장음표시 사용
471쪽
sens. Novis Vol. I pag. zor, esse νocem Graecam ex sermone Aemptiorum indubie depromtam , eique reis spondere vocem Hebraicam Irrita. Observa tamen , interpretem Aegyptium Graeca haec Ψωραν ἁγρίαν siet
reddidisse H N psori. Quod profecto
observationem viri eruditi Plane enervat. , ΨΩXE MMΙΣ , πολίνιον Αἰγυπτου . oppidulum Aegypti. De origine nominis dixi proxime ad v. Ψιτταχεμιμιις. MOnet Stephanus 'Σ., Artemid rum libro octavo Geographicorum eiusdem Psochemmis meminisse. Ω.
mum in Aegypto, ut auctor nobis est Diodorus Sic Ius, cuius haec sunt verba Lib. I pag. II f cap. 39p. 22J, Τὸν δε ποταμιον αρχαοτατον μὰν ονομα σχεῖν Ωκεαρ σν, ος εςιν 'Eλλυνις Uκε ορ. Si vera ille narrat, quod suo loco iam relinquo, videtur Uκεαμιης Risse cognomen aliquod Nili, aut epitheton, quo forte in hymnis sacris Aegyptii nonnunquam utebantur, ut vim huius sui fluvii et beneficia significarent. 'Ωκεα-μης enim commode exponi potest ictgo MMH, Ahoa- me, vel Aho amme, id est, thesaurus aquae , quia fluvius ille, ex divite suo penu, quotannis, stato tem Pore, tantam aquae copiam depromebat, ut exinde pars magna Aegypti fertilior ac laetior redderetur. Graeci id reddiderunt 'Ωκεανόν. Nam 'Ωκεανος vere est thesaurus aquarum, in quem fluvii omnes relabuntur et refunduntur. Eo fortasse sensu 'Lavi ος vocatur a
472쪽
videntur .Graeci, ob faciliorem enunciationem, lueras M et N permutasse .. .
V1ΡΟΣ, ΤΠΡΟΣ, 'nΡΟΣ, nam diversimode editum legitur, est nomen numinis , religiose ab Aegyptiis culti. Dicitur vulgo cab filius Osiridis et 1s-dis. Graeci vero eumdem Apollinem interpretantur et solent appellare. Scribit Herodotus Lib. II cap. '144, in Aegypto regnasse V ρον τον 'Οσίριορτον 'Απολλωνα 'Eλληνες ονδρια υσι, et Libri eiusdem Cap. 156, Αθυπτιο Ἀπολλων μιεν Ωρος. Diodorus Siculus Lib. I pag. et a scap. 25 P. 3O J narrat, Horum dici ultimum deorum, qui, post parentis sui Osiridis ab hominibus translationem, in Aegypto regna ivit, additque , τὸν δε 'Dρον μιεθερμηνευομενον φο ιν Ἀπόλλωνα υπαρχειν. Similiter Plutarchus do 1 s. et 'Osir. p. 375 monet, Graecos Uρον appellare Apollinem. Macrobius Lib. I Saturn. cap. 2I Observavit, apud Aegyptios Apollinem, qui est sol , vocari Horum; sed huius nominis originem ignotam sibi fuisse ostendit, cum adiungeret, ex eo et horar x XI v, quibus dies et nox conficitur, nomen accepisse. In veteri inscriptione, de qua operus in Harpsecr. p. I 56, le
gitur, METAC ΩPOC ΑΠΟΛΛΩN APΠΟΚΡΑΤ Quisque per se intelligit. ος in sine vocis Y2ρος este terminationem g Graςci adiectain, indeque Latinos dixisse
Quae de vocis 'Ωκεά origine Aegyptia dixit L hlans ius , et ex eo sumsit Seholaius in Repert. Bibl. et Orient. Lit. tum. Xm p. ra, nituntur ea lectione vulgata in Diodori verbis. At vero pro ' Σκεα μην illie fide coindicum 'nκεεν edidit Messeelingisu , hancque lectionem in notis defendit. Vide, quae Vir Cl. praeterea adscripsit Diodoro Lib. I cap. 13, et Herodoto II. 23. γ) Ex multis unum adiungo testimonium, quia novum est. In Graeca Inscriptione Rosetana bis memoratur nPΟΣ
473쪽
riorus. Nemo veterum scriptorum aut recentiorum eruditorum dubitabat de origine nominis Aegyptiaca, in qua tamen indicanda non idem sentiebatur, Salma gin libro de Annis Climactericis p. 595 Horum sic dictum vult ab Aegyptiaco Odyo , quod interpretatur dominum. IVi in s de L. Coptica p. Ioa scribit, Ulpoe esse vocem Aegyptiacam derivatam a PHOdpo rex , quasi imperet mundo. Ego quidem puto, nomen ab Aegyptiis scriptum fuisse inp , cuius
rei varia reperio indicia. Novimus, Aegyptios frequenter nomina deorum suorum sibi imposuisse, eaque etiam gessisse, postquam Christo nomen dedissent, ut ex viris et actis Moncchorum Aegyptiorum perspici satis potest. Palladio in Historia Lausiaca cap. LXXXuued. Herveti commemoratur etiam Hor, quod est ipsissimum numinis, de quo agimus, nomen cum praefixo articulo II, --ulp. Nomen Abbatis Pior occurrit quoque in Apophthegmatibus Patrum apud Corelerium Tom. I Monument. Ecclesiae Graecae pag. 643, sed Iro quo simplex pag. 7o9, ut et apud Sozomenum ib. v I Hist. Eccl. cap. 28. Apud Palladium l. c.
