장음표시 사용
201쪽
18o VINDICI AE LIBERTATI Ietiam hodiernis temporibus fit. Quibus nullus omninδ ordinatur quin populo quocum vixit proponatur, dc inde testimoniu laudatae vitae per Parochum Episcopo ordinanti referat; quod & in electionibus usitari adhuc compertum est. Itaque no ex eo eis ci Principem his testimoni js populo successisse: quin absurdum videretur Regem unum tot populorum Dominum, testimonium serre vitae eorum qui vel sacris Ordinibus initiandi .el Eciles japrae fici edi sunt. Multo minus in suffragijs populi: quae alioqui in solo desiderio consistebant, quod satis ex Leonis Magni d. Constit. in υerb. Expediti constat; nempὸ. ut Episcopis nulla necessi tale coactis iuggererent, quos ad munia Ecclesiastica idoneos gratosque sibi iudicarent. Ouippὰ aliud est eligere, aliud expetere: istud solius est Cleri vel Episcopi, illud potuit esse popu- .li, eatenus nimirum,quatenus declarabatur a Ciero electus videri populo dignus , idoneusque, qui ab Episcopo vel ordinaretur.
vel confirmaretur, & commodis Ecclesiae frueretur. Vndd Insuper legitur Leonem IX. natione Germania cum ab ipso Henrico IV. Imper. renunciatus esset Romanus Pontifex, sciret vero Imperatores carere facultate creandi Pontifices, Ro-M. mam simulato habitu venisse, remque Omnem ad Clerum Rom. retulisse, qui illius candore permoti, eum mox Pontificem declararunt. Henricus vero, primus sic rarum Electionum violator,
Apostolico fulmine per Gregorium VII. conuocatis in Synodum decem & centum Episcopis, Crant in lib. I. Hist. Saxo. c. 6. percutitur, profugus moritur apud Leodienses, qui quod sacro sepultura loco illum dignati essent, in offensam S.Sed is non me in diocriter incurrerunt, Teste D. Chapeaville Canoni eo & Vicario Leodien . tom ri. hili. θf. Leod. cap. m. de quo Henrico alibi dabitur dicendi locus.. P. 4
202쪽
tum est. Precesymperatoris. - ui Reges ius nominandi ter concessione Apostolica habeant. I. Henricus Imperator ob usurpatam beneficiorum costationem exis
. Donati Episcopalibus pιν potestatem Dicam, coguntur ijs cedere. T. Henricus V. potestate Imperatoriapriuatur. l. Admittuntur Nominationes dummodo Superioribus fressasticis reserurntur confirmatIones. s. Harses in Gastia nuta ex collationibus beneficiorum per uicos factis.
Nominationem hoc loco accipimus, non illam quae si amὸ r.
scrutinita electionis, cum n cmpὸ unus vcl plures Capitulo interdum proponuntur ex quibus unus ad Praelaturam eligatur, sed illam quae fit per laicum ad dignitatem Praelaturamve vacanintem, quae aded Sacris Canonibus damnata est , ut non valeat consuetudo etiam hominum memoriam excedens, tribuens facultatem laico, quamuis Ecclesiae patrono, ius nominandi ad Praelaturas aut benescia, nisi Indulto aut priuilegio S. Sedis. munitio, aut saltem adsit constans fama accepti Indulti aut priuilegii cum bona fide & temporis immemorialis decursu, cap. Messana y6. de Electio. Hosten. de electio. g. auis potest eligere. rade fit ut axio
203쪽
ina ilIud iuris, quod priuilegio Principis acquiri potest, idem
etiam consuetudine immemoriali, hoc in calu patiatur exceptionem, cum scilicet quis est incapax possidendi & consequenter praescribendi absque priuilegi j titulo. Hoc modo laicus etiam principali ac Regia potestate fulgens.
