장음표시 사용
111쪽
mouendam, & dirigendam, ut scientia, doctrina , consilium , exhoriatio , producunt enim suo modo in alterius mente, aut voluntate quidpiam spirituale , & quia tota ista
actio externa de facto vendi potest, eius quoque terminus, qui, ut dixi. spiritualis est, venditur reipsa, Venditur praeterea labor, qui cum eiusmodi actionibus coniungitur, quique saepe improbus est. Venio 'ad spiritualia supematuralia, in quibus primum locum obtinet,quq sunt essentialiter,& secundum uiam substantiam supernatura, lia,ut gratia sanctificans, omnesque habitus supernaturales. Haec Porrbvenduntur reipsa in concreto i vendatur sanctus, aut Christianus, qua Christianus aut sanctus . tunc enim venditur sanctitas , & fides eum suo subiecto. Deinde venduntur hςc omnia secundum se , quando venditur actio,per quam in alio producuntur. Sic Sacerdos,qui vendit absolutione, aut collationem ordinis, administrationem baptismi , Confirmationis, alteriusve Sacramenti , vendit unis
gratiam Sacramentalem , atque characterem , omnesque habitus , qui na cum gratia sanctificante producuntur , quia haec omnia sunt terminus productus ab actione vendita; immd quae neque aestimatur, neque
venditur, nisi quia est productiva talis termini spiritualis, & supernaturalis, siue reipsa tunc producatur,uti saepe contingit, eum malitia operantis non impediat Sacramentorum effectus; sive non producatur propter indispositionem subiecti; satis
enim est, si haec actio externa, quae venditur, non consideretur, quatenus est sacra, atque supernaturalis ratione termini , cuius est productiva.
Quare qui negarunt eum Panoris
mil. sn caP. Consulere. de Simonia. nam. 3. Tabiena ver. Simonia. num. 7. Angel. veν. eodem. num. I. spiri
tualia per essentiam, qualia sunt gratia sanctificans,& dona Spiritus iam cti de facto vendi posse. voluerunt tantam ea nude seeundum se, & in abstracto spectata non esse vendibilia , cum ut ait Soto lib. 9. qua H. 6. an. I. initio , dementia si cogitare,
quemquam posse illa in alium sue
dono, siue pretio transfundere; non negarunt tamen haec omnia coniuncta cum subiecto, in quo sunt aut
cum actione, quam terminant,don
ri, vel luendi reipsa, siue de facto,
quamuis non de iure. Ex quibus interpretaberis Hiero- snym. in cap. 3. Michaea, ubi dicit Spiritum sanctum nec emi, nee Ve
di posse, nempe secundum se spectatum, neque propterea negat Hier nymus, actionem, qua datur Spiritus sanctus de facto vendi potuisse. Difficile tamen est, quod ibidem addit potuisse Petrum vendere Simoni, quod ab ipso petebatur,sed oblatam
pecuniam eum orirente damnasse.
Quibus verbis videtur Hieronymus docere, licitam suisse venditionem potestatis miracusorum , de dandi Spiritum sanctum, quod falsilimum est, ut inserius ostendam. Sed haec lucem fortassis aliquam accipient ex Vrban. II. in sua Epistola, quam ad Propositum S. Inuenti, apud Ticinum dedit, quamque integram suae collectioni inseruit Deusdedit par.