cap. CXxxv III mentio sit virginis sacrae, cui nomen
Σαωρ, Aegyptiace inp, ἡ του Ωρου , quae ro es Jacra, sive, quae est Horti optime quondam legebatur apud H. LGephum Lib. I contra Apionem k 26 , ο'v 's ρ εἶς των πρὸ αυτου βεβασιMu- των , Pro quo nunc male editum est Vrροe et .i . Exi-c ab Havercampus, laudandus magis a cognitione usuque Veterum num Orum, quam artis Criticae , pro antiquo 'Ωρλβpho' tom. II p. 46o obtrusit Ωρος, non fide codicum Graecorum, qui repugnant, sed veteris interpretis Latini, quod ipse monet. Estque lectionis germanae mutatio eo minus serenda, quia Hutoricus Iudaeus illic ipla Manetholis nita
474쪽
cur, unde inpq vel Opq est κόσμοιος, ornatus Q δε- corus ca). Horus nempe symbolum erat munes, et quidem per beneficia solis ac lunae egregie ornati et cultu eximio conspicui Nisi malis, Horum antiqui-
tus dictum fuisse ΕΡ - ΟΥ ΗΘ, hinc postea factum per
Aegyptiis significasse ornatum sive δε- Compendium, OdHy, a Graecis pronunciatum mit.: De qua postrema etymologia, rebusque aliis ad mis um attinentibus, uberrime dixi in Pantheo Aegyp t. Lib. II cap. Iv toto ch .
Atque .hae sunt voces Aegyptiacae, quae mihi quidem, spatio plurimorum annorum, occucurrerunt in
rvis, sacerdotis Aegyptii, verba citavit. Sed saepius in mutandis, non emendandis, nominibus propriis Aegyptiacis a Latino interprete se decipi editor Iosephi passus eli. Comin Parentur, quae brevi post not. b) dicam. ab La Croetius in Lexico p. II9, sed ubi quaedam ex- cidisse videntur. ba In Gemma antiqua Aegyptiaca, literis Graecis inscripta , Horus dicitur OP, et ΦPI ΦΡΗ) ΟΥΡΙT D eustos , interprete Bonisurio apud Gregorium in notis ad Litur. Fragm. p. 39I, 392. Quod maioris est momenti, monet illustris Meralad in Epist. ad Cl. Saeyum p. 34,
nomen Hori, Coptice scribi solitum Ccup, ut intelligiture nominibus propriis, Tis cup , culps hic,
quod postremum, significans Horum filium Udis, se invenisse in Martyrologio Coptico . quondam in Bibliotheca Vaticana, nunc in Parisiensi asservato, testatur p. 45; observat igitur, nomen Hori in Rosetana inscriptione Aegyptiaca scribi o3Ρ vel inΡ. - Αlia, ad Horum pertinentia, legantur in Schmiatii Opust. Aegypti P. IOS - IQ8, Iaa.