iura spiritualia possidere non potest, cap. causam qua. de 'Decimis Nauar. Oncit. I. nu. . . desero compet. & tamen per concessionem
Pontificis capax fieri potest; tunc enim non agit auctoritate propria ac seculari,ied potius Apostolica, Paulus Lamari inseris gus. 3. Onon. cap. 3. qxaa. Ist. Atque hac facultate utitur Imperatot ubi nouiter electus est, ut in singulis Imperij Collegijs Ecclesiasti. cis unum commendet, seu pro uno precetur qui recipiatur in Canonicum vel Praelatum, uti ex seriὸ indulti Precum videre est, quas ego ante aliquod annos primus quod sciam Com- mentariis illustrare tentavi. Apuliae quoque Rex dicitur auctoritate S. Pontificis habere ius inuestitutarum glo.in c. insumma. verb.Eecusas. i6. q. . Sic etiam Regibus Hispaniae Episcopos Toletanos Archiepiscopo nomi nandi ac praesentandi ius competere compertum habes ex Conocilio Tolet. Ia. Can. 6. vi&ius praesentandi ijs Regibus in sui, Regnis Abbates, & alios Praefectos Ecclesiarum Collegiatarum secularium de Regularium saltem Consistorialium ex Nicolao Garcia de benefpart. I. cap Io. nu. ras. Item Galliae Regibus in Delphinatu potestas concessa est Episcopos aliosque Praelatos. nominandi ac S. Pontifici praesentandi, concia. Lateran. sub Leo. x eis tr. hiepiu Leonis. Imis Principes Regibus quoque inferiores, veluti saxoniae Duces,& Comites Flandriae,alij que id genus. talibus interdum priuilegiis gavisi sunt, hodieque gaudent. Cedit anqae est, teste Poet. Epone, traa H etegat. πα ayo. Carolum
V. Imper. & Philippum II. in hac qualitate eo priuilegio usos es' qui flem , sed priuilegii in Abbatum & aliorum Praesulum prouisionibus nominatim semper facere mentionem; Confirma.
204쪽
Ee eLEII AIT Iem ristionibus, & institutionibus, neque non consecrationibus Ecclesiasticis per omitia in suo robore manentibus. Ac licet Rex Caatholicus in suis ditionibus belgicis simul meminerit in prouisionibus Abbatum, ultra priuilegium Pontificium , iuris quoque
Regalium, additis etiam hisce voculis, vel aliter, id tamen hacte- nus accipiendum est, quatenus patrocinatur immemorialis consuetudo uti supra annotatum est, qua cessante, ac priuilegio Pontificio. inciderent in censuras Concili j Lugdunensis. H quibus in επ. Generati con Zitutione, de Elimo. in 6. & meri id, cum sint, ut inquit Reuerendissimus Genc brardus Epitcopus ad Aquas Sextias lib. t. desacrar. He r. iura,cap. I. diuino iuri aducisae & conia tumeliosae eiusmodi nominationes. tyrannicae, simoniacae, sacrilegae, libertati Ecclesasticae &pijs fundationibus contrariae, diu ianis denique censuris & vi politica exterminandae. Eccὸ, Gregorius VII. Cognomento Hildebrandos Romam conuocauit Lio. Episcopos teste Vincentio in oeculo tib. 2 o. cap. Pa. Cranigio lib. I alia. Saxo c. 6. in qua Henricus IV. Imperator primus Nominationum ac potius nundinationum dignitatum auctor, non solum fulmine Apostolico percussus est, verum etiam quotquot ab ipso, vel ab alijs laicis reciperent Inuestituram,ita Nominationes appellabant. cap. per laicos. I 6. q. 7. His vestigi j insistens Victor qui Gregotio successerat, chronicon Cassim lib. , cap. 7 i. Concilium habuit Beneuenti, ac in eo Henricum
Imperatorem. 9 Henrici occasione, caeteros Principes laicosprq- sumentes conferre Sacerdotia, simulque Clericos accipientcs, 6-m Iniaco declarauit excommunicauitque, Tot d. Hi Z. AN. lib. M. certae Iutuo. rer. liue AE cap.ro. Eo enim exemplo tunc allecti Principes ubique ferὰ gentium , ceperunt ius declarandorum Episcoporum lc Abbatu sibi arrogare teste eodem Genetraris cum hactenus partim penes Clerum, partim penes Monachos extitiiset, anno ioyo. A I lib. 'Rursus Urbanus II. Gallus ex Dioecesi Rhemensi Gallicano
205쪽
Concilio adegit Henricum suessionum Episcopum, Episcopatu
quem a Philippo Rege acceperat, cedere, eumque Ecclesiae arbitrio reddere, anno ios . Palchalis vero eius etia nominis II. Luia doui cum Crassum eadem, quae Henricus IV. in G.utia molien-7. tem, diris ad sanitatem reduxit. Ac tandem Henricum cunctos penὸ Principes suo exemplo corrumperitem atque ad ben ficio. rum distributiones inescantem,per Moguntinum,Coloniensem.
