De Luciano philosopho ...

41쪽

sophos, quam ut pauca illa argumentando probarent. Aliud argumeutum profert Hermotimus, quod huc sere redit qui vinum emere cupit, probum vini venditorem adit et ex exiguo specimine totum dijudicat; idem in philosophorum doctrinis iaciendum. Negat

Lucinus, qui rursus monet ab adversario res, de quibus inter omnes constat, comparari cum iis, de quibus dissentiunt sere omnes quum autem philosophi de iisdem rebus alio die aliter statuant, comparationem ita demum justam ore dicit, si vas non vino sed variis seminibus repletum cum philosophia comparetur. Iam inania Hermotimi argumenta satis refutata credens, nova affert, quibus quam dissicile sit veram invenire philosophiam ostendat. Nam primum praeter uteriorem diversarum disciplinarum cognitionem

requiritur acre et subtile ingenium ad eas inter se dijudicandas tum fieri etiam potest ut nemo veram philosophiam invenerit. Neque minor dissicultas inde nobis nascitur quod optimos cujusque scholae magis-

1 cap. 4: κριτικῆς τινος, ω θαυμάσιε, καὶ ἐξετασμτικῆς παρασκευῆς καὶ νου ξέος καὶ διανοίας ἀκριβους καὶ ἀδεκαστου ἐνδεῖJ, 7αν χρη εἶναι τὴν περὶ τῶν

42쪽

tros ab imperitis dignoscere nos oportet. Nihil igitur nobis restat, nisi ut magistrum inveniamus, qui de demonstratione deque dubiorum dijudicatione artem quam norit nos doceat quum vero ipsi illi Mede se profitenti credere non liceat, alter nobis adhibendus erit, qui utrum vera de se profiteatur magister ille necne dijudicare possit ita autem eadem usque recurret dissicultas. ostremo philosophos tali argumentandi ratione uti dicit, qua aut ab principiis

minitio certis proficiscantur, aut incerta et obscura cum perspicuis et probatis misceant. His expositis, emotimum senem his sere verbis consolatur Non tu solus a speratis illis bonis procul manes, sed omnes quotquot philosophantur quasi de asini umbra inter se pugnant. Non enim datum est homini, ut tam elatum scopum mentis acie attingat. Ne vero propterea mihi irascare, qui te ex dulci somnio excitaverim. Erroris causa haec esse mihi videtur quae prima magister tibi tradidit salsa erant; tu autem, cum ista non ita ut par fuerat exploravisses, postea absurdissima quaeque, dummodo cum primis illis consentirent, pro veris habuisti. ulti aetate provectiores, etsi se deceptos esse a philosophis probe sciunt, tacent, ne de pristino honoris statu dejiciantur; si vero aliquem inveneris qui hoc de se profiteatur, hunc veri amantem,

43쪽

hunc probum, justum et, si lubet, philosophum appella. In iis quae deinceps addit cum Stoicorum aretalogiam

ut humanas vires excedentem reprehendit, tum spinosas quaestiunculas, prae quibus virtus quae in agendo cernitur saepe negligatur, acerbe carpit denique er- molim auctor est, ut in posterum vulgari more vitam agat, nil nimis elatum animo concupiscat Hermotimus his

dictis obtemperat deposito pallio, Vestem purpuream induit, barbam tondet, in philosophos acerbissimum odium profitetur.

Paullo longius in hujus dialogi argumento enarrando morati sumus, quoniam nullibi quid de philosophia statuerit tam aperto ostendit Lucianus quam in hoc libro. Nam ut concedo illum in hoc dialogo prae-

44쪽

cipue id egisse ut sectas philosophorum vellicaret et demonstraret vitae spatium non sumere, ut ex tot doctrinis vera eligi possit, ita manifestum esse puto, scriptorem in ultima dialogi parte quam inanem omnem

philosophiam duceret aperte significasse. Negat al- botius, 3 qui cleoticum illum fuisse emit ex cap. 52, ubi Lucinus negat se dixisse de mi philosophia

desperandum esse, et ex cap. 4, ubi monet ad diversas disciplinas inter se diiudicandas acre et subtile ingenium requiri; sed in errorem, ut mihi videtur, est inductus eo quod non satis attendit, Lucinum his verbis uti in ea disputationis parte, qua quae postulentur in eo, qui veram philosophiam invenire propositum sibi habeat, declarat. In iis enim quae deinde disputat Lucinus demonstrare aggreditur, fieri posse ut vera philosophia nondum sit inventa et Hermotimo iterum roganti, utrum de philosophia desperandum sit necne, nihil

respondet cap. 673 Nemo autem, opinor, in albotii

I Oeores omputes de Melan de Samosate, tria tion nouuella par Eughne Talaot Paris heg .maehette et C I 857. Introduetione Notiee p. VII , Si te ne 'abus surrae sens d'un passage du traiia, intites Hermolimtia, it me emble que ueten, Ioin de se rensemer dans te seopticismo exelusis, qu si est de tradition de In reproeher. Melare mee ne sineέrite par alte, qu i est a te ement en qu/te, de la εrite philosophique.

