장음표시 사용
121쪽
De Chri Bra. Surrent. Antiquit. masimus putant a sanctissimo Doctore in Fussulis no oppido suisse novum Episcopum constitutum ,
venia impetrata a Metropolitano, sine cujus libito novus Episcopus creari non potuisset , veluti . nec a Μetropolitano sine consensu ejus Episcopi, in cujus Dioecesi locandus erat . Sed bona pace tantorum virorum, venia Metropolitae minime opus erat , si modo recto consilio multiplicata fidelium
dissita plebs peculiarem Episcopum petiisset , &Dioece sani Episcopi accessisset assensus, uti decernitur in secunda Synodo, quam alii tertiam Carthaginensem faciunt , canone s. his verbis : uuae nunquam Episcopos hasuerunt , non habeant , o illa Diarcess , quae aliquando habuit , habeat proprium . Eis accedente tempore , crescente Ade , Dei populus multiplicatus desidera erit proprium rectorem , ejus videlicet moluntate , in cujus pote late e I Dioecesis Y e.. ρη-Wa , habeat Episcopum . Idem praescribituraeol. ad isti. - Canone 62. Synodi , quam volunt suisse Carthaginensem III., re vera autem eruditiores putant primam , ubi haec habentur r Multis in Concitiis hoc Hatutum eH a coetu sacerdotali , ut plus, quae in aDiarcessus ab Episcopo retinentur , quae Episcopum nunquam habuerunt, non nis cum moluntate ejus DAscopi , a quo tenentur , proprios accipiant rectores ,
- VIII. Μulto minus igitur antiquissimis Surrentinis Episcopis , seu Archiepiscopis , qui extiterunt etiam ante Synodum Sardicensem, alia licentia constituendi Episcopos, seu Chorepiscopos in sua
122쪽
Lib. I. Cap. III. clain sua Dioecesi opus erat; qua propter iactum e si . se remur , ut ipsi in Μasiae quae vox colledii
nem ptaediorum juxta Latinorum acceptionem,
sonat Vici , & Stabianis Villis Episcopi statutisuerint, ut inserius dicemus . IX. Ex hucusque dictis in his articulis se- . ..... 'is' quens Systema circa primaevam Episcoporum is stitutionem , ct electionem concinnare licebit per theses ita dispositum . I. Sanctus Petrus a Christo Servatore , ac Domino nostro supremam , ct ordinariam , hoc est , in Successores Cathedrae Romanae deriVandam potestatem Obtinuit; ceteris Apostolis Petro subordinatis par , & aeque latepatens auctoritas data est , sed delegata , hoc est , cum ipsis ter
magistro edocti tres gradus in Episcopatu secreverunt, maximum scilicet eorum, qui postea Patriarchae , Vel Exarchi, aut Primates dicti . Μediorum , qui Μetropolitarct Archiepiscopi, seu Episcoporum principes nuncupati. Τertium simplicium Episcoporum , seu Inspectorum. III. Porro sanetus Petrus tres Patriarchatus erexit Alexandritium ope sancti Μarci , per seipsum autem Antiochenum, & Romanum . Constantinopolitanum ante Concilium Chalcedonense extitisse compertum est : a quo tamen erectus non constat . Ierosolymitanus a Synodo Chalcedinnensi, cui sanctus Leo Papa firmitatem dedid, im
123쪽
is De Chrissian. Surrent. Intiquit. stitutus . Patriarchatus Antiochenus a Schismaticis in plures scissus. Ceteri occidentales Patria chatus a suprema Romana Sede primum creati. IV. Patriarchis Archiepiscopatus erigendi potestas mansit, Archiepiscopis Epilcopatus . V. Archiepiscoporum effraena , qua utebam tur , potestas in frusta Dioecesses , datis Episcopis, scindendi a generalibus, & peculiaribus Synodis coercita , praecipue vero a sancto Leone , Papa , a quo jussum , ne in villis , rusticis vicis , aut pagis Episcopatus constituerentur. VI. Provinciae limites non Omnes aequales ,
S minus recte a Canonum Collectoribus statuti ex epistola quadam Pelao II., quae aut prorsus ascititia, aut interpolata est . VII. Circa loca, in quibus Patriarchae, Archiepiscopi , ct Episcopi primum fuerunt constituti , excipienda sententia Canonum I. a. S 3. Dis . 8o. licet ex suspecta , aut potius rejecta 1 f. dori Μercatoris collectione sint deducti. VIII. Etsi Archiepiscopis imminuta suerit constituendorum Episcopatuum potestas r diu tamen apud eosdem etiam post generale Concilium secundum , S tertium Lateranense instituendi , ct consecrandi electos in eorum provinciis per
IX. In defuncti Episcopi locum alium eligere , ac substituere numquam laicis concessum : qui solummodo in electione clamabant , ut testim. nium eligendo redderent; de qua re in ordinati ne Pre D
124쪽
Lib. I. Cap. III. σsne Presbyterorum , ct Ministrorum adhuc inta, hi os hsi Pontificali Romano extat vestigium . 28 X. Eligere Episcopos solummodo Ecclesiasti- per Palli re,'
ci potuerunt ; Laici, a Suprema Romana Sedeta cilio Contam. a.