8c Wormati ensem Praesules, insignibus Imperatorijs exuit,eaque Henrico filio cum Imperio tradidit. Cuque postea certis artibus Henricus V. ab eodem Paschali ius assignandorum Episcopatuum & Monasteriorum in suis ditionibus impetrasset, nouae turbae exortae sunt: Nam non iam usurpationis argui poterat
Imperator quod priuilegio A postolico scui hodiὸ in Gallia Coa.
cordatorum inter Franci lcum Regem & Leon zm X. Pontificem speciolum nomen inditum est) niteretur: praeualuit tamen Ecclesiae auchoritas 5c prima sententia, atque huiusmodi C5cordata teste Platina obbate V erg. 6ramn o Lib. I cap 3 . cer 27. Concilium Lateranense geminum vivente adhuc Palchali rescidit, Imperatorem proscripsit. 8c anathema extendit in reliquos Principes, qui deinceps idem tentarent & aggredcrentur, & assequentes beneficia per laicam manum quae a S. Sede facultatem ad id t. non habet, coetu etiam piorum interdicebantur; qui enim ex Io.dulto Apostolico uti Carolus Magnus te alis nonnulli, vel prae Dcriptione longissimi temporis cum iusto titulo Collationibus aut Nominationibus utuntur, minimὸ improbantur praesertim Cum ante inquiruntur a Capitulis suffragia super doctrina, pietate remotibus nominandorum , reseruatis quoque confirmationibus& consecrationibus Ecclesiasticis Praesulibus antiqυo more. Ita enim remus probari exolorarique possiant qui a Collegio constituuntur quam ab Auli cis Regiis , apud quos nec perspecta sunt proborum merita. nec quicquam obtinetur nisi fauore, gra
tia, adulationibus, prauis obsequijs, & corruptelis, dc postpositis viris
206쪽
ECcLBsIASTIC AE. 23 Iviris doctis, litteratis, virtute praeditis,&charactere clericali insignitis, qui columina Ecclesiarum esse possunt ,. proponuntur ac potius assumuntur ignari, Epicurei, famuli, creditores, faciEorosi, & voluptatum exactionumque Architecti, abiecti, terrae
fiiij, denique patrimonium Christi, id est pauperum consumere
i. Ex quo fit ut aliud ex alio malum serpat, adulatio dissimul, tioque : Qui enim per homines sibi ipsis potestatem acquisiue runt, inquit S. Basil. Diu G. serui sunt eorum quorum fauore adiuti sunt, atque exinde diuersa haereseon monstra, id quod in sua Gallia probat Reuerendissimus Genebrardus Aquarum Sex. tiarum Archiepiscopus d. traa cap. a. nu. I', utens testimonio ac potius vaticinio Gregorij, lib. 4. epist. 13. qui quondam Childe. berto praedixerat, si in suo regno laici ad sacrosanctos honores proueherentur, causam fore in Gallia haereseon, ac tamdiu in ea duraturas haereses, quamdiu illa viguisset: quod quidem nostradi superior aetas tum ibi, tum alibi, euenisse satis superque ostenditivi sanὸ liceat nobis cum Propheta ingemiscere,Hibrια9.Quis dabit Capiti meo aquam, & oculis meis fontem lacrimarum, ut plorem die ac nocte profanationes populi mei λ quis constituet me in solitudine, ut derelinquam populum meum, recedam ab eo, ne videam contaminationem sanctuariorum eius.
- C A P. V. De Infelici exitu Collationu* & Nominationum, ac eorum qui sine S.Sedis Indulto ijs usi sunt. S VM M ARIV M. .1λ ν ser exitus Henrici IV. Imp. qui primus fise asticam libem
207쪽
1 6 v INDICIAE LIBERTAT Iss. HOWalefiij Principes. . . Nominationes deterrima in Ecclesia Dei.
