장음표시 사용
201쪽
lam suisse tussicere, si soli Deo fiat Consessio sine Iudicio sacerdotali , sed contrarium definit ut quid certum Ec4ndubitatum . Sed, inquit , quod Sacerdoti sconfiteri oporteat non solum illa autoritate Iacobi : Confitemini alterutrum peccata vegirum , O . sed etiam aliorum pluribus rejiimoniis e probatur . Ait enim Augustinus .... ex his aliisque Euribus indubiaranter ostenditur oportere Deo primum deinde Sacerdoti offerri Confessonem , nec
aliter posse perveniri ad ingressum 'adissi, s adsit faeiatas .
Quod porro S. Thomas in q. dist. II. S. Bonaventura & quidam alii Gratiani textum de Consessione ςxplicent, & tamen nota haereseos eos non inurant qui
negant illam fieri debere Sacerdotibus , inde oritur, quod istud Cat licum dogma nondum explicite definitum fuerat ,
ut quidam autumant, in quo tamen mihi non probantur , salsum est enim doctrinam de necessitate Conielsionis suisse
tunc temporis inter opiniones collocatam.
Unde qui huic doctrinae adhaerere ausi sunt, vocantur passim ab Autoribus eo: Vis , nimis audaces , praesumptuosi, fidei subversores, &e. Instabis . Gratianus attulit quemdam locum e Theodoro Cantuariensi, in quo dicuntur Graeci credidisse Consessionem factam soli Deo sufficere : igitur haec cliniam fuit Graecorum sententia.
Respondeo fatentibus ipsis adversariis ibi mendum esse , quatenus videlicet innuitur a Graecis non agnosci necessitatem Consessionis ; putat Dominus Witasse hunc e Theodoro locum eundem esse cum allato Can. 33. Concilii Cabillonensis. Fum valde interpolatum fatentur omnes, sive Synodus illum mutuata fuerit ex Theodoro, sive contra quis eum ex Synodo tran tulerit in mententiale The
Addo non omnino etiam eonstare Cratianum hanc opinionem de Consessione problematicam reputasse , siquidem vel , ut multi volunt , pluribus mendis resertum est hoc Gratiani opus, ut constat e X
correctionibus Romanis, vel integra haeedillinctio perperam ei ascribitur, ut colligitur ex dialogo a8. Antonii Augustini de emendatione Gratiani , Sunt qui m. rent, inquit, hos duos traflatus de Poenitentia, non esse Gratiani , &postea, hareverba in scheda inveni. Trahiatus hie de Poenitentia non videtur G. Gratiani, sed
alicujus pavido antiquioris στα ut hac υ detur translatus , deesque in exemplaribus antiquis. Certe novum dogma non invexit Comcilium Lateranense sub Innocentio III. cum de Consessione proprio Sacerdoti facienda hoe definivit Can. 2I. Omnis Mira que sexus uiis , postquam ad axmord cretionis perveneris .... peccata cons-reantur fideliter saltem in anno proprio Sacerdotι , er injuinam mi Poenitentiam sudeat mo viribus adimplere ere. ubi nihil aliud definire cogitat Synodus, quam tempus & Ministrum Confessionis, quod quidem ad Disciplinam Ecclesiae pertinet , non autem ad rem ipsam Consessionis quae habita non fuisset a Christo
initituta ; scut nec censetur de novo i
stituisse Eucharistiam, cum de ea a fidelibus recipienda tempore Paschali legem ibidem praestituit; unde post. illud Decretum de ipsa Confessione tanquam de novo quodam onere sibi imposito nullus conquestus est , de proprio autem Sacerdote quem annuae Conseisionis Ministrum sanxerat Synodus, acriter disputa
MIrum certe quot & quanta exorta sunt super hoc negotio saeculares inter & regulares dissidia ut scilicet verum ac legitimum horum verborum pro- ρη o. Sacerdoti sensum aperirent . Praeter
qilam quod innumerae latae sunt a sumitiis Pontificibus eonstitutiones, quae ViXiliter se. conciliari possunt , ut mox v-idebitur .