testimon, publice ferendi sublata consuetudo me- I 'R' Ru dendi caussa jurgiis, & disti liis , quae exinde Orie-hantur . Perinde & Clericis electionis facultas sensim ademta delendi caussa simonias, quae intercedere coeperant . Paucis Ecclesiis praecipue Germaniae antiquus mos relictus.
Hoc Systema ex mox, ct alibi a nobis probatis liquido constat. ARΤICULUS V. Octurritur difficultatilus potiorisus , qtrae excitari ipossent contra assertam a nobis Antiquitatem Archiepiscopatus Surrentini , ubi nomnuVa de Pultio Archiepiscopali
I. T Nter Syrtes , ct scopulos in hoc articulo
cursus tenendus, dissicultatesque nonnullarsuperandae, ut eae, quas eruimus, Veritates sint in
vado . Primo siquidem objici posset , Μetropolitanos , sive Archiepiscopos eos tantum in Italia quoque fuisse , qui decem , vel undecim sub se , Episcopos suffraganeos habuissent juxta Gratiani Canonem desumtum ex Pelagio II. , qui ethhujusmodi : Scitote certam prominciam esse , que h. I habet
125쪽
ss De Chri ban. Surrent. Antiquit. habet decem , aut undecim cimitates , o unum Regem , o totidem minores potenates sus se , o unum Metropolitanum , aliosque suo ganeos x. vel x I. Episcopos judices : ad quorum judicium omnes causse Episcoporum, o reliquorum Sacerdotum, civitatum referantur oc. Porro nunquam legimus tanto sus fraganeorum numero stipatum fuisse Surrentinum Praesulem . Antiquis igitur temporibus , prius
quam ea Ecclesiae disciplina , ct Pelan , qui ad
Petri Cathedram conscendit anno F 77. non s79. ut refert recens auctor, constitutio immutaretur, Surrentum Μetropoleos honorem non obtinebat.
Cui objectioni satis facillime fiet, si breviter
perpendamus , quantam auctoritatem , & verisi. militudinem contineant relata Canonis verba . Ea ex Pelagj II. epistola 1. data ad omnes Episco pos derivasse ferunt Canonum Compilatores tam ante, quam post Gratiani collectionem: re vera tamen extant ea verba in epistola, quae octavo i co exhibetur in collectione Conciliorum, dataque fuit , ut putat Severinus Binius ad Johannem Constantinopolitanum ; qui Synodum Constantinopolitanam coegit reponendi caussa in sede Antiochena Gregorium ab ea per calumniam ejectum, ut factum fuit . Id vero potius praetexuit Johannes , qui re Vera colorem quaerebat , ut in ea Synodo se Episcopum universalem appellaret . Quare Synodi acta omnia a Pelagio improbata suerunt, confirmata tantum Gregod restitutione , teste sancto Gregorio.