E minimus supra Henrici IV. Imperatoris, qui primus in J VJ libertatem Ecclesiasticam inuolauit, iura electionum se crarum violauit, sanctiones Canonicas sacrilesὸ pessum dediti quem ne quidem monstrum illud impietatis & Ecclesiastici iuris
funambulus Caluinus probare potuit, appellans illum lib. 4. ymstit. cap. H. se Z is. hominem leuem & temerarium, nullius Comsibj, magnae audaciae, & vitae dissolutae, qui Episcopatus totius Germaniae haberet in Aula sua partim venales, partim praedaei expositos, at quid eo factum Z Primum a Gregorio VII. a Coetu piorum Concilioque fidelium semotus est. Imperio spoliatur, Te Re R P. Damae Chapeavide Vicario Leodiensi, Annalium tom. 2. cap. y lc Iandem Leodium profugus, violentas proprij fiiij fugies
manus, ibidem moritur anno Iro6. 8c in Ecclesia maiori S.Lamis berti antὸ altare B. Mariae humo mandatur: quam ob causam ma.
lὸ apud Ecclesiam Romanam audierunt Leodienses, donec tan dem, quod in anathemate obijsset, ita praecipiente Papa Paschali inde eum Hecissent, & extra Ciuitatem in monte quem hodie incolunt Carthusiani sepelijssent. Notum est etiam mortis genus . quo ad infe os transuecti sunt nonnullo post interuallo duo Frederici auus & nepos, qui teste&ita scribente doctissimo Sc religiosissimo Antistite Genebrardo) de hac conserendi Episcopatus & Sacerdotia facultate quam Caesares spacio centum & quinquaginta circiter annorum usurpaverant, concertationem con
tra Romanam Ecclesiam aggressi fuerant. Tandem vicit eos Christus, adeo ut facultatem istam, inquit Crantsus, relinquere Ecclesijs propter infortunia coacti fuerint. Si Galliam petamus, ibi videbimus exitus inscelicissimos Clodoueanorum & Caroli norum; penes quas duas familias rerum Francicarum summa tunc extitit, quando nimirum ausi sunt quasi Regali iure potestatem
208쪽
statem creandi & instituendi Pastores sibi asserere r nam breui iusto Dei iudicio odiu in se populi concitarunt, ac a suis lacessiti,
tandemque circumuenti dignas sacrilegorum poenas luerunt, atque ita luam gentilitatem ἡ Monarchi et Principatu excusserat. Quid mirumὸ eo res tum redacta erat,vi Nobilibus laicis non se lum opes, & praefecturae Monasteriorum assignarentur, sed no. mina etiam illis attributa essent aded ut equites armati assumeret Λbbatum titulos, & suas vices gerentibus Decani duntaxat vocabulum relinquerent, quales hodie sunt quos fiduciarios, siue Confidentiarios, siue custodios barbaris ut sacrilegium est ba barum & Simoniacum) appellamus. Com templemur iam pOstremos Ualesiae gentis Principes; hi a Francisco primo Nominationum istarum sonte ic Electionum extinctore, ad Henricum III. eius nepotem intra I. annos ab unico Philippo Hispania. rum Rege, uniuersi inlaelicitet sepulti sunt. Franciscus Rambo letij, inquit idem Anti stes Gallus, in aliena domo lue venerea consumptus est; Θ tribus liberis succedendo idoneis. unus Lugduni potione aquae medicatae sublatus est; alter scrinio ξ superioribus decidente oppressus Henricus II. Rex in ludo lanceario ligni fragmine inter medias voluptates & gaudia prostratus, &extinctus fuit. E quinque filijs quos pueros Henricus superstites reliquerat, virosis eduli, extincti nonnulli,'omnes illiberi sunt ante diem mortui. Plures referri possent eiusdem farinae , ex quibus clarὸ constare posset usurpatores libertatis Ecclesiasticae . Ze
ac rarum electionum violatores, morte violenta ereptos elle:
pleni etiam Conciliorum libri & Canonum Anathematis & diris aduersuristas pet Principes laicos promotiones, plenae item Histoliae, quae docent inuentum Nominationis sternere viam ad regni amissionem δc Regiae stirpis consumptionem. Est enim Thui Aulum Oziae Regis. a. Paral a 6. est iniectio profanae manus Oetae in arcam Domini a. Reg. 6. est Saulis sacrorum con- 'rect/tio,iaoa expectato vel curato Samuele mi . est deni-
209쪽
183 VINDICIAE LIBERTAT Isque malorum omnium odissea, quam sequuntur extinctiones familiarum, Regum, ac Principum & Rerum publicarum mutationes, & interitus, perquam introducuntur mille sacrilegia, contrectando nimirum res sacras inuitis Dominis, Oritur S. Sedia contemptus, dum plerique non recurrunt ad S. sedem pro confirmatione, introducuntur infinitar Simoniae & Confidentiae, ubi a Principe dignitates aliaque officia loco mercedis, dotis, praemij distribuuntur, eneruatur ac potius Θ medio tollitur Regularis disciplina. Quare hoc caput concludam cum Ezech. es. o. Ne depopulamini ultra Principes populum meum,sed terram retia quatis Domini Israel secundum ritus suos.