a. eius autem fragmentum Gratiari. I . quast. 3. cap. Saluator. Explieansigitur Urban. illa Petri verba. existiamam donum DE I pecunia possideri. sc ait. Donum quippe Da i est rei ipse Ecclesia oblata. Et si bene animad-umis, Simon Magiu , qui ad fidem
112쪽
fictὸ aerest, non spiritum sanctum,
propter Θι ritum sanaum , quo ipse erat indignus quoniam vis iptum
est , Spiritur sandius disciplina effugiet Actum) sed ideo, quantum in ιρso erat,
emere voluit, ut ex venditione sigm-rum , quae per eundem ferent, multiplicaram pecuniam lucraretur. Nec
ΟΠεlio emptionem Diriim sancti, quam bene fieri non posse nouerat, sed ambitionem questus talis , ct auaritiam . qua est idolorum semitrus in
eodem Simone exhorruit , ct maledictionis iaculo pertulit. vides Vrbanum sapientissime explicare, quomodo in hoe infami commercio Simoniaeorum dici possit vendi, aut non vendi Spiritum sanctum. Neque enim venditur Spiritus sanctus seeundum se, & in sua persona,cum se non sit in hominis dominio, non etiam petitur ab emente Spiritus sanctas propter Spiritum sanctum, cuius Maiestate , aut praesentia non mouetur sacrilegus mercator , sed propter turpe lucrum , quod climeius donis coniunctum elle existimat. Hocque unum voluit Simon, nimirum sibi paucis aliquot nummis comparare artem faciendi signa, quibus dabatut Spiritus sanctas, & opera extraordinaria , quae virtute Spiritus sancti fiebant, ut inde quaestum facere propudioso mercimonio liceret. Quare Petrus non negauit vendere Spiritum sanctum propriE , S: secundum se, cum id ab ipso nequaquam peteretur , sed ambitionem quaestus, & auari tram damnauit, ebquod una eum potestate , quae pete- Satur , venderetur & ipse Spiritus sanctus , quantum vendi . aut emi potest ; ed quod cum eiusmodi donis eorum author vendi censeatur: lquod verius multo est, quando per lactionem , quae venditur, commu-lnieatur Spiritas sanctus, quandoquidem intelligi non potest , vendi
actionem . & eius terminum non vendi, uti fuit explicatum , valet
que hoc loco maximὲ, quod Vrban. resert ex suo praedecelsore Paschali
I. QPisiquis eorum alterum vendia rit , sine quo alterum non prouenit, nonum inuenditum derelinquito si
enim haec vera sunt de rebus ipsis materialibus , & corporalibus , ut loquitur Paschalis , Eeesesiae consecratis. vii ostendemus inferilis, mul- tb id verius erit in actionibus, alitia
que concomitanter annexis cum re
bus spiritualibus, ἐκ qae ad communicationem Spiritus sancti ex diuina institutione eerib . & in allibiliter terminantur. Quare addit Vr-han. Quoa vero Spiritum Sanctum. quantum in se es , vendat , vel emat, ut praepositura a , vel aliquid husus mori vendit, vel emit, audi Auga
sinum super Dan. O quot Praeposit
να fecerunt ; alterum Prapositum habet Carthagine Primianm, alteram habet Maximianin , afteram habet in Mauritania Rogatus, alterum habent in Mauritania illi, ct illi , quos iam nec nominare suffrimu/. Greuit erga aliquis emere columbam, unusqui κε laudat Propositium fimm , quod ven-dιι , &c. Fece venerabιlιs Aueastiis nin de Propositura distramone agens, nomine Columba Spiritus θλcti vem ditionem , vel emptionem ἀπεριι, μcut oe omκα bmus Exavgeties Cap tuli tractatores. affirmat igitur Pomtifex , tum ex communi omnium inisterpretum sensu , tum maxime ex
Augustini mente, vendi reipsa e lumbam,& spiritum sanctum,qua tum vendi , & emi potest si Ergδ &gratia sanctificans, ac reliqua ὸona spiritus sancti eadem ratione vendibilia erunt, qua ipse Spiritus sanctuss
113쪽
eius, non quod vi venditionis, &emptionis conseratur Spiritus sanctus , aut eius pretiosa dona, quamuis ea omnia donentur per actionem venditam, eo quod DEUS, qui ea
dona illi actioni illigauit propter
prauam operantis intentionem,sua in promissionem non violet. Verba
potab Augustini, quae adducit Urban. habentur tract. 1 o. in Ioan Nem,