126쪽
Hanc epistolam genuinam putant idem Binius, ct Ludovicus Bail: spuriam vero D Pinus, Cave, & alii ; quam criticam disceptationem lubenter in praesentia omittentes, illud omnino statuimus epistolam , si non prorsus fictitiam , interpolatam saltem esse . Quotus enim quisque est, qui ex veteri Geographia Ecclesiastica ignoret ante , ct post tempora Pelagj cum in Oriente , tum in Occidente plures extitisse Metropolitanas Ecclesias , quae pauciores haberent sustraganeos Episcopos, plerasque autem, quae plures λIllud multoties in Ecclesia di sputatum , num scindente Imperatore unam Provinciam in plures, etiam Metropolitani jurisdictio scinderetur , ac decurtaretur, semperque responsum , Canon Gin hac re, non Principum sanctiones attendendas.. Animadvertendum insuper , in verbis Canonis illius decerni , ad constituendam Provinciam de-Cem , vel undecim requiri civitates, S unum Regem , quae non congruunt Provinciis Impes Orientalis ; quapropter eadem verba non poterant scribia Pelagio II. ad Patriarcham Constantinopolithnum, ut ejusdem epistolae defensores putant. Hinc vides , quam inepte statuat Archidiacoelius his verbis : Licet hodie quaedam prominciae habeant plures, quaedam pauciores Episcopos: tamen asinitio Hatutum, ut quaelibet baseret decem , mel undecim . Quod nunquam verum suit , etsi verissi
mum sit , nullum Episcopum damnari potuisseis, nisi judicio duodecim Episcoporum , vel plurium, I a qui
127쪽
σ3 De GH Dan. Sinent. Antiquit. qui acciebantur a vicinis provinciis, sit in propria de suissent, ut plerique putant in Can. Si quis Episcopus.
Verum praeterea est , quoad numerum suffris ganeorum Episcoporum confiituentium Provinciam , nunquam pauciores suisse tribus , ut uno
deficiente alius sumci , S consecrari a Metropolitano potuisset , quod constat ex Apostolicis C nonibus , qui saltem ad antiquos mores Ecclesiae patefaciendos aptissimi sunt. Quapropter cum Pelan II. ea verba non sint, sed in Collectionibus Canonum inserta, inelus is
bilem auctoritatem non continent. Quum Gratiani , aliaeque priores collectiones nulla Roman rum Pontificum auctoritate roboratae sint.
ΙΙ. Μajor prosilire videtur dissicultas , quod scilicet nunquam neque in subscriptionibus Comciliorum , neque alibi Surrentinus Archiepiscopi, . vel Μetropolitae nomen sibi vindicarit ; S primum Archiepiscopum nominatum inveniamus in celebri consecratione Ecclesiae Casinensis anno Atrae Christianae IOZI.
Verum principio satis jam sectum est huic dif
ficultati , quum indicatum fuit modestiae gratia a liquos nec Μetropolitae, neque Archiepiscopi no- ,
men usurpasse , qui potius primi Episcopi dice
bantur . Immo in Africa invaluerat consuetudo , ut nullam certam civitatem Μetropolitae ten
rent ; sed is Μetropolita , vel primus Episcopus,
vel tantum Senex diceretur , qui primus in Provincia , ct antiquior fuerat coniecratus ; ut demonstrat
128쪽
monstrat eruditus Galliae Canonista Franciscus
III. Potior etian emergit objectio ex auctoritate , ct usu Path Archiepiscopalis, quod anteis undecimum seculum a Praesule Surrentino adhibitum fuisse nullo testimonio proferre possumus; quum tamen ejus usum antiquissimum fuisse docti plures viri contendant . Ait enim Rupertus Abbas : Tremirens siccissae Maternus a leato P
tro Apo Iolo missus haereditatem Palij sui successer,
ius dereliquit . Quod si hoc testimonium suspectum habeas, utpote auctoris duodecimi sectili , immo incerti , ut videre eth apud Du-Pinum, &Cave ; luculentius aliud tradi potest ex Eusebio Caesariensi , S ex sancto Maximo hoc sacri indumenti genus primum a sancto Lino concessum fuisse tradente his verbis : In lege gratiae antiquum esse illud Ephod nos Dum , id I Pallium , quodno Iri Patriarche arbitrantur a Lino poH seatum Petrum secundo Pontifice Romano in titulum , fingulare potviatis primitigium nostris primis Prus risus datum . Et licet quoad auctoritatem Euseridissicultatem moveant aliqui, quum sermo ille de Epiphania non videatur Eusebj et tamen eam al- Iegant Ioseph Vicecomes , Stephanus Durantus , Emmanuel Gonzaleg . Sanctus Maximus, inquietquisquam , ex Patribus auctor est recentior , ut res indubie teneri non possit. Resert praeterea Liberatus Alexandriae consuetudinem fuisse, ut Patriarcha successor Excubias
129쪽
In PontIL apud Atiast. Biblioth.