De Advocatis Ecclesiarum. , SUMMARIUM. I. Α Γtiaratia is itio.
2. in 1. Advocatia duplici unigeneris. 3. Advocatisium honorarium induocati ecularis. . Advocatia degenerans.
I. Advocati Ecclesiarum, qui φ . . duocatia Ecclesiastica, quae Z. 7. Rexes of Principes Advocati Hr Protectores Ecclesia sunt, ain se debent. P. Godefridus Tullonenses Autiocatus Dominicisepulchri.'. Abusus Advocatorum.
io. Orcienses libori ab A uocatis. . induocati iniurij Atrebaten. Est' cameracen. Episcopia. ra. Vt in Eceusis Franciae. 3s. AEuocati iure suo abulantes, Aduoeatia olimprivabantur. Α Cturus hoc capite de abusibus Advocatorum, quos vulgo IA uera aut in ora uncupamus, labet pramittere definitionem
210쪽
ECCLEsIASTICAE I 89 nitionem Ad uocatiae. Est ergo Advocatia, dignitas personae ca- ipaci ad defensionem certi loci, aut Ecclesiae data, cap. Saluator T. q. J. c. In quιbusdam, is poeuis, c. a. de Iure patron. Ex qua definitio. ne patet, duplicis esse generis Advocatiam quarum una est seculatis, de qua alibi scripsimus lib. a. Theseuauri Polit. apbori . lib. 2. cap. II. & Ioannes PitCeus, tract. sur les consumes de Troies, tit. det origine des comptes. Quae consistit penes unum aliquem Principem, aut Nobilem, seu protectorem alicuius loci, villae, Reipub. cui ob defensionem datur honorarium, quod Aduocatilium di. citur & ista in duplici erat disterentia. Nempὰ unaquae consistebat in executione sententiarum criminalium, pro qua dabatur merces se honorarium, quod plae rumque consistebat in tertia parte emendarum,ac etiam in venatione, piscatione, alijsque iuribus generis eiusde ira, ipsi Aduocato ex institutione Λduocatiae, aut etiam praescriptione, consuetudine vel certo legitimo titulo acquisitis. Et ista potest dici Advocatia degenerans, cum propriὰ illius exercitium non con- 4 sistat in desentito ne sed duntaxat in executione sententiarum cruminalium. Alia quae generalior erat, continebat ius protegendi ab omnibus iniurijs ac violentijs res ac personas Ad uocatiarum patrocinio commissas, similesque sunt defensoribus Ciuitatum, sic quod ista Advocati a proprib consisteret in sola defensione. At, cum nostri instituti non sit de istis tractare, sed solum de Ad- Cocatis Ecclesiarii, remitto cupidum lectorem ad tractatum singularem Erasmi a Chohier Fratris mei, ubi materia haec succintd diluciddque tractatur,&adtractatum Martini Magetide Aduo- '
Alterum genus A duocatiae est ius quoddam Ecclesiasticu, de quo hic propriὸ agitur,& est celebris de ea Constitutio Gregorii X in Concilio Lus unensi relata in cap. a de Reb. Eccles non alim. in ε. quod sic describitur, ut sit tutela di defensio Sacerdotalis alicu- S