45쪽

sententiam ibit qui ad ea, quae cap. 7 sqq. in philosophinu demonstrandi rationibus reprehendit, et ad ea, quibus Hermotimum onsolari conatur, attenderit. 3 Maximi praeterea momenti ad nostram sententiam cor roborandam sunt quae idem in geometri reprehendit: nam qui in doctrinis mathematicis de vero inveniendo desperat, is certe philosophiae eontemplationi multo minus fidei tribuat necesse est. Idem de hiblosophia iudicium in aliis scriptis huius periodi Lucianum

tulisse, deinceps demonsia: imus Transeamus igitur ad dialogum, qui Paraauae inscribitur. Hunc dialogum recte, ut opinor, lanchius ' ante

annum 166 p. h. n. consectum esse statuit. Etsi enim externa indicia ad aetatem definiendam plane desunt , tamen tum ex materia et tractandi ratione , quae es mere sophistica, diu ex imperfecta dialogi forma, tum e Metiis et salibus, quibus philosophos et rhetores ludit, e Boio, hoc opus iis annumerandum esse, quae brevi post studiorum conversionem Lucianus composuit. Quae ad quaestionem propositam pertinent, haec Sunt.

I CL supra diei pag. 2M .Postremo ett. 2 Herm. c. 74. a l. l. p.

46쪽

8Imo parasitus, postquam artem esse parasiticam ratione ac via demonstravit, jam magis magisque se effert atque omnium artium optimam eam esse gloriatur. 3 Ρhilosophia et rhetorica, quae omnium sere consensu primum inter artes tenent locum, quanto sint parasitica arte inferiores, ita demonstrare aggreditur, ut illas ne esse quidem usquam in natura et mundo statuat. Nam nec rhetoricam nec philosophiam unum idemque habent omnes Arithmetica ubique terrarum eadem est philosophorum scholae multae sunt ac Variae, quae neque

in principiis neque in finibus consentiunt. Attamen aliae artes venia ortasse dignae, si in iis aliquid sit parum consentiens; γλοσοφίαν δ τίς ς ἀναγκαίαν

ἀνασχοιτο μὴ μίαν ναι, καὶ μηδἐ ts ιφωνον αυτηνἐαυrii μαλλον τῶν οργανων; μία ριἐν - εστι φιλοσοφία,

ἐπειδη - καὶ πειρον ονσαν . πολλαὶ δ o δύνανται εἶναι, ἐπειδήπερ j φιλοσοφία μία. Contrarium apud parasitos obtinet, qui omnibus in rebus eadem sentiunt. Totam hanc argumentandi rationem sophistam olere

non est quod moneam idem de toto dialogo dictum volo. Nisi ergo nobis ex Hermotimo constaret, quid de philosophia statuerit Lucianus, nihil ex his dictisessici posse ratatueremus Nunc mutem ambobus lis

47쪽

dialogis collatis pro certe stimare ausim, Lucianum, quae in Hermolim contra philosophiam serio disputavit, eadem in Pararis ludentem tetigisse. Quae deinceps disputat imo, quibus veteres et aequales philosophos acerbissime perstringit, haec nihil ad quaestionem propositam faciunt, quae, quid Lucianus de philosophia statuerit, inquirit. Ad aliud igitur pus transeamus, dialogum dico, qui Hreator inscribitur. In hoc dialogo multi insunt loci, qui quam vehementer de vera philosophia invenienda desperaverit,

Mare testantur.

Dialogi argumentum huc sere redit. Principes antiquitatis philosophi postquam a lutone impetrarunt, ut per unum diem reViviscant, Athenas se conserunt, ut a Luciano qui ipsos ludibrio habuisset gravissimas sumant poenas. Ibi multis precibus ab illo exorantur ut litem hilosophiae diiudicandam permittant Lucianus postquam consilium hoc ut talibus viris dignum laudavit,

