장음표시 사용
491쪽
MIGDOL, urbs Aegyptia, cuius fit mentio Exod. xIx. a, ac saepius alibi. Graeci vocant Μάγδωλοα Ηine in Antonini Itin. p. III Magdolo, ubi quondam male Magdolon. Opus tamen non est, ut cum viro erudito in annotationibus ΜSS. apud Me- hanum let. mutetur in Μαγδωλώ. Migdol ob collium frequentiam Aegyptiace dicebatur , multitudo collium. Cui etymologiae favere Coptum interpretem, qui praebet d&Ecuscuri, censet Forse-rMδ in Epist. p. 29. In versione Coptica invenitur xΕἘπωλ. Quae tamen scripturae differentia paqrum coniecturae, si ea probanda esset, obstaret.
camina, Aerappus. Frequentius scribitur numero duali, aliquoties tamen et ' u . Praetermissis cete-
ris Omnibus , quae monuere Bocharrus , Relandus, Michaelis pari. II . Spic. Geogr. P. I 57-I6O, et Suppl. Lex. Hebr. p. Is et, Is43, tantum monebo, ex sententia Forsteri in Episti p. 8 esse vocem Aegy- Ptiam , scriptam .pH, quae significet agrum solis. Pro nomine Hebraeo habet cum aliis La-hunskiui de Gosen diss. v II S I. Dubitat Michaelis, sine origine Hebraeum, an Arabicum, an AegΥptium. Pro sua opinione Forsterus uitare potuerat EI. Iosephum, I Αnt. v I. 2 testantem , suo adhue tempore Aegaptum ab indigenis vocatam esse Μετρην , Aegyptios Mειραιουe. Huc fortasse etiam facit nomen primi regis Heliopolitani in Aegypto Mαρα- , apud SInceia Ium p. 52, 53, 2I. Dicitur is uestres a Plinia TXxv I. η, ut fide codicum MSS. Harduinus edidit, eum antehac legeretur Mitres, qui in solis urbe regnabat. Cons. Vignotii Chronol. S. tom. II P. II 6, 7 II, 765. Vnum tamen Arsuro officere videturi,
Quoties in Codice V. T. nomen ta 'rata Occurrit,
492쪽
numquam id servarunt interpretes Copti, scribentes cHus. Verum id est. Interpretes tamen Graeci , iique Alexandrini, retinuerunt Mis ραῖν vel Μεσραθε. ΜΟLOCH, nomen idoli. An Aegyptiacum Sic visum est muliero in Glossario S. p. Ia et Blambergo l. c. p. 23 , monentibus , dubDλDx Aegyptiis esse Martem, qui Israelitis, vix Aegypto egressis et ad idololatriam Aegyptiam redeuntibus, notus fuerit. Praeiverant KDcherus in Prodromo Copt. P. VI, tom. I Oedipi p. 328, II. P. 4Is, et Hottingerus in Biblioth. orient. p. 3I3. Ab iis non dissentie B erus in Additam. ad Selianum de Diis Syris p. 243. Sitne Moloch numen idem, quod aut Iupiter, aut
Mars, aut Saturnus, aut sigillatim Saturnus coelestis, nunc quidem nihil ad me. Praeter interpretes Sacri Codicis U. et N. T. , legi possunt Seirinus i. c. syntagm. I c. 6 toto, B erus ZAddit. p. 242 - 262, misaelis Suppl. Lex. Flebr. p. Ia 3I, Is 4. Numen Ammonitarum fuisse, ex. I Reg. XI. 7 certo novimus; non item, an quoque Aegyptiorum veterum, et circa tempora Mosis. Nomen Moloch, Aegyptium habitum non est a La Croetia et Lablans io. Nec legitur MDND c in versione Coptica Levit. Xum. a I, XX. Ω sqq. , sed Sy cim , ut Alexandrini habent ἄρχων. . .ervatum est quidem ab interprete Copto utroque. Memphitico et Sahidico, Adt. vii. 43; sed huic consequens nequaquam est, ut vox Aegyptia debeat existimari, cum interpretes reliqui omnes, quod sciam, eamdem retinuerint, non tantum in Adt. Apost. , sed etiam in V. T. locis plerisque. Recte ergo Scholiastes ad Levit. Xum. II, τὸ Ἐμακὸν , καὶ οἱ λοιποὶ δε ερριηνευταὶ τουτο τεθεικώπα