202쪽
Certum est ex mox dictis Consessionem esse iuris divini & a Christa institutam , quo vero tempore fieri debeat , nullum extat reisum in Scripturis , praeter id quod insinuat Apostolus I. Cor. II. eap. his verbis , Probet autem se ipsum homo edise de ne illo edat. Quae verba
interpretatur Concit. Trident. sess. tῖ. Can. II. eo sensu quod Consessio necessa ria sit ei qui accedere vult ad Sacramentum Eucharia iaT . Ne tantum , inquit se Sacramentum indigne, atque ideo in momtem o condemnarionem sumatur , statuit atque declarat irassancta Sanodus illis quος conscientia peccati mortalis graυat, quantumcuuque etiam fe eontritos existinent, habita copia Confessioris, neresartopraemistendam esse Co fessionem facramentalem. Si quis autem remi arium docere , praediam e vel pertinaciter ast erere , seu etiam publice ἀ-
sputantara , defendere e sumpserit, eo ipso
Cum autem 'semper in Ecclesia constiterit Confessionem sacramentalem esse necessariram necessitate medii ad veniam peccatoru ra post Bapti ima eommissorum
obtinendam , dubium non est quin ea identidem, ab Episcopis & Conciliis' praecepta fuerit ad excitandam fidelium segnitiem , sed inter alia solemne fuit Decretum Concilii Lateranensis IV. an. Ia II. sub Innocentio III. quod habetur Can. 2I. his verbis, Omnis utransque sexus faelis poscuam ad annis discretionis perveneris, Uteatur Meliter saltem semel in au-no proprio Sacerdoti . . . . fuscipsens reum renter ad minus in Pascha Eucharisia
L amentum . . . alioquin vivens ab
Ecclesiae ingressu arceatur , o moriens Chrisiana careat sepultura ..-s quis autem alieno Sacerdoti mitierit via de causa confieri . Iisentiam prius putato obtineat a proprio Sacerdote , cum aliter
ille ipse non posse sestere vel ligare . Ibi expressum ess mandatum Confessionis is
mel saltem in anno faciendae , qua stio hic praecipua agitur, utrum nomine proprii Sacerdotis solus intelligatur Par chus , an vero altas etiam quoscunque Sacerdotes ab Episcopis ad fiderum Comsessiones exeipiendas indefinite approbatos complectitur ille Can ..C o N C
Eo in Canone nomine proprii Sacred tis intelligitur Parochus, salvo tam en jure Superiorum I hujus conc usionis duae
Prior ostenditur , i. ex ipsis Concilii .ethis; ita enim ille dicitur proprius Sacerdos , a quo fideles debent ad minus in Pascha Eucharistiam suscipere , penes quem est eos ab Ecclesiae ingressu arcere& Christiana privare sepultura , a quo deniqueodebent licentiam petere alieno Sacredoti peccata eonfitendi ; sed ista in lum Parochum cadunt, ut per se patet,& ipsa Ecclesiae praxis abunde compro
eto Ex Canone 3Σ. ejusdem Concilii, ubi procul dubio eadem vox ψ Prtyrii Sacerdotis significat Parochum : Illud autem pensius interdicimus, inquit Synodus , nequis in fraudem M.Pνου itibus Ecclesiae quae euram promii Sacerdotis debet habere , pensionem alii quasi mo beneficio conferre praesumat. Profecto hic designatur Iarochus , qui iuxta usum pridem . in Ecclesia
receptum proventus Ecclesiae recipit ad suam sustentationem
3. Ex summis pontificibus qui in hune sensum hanc Concilii I ateranensis legem interpretati sunt, & novis ipsi constiti
tionibus confirmarunt , sc v. g. Inn ceruius IV. an. I 3. Monachos ali
quens , Disericis praecipiendo mandamus, quatenus Parachiams alienos sine Sacerdors sui licentia ad Poenitentiam nullatenus admittatis, etim , s quis alieno, Sacerdoti sua confiteri voluerit peccata secundum sa- ruta generalis Coaerilis Lateranensis , licem tiam nius psulare o obtinere , debeat a proprio Sacerdote. Martinus I U. an. 128 I. ut videre est apud Henricum Gandave sem quodlibeto . q. 24. Benedictus XI. an. 13o . Sixtus IV. in Bulla quam edidit ad dirimendam praesentem controum
203쪽
sam tune mendi eantes inter & Parochos agitatam ,' ubi sic hahet, Mendie res deis Mant praedicare , quaa Parotinani non sint obligari saltem in Pasich.rte proprio confieri Sace doli , qtiis de Dre tenetur Paroetiantis fallem in Pasthate proprio confiteri Sacerdoti. Minorita.quondam suerat hic. l)apa . Item Innoeentius VI H. an. I 84. in Epist. ad Tornacensem officialem .
. Id constat ex nonnullis Conciliis, quae similiter eodem sensu Canonem La teranensem explicuerunt. I in onente an. 432. hoc statuit , Mandamus singulis mismetrum Rectoribus quia foeulis di elus quadragesiae Dominieis habeant illud satutum halutare μιs Parochi.ruis, Omuis utriusque sexus Fidelis in Concilio ge ierati ei-rum publicare, exstonere , quod omnis utriusque sexus filis semel in anno a m
prio suo Curato Sacerdote Poenitentiam, δε- bet recipere. Item Narbonense an. IIII. Remente an. I 383. Aquenlian. t 385. hur digalense an. is et . & alia multa , qu bus adiungi merito potest Clerum Gallicanum idem constituisse in comitiis annorum 364 &i63 . nimirum&docent nostrates Epilcopi proprium Sacerdotem in Comcilio Lateranensi esse Parochum solum , &vetant nς regulares quemquarn fidelium admittant seve ad Confessionem sive ad Communionem a Dominica palmarum