An madvertit in Petium de Malea
o De Chrissian. Surrent. Antiquit. Juper defuncti corpus ageret, ejusque dexteram manum capiti suo imponeret , eoque humato , acciperet collo suo beati Marci Pestium , o tunc legitime sederet . En tibi usum Path Patriarchalis jam inde a te, poribus Apostolorum . En . sacrorum indumentOxum genera ab Apostolis usitata , quae in nos irr, dent pervicaces haeretici : Pallium sancti Petri, Penula sancti Pauli, Pallium sancti Μarci. Path Patriarchae Constantinopolitani mentionem apud eumdem Liberatum habes in Breviario . Sed heic omnia referre, praecipue quae peti possunt ex Graecis testimonia, non Vacat. IU. Porro extra aleam esse debet, quod dia sancto Μarco Summo Pontifice , qui Ecclesiam rexit anno 33σ. scribit auctor Pontificalis , qui ait: me eoηRlituit, ut Episcopus Oftiensis , qui consecrat Episcopum Urbis, tunc Pallio uteretur. Quae sane verba indicant, multo prius Path usum extitisse , quum summus hic Pontifex etiam Episcopo Ostiens1 consecranti ipsummet Summum Pontificem tradat. Quae antiquitas constat etiam ex veteri auctore operis Ceremonialis sanctae Romanae Ecclesiae. Quapropter omnino improbanda Petri de Marca , doctissimi alioqui viri, sententia audacter scribentis : Suspicor Paulum aetate Theodosj non fuisse in usu apud Ecelesam ; Aec mihi admodum placet,
quod scribit Anamfus , Marcum Papam Episcopo Ostiens concessisse , ut Pallio uti posset in consecram
rione summi Pontificis . Siquidem ea Verba non
sunt Anastas Bibliothecad , licet sub hujus no
130쪽
mine producantur , quum Anastasius Monachus vitas Summorum Pontificum a variis scriptoribus concinnatas collegerit, una, vel altera a se addita ; quamobrem sub Anastasj nomine laudantur etiam a Ludovico Τhomastino, Johanne Baptista Casalio Romano , aliisque Verum nemo reete dixerit , si bi non admodum placere , quo Aua Zasus scribi ι , ut sacit Petrus de Μarca ; quandoquidem
ea putantur verba vel sancti Damasi , ut vulgus sacrorum auctorum perperam credit , vel saltem auctoris multo antiquioris Anastasio ; quum liber Pontificalis, in quo extat vita saneti Marci , etiam a Beda laudetur , qui centum sere annOS Anastasium praecessit.
V. Verum id nihil mirum ; is enim est Petri de Marca gustus , ut pleraque omnia, quae Viris primae Sedi addictis summopere sapiunt, illi insuavia
sint, sicuti in praesenti materia non arridet eidem Petro de Μarca Pallium Archiepiscopale auctor,tate Romani Pontificis tradi consuevisse, utpote sacrum indumentum, ut seri Baronius , sed contendit & lubenter , Imperatorum , Regumque munificentia , auctoritateque initio concentim suis
se . Sedet prosecto illi quatuor Palliorum genera distingui ; primum Episcopis omnibus commune;
secundum speciosius ab Imperatoribus donatum; tertium traditum a Romanis Pontificibus ; quar
tum Pallium quoddam peculiare Galliae . Placet quod didicit ab Apostata blarco Antonio de DO- minis , Path concessione Romanos Pontifices jura