475쪽
Iegendis relegendisque scriptoribus antiquis, tam Piis vinis, quam humanis, Hebraicis, Graecis atque Latinis. Quae apud eos a me ipVenta fuerant vocabula, ex sermone Coptic' illust re eo'abar, si non felici semper successq, quod vereor, attamep studio assiduo rem literariam adiuvandi. Errores meo* si alii. corriganti et certiora pe meliora doceant, mihi profecto facient gratissimumc Nullus otiam dubito, quina me, etsi diligente veterum scriptorum lectore, nompaucae vuces Aegyptiacae fuerint Omissae, quas aua ipse forsitan deinde potero adiungere i aut ab adipngi vehementer cupio,
476쪽
vOCUM PAUCARUM, RECTE AUT SECU
Pl emo facile erit, ut spero et conssdo, qui non
magnopere laudet assiduam operam , conquirendis at que illustrandis vocabulis Aegyptiacis , per tot tam diversos veterum scriptorum libros ubique sparsis, a Lablanthio V. Cl. praeclare navatam. Quis autem miretur, put eius diligentiam fugisse voces pauciores Verre Aegyptias, aut silentio estis praetermissas alias intactasque relictas, etsi dudum a viris eruditis, bene vel male, Aegyptiacis annumeratas. Igitur scribo ego quidem auctarium paucarum istius generis vocum ἔ sed quod ut alii e seriptoribus, maxime veteribus Grae 'cis, Velint adaugere, vehementer opto. Sciens-Praetereo nomina plura propria, hominibus urbibusque et
vicis indita, sine dubio Aegyptiaca, sed quorum origo aut admodum incerta est. aut mihi saltem penitus incognita. Lectori cuique attento, sive Historicorum, qui res Aegyptiorum attingunt, inprimis Herodoti, Diodori Siculi et EI. Iosephi, live Geographorum, Strabonis, Stephani letantini aliorumque, sive Perlegeearum recentiorum, qui per Aegyptum secerunther; tali igitur lectori dissicile non erit, opus oblonis ianum meumque appendicem exemplis novis cumu-
477쪽
late amplificare. Curandum mihi erat, ne aucta lumin nimiam excresceret molem, taediumque pareret
'ABI AI, urbs Athenarum, et 'Αθηνα, Mnemva. Monet Benelius ad Stephanum Oz. p. 42, ,, opus non esse, ut diu 4n enodanda nominis 'A',α etymologia desudemus, cum unicuique, imo et Pu ris, sit notissimum, nomen accepime --α- idiquoniam Minerva - prae ceteris dis deabusque ibidem culta fuerit Hactenus bene. Dubium vix est, quin nomina Ἀθρνα 'Mηνε eamdem habeant originem. Sed quam Τ Τacet Berkelius. Disputant eruditi alii Vide Munckerum et van Staveren ad Fulgentii Mytholog. II. 2 p. 667, viros doctos in Pitture Antiche d'Ercolano, t*m..VI P. II, Ι 8 , , et Alberitum ad Hesychium v. Ἀθῆναι , qui adiungit: se Sed verius ex Aegyptiorum lingua illud Deae norimen arcessi, norunt docti V. Videtur nomen ductum ex Nertha seu Aetha, inverin nempe literarum Ordine. Aegyptios veteres a dextra in sinistram literas scripsisse, testatur Herodotus II. 36. Neltha credebatur ea dem, quae Latinis Minerva, Graecis Cons. supra P. I 62, I 6a, . item annotationem de voce 'Ain P. 4o, ac Schmitii dissertationem de Colonia Aegrinptiorum Atheniensi, in Commentariis βocietatis Anti quariorum Londinensis vcl. I p. a 38-- 259. Originem Aegyptiam haud displicuisse Hemperhum ac Malahenaerio, viris summis, probe novi. , Nec dissen tiebat Ruhnkenius meus , ut e colloquio intellexi. messelingius, quo praeceptore optimo in Antiquitatis Graecae studio uti mihi contigit, rem minus certa exploratamque eXistimabat.
AIT TUTOΣ Aeet muti . De origine sitim n minis multi multa, .sed non parum diversa. Satis erit, unum consuluisse Peri nium in Orig. Aegypt. cap. I.
478쪽
αγΕsse vocem Aegyptiam , Aego thasis, domus mundana Vulcani; vult Forser in Epist. ad Michaelis p. 8. Mulierus in praef. ad Saturam . Ob Phil. p. 2, 3, iubet conferri lacus , palus, unde, mutata b in p, natum est γυπτ, cui si praefigatur HS, Coptice domus, integram Vocem Mγυπτος habebis. Alia dedit. Di mus . Tisurinensis Valper- in Rudimento Literaturae Copticae p. 8 -ον ectu digna, sed longiora, quam quae . hic describantur Aegyptios patriam suam qppellasse 2 Hares, di tum est P. 4Os. Immo vero, quoties in Graeca Inscription*ROsetana nomen Mγυπτος , , legitur toties 2 Hlta, in Aegyptiaca, monente Ampl. inenlad in Epist. ad