ubi plura alia, quae omisit Pontifex, tradit, quibus & emi, & vendi Spiritum lanctum pretio honoris , Npecuniae , aperte , & non tantum figurata locutione significat, & reuera Simonem Spiritum sanctum emere voluit se , ut in me mercim nium deinceps saceret, hoc est, ut dicebat V rban. ion fropter imum Spiritiam l anctum, sed ut illum tanquam vilem aliquam mercedem aliis deinde distraheret. Simonitu 3deo, inquit
Augustin. zolebat emere Spiratum I.lvclum , citia a vendere Volebat υινι-
rum sanctum , cst putabat Apostolos
maercatores tales esse , qua es Dominus
de templo , 'agello eiecit. Addit haereticos pretio honoris, & Cathedra. rum vendere Spiritum sanctum. Cuιereo vendunt Columb.ti , farres , qui dicunt nos damus Spiritum favlium. Quare enim hoc dicunt, ct quo Pretis
vendunt 'pretium honorisμι accipiunt, accipiunt pretιam Cathedras temporales, ut videamur ipsi videre Cottimbas. Columba non est venalis , gratis datur , quia gratia vocatur. describit itaque August. Donatistas tanquam propolarios, qui laudent, quod vendunt ; subditque verba relata ab Vrban. qui tamen mendosos Codices nactus suisse videtur, ait enim August. Quot propositasecerunt , ubi legit Vrban. Prapsuuras. alterumprapositum habet Carthagine,Er unus
visque praepositum suum laudat; Cum in Augustino legatur. unusquisique ad propositum Dum laudat, quod vendit. Sed haec vocum Varietas non mutat sententiam quoad venditi
nem Spiritus sancti, de qua agimus. Vox enim propositi aliquando sgnificat apud August. secta in , Ut lib. i. contra Cresconi. cap. 36. Isti igitur, qui vendunt Columbas, & Spiritum sanctum, in varias sectas diuisi sunt, & snguli suam sectam. & propositum laudant; singuli se dare Spiritum sanctum promittunt, atque ea promissione Cathedras temporales nundinantur, itaque o nubam vendunt. Vides igitur vendi Spiritum sanctum, eumque emere voluisse Simonem , quatenus voluit eius communionem , sue potestatem illum
communicandi, emere, eaque com
municatione lucrum facere, ut iam diu obseruarunt Chrysost. iam. I 3. cap. 8. Atior. Epiphan. har. 2I. Cyrili. carecb. I 6. qui obseviat Simonem non petiisse Spiriths sancti communionem , sed ξotestatem , ut
aliis venderet, quod non erat venale,
quod ipse non possiderat. Et sane petit , ut cuicunque manus impotuerit, Spiritum sanctum accipiat quasi velit pecunia dominium Spiritus lancti acquirere, qua de causa Simoniacos pejores dixit Macedonianis Tharas. Constantin. Epistola ad
Hadrian. Roman. quia Macedoniani creaturam ella Spiritum sanctum nugabantur: Simoniaci veri, ipsum, seruum suum efficiunt, cum eius dominium , ita pecunia se comparare existimant, ut deinde ipsum aliis pro arbitrici conserant. Maneat igitur , Spiritum vendi,& emi non secundum te . sed vendita actione, per 'tram communiacatur , aut cuius ipse author est, alisque ita P P. tententias optim E in- M a te
114쪽
ter se cohaerere , licet alij asserant, hanc venditionem, alij illam ut post sibilein negent; cum alij loquantur 4e Spiritu sancto secundum se sum-
facta donum Spiritus sancti , quia
aqimationem Dyerat, nummis ipsi addiceremus. Simonem praeterea non1 - praetullise nisi liberalem animum, pto , alij prout est , alicuius actionis i indicat Clem. Roman. cap. 6. ct 7. ipsius communicatiuae , donorum- lib. 4. constutit. Vbi Petrus prohibet. que illius productivae terminus, aut ne suscipiantur oblationes iniquo aut nor ministerij , quod eius dunta- rum , docetque exemplo suo, qui
Iam verδ quod attinet ad illa verba Hieronymi in eap. 3. Mich. superius allata. Poterat utique Petrus P Simoni Mago vendere, quod Petebat,
immὸ poterat 'mulare vendentem, viritus enim sanctus nec venundari, nec