493쪽
I Chron. I. ID, qui suerint, et unde dicti, id in conistroversia est. Legantur Lochartus lib. Iv Geogr. c. 29 et Michacus pari. I Spicilegii Geogr. p. 267- 7o, Suppl. ad Lex. IIebr. p. I 663, I 664. Nomen esse Aegyptium , ' ambo agnoscunt , ducuntque ex de qua Labioni ius in Pantheo atque supra in Glossiario p. 16o, I 6 I. Non longe abit Arser in Epist. p. 15, sed addit, vocem Xul vel xΔ non raro terram significare, nomen igitur fore - ΗΟΥπΔ, terram ventosam, Nephtheucha, intelligi vero debere terram desertam Aegyptum inter et Arabicum sinum. NEC ΗΟ, nomen proprium' regis aut forte regum plurium Aegypti, adiectium communi ipsorum nomini Pharao, alleg. XXIII. 29, 2 Chron. XXXV. 2O, Jerem. XLvI. 2, alibi. Hebraice scribitur , a, Graece Nε
κωρ et Nεκώ ab Herodoto II. I 58, IS9, IV. Aa, in P I. Iosephi Ant. x. s, 6, et apud interpretes Alexandrinos, lib. v Iosephi de B. I. 9. 4. Nomen esse origine Hebraeum, opinantur Leusdenius , Simonis, alii. Μale. Rectius habetur Aegyptium. Vid. Michaelis ad Ieremiae l. c. et Suppl. ad L. ILP. I 639 , monens , Alexandrinos, linguae rerumque Aegyptiarum peritiores, sapienter sua in interpretatione retinuisita, Notationem nominis nescire me fateor. Coniecturis valde incertis equidem nolo indulgere. Fieri tamen potest, ut ex rebus, ab isto rege gestis, quas Herodotus narrat, et Vignotis t. II Chronol. p. I 33 - 148 docte illustrat , lux clarior aliis affulgeat. NEE A ab Aegyptiis sermone patrio vocabatur Rhinocorura L Rhinocolura, si fides Epiphanio Haer.
494쪽
γαρ ερμιηνεύεται Νε ' καὶ ουτω φυσει οἱ επιχωριοι -υτο καλουσιν , orara δὲ ' τὐ 'Eβρα ς ερμηνευεται , κλῆροι Videntur οἱ ἐπιχωριοι distingui ab Hebraeis, atque adeo intelligi Aegyptii. Petavius in animadv. p. 27o monet , Epiphanium in nomine Nεδε ante oculos habuisse Hebraeum Pria, cum Alexandrini in m , v les xxv IL Ia vertissent au Ρινοκο- ρουρ-. Verba - Epiphami non neglexit nenius, ut Ollenderet, non significari Nilum, sed exiguum flumen
sive torrentem ad Rhinocoluram, in mare mediterraneum labens. Scripserat millius dissertationem de Nilo et Euphrate Τerrae Sanctae terminis, insertam Diss Misc. p. 183 - uaci. De Nilo aliter iudicabat De-nius i. II Disserti p. 95 - I38. Caussam deinde suam tutatus est niuius in Disputatione Exegesica, a. IZ46 edita. Respondit Inenius in Symbolia Literariis t. III P. 222 - 22s, 388 - s I9. Opposuit ei Millius a. 1749 Dissertationem Exegeticam secundam de Nilo Terrae S. termino. De re eadem disceptarunt Mulu- . rus in Satura Obs. cap. 9 et Michaelis in Suppl. L. H.
P. I 626-I628. Nemo eorum praeteriit testimonium
Epiphanii. Omnes sere Nεia ex ,m illustrandum
censuere. Attamen Michaelis not. ad Abulfedae Descr. Aeg. p. 68, 69, ita scribit: is Si quis de nomine antiquo et Aegyptio et aut Nechela urbis certi quid docuerit, quod sorte ex linguae Copticae monumentis antiquioribus fieri possit, non ingratum geographiae et historiae studiosis facturum putem ''. NEsΛΟΣ, Nilus. Cuius est originis Τ An Graecae 8 Serxius ad Virgilium iv Georg. 29I Nilum
die tum vult a trahendo νέαν ἰλυν. Quod et Ph tarchus de Is. et os. p. Io 3, cum not. Squirit, his verbis dicit, hec tamen. notationem quaerens.
