Scholia in Aeschyli Persas : Recensuit, apparatu critico instruxit

21쪽

PRAEFATIO. XIXputo παίδ' Atque hoc eo probabilius est, quod scriptura πιαδὶ ηι , quam archetypi fuisse dico, convenit cum multis codicis M scripturis, quibus elisio neglecta sit (cf. Roemeri commentationem, cui inscripsit 'studien etur handschristi ichen libertie rung des Aschylus' in actis acad. Monae. 1888 vol. II . Transeo ad locos, qui si non ad certum de archetypo faciendum iudicium valent, at tamen notabiles

v. II et in V ef Η traditum est:

φρὴν ἀμυσσετεα φύβω, in M: ταυτα μου μελαγχίτωνφρην αμυσσεται φόβω. Illud et per se praestat, quod magis est ex arte poetica, et commendatur v. 168: ταυτα μοι διπλ)ῆ μεριμνα φραστύσ ἐστιν ἐν φρεσί, cf. Oho. v. dos. di 2.

Tum. exhibent πολίταισ, M πολήταισ. Potest archetypus exhibuisse quod restituendum est πολιήταισ vel

v. 2ii in V G legitur:

τω δὲ ποιμανωρ ἔπεστι καπιδεσπο ι στρατου,

22쪽

XX PRAEFATIO.Ηermannus iudicat: Praeferendus esse videtur genitivus, quae exquisitior constructio est, ut infer- dum in verbo , στατεῖν. Cf. etiam verbum ἐπαρ-

χειν.

v. so scriptum est oχυροῖσ in VII, ἐχυρost M.

Genuinum videtur oχυροῖσ. Nam e v. is, ubi oχυ-

ροισι in codd. recc., ἐχυροῖσι in M, apparere puto librarium v bis idem mendum commisisse, sed altero tantum loco correxisse. Tum habemus Ag. v. dooχυρδν ζευγοσ 'Aτρειδεαν.

v. 6oi in M aliisque codd. invenitur εμποροσ, quod schol. Byg. explicas. Sed V (ΗOL Cant. 1. 2 Par.L Lamb. Rob. habent 'χπειροσ, quod unice verum est. Idem mendum in libris Demosth. or. XII, 1 s. F. 6Si πρευμενεῖσ praebent V (Η aliique et Ald. Turn. , πρευμεν σ M (OL Cani. 2 Rob. Idem pro varia lectione in Par. AB). Illud melius, cf. v. 61 2sq.: πωδhσ πατρὶ πρευμενεῖσ χοὰσ φέρουσ'. v. 213 ἐσίδε, in M, ωτ' ἰδεῖν recte in V ΗOL. F. 22I τέκνω in V, τέκνοισ in M, quod nollem Sorofius defendisset (p. 3b . Sed concedo Ηeimsoe- filium ex h. l. nimium de praestantia codicis coniecisse (in Aesch. memoria p. t . Item valde dubia est eius coniectura, qua T. Ioo5 ex V ὴπερ elicuit βεβα-

comprobante olim neculinio (in Philol. v. XXXI, p. iis , qui nunc in ed. Teuisel. III cum Passovio et Toupio scribit: βεβασι γαρ τοίπερ αγρέται στρατου. Cf. etiam Sorofit diss. p. 3b, Reuteri p. i. v. leti in M extat απήρκεσε. In archetypo id

23쪽

PRAEFATIO. XXI

fuisse videtur, quod in V legimus απήρκεσεν, unde eoniectura factum es h απηρκεσαν, quod alii recentiores exhibent. v. 235 in V (Par. A Lambeth. adscriptum in Par. B): τῆλε πρhσ δυσμασ ανακτοσ Ηλιου φmνασμάτων, in Η est δυσμὰσ correcto ace. circumflexo in acutum, in M (G aliisque δυσMaem. Praepositio προσ eum dativo coniuncta significat: apud ad iuxta, velut Prom.