emi poterat , sed oblatam pecuniam cum osserente damnauit. non dissei lem habent intellectum,neque enim vult Hieronym. istud mercimonium licite potuisse exerceri. Sed elim ibi insectetur Clericotum auaritiam, qui aedifieabant Sion in sanguinibus, de Hierusalem in iniquitate,&in senere iudicabant, atque in mercede respondebant. Proponit Petri integritatem, qui se oblatae pecuniae cupiditate minime in transuersum agi passis est, clim tamen sucum aliquem suae auaritiae obtendere potuit set; nimirum si simulasset venditionem ad emungendam pecuniam ab impio mercatore , ut qui probE Simonis oblationem repudiauit, nempe in animum offerentis inspexit; de vi lib. s. cap. 7. loquitur ιn
maleficum serpentem . qui in eo erat: unde & dixit , cor tuum non esZ r ctum coram DEo , quia neque eius animus gratus D Eo, nequeumplex,
sed obliquus erat. Ambrosi. lib. 2. de Poenit. ωρ. 3. negat ipsum habui sti Puram conscientiam Dei, 3c Origen. bom. IG. in Matth. comparat licui arefactae , quae tamen vivens , & viridis videbatur , eumque simulata innocentia Christi discipulum mentitum esse, eam personam detraxit Petrus, set amaritudinis, in quo erat,& obligationem iniquitatis , qua irretiebatur, aperuit. Vrban.II. Di-Πola nuper citata , inquit , Sina
nem ad fidem ficte accessisse , indignumque fuisse Spiritu sancto,quem
petere se si inulabat, cum reuera lucri occasionem captaret, Spiritum autem sanctum effugere fictum, Pe-
lciret Spiritum sanctum neque emi, imm eam quaestus ambitionem , ct neque vend: posse. Et sane tenta- auaritiam deprehendisse , exhorruisse, tam hoc casu fuisse Apolloioru sen- ct maledimonis iaculo pereulisse. Valentiam a daemone, qui Simonis im-ilebat igitur ad Hieronymi institu- potenti auaritia, & ambitione ute- tum, & ad earpendas sordes, atqueatur, ii uicat Cyrili. catech. citata, auaritiam Clericorum, Petti eximium& apertissime fatetur ipsetnet Petrus exemplum,& singularis abstinentia, apud C. lement. lib. 6. constitui. cap. qui pecunia oblatam abiecit, quam- T. Icιιιcet, inquit, constium, ct νο- uis honestie causae praetextus nonuntas diaboti erat, ut ipsum Adam deesset, neque ulla turpitudo in ea Pora degustatum cibum interdictum, actione primo conlpectu se prode promisa immortalitate'inauerat ,sic ret, virusque totum in animo Sim nos pecunia delinitor , ct captos dono nis lateret.
115쪽
tiae sanctificantis, atque supernatu-icit, ut non sint de facto vendibilia talium habituum , donorum, atque His obseruatis perspicuus est pr qualitatum permanentium. positionis nostrae sensus, continetio Major videtur difficultas circalea quatuor uniuersalissimas, eisque actus internos, & spirituales eius-lindubitatas Regulas, quod singillaismodi habituum, neque enim aut se-ltim ostendendum nobis erit , post eundum se . dc in abstracto vendiideducta aliquot consectaria circa na- possitnt , neque ratione actionis,sturam Simoniae. quam terminent , & per quam
in alio producantur , ut Contingit in gratia sanctificante, charactete , & si quae sit alia qualitas, quae per Sacramenta producatur. Potest tamen ista vendibilitas duobus modis explicari. primo si gratia alterius, aut ad eius arbitrium fiat, illud enim vendi de facto, non de i
re poterit. V. g. vendo meum actum
fidei, aut charitatis , quatenus tibi ad impetrationem,aut satisfactionem utilis esse potest Aut, obligo me ad eliciendum eiusmodi actum, quando iusseris. ' ' i sDe potestate supernaturali ordinis, & iurisdicticinis, eiusque actibus non potest excitari controueris sia , tum quia actio collativa illius Potestatis cum extema sit, vendibilis eritum quia eius potestatis actus omnes, sunt ministeria quaedam sensibilia, quae de facto vendibilia sunt,
eadεmque ratio valet in vis omnibus, quae sunt spiritualia causaliter, ut Sacramenta, & Sacramentalia;aut essective , ut actus charismatum, &donorum, atque etiam potestatis supernaturalis; clim enim omnia ista aliquid sensibile contineant , Venditia erunt de facto. Atque adebmulto magis materialia , quae spiritualibus tantu m sunt innexa siue a tecedenter, siue consequenter, siue
concomitanter I ea enim connexio
non tollit ab ipsis materialitatem,& impedit quidem aliquando , ne licit vendi possint; non autem fa-
CONSECTARIA Ex superiora propositione um- uersali.