'AMBΡΗΣ, nomen libri cuiusdam sacri. Scribri I rapollo lib. I. c. . 38 , δε παρα τοu ἱερογραμι- ματρωι cloquitur de Scribis Sacris Aegyptiorum, qui dicuntur μοι καὶ θανατον λακρινειν καὶ βίβλορ ι - ρα, καλουμDη Ἀμβρὴς, λ' ης κρινουσι τον κατακλι- θεντα αρρωςον. Editum καὶ βιβλος, ἱερα καὶ 'A., haud posse defendi, bene monuir de Pau. p. 323ἐaddens, 'AG se haud dubie vocabulum Aegyptiacum esse. Praeiverat Morcerus, p. I 8s scribens,' nomen esse Aegyptium, quantum coniicere licet. Non me mini vocem AxιRpHC alibi legere. Neque extat in Lexico La Croetii. Nihilo tamen minus recte habetur Aegyptia, teste Horapolline , qui dicitur a Surda,
τικω, ὁ δαξας εν 'AMξανδρεια , τῆ D Αἰγυπτω. Ad integrum Horapollinis locum recte attendentibus, facilis nobis possit oriri suspicio. ex 'ARSρης saetum esse verbum ' βρίζ , ab Hesschio expositum θεραπευειν ἐν τοῖς Ιεροις. Sed intercedunt Pauwius et
479쪽
Ego, non esse vocem Hebraicam, sed origru
ne Aegyptiacam, deinde ab Hebraeis civitate donatam, existimabat Hannerus in observ. Crit. 3 I9, testant. Humbergo l. e. P. II, I 8, qui tameu addit, non dum se posse induci, ut ei suffragia sua transcribat. Inscriptionis Phoeniciae Oxoniensis, quam post sar- Mesemium, t. XXx Comment. Acad. Inscr. Parisiens. , et intonum, si L Iu Actor. Acad. Scient. Londinensi, nova interpretatione a. I 8ost illustravit Praeclarus vir inerblud, vox prima est de qua idem p. I scribit: se Vocabulum ' re nihil aliud est, quam Hebraeorum ; sive quod Phoenicii Gnoc pronunciaverint, more Aegyptiorum , a quibus, hanc vocem accepisse Hebraeos ipsi Rabbini testantur ;sve quod jod illud finale hic fuerit omissum Idemsgnificare videtur La Goziur in Lexico v. Δ.mγK.
ARA POTES. Plinius lib. v c. Io: qui lacus,
Narea, antea Arapotes nominabatur. Erat forte no
men Aegyptiacum L 1 Are4-phot, eustodia occidentis. Vide gnnotationem supra P. I 3 ex Epist. Orseri P. I 3- :
APNO ΤΦΙΣ videtur nomen Aegyptium hominis, uuem Dio GJus i. II p. II 83 appellat μαγον -
γυπτιον, testaturque, Mercurium aerium ab eo am-hus quibusdam magicis invocatum esse ita, ut tempore Marci Aurelii Imp. exercitus largiori pluvia recrearetur.
ASTA ROTH Gud. D. Ia est vox Aegyptiaca' cdpui , Venus; si credas blumbe o in praes.
A Z A I SL. Vox explicatu . dissicilior . Levita xv I. 8. is Quid obstat, quin hariolemur eiste v
480쪽
eabulum Aera iacum VP Verba sunt Marshami
in Caia. Chr. p. 2os. Sed Vide, praeter interpretes, . Cel. S. Rapium in not. ad Mawii Itin. p. 4oo. BORITH. . scribit La Goze ad Laboni tum, tom. III Thes. ΕP. P. I pa: is Cogita quaeso, an vox ram, Ieremiae cap. I i. aa; et Malachiae 1 rL a, non tibi videatur prae se ferre vestigia quaedam Aegyptia sim V Multa de voce, de origine Aegyptia nihil, Michaelis in Commentationibus Societati Sc. Goet- tingensi per annos 3758-i76a praelestis, dissert. v Ii, et in Suppl. Lex. Hebr. P. a 29-23 a. BYΣΣΟΣ, linum ulinum. Forsterum si audias in libro de Briso Antiquorum p. 9, 48, 49, Aera pto debet vox originem, composita ex EC et articulo IIS, mutata litera Aegyptia II in Graecam B. Pho nicium vero nomen putat Michaelis in Suppl. Lex. Hebri p. 16I , Perseum vel . Arabicum Relandus pari. I Dissi. Misc. p. ala, a I 3. GOS SYPIVΜ, sinum xsinum. Nomen serva vit Plinius lib. xlx c. Ir is Superior pars Aegypti in Arabiam vergens gignit fruticem, quem aliqui G Lpion vocant, Plures Xylon, et ideo lina inde facta Xylina V. Compositum ex tribus vocibus Aegyptiacis,
Tuic sepulcrum, NE Orbor vel lignum, IISEG ssus, unde Coopter, deinde scriptum Gossipion, proprie fgnificans sepulcri arborem bassinam, vel arborem
ferentem byssum sepulcralem. Ea eit sententia Prest ri l. c. p. II, 72. . 'DAΜANΗvR nomen est plurium urbium in
Aegypto, teste Abulfeda in Descr. Oeg. p. 8. Cuius Orignem esse Aegyptiam, suspicatur Michaelis in notii p. 4 , adiungens, admonitum se cile a molis,