem adsignans Beritardo nepoti, Pipini filio, qui Rex Langobardorum , non vero Imperator nominaretur. Ludovici Pii, L thariique divisiones id aperte confirmant: anno 3I7. Lotharius a Ludovico dignitatis Imperatoriae collega cooptatur : postea Lotharius , Ludovicus junior, A Carolus anno 8 26. inter se patris regna distribu runt . Haec non sunt a nobis helle conficta , sed a viris fide dignissimis , Laureshamensium , Fuldensium-rue annalium auctoribus reseruntur . Itaque collegae ictus Ludovicus ΙΙ. Imperatoris dignitatis, nihil ul- . tra obtinuit, quam quod pater, cum regna divideret . illi adsignavit. Constat igitur, Ludovicum Pium C roli Magni regnis tum quae sibi comparavit , tum quae illi hereditate obtigerunt , non esse potitum . quod in Imperatoriam dignitatem successerit et verum eadem regna in varias partes fuisse divisa,
97쪽
i Ia Ducatum Parma ac Placentia. . . 63
quoque suis in partibus dominante , quamquam qui LIBER I.
1umma & gloriosa Imperatoris dignitate honestabatur, ceteris praeibat, qualemcumque remat partem administraret. Dignitatem ergo, quam Pontifex in Carolo
Magno instituit, ab antiqua illa longe diversam fuisse
constat, sicut antea indicavimus, proptereaque nullum ex Imperatoribus, qui Carolo succesierunt, plura ac majora, quam quae ipse sibi Carolus vindicavit, inde sibi arrogare unquam potuisse . Hic Vero, quod attinet ad Italiam, nunquam se, nisi Regem Langobam
dorum appellavit. Quod si Pipinus Caroli filius, seu quivis alius, Rex Italiae audivit , pro Rege universe Italiae minime est habendus, sed illius tantum partis, quam Carolus in Testamento seu regni sui divisione P βη
recenset : Italia , quae is Langobardia dicisur: quae ni- ' II. ε . ες. mirum extendebatur per Padum flavium termiso eum rente usque ad terminos Sancti Petri, quemadmodum
ab ipsomet Carolo ibi explicatur. Haec verba ex vera , primaque sua origine deprompta, ne, quae alibi ad hoc propositum attulimus , repetamus, viam unis versis dissicultatibus intercludunt. XX. Ea in Carolo Magno dignitate instituta nihil Imperatoria d nI- aliud Leonem III. spectasse, quam ut summum Sedis C rolo Magno Apostolicae, Romanaeque Ecclesiae Defensorem Ornaret, postolie 'defensio Pontifex eadem die coram ipso Ostendit scripto di- nem tribuἱe. plomate ad cis3 Angilbertum Centutensem Abbatem, a -- L a rui tum Romae aderat, palam faciens, quidquid inem narratur, se illi concedere in praesenιia gloriosi atque excellenti ni Alii nostri Caroli , quem , auctore Deo ,
.erfalis Eeelesiae in AUGUSTUM hodie Deraviimur : ρ - ελ εa. quod antea Patriciatus honore comprehendebatur . 'Ideo Carolus priusquam se eo nomine eXueret, modo . Patricius, modo devotus Sanctae Dei Eeclesiae Defensor,
es adjutor , quae unum idemque significant, dicebatur . Apud Sigonium exstat Caroli jusjurandum , de--ο- ε scriptum. ex antiquissimo Ordine Romano, cujus Al-F a cui Dissiligod by GOrale
98쪽
44 Himria summi Imperii Sedis Apostolica
cui nus, Carolo ipsi familiaris, meminit: idemque a Baronio quoque profertur. Quanuis cum hac dignitate in Carolum nec tuetius Mundi, nec totius Italiae longe lateque dissusae , Imperium collatum fuisset , quemadmodum inepta vulgi opinione ductus sibi si git Adversarius, non ideo tamen nudum honoris nomen illi tributum , dum ipsi collata es S dignitasomptisma, titulo Iahlimi respondens, Chrisianae fcilicet Rei publicae ae Eeeusae universae , praesertim Romana Tutoris , ac D exforis, ut a Scriptore nec incelebri nec illo quidem partibus Apostolicae Sed is nimis dedito memoratur: qui haec insuper scribit: in hoe Ecelsam
tuendi officio maxime posita es Imperatoris digni as, euis pro ceteros Principes Christianos honoris primatus adnex s es, ita ut cum 'fe , tum ejus legati ubique primar teneant . Ergo Carolus ut hujus Imperatoriae dignitatis omelum ac numeros omnes egregie impleret , nequid Sedes Apostolica Ecclesiaque detrimentia suis hostibus acciperet, providere semper debuit: isdefensonem S procentum Sanctae universalis Eeeusae , & non quidem in dominiam totius Orbis fea omnium civitatum Italiae, quemadmodum post decem saecula nobis hodie obtrudi videmus. Et sicubi aliquod dicendi genus his , quae hactenus tradidimus , contrarium fortasse occurrit, in ejusmodi Defensionis significatione ponendum est . Si qui vero post Carolum Magnum eadem dignitate ac munere assecti Ecclesiam non defendendam , sed potius bonis suis spoliandam curarunt, hi ossicii sui parum memores se profecto ostenderunt, cum honor ille in una ejusdem adtoeatia , proterilione ac defensone versaretur , dum pami statutum erat, ut Pontifices tantam dignitatem illis deferrent, qui Sedem Apostolicam, ejusque regiones se defensuros pollicerentur: qua de caussa imperatorias declarationes paesa & pactiones mille appellatas, accepimus. Neque haec ego unus pronu cio. Mecum sentit MonZambanus seu Pulandorfius,
99쪽
In Duratum Parma ae Placentia . 6 iuris publici peritissimus, nostro commercio exclusus, LIBER I.