ad Dum inicam in Albs. Id evincitur, ex libris ritualibus uniuscuiusque Dioeces eos, quibus cautum est , ut in qualibet Parochia sub finem quadragesimae lex illa Concilii Later nensis publicetur . Sed insigne est quod statuit illustrii limus Remensium Archiepiscopus a n. i 687. adversus petrum Desinoites Jesui tam , qui Ambiani conci nando dixerat eos Ecclesiae praecepto satisfacere , qui regularibus tempore P schali mecata sua confiterentur. Nimirum iuridice declaravit praefatus antistes per proprium Sacerdotem in Canone Concilii Lateranensis intelligendum esse Parochum , cui Fideles, tenentur confiteri aut
alteri Sacerdoti eum venia Parochi vel
Episcopi Dictaeiani , si hane denegaret
6. Ex Decreto sacrae Facultatis Pariis . siensis, quae hanc Ioannis Angeli Franciscant propositionem Tornaci prolatam , Parochianus confessux minoribMs fatisfecit decretali , omnis utriusque , nec tenetur confiteri monis sis Curam semel tu anno, nee ab eo petere licentiam , his verbi; proscripsit an . oria Haec propositio , ut jacet est eandisDD ODWi communi contra is
pro sub Morum au. Praelatos obedientiae o rer ercutiae observamia , publice reetutanda iaDenique ad ali quendam Concilii Lateranensis mentem favet ma ime occasio in qua hocce Decretum tulit, eo scilicet
quod regulares, ut testatur Abbas Uipe gensis in Chronico, pag. 343. Po imm
ta autoritate ac licentia Praelatortim mis
tentes .falcem in Meo em relienam populis
gere fata ebant, o Gn1 1sones audire ,
.m ysertis Sacerdotibus: demeare , Qua de' causa liatuerunt Patres Conc. Laterari. ut Fideles quolibet anno peccata sua confiterentur proprio Sacerdoti , Dcm non alium esse quam Parochum mani setium
obiicies autoritatem nonnullorum elum mis 'ontificibus qui datis Bullis &Conltitutioniblis in gratiam regularium, consequenter declarant Canoni Concilii Lateranensis derogari posse, ita Leo X.& cum eo Concilium Laterariense V . sest . . XI. an ..i3i6: Clemens VIII. an. I 393. Urbanus VIII. an. 16 a Clemens X. an. I 67 o. igitur praefata Concilii Latera nensis lex nota amplius obtinet in Ecclesia. Resp. ejusmodi Constitutiones summorum Pontificum nullius esse vigoris apud nos, & publica autoritate non esse reinceptas in regno, quod & verissimum est de Actis Cone illi Later. V. siquidem generatim loquendo Constitutiones, quae jura Episcoporum , de Ecelesiae Gallicanae Libertates laedunt, vim legis apud nos obtinere non possunt. Quin & expresse re
204쪽
Clementis X. postulante enim Clero Gallicano prohibuit Senatus Parisisnsis , ne quis eam promulgaret. Deinde cum in nonnullis licentia datur regularibus, ut tempore paschali excipere possint Confessiones Fidelium, ob id praeci te non . sol vitur obligatio qua tenentur Fideles adire Parochum . ibus addideris eiusmodi constitutis nes intelligendas esse de alia Conseisione quam de Paschali, quia in iis summi Pontifices lGuuntur geneia tim& in. cfinite, nec speciali clausula derogant legi latae in Canone Concilii Lateranensis; certum est autem iuri communi
non derogari, nisi privilegium id es areexprimat.
Dixi in conclusione, nomine proprii Sacerdotis intelligςndum esse parochum , sed addidi sellis tamen jure super orum . Qua tenos nempe in hoc Canone non excluduntur summus Ponti sex & Episcopus Diceceianus, qui Parochiae Pa es sunt M Superiores cunae ipso Parocho. Scilicet per oppositionem Sacerdos dieitiiralienus, via vi sui ilatus & iuxta praxi in
in Ecclesia receptam nullam habet populos regendi autoritatem quales sunt.Regulares & alii presbyteri minime Curati, qui dicuntur Saeculares. Ratio est quia in praefato Canone n mine proprii Sacerdotis patres Latera nenses voluerunt solum excludere alienos Sacerdotes, quibus non subsum Fideles xlicuius Parochiae, nec dubio procul autoritatem suam limitarunt Papa & Episcopi, cum illum condiderunt Cano. nem : quapropter Ioannes de Poliaco Doctor Parisiensis damnatus es lan. I 32 I. a Joanne XXI l. quod doceret hoc in Canone nomine proprii Sacerdotis ita p, rochum esse intelligendum, ut nec Papa nec Deus iple hanc legem mutare posset. Et in comitiis Cleri Gallicani an. I,63 . damnata suit eorum Sententia, qui dicunt Fidelem Consessioni annuae non sacere satis, qui peccata sua aut Episcopo aut Papae confiteretur. Legi potest Epi- encyclica quam misit ad Episcopos die vigesima-quinta Aprilis. Ubi alterunt 19