Consectar. I, Simonia est quaeisdam herilegi j species.
Consect. II. Simonia non est haeresis, neque pugnat cum fide. : Consectat. III. iniustitia com mititur, quoties aliquid ratione s lius spiritualitatis venditur. Consect. I v. omnis veta , 3c proprie dicta Simonia iure naturali.& diuino prohibita est,quae vere, s Io iure Ecclesiastico indueitur, vera quidem, & grauis Itreligiositas est. non tamen propria Simonia , Meiusdem speciei cum priori.
ConisA. V. Quinam possint esse
CONSECTARIUM PRIMUM. Simonia es quaedam Sacrinys ecies.
Ex his uniuersalissimis Regulis de imateria, de obiecto Simoniae, plurima circa eius naturam , & propri tates, atque singularum difficultatum explicationes deducemus, atque imprimis , Simoniam violare Religionem , & inter sacrilegij speetes censendam esse, quod ut inreuigas, . M 3 aducr Disiti eo by GOrale
116쪽
aduertendum est Religionem habe- quia per illos irreuerenter tractanturre duo actuum genera, alij enim Pri-l res D Eo dicatae ei sitque cultui con- mari, sunt, quibus D ε v M m se co-'secratae , quae sunt obiecta fecunda-lit, ut adoratio , Sc sacrificium ; alij ria Religionis. Et hi omnes actus sunt secundario, quibus res Dro sa- comprehenduntur nomine sacril cratas, & ad eius cultum destinatas gij , quod definitur violatio rei sa-
cuin quadam Veneratione tractat.
Quae diuisio actuum Religionis sumitur ex diuisione ipsius obiecti
tum materialis, tum sei malis, unum enim est psimasium, alterum secun darium ue primarium materiale est
D a v s ipse , qui in se , & per se co-
Iitur , dc adoratus ; secundarium est aliqua res creata ad diuinum cultum consecrata, & in qua D s v s coli uir Formale obiectum est diuina excel. lentia, quae cum in D Eo aliter,quam in rebus creati simistat,in DE O cnim est Armali ec, de intrinsece, atque per essentiam in aliis autem per participationem , & per quandam vel denominationem, vel habitudinem ad DevM , constituit diuersa obiecta cum habitudine quadam inter i , ita ut unum sit primarium, alterum secundarium. Actas igitur, quivellantur ei rea DE V M in se colendum, dicuntur primarij, cum attin gant obiectum primarium I qui vem versantur cirra res alias diuino cultui dicatas, sunt secundar ij . quia non nisi secundarium obiectum respiciunt. Eadem ratione Irreligiositas habet aliquos actus, quibus Davucrae a glossa in cap. Omnes Ecclesia. 7. quast 4. & a Turrecrem. ιn cap. Dcmiae tim. eis. causa, ct quaΠ. S.
Thom. a. a.. quast. 99. art. I. irreuerentiam rerum sacrarum nominat.
dc ira. 3. illud in diuersiis species partitur secundum diuersam lanctitatem
I ia Simonia mali res sacras indigne t iactari, atque irreuerenter, traiarumque sanoesarem violari cum graui DEi , ad cuius cultum dicatae tune, iiii inia, . ostendemus in setius in prima Regula, dum enim aestia mantur temporali pretio , despicatui habentur , de vilescunt : ErgδSimonia sacrilegium quoddam est Gregor. lib. I. Epis. ii o. cr EPist. 1 3 3. stseculare per Simotriam quod sacrum est. Itaque satentur gloi Iam cap. Audiuimus. I. quo. 3. & Turre crem. in idem cap. num. 2. Beda ιη cap. 8. Acto. Soto. lib. 9 qii P.