Tum de statu alicuius vel situ locorum eadem constructio adhibetur, ut Prom. v. 36d Sq.Aτλαντοσ οσ προσ εσπερουσ τύπουσεστηκε, κ

24쪽

XXII PRAEFATIO.

Rob. ερραντια δoαμόνι. Adversarii dixerint lectionem ἔρρανται δαιμόνι coniectura ex ἐραδιαμόνι' faciam esse. Equidem puto a lectione laαντ- δαιμόνι' proficiScendum esse. Quae cum proxime accedat ad Medicet corruptelam, veri simile videtur in archetypo vocem Dαντ- ad v. G83 adscriptam fuisse - errore se. librarii, qui eam debuit ad v. 5id adponere, ante verba στένε καὶ δακναζου, ubi nunc lacuna extat; sed oculi a verbis strophae ουρανι quae statim Secuntur, ad verba antistrophae διαμόνι δχη aberraverunt-, scribam autem Medicet perperam descripsisse ἐραδωμόνι, cum syllabae ντεα ef δαι in unum coalescerent. IIoc si statuimus, in V Par. AN archetypilectio servata est. In ceteris i ραντ- in ραντια correctum habemus, quod quivis librarius facere potuit. Supersedeo multas libri M corruptelas leniores

enumerare, quae in codd. reec. emendatae sunt. Nam utrum hi loci in recentiores recte ex archetypo trans-

25쪽

PRAEFATIO. XXIII

lati, in M depravati sint, an in archetypo ut in Mcorrupti fuerint, in recentioribus a scribis vel grammaticis correcti sint, incertum semper eris. Ηoc

enim aeque facile fieri potuit atque illud. II.

Quoniam vulgarem de Mediceo opinionem, quantum ad textum Persarum fabulae attinet, sustulisse nobis videmur, ad salsas de scholiis Aeschyleis sententias

evellendas transimuS.

De origine scholiorum M optime egit Iosephus Frey in diss. Bonnensi quae inscribitur 'de Aeschyli scholiis Mediceis' (a. 18bi), ingeniose Boemerus in commentatione p. XIX laudata. Controversia autem est, utrum ad Aeschyli sextum emendandum solis scholiis Mediceis fides habenda sit, an etiam glossematis infe linearibus in recentioribus libris traditis et scholiis Bygantinis quae vulgo A appellantur. Dindorfius quidem, ut Medicet sextum fontem omnium putavit, ita scholia A ex Mediceo fluxisse, sed aucta et amplificata esse comprobabat (primum in ed. schol. p. V, tum fusius in Philol. vol. XX, p. 1 sqq.et p. 385 sqq. et in vol. XXI, p. is3 sqq). Sed ut in illa, sic in hac sententia Ηeimsoetii ius ab illo dissensis. Qui contendit tantum abesse, ut scholia Medicea fons fuerint scholiasiae A, ut excerpta sint ex eis, quae in scholiis A rectius integriusque scripta

leguntur. Glossemata autem librorum recentiorum antiquissimam memoriam repraesentare (cf. commen-Disitiam by Coos e i

26쪽

PRAEFATIO.

tutionem de ratione quae intercedat inter Aeschyli scholia Medicea et scholiastam N, progr. acad. Bonn. a. 1868, et 'commentariolum de scholiis in Aeschyli Agam. scholiasta Mediceo vetustioribus', in ind. lecf. Bonn. 1868 6s, et eorum quos iam laudavi maxime

librum de Aeschyli memoria . Tum neculinius (in curis Aeschyleis p. d3, cf. Philol. vol. XXXI p. 22o

scripsit Ηeimsoethium nihil demonstrasse, nisi scholia A non e Mediceo profecta esse, sed sic rem se habere, ut scholia A et M ex eodem archetypo manaverint. Atque Medieei quidem librarium saepius scholiorum