Praesules, Annuae Confessionis, et lutim scintilio Liveranensi praeceptum ιmplere , i apud Re Miares ab Episcopis approbaros , ijiam permittentibus tempore Pasch ti peccata deponunt . U.. nova Memor. Cleri tom. I. pag. 67ῖ. Item iacia Fac uita : arisiensis eandem tenuit doctrinam an . I 232. ad et sus Guilialelmum de sancto amore in Dccreto quod reseretiir in praelatione operum hul cedo i 3ris . Tu.n vero & ipsi mei Curati parassenses declararunt Clem Gai icatio an . 16 d. se agnoscere Episcopos Propr/os est e S.Icel
dotes qui jure divino qu dem, stipes orio immediato ρήJunt Fidelibus Derbum Dei
annuntiare , Sacramenta adminVirare quibus voluerim ea ad umbandi Faculta
Ubi observandum est diversum csse usum potestatis quam exercet hae in o casione summus Pont. sex, & illius quam exercent Episcopi Dioeces ani, his enim immediate subjiciuntur parochiani , ut docuit olim sacra Facultas in censura lata an . 1664. in librum Jacobi ' De vernant, ubi definiunt Magistri Pari senses iurisdictionem Curatorum esse immediate a Christo institutam, Salva semper immediata Episcoporum tu Praelatos minores seu Curatos plabem subditam stitoritate. Unde contingit nonnunquam, ut juilis ex causis Episcopi inconsultis vel etiam invitis Parochis annuae Confestionis excipiendae licentiam L concedant regularibus uel aliis Sacerdotibus. At vero non ita se gerunt summi Pontifices, ut tellantur Episeopi Gallicani in comitii; generaliabus an . I 633. his verbiv, Deputa leon- ιι is de Trente ii ny 'a mini ae occasion , Ole Pape ne ren te tous Ies Reguliers suae Eveques , mur re voir Teux lepouiso decore sester , iis ne P ont potui, diis nob-rienne essestiυement letir approbation. Quod maxime consentaneum est Decreto Concilii Trid. his .verbi2 concepto in sess. de Resorm. c. I 3.Quamvis Presbteri in sua Ordinatione a peccatis absolvendi potesatem accipiant f deceraut tumem facim antia S
205쪽
polus nullum etiam regularem posse Con Iessiones Saecularium, eraam Sacerdotum, au-d re , nec ad id idoneum reputari ; nis aut Parochiati beneficium , aut ab Episcopis per examen, si tuis videbitur esse nere serium , aut alias idoneus judicetiae, o a' probatiostrem , gratis detur , obtineat: priυιlegiis , conluerisine . quacunque etiam immemorasili , non obstantibus. Nec dicas aut male aut valde improprie d:ei Parochos in mente Concilii rateran . esse proprios Sacerdotes , quand quidem rei ripae vel Episcoporum aut ritate det gari possunt ad annuam Comtessionem excipiendam alii Sacerdotes sive Saeculares sive Regulares. Ratio est quia cum Concilium Lateranen se nusquam in suo. Decreto exclusit summum pontificem nec Episconos, dici potest eos comprehendi subi nomine
proprii Sacerdotis & quidem Superioris , dum Parochus & est proprius Sacerdos
mserior, vel etiam simpliciter proprius Sacerris eo quod in usu ordinario.Sacra naenia administrat. Nee dicas etiam Episcopos dum delerant Sacerdotes alienos ad excipiendas Onfessiones, Iara Parochorum non servare. sed potius laedere. Eatenus enim non cententur Parochorum jura violare , qui sua propria conservant ac defendunt, neque enim Curatus decernitur proprius acerdos per oppostionem ad summum Pontifice n & Episcopos . Oinicies : Duo haee, quae in nostra con, clutione alterimus, unum quod nomine proprii Sacerdotis intelligatur Parochus in unaquaque Parochia, alterum: quod Epilcopi alios Sacerdotes possint appro re, iisque licentiam dare, vel etiam.
mularibus excipiendi Consessiones Fidelium, maniselle pugnant inter se: igi-
r ali' sensu. intelligi debet praefatus
Concilii Lateranensis Gnon. Nego aut. &dico duo haec non pugnara ,.quod in praefato Canone per proprium Sacerdotem intelligatur Parochus, quatenus juxta suam ordinariam potest mn, Sacramenta administrat dc tamen supponatur summum Pontificem &unaquaque Dioecesi Episcopum posse li. centiam dare alias Sacerdotibus exeiri; di Consessiones Fidelium. Neque enim per e clusionem Papae & Episcopi Dii celani Parochus statuitur proprius, Sace dos in praeiato Canone Lateranensi. Caeterum Parochi exhibere se de bent faciles Parochianis petentibus licentiam eonfitendi peccata sua alteri Sacerdoti ut monet S. Thomas in Supplem 4 8'art. q. his verbis, Peccaret Sacerdos i non esset facilis ad praesen iam licentiam, Hiera constendi, quia multi sunt adeo in f, mi , quod potius me Confisione more-
tur, quam tali Sacerdoti confiterentur. Tum vero nec Parochi inq urere debent caulas, quae movent eorum Parochia nos
f petendam licentiam alieno Saceria
doti confitendi. Possunt tamen parochi hanc licentiam ad certum Presbyterorum numerum quos.Parochiani adeant , pri deliter restringere; ne scilicet isti malelamitentes hac facilitate abutantur. Inutu & sapienter constitutum in Dic celli Caenomanensi, ut cum aliquis Paro-cla anus licentiam petit a Parocho suo peccata contriendi alteri Sacerdoti Parochus ipsi proponat tres Sacerdot s in
Diocesii approbatos, quorum unum ad libitum eligere possit. .