495쪽
Ea plerorumque est sententia, virorum etiam in republica literaria principum, in quibus Messeelingius ad Diodorum I. 6s. An Arabicae 8 Placuit id uenio
l. c. P. I O3, multero l. l. p. 2 - 4, aliis. An vero rectius dicitur nomen vere Aegyptiacum Labsens ius ducit ex ut significetur fluvius certo et determinato tempore adscen ens. V. Pantheon pari. II.p. Is6 sqq. Non discordat Georgius ad Fragm. Li- turg. p. 32 I. Cum sit tantum aci nostram usque aetatem Opinionum divortium , quis miretur , Scaligerum in notis ad Festum p. I scripsisse: si Cur Nilum vocarim, non magis mihi liquet, quam cur Istrum Danubium, Eridanum Padum, Ararim Sagonam Α ΟΥ Σ nomen insulae et urbis in nomo Sebennytico, testε Strabone lib. xv II p. II 54. Μemini e Plutarchus de Is . et os. p. so8 ed. inon. Stepharium let. e Strabone recte emendarunt Hussenius et Berk lius. Σοῖς est quoque in Hieroclis Synecdemo p. 724. Alibi scribitur Eouis , Zae , aut magis depravatum. De origine Aegyptia vix ambigitur; quae autem sit,
'ΟΣΣ ANΣs EIPA. Sic cognominatam Aegyptiace Cleopatram ex numis assirmat Maliger ad Euse-hii Chronicon p. 267. Τantum virum, incaute alii secuti sunt. Neque vox est Aegyptia; neque ita legitur in numis, sed ΘΕΑΝ ΣΩΤΗΡΑ, vel ΘΕΑNΣΩΤΕΙΡΑ. Comparetur Spanhemius de V. et P. N. p. 385, 4O9, cuius fonte hortulos suos irrigavit La Monea. II Var. Sacr. P. I 29, I aQ. ΟΥ Ε PPH est cognomen regis Aegyptii, etiam Pharaonis dicti, in versione Graeca Ierem. XLIV. 3 Hebraice scribitur DBri, pro quo Michaelis malit
Diu ante eum idem placuit Scaluero ad Eu,
496쪽
sebium p. 82. Communi Pharaonis nomine solo appellatur Ierem. XXXVII. 5, p, EZech. XxIx. 3. Intel ligitur rex idem, qui dicitur Ἀπριης ab Herodoto II. 16I, 16st, I 69, I v. IS9, et Diodoro Sic. I. 68, ubi notavit Messelingius. Vide eumdem ad Herodo. tum p. I 86, sed inprimis Vignotium t. II Chronol. P. I 48 - ISo. Cognomen regis Aegyptiacum non
.una ratione pingitur, Οὐαφρῆ, Ουα ρὐ, οὐαφριe, phres, Ephris, Imphris. Longius recedit quod habent Aquila et Theodotion, sed sorte culpa librariorum, ut suspicatur Mon auconius. Quando 'retinetur Ουαψρε, quod est in Graeca interpretatione Ieremae, item apud Clementem Alex. lib. I Strom. P. 39s, haud contemnenda est Iabum ii coniectura,
Aegyptios Pharaonem istum vocasse DNHR - pH ,
litera R in hoc nomine, ut euphoniae consuleretur, absorpta a sequente litera Vide Dissert. um de . Gos. 3 4 in not., et Panth. pari. I P. 3O4. Hophraigitur esset Sacerdos Solis; cuiusmodi cognomen dignitati regiae in Aegypto haudquaquam repugnat.
II ΤΩN, genus navigii Aegyptiaci, ut auctor
est Strabo lib. xv II p. III 3. Quae lectio si vera . est, vocabuli origo me fugit. . Ex Arueri coniecturasi . legitur Παιθων , explicationem non tam esse dissici- lem, monui p. 432. E codice Μediceo varietatem lectionis exemplo meo Gronovius non adscripsit. II A PEM PIΣ, urbs Aegypti, cuius meminit Stephanus let. in v. In numo Caii Occurrit nomeni ΠΑΡEMΦΙΤΩN, monente Hosenio. De numine. Remphah, urbem dictam esse coniecit Lais' bisnskius de Remphah p. 8 I. Eamdem forte Abulfe- . in Descr. Aeg. p. 9. appellat Farama , pro quo Copti aiunt Baramur, monente Michaelis in uotis p. 48.