ordinem confudisse neque quo singula pertinerent intellexisse. Quo minus autem doctus fuisses, eo minus eum verba commutavi Sse. Contra qui commentarium A conscripsisset, eum liberius fonte usum nunc quaedam omisisSe, nunc addidiBSe et quae separatim adnotata invenisset in ordinem coniunxisse. Eundem, cum nonnulla melius quam Medicet librarius legisset, prius commentarium compoSuisse videri, quam

scholia M scripta e8sent. Denique Nec linius putat fontem communem haud multo plura continuisse, quam quae etiamnunc in M extant. IIoc autem indo emei,

quod paucissima, quae solis in scholiis Bygantinis, non in M, habemus, magni momenti sint. Cum Rechlinio consentit fere Guil. Seel mannus, nisi quod archetypum largiorem fuisse existimat (diss. l. p. 22 . Cum IIeimsoethio etiam Sorofius in diss. l. pugnavit, qui quamquam non male rem gessit, tamen de sua ipsius sententia, qua Dindorfium Secutus est, certe nemini

persuadebit. Denique Wilamowitgius (in IIermaevol. XXV, p. 161 sqq.) item ut Nec linius fontem

27쪽

PRAEFATIO. XXV

communem constituit, cuius reliquiae in scholiis A et M servatae essent. At cum hic in archetypo fere eadem quae in M fuisse sibi fingat et scholia Adoctrina Bygantinorum aucta esse arbitretur, ille scholia A integriora censet. Quae quamviB prava interdum sint, continere optimam veterum grammaticorum doctrinam. Cui nuper nec linius (in Burs. comm. a. 18s2, p. 1s2 sq. brevius contradixit quam ut se ipsum defenderet. Omitto inquirere, quid recte, quid secus ab illis hominibus doctis iudicatum sit. Nam nisi omnia me fallunt, ope cum ceterorum quos adhibui codicum tum libri V litem discernere POSSU m. Ac primum quidem facile cognoscitur glossemata recentiorum librorum ad textum Mediceo vetustiorem melioremque pertinere. Unum iam commemoravi exemplum (p. XVII et gloss. codicis Par. B μωροσ Super νασ ef μωρα super νέα, quae ad ἐνεοσ ef ἐνεα speciant. Neque minus notandum est gl. V quod v. 5θ2 Super αρξοντm legitur: καὶ υποκλίνονται. Vides eo explicari αωνται, quae est coniectura Ηalmii (mus. Rhen. vol. XXIII, p. 2sb). Idem scholiasta Bygantinus ut multa alia adhibuit, sed vertit in futurum, quod

cum futuro αρξονται convenire putaret.

Tum v. gio haec in M scripta sunt: οῖ τε ναδσἐκ -ασ πέσον, οι τε ex οἷδε corrupto. In V autem Super οι γε pictum videmus οιτινεσ ουτοι. Quorum glossematum hoc spectat ad genuinam lectionem oιδε

28쪽

XXVI PRAEFATIO.

super οιτε, cf. A 16, gl. dd ουστινασ Super τουσ,gl. 85o x τισ super i , aliorum. Ceterum vera scripturaoιδε cum glossemate oυτοι in uno cod. O tradita est, solum oιδε in Par. A et F.

Tum T. 365 supra ευ πρασσοντεσ (sic scriptum)gl. ἀντὶ του πορθουντεσ in V legitur. Unde facile elicueris περσαντασ esse Aeschyli. Quod autem in

βωαοὶ δ' αιστοι δαιμόνων θ' ίδρυματα πρόρριζα φυρδην ἐξανεστραπται βαθρων. Atque in huius loci contextum coniectura eo melius quadrat, quod paullo infra similiter dicitur: οσσιτσ δ' ειλε πόλεισπόρον ου διαβασ κτλ. v. sis Ru . cum Porsono et Nec linio sic lovendum

erit: γόον αυ γέννασ πενθητῆροσκλαγξω δ' ἀριδακρυν ἰαχαν. Itaque πολεωσ quod omnes libri ante γεννασ exhibent glossema est in textum transpositum. In II autem super γεννασ exuratum est: καὶ τῆσ ανατροφῆσ, δηλαδητὴσ πόλεω; (cf. sch. A . Ηοc igitur ex antiquo codice Servatum e8s, qui πόλεωσ nondum iu textu praebuit.