Quare es quibus poenis subiiciantur, qui
huic praece pro annuae Consessionis non
Re p. poenas non latae sententiae sediterendae tantum eos incurrere, ut evidens est ex ipso Canone, sic enim habet, . Dioquin vivens ab ingre se Ecclesiae arceatur , cr moriens Chrisiana eare sepultura: unde Parochus id exequi non potest ad plectet os contumaces, quin prius intervenerit iudicis senoentia , eiusmodi enim poenae vi Canonis non inflistuntur ipso facto . . Quaeres utrum prefata Concilii Late- . ranensis lege teneantur ii, qui nonnisi peccato veniali obstricti sunt. Resp. cum distinctione post s. Thmmam qui in A. dist. 17. q.hart. I. quaestiun cula
206쪽
eula 3. ad 3. sic loquitur , Ex vi Sacramenti non tenetur aliquis venialia conmteri, sed ex iustitutisne Ecclesi, qtia non habet alia qua confiteatur 4 Certe sile ista non censeretur obligare , nisi reos peccati mortalis; nemo fidelium eiusdem legis contemptor, poenis ullis addici merito posset, diceret enim quispiam se nullius peccati mortalis esse conscium. De adultis qui post Baptismum in aliquod peccatum mortale lapsi sunt, res est extra omne dubium , subsunt enim Ecclesiae elavibus ejusmodi peccata. Qua res utrum huic annuae Consessi nis praecepto satisfiat, per Consessionem sacrilegam. Res μ negative, sic enim id declaratum est in comitiis generalibus Cleri Gallicani an. 7 . ubi haec propositio Qui facit Confessonem voluntarie nullam , fari facit praecepto Ecclesia, damnata est tanquam temeraria, erronea , sacrilegio s vens & praeceptis Ecclesae illudens; eadem proscripta suerat antea ab Alexandro VII. an. r66 s. ratio est quia mens Uesiae aliquam serendo legem est , ut recte & debite impleatur.
CApur XUII. De Proprietatibus Confessonis. M Ultae assignantur a Theologis Consessionis proprietates Q quae his vc seulis exprimi solent.
Sit smplex, tamilis Confesso, pura , D
delis ..Atque frequens, nuda, discreta, lilens,
Iutegra, secreta, Iachymabilis, acce-
Fortis o oecusans , ost parere parata, Ex his autem conditionibus duae sunt Praecipuae , hoc est quae paulo uberiori egent explicatione, nimirum ejus integritas, &sigi lium, de quibus agendum est.
C A p u T XVIII. De Integritate Confessoris. CIrea integritatem Consessionis aperista est Ecclesiae doctrina in Conci
Trid. sess. i4. cap. s. ubi sic habetur, Constra Sacerdotes udicium hoc , incognita causa , exercere non potui Oe, neque aequitarem illos in poenis injungendis servare potui se , s in genere duntaxat oe non potius in specie, ae illatim , sua ipse peccata δε-
clarassent. Ex his colligitur oportere a Parnitentibus omnia peccata mortalia , quo umpo ditiqentem sui discussonem conscientiam habent, in Confessione recenseri,etiamso uitissma tria sint .... Nam venialia, quibus, a gratia Dei non excludimur , o tu quae frequentist labιmur , quoquam recte er utilιter , citraque omnem praesumpti nem in Confessone dicantur, quod piorum hominum Uus demonstrat, taceri tamen cisrra culpam , multi que aliis remediis expiari possunt .... Colligitur praeterea etiam eas cιrcunseantias in Confessoue expliean - ς', qua speeten peccati mutant: quod sine istis peccata ipsa neque a Psnirentibus integre ex nantur , nee iudicibus inure scant ἰ o feri nequeat, ut de gravitate criminum recte ee ere possut, o panam , quam Vortet, pro litis Prnitentιbus imp nere . Unde alienum a ratiane es, docere circumsantias has ab hominibus otiosis excolitatas fuisse ς aut unam tantum et cumantiam confitendam esse, nempe peccasse in frasrem. Ubi haec expresse definiuntur : I. confitenda esse omnia &8ωgula peccata mortalia; a. ea esse sigillatim & non solum in genere declaranda, quod aliter Sacerdotes de peccatis iudicare poenasque iis debitas iniungere non possint ἱ 3. propter eantem rationem aperiendas en circumstantias quae speciem peccatorum mutant; 4. non ita se iubere de pietatis veniatili ,. quae quidem recte & utiliter declarari possunt,lad tamen citra culpam omittuntur.
Agit ibi Concilium Tridenti num conia
207쪽
tra protestantes , qui hanc Consessionis omnium peccatorum faciendae sigillatim necessitatem appellabant conscientiarum carnificinam . Quod ibidem Can. 7. damna Vit Synodus his verbis, Si quis ixerit in Sara amento Poenitentiae ad remisit nem peccatorum .necessarium non e se Iure disino confiteri omnia cy sngula peccata mortaris, quorum memoria cum debita odiligenti praemeditatione habeatur', etiam occulta , o quae sunt contra duo ultima Decalogipraecepta , m circum Mutias, quae peccati speriem mutant, a thema sit.. Porro cum patres Tridentini statuunt declaranda esse omnia peccata mortalia,
addunt, Quorum post dili entem sevi dijsecusionem consciemiam haunt, poenitentes; unde duplicem Consessionis integritatem di itingunt Theologi , materialem scilicet & larmalem ; materialem quae
omnia peceata a confitente commissa complectitur , eaque absolute necessaria non est, qu a vitio verti non potest himini ,' quod omnium peccatorum non re cordetur , cum sufficientem adhibuit disquisitionem . Formalem vero quae est eorum duntaxat peccatorum, quae diligentem sui d sculsionem memoriae o currunt , & harae integritas est necessaria ae sufficiens in Consessione, ut ex prae fato Decreto Concilii Tridentini coli gitur. Idem longe antea definierat Co cilium Cabili mense II. Can. 32. an. 3 I 3. item Concilium Vormati ense an. 868. &Conc. Londinense an. I 2 .