497쪽
ΠΗΛΟΥΣΙΟN, Pelusium, απὸ του et λου accepisse nomen, Strabo scribit lib. XviI. p. II 55, et Vulgo creditur. Aliter Kocherus t. II Misceli. Obs. Criti p. 138, cuius haec verba sunt, o Parum fit verisimile, antiquarii fane Aegypti urbem Graeco nomiis ne insignem fuisse, quare malim, manente commodis-sma hac nominis ratione , ab Aegyptiaca voce , βόρβορον et ν significante 'praeposto articuloris, illud derivare, quod et sono et significatione cum Graeco sorte congruens, Graeco etymo occasonem dederit V. Nisi fortasse alia ossiciant, non certe oberit mutatum II, in II η , cum dialecto Thebaic
articulus quoque We scribatur.
tur eadem urbs, quae Bubassur. V. supra P 53, An Pibseris Aegyptiace IISRctui dicta Cons. Iabsenskius P. D Panthei p. 82, 33. '
PIHACHIROTH, n yr7r B, Exod. X r V. 2, 9 1 Pro quo tantum mi 'riri situ loci, seu in deserto Arabico, sive in ipsa Aegy-
gypto, neque de nominibus aliis, tam antiquo, Cleopatris, quam recentiori , --Θerud, hic disputandi locus est. Quarum rerum cupidi consulant Pocockium in Descrip t. or. t. I p. 227 vers. Belg., Mawium t. Ir Iun. p. 6o - 62 vers. Belg.,' et Schulte in dissert. de itinere Istasti. per desertum 'p. I 8 - sto. Ad institutum meum maxime attinet' inffagatio nominis Pthachiroth. Diti ac varie originem vocis e lingua Hebraea duxerunt interpretes, opinantes, )u significa
re τὸ ut ipsi Alexandrini praebent, si m,
498쪽
APUD. SCRIPTORES URTERES. A 1 fauces, νrilem, aut quid aliud, ni ri esse foramina,
Focitates, libertates, cet. Μalim habere in numero vocum Aegyptiarum, praeeunte La Croetio apud Vigno. tium t. I Chronol. p. 637, et Iabunskio Dis . v de Gos. 3 9, qui plura exemplo suo adscripsi, deinde a me vulganda. Non dissentit Schulte p. sto. Est ergo - cxx, -- pu P locus viridi gramine ornatus. Μi-
ra tamen possit videri inconstantia interpretum Graecorum et Coptorum. Praebent Alexandrini EXOd. XI v. 2, 9, απέναντι τῆς επαυλεως. Vt assolent, Copti eos sequuntur, d&HELLUD At vero Num. XXXIII. 7 et 8 Alexandrini, praebent ςομα
et Π, Δp-. Μaior constantia est, non bonitas, auctoris novae versionis Graecae Pentateuchi ex unico i dice Veneto , in qua .ter ςoμια των semel προσωπον τα O 'Hιών. An intelligi voluit Heroopolin
An scripsit 'Hρώθ, quod pro Εἰρωθ est in codice Μs.
L. PIΤΗ ΟΜ, urbs ab Israelitis in Aegypto condita,EXOd. I. II. Interpretes Alexandrini scribunt θώρι, quae est in codicibus varietas lectionis
Coptus habet non tantum isto in loco, sed etiam Gen. XLvI. 28, 29,' ubi Graeci de suo addiderant 'Hρώων πολιν quod codices . Hebraei omnes ignorant. Esse Pithom nomen Aegyptium, vix dubitatur. H mus in Biblioth. Brem. Cl. v p. 59s ducit ex II, et A cudin, cui, sed incerta fide, attri ibuit notionem herois. Etenim comparatio interpretationis Alexandrinae et Copticae Gen. XL v I rem ad liquidum non perducit. Abuns ius Diss. v de Gos.