ac Germanus , ideoque Sedis Apostolicae amore minime captus . Ergo praestat talis tantique viri auctoritate, quae certe plurimum valet, nostra firmare . Haec ille habet e Imperium autem illud Romanum in Caro- De Orio- peralium S Ottonem eouatum , quod NIHIL ALIUD s --
QUAM ADVOCATI AM , SIUE PROTECTIG
NEM SEDIS ROMANAE uolare videtur , succesu rem poris Regno Germanorum nomen suum adfricuit. Nic laus Alemannus duo hinc sapienter colligit , hoc est D. ν - ρ- .n Imperium a Leone III. institutum summam inter Chri pag. 3 .pianor omner Principes dignitatem , b Ecelesiae Dese sonem complem . Quare omnia , quae Caroli Magni siccestbres in Ecclellae Romanae patrimoniis vel ges' serunt, vel sibi tribuerunt, Sedis Apostolicae causseminime ossiciunt, cum ea per hujus Adetocatia , pr tes ionis ac defensoris speciem , nullo quidem iure, extorserint . Itaque fit , ut quae per vim gesta sunt, nunquam in juris locum succedant. Sed his longiore sermone persequendis non ultra tempus absumam, dum satis responsum est ubi contra Mutinensem - - . Scriptorem Apostolicam Sedem defendimus . Unum a g. tamen hic addam, quae hactenus a nobis sunt expli cata , ea pravi animi , atque amentiae convincere Kriegsmanniis in libro, quem legimus inscriptum zde ottrito per Papas Imperio, ac Muisum, haec verba 'ex eo recitantem: Sedes Romana Imperii pesis, cum jam exploratum sit , Sedem Apostolicam non destruxisse , sed potius occidentale Imperium instaurasse , idemque tum veteri , tum memoria nostra magna auri argentique vi, aliisque auxiliis opportunissimis ita instruere ac munire studuisse, ut intestinis ac Turcarum bellis potissimum firme valideque resisteret. Ergo , ut ad Parmam, Placentiamque redeat oratio, cum hae urbes positae ement intra AEmiliam , Exarchvium- μque , Sedi Apostolicae , ficat antiquitus erat, a Carolo
traditum, palam fit, Ludovicum Pium in Constituti
100쪽
46 rasoria summi Imperii Sedis Apsolicia
LIBER I. ne, anno 8i . sancita utranque eidem Sedi confirma vi ste . Ludovicus Pius cessit Sancto Pontifici Pasch
DG I. in no- 3s . li I. Iuecesorihus ejus in sterpetuum Exarchatum Ra-DO Usa 33. -natensem SUB INTEGRITATE cum urbibus, civitatibus , opidis , es castellis , quae piae recordationis domnus Pippinus Rex, ac bonae memoriae Genitor noster. Carolus Imperator Beato Petro P UDA N praedece orthus
Uesbis jamdudum per donationis paginam RESTITUERUNT , hoe est civisatem Ravennsam S AEMILIAM.
Declaravit etiam, haec se confirmare Sancto Petro, Paschali ejus Vicario, ejusque successoribus usque ad Auem faeculi eo modo , ut in Do detineam jure , principaru , ditione. Haec Constitutio veteri ac proprio nomine pactum dicta est, non solum propter causs.s supra adductas, sed etiam quia pacto inter ipsos convenerat, ut Ecclesiae quidquid reddendum supererat , ac praesertim utriuique Ducatus Romani oc Tusci appendi-
Bais ibas ArsisHio da ceS , restituerentur. Pactum est lex mutuo contractu
vo rosavi M.ti . & partis utriusqne accepta consensu. Donationis Ca-
, II ,, - , soli Magni luculentum exstat testimonium in versibus, a Ponti sice Hadriano I. Codici antiquo Canonum Rommanae Ecclesiae praepositis, qui Romae Carolo ipsi anno 787. ab eodem Pontifice oblatus, postea ab Henrico. - Justello vulgatus est. Haec ibi 1cripta leguntur: Caro--. lus reddidis PRISCA DONA Ecelesae marri suae, urbes . que magnas , FINES, fimul S castra diversa. Praeterea. tanti exempli a Carolo Magno patrati memoriam il-:- quod narrat Petrus Mallius apud Hagiologos Bollandianos , videlicet in quibusdam januis aeneis Vaticanar Basilicae se vidisse argenteis litteris inscripta nomina urbium, quas donatio Carolina complectebatur : Sicut, inquit, nos vidimus N eum fratribas
SAEPISSIME LEGIMUS, ut habet Mallius , qui 1ub
Pontifice Alexandro III. floruit. Quemadmodum vero donationis Carolinae argumentum majores nostri in aere expresserunt, ita Comitissae Mathildis aliam pariter donationem in marmore describendam curarunt, teste Diuitiroo by Corale