Quaeres cuius sint generis circumstantiae in Consessione peccatorum aperiun
Resp. t. duplicis generis distingui ci
cumstantias peccatorum , alias quae pec cati speciem mutant, ut v. g. quod sernicatio fiat cum Brore, eli enim incestus; alia quae intra eandem criminis spinciem peccatum aggravant, ut quod Per cussio Clerici sit levior vel gravior. Resp. a. Omnes ci reum stantias , &eas etiam quae solumni do peccatum aggravant , esse in Consessione aperiendas.
Primo, quia, ut docet Concit. Trid.
supra , Sacerdotes non possunt legitime de peccatis iudicare & debitas ii. diceru eoas , nisi persectam habuerint notitiam
peccatorum gravitatis; sicut medicus aritum decernere non potest remedium, nisi persecte morbi qualitatem noverit : sed ieelerum stravitas non innotescit Consessario, nisi' declarentur a Poenitente omisnes circumstantiae aggravantes , ut per se
Secundo, quia haec semper fuit Ecelssae praxis, ut quae aggravant circumsta tiarum notitia exiseretur a Poenitentibus , ut constat I. ex antiqua Ecclesiae Disciplina quae talis erat, ut pia gravitate criminum diversae imponerentur ι oenitentiae ; alia enim erat i oenitentia pro simplici sernicatione , alia pro adulterio : alia erat pro idololatria voluntaria, & alia pro idolo. latria vi tormentorum extorta. lla Ioannes ieiunator in poenitentiali , Oportet, inquit , eum qui Confessionem suscipit.
videre o adolescentiam vires, senetlutis imbecillitatem , Er laci disserentiamo modi, per mi em malum factum est . Vivebat iste sexto sarculo . Concit. Vo maiiense nono saeculo haec decernit Can. 23. Debet Sacerdos in poena danda suu-Iorum causas sngulatim eonsderare, originem quoqRe modumque culparum, re rum etiam o locorum , persionarum quoquco aetatum qualitatem considerare Er laviacere . Unde merito praeseruin legem unxit Concilium Trid. dehinx Innocentius XI. hanc propositionem damnavit, Non tenemvir Confessario interroganti fateri alicujus peccati consuet inem. Quam 1: militer pro- stionem damnavit clerus Gallicamn
Certe Episcopi quaedam erimina sibi r
servant, incestum v. er. intra secundum gradum consanguinitatis vel affinitatis ,
non in gradibus inferioribus, ut in Ciς-cesi Fatiliensi. Sed istud locum non haheret, nisi Ps nitentes icnerentur peccat rum aggravantes circumllantias aperire .
Quae porro ex hac praxi nascitur dissicultas , puta quod non videatur satis consuli famae proximi , si omnes circumstantiae
208쪽
aggravantes aperiendae sint , in sequenti quaestione elucidabitur. Quaeres utrum in Consessione declarandi sint criminum socii. Rei p. i. Id non esse praestandum sine gravi necessitate, eo quod & lex naturalisti charitas uetant, ne occulium proximi crimen detegatur , eique iniuria ullo p.icto fiat: unde Poenitens lumino studio id ui. tare debet, vel disserendo Consessionem, vel ad alium confugiendo Sacerdotem qui
criminis socios non noverit. Resp. a. Declarandos tamen esse criminum socios urgente gravi nece stitate , puta cum aliter peccati species non potest designari , tenetur v. g. frater cum sorore pollutua declarate se cum sorore stuprum admisisse , nec satis esset confiteri in genere itupri se reum esse, nimirum propter adit has autoritates & rationes Hoc ita iactum suisse olim in Ecclesia abunde constat ex Canonibus pinitentialibus , S. Basilius v. g. in Epist. ad Amphiloch. Cana 3. sic sabet : Qui cum propria vel ex
patre vel ex malle sic re pollutus est...triennio defieat. Eiusmodi autem crimina non declarabantur Sacerdatibus qui ignorarent horum criminum socios, quia Fideles ea deponebant suis parochis vel Episcopis in propriis locis 4 nec migrabant tunc temporis ad Monachos, vide Morinum lib. it. de Poenit. cap. t a. deinde in more positum est , ut reus torqueatur,& quidum iuste ad declaransos criminis socios . Item Fideles sub tana ea communicatibnis adiguntur per publicationem M. nitoriorum ad revelandum quos noverint alicuius sceleris Autores.