, 9 vertit terminum maris. Arserus in Epist. p. 3I Piinc x significare scribit locum clusum, muni-
499쪽
rum, macerie cinctum. Ita fere Mulierus in Sat. Obs. p. I9I. Certum est, Erillo poni de maceria Eph. II. I 4ς et pro obturare Ps. LXII I , ut monet Laoozius in Lexico. Estne Pithom eadem urbs, quae non modo a. Stephano BFZ. vocatur Πατουμιος , et λε'Aραφας, sed et ab Herodoto II. 158, ad q. l. legendus me elingius. Adde Vignotium t. I Chronol. p. 624, Anonymum in Misc. obc Crit. vol. I p. 33, 34, et Schulte l. c. p. Ia - ΙΑ. In Antonini Itin. p. I 63 et Iro occurrit Thou. Erat in via, qua itur Pelusio Memphin . prope Hero s. Heroopolin. Pro Thou legendum Thoum, atque intelligendum PDrhom s. Patumum , suspicatur Schulte , Theologus liberaliter eruditus; cuius coniecturae forte non pudu rit magnum messelingium , haesitantem, quid de Thou existimari fas esset.
' mmmd, sinum, go pium. saepius invenitur in
libris Mosaicis, item Ies. XIX. 9, XLII. 3, XLIII. 37, HOC II. 9. Ε dialectis Ο. o. alia atque alia r tione vocem illustrare interpretes conantur. Cum Ios II. 6 mentio fiat --, esse eam origine Aegyptiam, scribendamque , Opinatur
Forsier de Bysso p. 63, 64. Originatio multis videbitur tortuosa et obscura.
RAAΜSES, urbs in Gosenlude , ab Hebraesscondita, Exod. I. II, ubi dicitnr Unum, ab inte pretibus Alexandrinis Ραμε si, quod etiam legitur Gen. XL v I. a 8 pro im Longior disputatio
Michaelis in Suppl. Lex. Hebr. p. 2256-226I, aut mulieri in Sat. ob s. p. I 88 - I9o, non me suspensum detinebit, tantum de origine nominis quaerentem.
500쪽
Apuri CRIPTORES VETERES. 4 suppellatam iudieat PHLLENS H , agrum selis , non
disersam ab Heliopoli. Adsentitur Forsterus in Epist. P. 3o, et Schulte l. c. p. 4--7. Arabibus Heliopolis dscitur irim Solis , vel oculus Solis. Vide Sesultensium Ind. Geogr. in Uit. Saladini v. MIs R, et Michaelis ad Abul edam p. Ias sqq. Ex sententia Muturi fuit Raamsis nomen Aegyptium puraxo cuC , per compendium pro pina CcnC, cistras hominum pastorum, deinde vocata A
sΑ i D , Aenpists Dperior. virum id nomen ei datum sit ab Arabibus, Aegypti victoribus, an ex Aegyptio Arabice versum, non prorsus certum iudicatur. Vid. Mictaeus ad Abufedam p. 9.. In scidula, Glostatio adiecta , La-humhius annotarat: ,, magnus, Observante La Croetio meo in Collectaneis suis MStis. V Frustra vocabulum quaesivi in Lexico Lis Croetiano et libris Coptorum. Aliud agens, tamdem loco alieno inveni, apud Stephanum Met. , p. sas scribentem, M H NA, νῆσος Λιβυκη. Ἀλέξανσρος εν Θω Λιβυκῶν, ἡ κατα την Λιβυ- φωνην Σαμαιω, ο εςι μεγάλη ' τὸ ἐθνικὸν Μαγνίτης, τὸν Λιβυκὸν τυπον καὶ τὸν Αἰγυ-ον. Fuisse insulam sectae, non Livae, in qua nulla isto nomine insula memoratur, observat Bochlarius lib. II Geogri c. I a P. 745, cuius verba repetunt Berkelius et de Pineri.
Vox Σαμαθώ habetur Punica , ducta ex vel Quidquid id test, de origine Aegyptia nihil constat.
SENATOR. primus aristis decanus, in codice Firmisi MS. quo usus est Scaliger. In editis legitur Asiccam, attamen sequitur Senacuer. . Vocem Senator
explicari posse CSD S rivulp , levis coniectura est Iablons i in Thes Epist. La Gogiano L. I P. III. Tom. I. Ff SIN,