48쪽

Μox tamen prodit hilosophia, quam Virtus, Temperantia, Iustitia, ruditio, postremo Veritas prosequuntur Ingenue Lucianus fatetur se Veritatem non cernere, quam obscurius ita indicaverat Philosophia , ἀμυδρὰδ m/τα και ἀσαφης τὰ χρεμ α 'Aληθειώ ἐστιν. Novis igitur indiciis Veritatem Luciano ostendit hilosophia: την καλλώπιστον ἐκείνην οὐχ ορβς, την γυμνην , τηνέποφεύγουσαν ἀεὶ καὶ διολισθώνουσα. Tandem vix illam agnoscit 'Oρ νυν μογις. Ex his dictis cum Hermotimo collati essicio Lucianum nullam probasse philosophiam, im de veritate invenienda desperasse. Sunt qui ex cap. 6 et 30 contrarium assimant, quorum sententiam refellere instituam in ea disputationis parte, qua, qualem philosophiam laudaverit Lucianus, eXponetur. Nullibi vero tam aperte odium in philosophiam pro- sessus est quam in dialogo, qui Nesomantia inscribitur. Mujus vero libri fidem multi viri docti addubi-1 Cap. 11.2 Cap. 16.

49쪽

tarunt, Solanus, Wielandus, Jac sius, Iacobus, Welatarius: qui, quum in eo libello iisdem interdum verbis quae in aliis scriptis dixi Lucianus repeti viderent, hunc dialogum illi abjudicarunt. Recte autem Hermannus monuit, ejusmodi diciorum repetitionem ad libri auctoritatem infringendam minime sincere, provocans ad illud Isocratis dictum Epist. VI, καὶ γὰρ ἄν τοπος

εἰλν, ε ορῶν τους ἄλλους τοῖς ἐμοῖς χρωμένους αυῶς μονος ἀπεχοίμην τῶν ἡ μου προτερον ειρημένων.

cedit quod Lucianus saepissime hoc jure usus est; quod cuique apparebit, qui comparaverit Ver Hist Π, , cum Mors. Mai. 12 Ver Hist. II, 19 αἱ δὲ

γυναῖκες εισι πασι κοιναὶ καὶ ουδεὶς φθονε τῶ πλη- σιον , ἁλλ' iri περὶ τουτ ρώουλιστα Πλατωνικωτατοι

cum is auel cap. 17 Nigrin. cap. 30 cum Mori. Diat. 5, 6, 7 8, 9. Nulla igitur ratio est, cur non Lucianeum habeatur Me opus, cujus summa hue sere redit. Menippus descendit in Orcum, ut optimam vitae agendas rationem diseat frustra enim a poetis, qui de iis perversissima quaeque narrabant, ustra a philosophis, qui vehementer inter su dissentiebast, talia doceri exspectaverat. Ingenue autem Mehu se inde maximum cepisse solatium, quod non solus verum nesciret, sed cum sapientissimis hominibus humanam

50쪽

sortem experiretur. U Orco Tiresiam adit, ut a praeclaro illo vate rectum vivendi modum doceatur; qui, cum primum sententiam effari recusat, tandem precibus motus haec praecipit, cap. 21 τῶν δι-- ἄριστος

βίος, στε τῆς ἀφροσύνης παυσώμενος οὐ μετεωρολογειν καὶ τέλη καὶ xρχὰς ἐπισκοπιω, καὶ κατα-χας τῶν σοφῶν τούτων συλλογισμῶν καὶ τα τοιαυτα λῆρον ήγησώμενος, τουτο μονον ἐξ ἁπαντος θήρασαι, πως τι

παρον - θέμενος παραδραμῆ γελῶν τὰ πολλὰ καὶ περιι δἐν ἐσπουδακώς. Ne quis ex his verbis iniquum de Luciano iudicium serat, duo monenda sunt: primum ἰδιώτας non dici ineruditos, sed, ut ex cap. 4 apparet idque convenienter Graecae linguae usui, eos qui philosophiae studiis non operam dant 3 alterum, non omnia quae Menippus disserit Luciano isses tribuenda. Scriptor enim,

1 Cont Pi . eap. 4: προς ένων ου ηδ-ησαι, εἰ μήτε τους ἰδιώτας μήτε του φιλοσιφους Λιβ εινο. 4:οι διῶται ποσοι συμπίνουσι γελῶσι δηλαδη και καταπτύουσι φιλοσοφίας Herm. eap. 67 ἀλι δεήσειήμας διωτην τινὰ βίον ζην ἀποστάντας του φιλοσοφεῖν. Plato. Leg. XI, 33 ἐὰν μέν α ὀ ων τυγχάνη ἐὰν iἰδιώτης. Prol. 22. C. εῖς χων ατρικὴν πολλοῖς ἱκανος ιδιωταῖς. Prol. 22. C. ῶς προς τους διώτας καὶ μηδἐ αυλήσεως ἐπαίοντας.