Nec objici debet iniuriam & quidem
maximam fieri proximo , ei nempe cuius rimcn aut criminis societas revc latur. Nam in illo casu nulla inde redundat infamia in socium criminis quod soli Con- selsario re. elatur; aliunde vero , ut putant multi Theologi , si quid ibi poenae
esse videtur, hanc ille crimine suo meruit. Quaercs utrum Poenitens Ieneatur con
fiteri peccata, quae ex oblivione tacuerat in praecedenti Consessione. Tom. I. Resp. teneri , ita enim statuit Clem Gallicanus in sua censura an . II . quapropositionem istam damnavit , Peccam in Confessione Omssa seu oldita obtusans periculum istae, aut aliam ob causam nonienemur sequenti Coufessione exprimere . Sic autem pronuntiant Episcopi , mee proe sitio est temeraria , errovea , Confestonis inreel itati derogat. Quaeres utrum inter confitendum aperienda sat peccata dubia , cum videlicet dubitatur, num aliquis actus sit lege uetitus necne , an de aliqua re observa da latum fuerit praece pium necne , cum quis dubitat, an aliquod peccatum comnii serit , an illud ante consessus fuerit . an denique sit mortale aut veniale tan
Ress. affirmative , quia in dubiis i lius semper eis sequendum , praesertim in administratione Sacramentorum , &cum imminet periculum amittendae salutis, ut in hoc casu contingeret; qui enim in dubio aliquod peccatum celaret, ma nifesto violandae integritatis, quam Co sessio postulat , periculo se exponeret.
c Ap υT XIX. De sigilio Confessionis. Q gilllam Consessionis in eo consistit , o quod nec directe nec indirecte peccata Poenitentis a Consiliario revelentur.
Quod quidem sigi lium praeceptum est i
re maturali, Divino , & Eccusiastico . I. Iure naturali, instulat enim ius naturale , ut fides cuipiam data servetur , pactum autem intervenit poenitentem inter &Confessarium, ut Pami 'ens sua vel occultissima revelet peccata , ea ime ut Consessarius ea nunquam directe stet indirecte prodat. Tale est autem quod princeptum est iure nis turali, ut nullo in casu violari possit , nec ulla dispensatione cuiuisinque potestatis. a. Iure Divino, consequenter enim ad legem diuinam qua instituta fuit Conses.sio auricularis, loenitentes sua declarant Cc pec
209쪽
peccata sub eonditione secreti servandi , unde & ius divinum violaretur, si invitis loenitentibus manifestarentur. a. Jure Ecclesiallico, hanc enim pra-xim religiose semper servavit Ecclesia . Rem ita sanxit Concilium Senonense an . t uer . his verbis . Obligantur Sacerdotes omnes m singuli triplici jure , videlicet naturali , divino humano celare Peccata quareunque revelata o dicta in Confusione sacramentali, quae tanto tali debet claudi stillo secreti, ut nullo casu nec verbo nec sano aliqualiter reveletur ..Peccat enim graviter contra ires naturale Sacerdos qui revelat peccatum sibi in secreta Confisi nis disium , quia revelando tale peccatum dissamat proximum , facit proximo quia sibi non vellet feri. Secundo peccat contra jus disinum, quia eodem jure prohibe- mr revelatis Confissonis, quo jure praecipi
tur ipsa Confuso, quae es de iure diυino
a Coristi in tituta . . Peccat etiam Sacem ris revelans Confessionem contra praeceptum Ecelsae , tit habetur in Concilio Lateranensi, cujus haec υerba sunt in Canone, Omnis utriusque sexus) caveat Sacerdos omnino ne verbo aut signo, aut alio quovis modo aliquatenus prodat Peccatorem. Antiquae hujus doctrinae & consuetudinis momentum habetur insigne apud Tomenum lib. 7. cap. I 6. ubi de institutione poenitentiarii differens , se loquitur , Cum in petenda venia peccatum con teri necessario oportet, mave ac molestum ab initio jure merito visum es Sacerdotibus tanguam in theatro circunsante totius E clepiae multitudine , crimina sua evulgare. Itaque ex Piresbyteris aliquem qui vitae imtegritate spe latissimus esset, o taciturnitate ae prudentia polleret, huic ossicio praefecerunt .
Item Paulinus haec scribit de S. Ambrosio in eius vita Num. 39. Quotiescumque illi aliquis ob percipiendam Poenitemriam lapsus suos confessus esset, ita febat ut o illam sere compelleret, videbatur
enim cum jacente iacere ; causas autem criminum quae illi confitebatur, nulli nis Domino li, apud quem intercedebat, loque-
a. Id solemhiter definivit Ecclesia in
Decreto Concilii Lateranensis M. supra
citato his ut is, Caveat autem omnino Sacerdos , ne verbo, aut 'no , aut alio quovis modo aliquatenus pi dat peccatorem ,
sed si prudentiori rencilio indiguerit, illud
absiae ulla expressione personae caute regu rat , quoniam, qui peccatum in poenitentiali judicio fbi detellum praestim erit revelare , non solum a sacerdotali meis demnendum decernimus, vertim etiam ad Vendam perpetuam Paenitentiam in arflum M vaserium detrudendum. Quod ipsum a probavit Concilium Tridept. sess. I 4. cap. I.