29쪽

PRAEFATIO.

XXVII Transeo ad scholia Bygantina. Quae quoniam maximam glossematum recc. codicum partem complectuntur, manifestum est ex eis quoque textum Aeschyleum emendari posse. An non recte IIermantius

εμιπρεπει pro traditis verbis πότερα γαρ τοξουλκοσδια χεροσ αυτοῖσ πρεπε ι restituit ex sch. A, ubi legitur: αρα, δια τῶν χειρ2ν αυτοῖσ εριπρέπει ῆβoλὴ ῆ τοξική; Possunt haec verba omnia antiquissimo scholiastae tribui, si modo Roemerus recte statuit illum paraphrasin conscripsisse.' Tum moneo de illo υποκλιθήσονται quod supra

Tum ad T. 232, qui sic in II traditus est:

παντα θήσομεν θεοῖσιν τοῖσ τ' ενερθε γῆσ φίλοισhaec scripsit Bygantinus:

Quae verba ad eam lectionem quadrare, quae est τοῖστ' ἔνερθε γῆσ φθιτοῖσ, coniecit Otto Sieversius inach. soc. Ritsch. v. I p. 3si. Sic etiam v. 52d vocem φθιτοισ per νεκροῖσ scholiasta explicat. Atquo idem interpretamentum in antiquissimo codice Aeschyleo adhibitum esse hoc liceat exemplo demonstrare. Eumenidum enim v. s6 sq. sic exhibet Me

) Item possunt verba sch. A 23i αντὶ του εμαυτω και τοισσυγγενέσι μου καὶ τ θ πατρωα yy κmιδν γενομενοσ o vetustis scholiis haustae esse. Continent certe veram legitonem πατρωα quae in omnibus codd. corrupta est. Sed potest Bygantinus vocem πατρία sic explicavisse. Diqiliped by Coosl

30쪽

XXVIII PRAEFATIO.άλλοισιν ἐν νεκροῖσιν ώσ μὲν ἔκτανον ἔνειδοσ ἐν φθιτοῖσιν ουκ ἐκλειπεται. Itaque glossemate ἐν νεκροῖσιν vera lectio extincta est

Tum v. igi in II sie legitur:

ciliari possunt i Iste quidem bonus Bygantinus non dubitavit cum voce πανώλησ ea interpretamenta coniungere, quae plane ab illa abhorreant. Nam, etsi exempla afferre non opus est, quanto aliter Suppl. v. IOB πανωλεισ in II explicatum est. Ubi extat τουστου δλέσθαι ἀξίουσ ο ἐστι κακουσ. Atque Sept. v. 63sad πανωλεισ in O glosaema scriptum ess παντελῶσηφανισμένοι. Sed hunc locum rectissime Ileimsoe

thius (in libro de memoria Aeschyli p. b6 emendavit:

παναλκῆσ. Cf. Ηesychii glossas: αλκιμοσ ανδρεωσ et αναλκησ ανανδροσ. Mitte tamen, quod Ηeimsoethius glossam ἀλκιμωτατον γενναῖον cum gl. V δ γενναῖοσκαὶ ἀνδρεῖοσ contulit. Nam cum hoc ab altera manu scriptum sit, cui nullam auctoritatem tribuendam esse infra exponam, statuendum est vocem ανδρεωσ e sch. marg. repetitam egSe, ut alia glossemata, tum γενναῖοσadditum. De reliqua huius versus mutatione ab Ileimsoethio prolata supersedeo referre. Sed cum Dindorfio videtur oυ δή τισ γέρων Scribendum ESSE.