Et ratio est quia , si Consessionis secretum reseraretur directe vel indirecte , iam Fidelibus odiosa redderetur Consessio, ultro enim omnia sua peccata vel occultissimas cogitationes Sacerdotibus d clarant , quod ea nunquam evulganda fore
confidunt, uti semper in Ecclesia laud bilis obtinuit consuetudo . Obiicies hane non fuisse doctrinam antiquorum Patrum sigillo Consemionis teneri Ecclesiae Ministros , cum enim prioribus saeculis publicae poenitentiae peccatores addicebant , qui peccata occultωsuerant consessi , ita ut notum esset omnibus qualis poena infligi soleret certis determinate peccatis , quot vero annis datura esset, ut colligitur ex Epist. S. Basilii ad Amphil. superius citata, Qui cum propria sorore pollatus es, triennio defleat.
Neeessum erat consequenter , ut pecca ta revelarentur, &ita sigillum Consessi tris reserabatur antiquitus.
Nego ant. & o non sequi ex Poeni tentiae publicae laboribus inflisi solitis inveteri Ecclesa, reseratum fuisse Conse Lsionis sgillum , quia videlicet inter peccatores qui publicam agebant Poenitentiam , multi Fideles titulo pietatis voluntarie & nulla lege coacti eosdem Icenitentiae gradus cum peccatoribus decurrebant ; unde qui inter poenitentes jac bant, nulla maculabantur infamiae nota, sed magnum vistutis specimen dare censebantur.
210쪽
Ex qua doctrina intelligitur I. omniarsccata cuiuscunque sim generis, omnes circumstantias & complicium notitiam quae delarata si in t a Poenitente, sub sigillo Consessionis eadere ; ita ut quidquam eorum directe vel indirecte revelate nefas sit. Immo nec levia & venialia peccata, quia gravis fieret injuria Sacra
a. Nec eiusmodi secretum a Consepiario violari posse in ullo casu, etiamsi desecta tali; revelationis magnum inde in Rempublicam redundaret detrimentum, monendo tamen Principem Rei pinblicae de per culo imminenti , sed ut ait
Thomas in Suppl. q. II. ari. I. Ita ut mn dicam aliquid per quod virbo vel nutu confitentem prodat.
Non lesum Consessarium, sed &alios omnes qui v. g. Poenitentem sua in Tribunali confitentem peccata, casu vel alio quovis modo audiverunt, vel quiehartam in qua Poenitentis cujuspiam peccata descripta sunt, invenerunt legerunt . Uel demum qui ex iactis imprudenter a Confessario verbis aliquam cri- minum in Consessione declaratorum habuit notitiam , eos, inquam, omnes eadem sacri sgilli' lege teneri, quamvis non ita graviter peccent ae ipsi Consessarii , SA ι aliquis qui non es Sacerdos , inquit S. Thomas ibid. art. 3. in aliquo casu parti-Hροι aliquid de actu elaυis , dun Gnfessionem audit propter necesitatem, ita etiam
participat aliquid de actu Hilii Confessio
quendo sigillum Confestionis non taleat. Quo in casu peceat, licet sgi lium Comsessionis non frangat. Quaeres an Sacerdos de eonsensu rim
nitentis de iis loqui possit, quae in Comsessione ipsa declarata sunt. Resp. assirmative, quia nempe ρ lum c Messionix servatur in gratiam fi nitentis , adeoque eum Poenitens jus suum relaxat, nemini fit iniuria, ita S. Thomas ibidem art. q. nonnulla tamen in t li casu sunt diligenter praecavenda : I.
consensus Poenitentis debet esse liber &mini ne extortus a Consessario, qui rem p tiisset a poenitente sub poena v. g. denegandae absolutionis ; a. id praeitari non debet nisi urgente gravissima causa propter liericulum scandali; 3. Conses sarius debet habere consensum Poemi tentis expressum, quia in id consensisse Poenitentem , proscindum incumbit Sacerdoti , ne secretum violasse convincatur; 4. licentia quam dat ignite iis Consessario revela di Confessionem concedi de-ba ex causa legitima, & cedere in honum Poenitentis. Unde si Episcopuς principiat Consessario ut alicujus reccatum revelet, illud etiam cum licentia Poenitentis revelare non debet, quia id vergere posset in damnum ipsius Poenitentis. Quaeres , utrum Consessarius lege sigilli teneatur, quando post audita in Consessione Poenitentis peccata, ipsi denegavit ansolutionem. Res. teneri, arcta enim obligatio tagilli oritur ex Consessione facta, quae in hoc casu sacramentalis est, &. pars Sacra
Quaeres quid respondere dabeat Sace dos , si sit a Iudice interrogatus de crimine quod sola Confessionis via novit RResp. posse Sacerdotem sine ullo nutu mendacii vel sequi vocationis respondere, se id nescire , quia praesumitur Iudex non interrogare det iis criminibus quae sola Confessione novit Sacerdos . Ita LThomas loco mox citato vel Consessari is absolute respondere poterit, se de iis quae audivit in Tribunali Consessionis trulli praeter Deum rationem debere . od si agatur de crimine aliunde noto, quam per Consessionem , testimonium rerre poterit Sacerdos, sed cum his cautionibus , & quod gravis urgeat necessi tas , & Sacerdos ad omnem vitandam
violati sigilli suspicionem, dicat se vidis
se iactum de quo agitur. Quaeres an cognitione quam per Con inionem adeptus est Sacerdos, uti possit ad exteriorem Ecclesiae gubernationem. Resp. negative ,-id enim expresse prohibuit Clemens VIII. an. I 19 . his ver