ra sit iniuriosa profanatio rei sacrae
per voluntariam commutationem, quibus postremis vobis Caiet. 2. 2. quast. 99. art. i. distinguit Simo-tinentur nomine communi Irreligio statis , aut Irreligionis , quae immediath opponitur Religioni. qta ipsum irreuerenter tractat, & con- in iam a sacrilegio. sed male , cum
. loreuera distinguenda sit tantum a caeteris speciebus sacrilegi, , cdm ea disterentia excludere non possit illam tenus D EVM , tanquam primarium ab ipso genere sacrilegi j, quod con- obiectum te spicit, eiusmodi sunt su- trahit, quandoquidem in ea con perstitio , blasphemia, aliique simi- mutatione voluntaria continetur ir-les, qui siue per desectum, siue per reuerentia rei si me , ut ostendimus, excellum faciunt, ut actus ipse, qui quae tamen iniuria diuersa est ab ea, deberet esse Dii cultus sit eius in- quae in aliis sacrilegii speciebus coniuria. alit actus secundaria dicuntur, tinetur,quod a posteriori colligimus
117쪽
ex neeessitate ipsam explicandi di- riosa rerum diuinarum, ac sacrarum stincte in confessume , neque enim tiactatio , qualem et se Simoniam satis fuerit Simoniaeo , fateri se hactenus ostendimus, non requirit commisiile sacrilegium . nisi expri-l per se, & necessarib errorem in inmat, illud lacrilegium fuisse Simo- tellectu contra fidem , sed prauumniam, quae etiam diuellas habet spe- iafiebun , qui iudicium quidem pra-cies ex diuersitate obiectotum eiteaicti cum fallum semper supponit, non
quae committitur, ex modis, quibus autem speculatiuum, uti in omnibus
perficitur. Voluit igitur Caietan. Si - peccatis contingit. in quibus aeque moniam distingui ab aliis speciebus: dici posset implicari haeresim , pro-
irreligionis , quae Passim compre-lpter errorem practicum , & saltem henduntur nomine lacrilegij , non omnis irreligio foret haeresis. quod & ipsa Simonia verum saeti- Simoniaeae nihilominas haeresis legium non sit, sed quia Simonia frequens est mentio apud veteres,ita iniuriosa est rei sacrae tractatio perlenim nominat Tharas. Dist. admodum voluntariae commutationis Hadrian. yonisin. Pontis ubi illaminiustae, id est, cum relatione ad al- cum Macedoniana haeresi comparat,terum ementem , aut vendentem;'grauio mque em ostendit, uti s
caeterae autem species saerilegij non perius retulimus. Et cap. ρηεsbter. includunt eiusmodi relationem ad I. qtMLI. I. quod ex regesto S. Gre- alterum , qui similem iniuriam ita gorij citat mendose Gratian. cum roget rei sacrae; preterquam quod sa- in eo non reperiatur, sed apud Gr crilegiu est violatio rei sacrae quoad gor. VII. lib. 6. Re . in indice Conis usum, ed quod illa in profanos usus citi' tune habιti. Huius tamen haere- viatis , elim saetis ellet destinata: sis saepissime S. Gregor. meminit. Simonia verδ ipsam dignitatem p ob. 7. Dia. t Io. ct Nist. I y. ait, tilis, quam vium rei sacrae temerat, illam primam contra Ecclesiam Oreb quod dignitas sacra, ic supremi tam esse , de distlicta maledictione euiusdam, ac diuini ordinis vilescat damnatam, quod Iepetit se H. it . venditione ,& emptione , uti peia 2 lib. . Epist. s s. ubi nefandissirius explicuimus. Hinc pono huius mam etiam prauitatem vocat. Uide sceleris grauitatem arguit Damian. etiam Din. . ei sedem libri. est tib Nus. 6. cv. 37. 3c magnam in Ec- 3. Epist. Io . atque ex eodem Gre-clesia perturbationem vocat Rupere. gorio damnationem Simoniacae, Ac Lb. in Ioseae cap. 2 i. diuinam vetb Neophytorum haeresis recitat Pauiniuriam Ambros. lib. de dumtat. l chali. I. su decretalι , quam resert sacerd. cap. F. IuO 2. y. ca'. 84. ct pa. s. P. I. de Concit. Meldens eap. 42. apud
CONSE CT A R IVM Ilion. ρa. s. cap. s. & sane in Gal-S E CUND VM. liis eam maxime haeresim grassiatam
esse , colliges non modb ex eo Conia
Simonia non est haeresis , nequeaeil. Meldens, sed Jc ex Turon. subpugnat cumside. Carolo Magno. rap t s. Remensi.
Ratio huius consectarii manife- ii. Se altero Moguntino sub Arnies.sta est, sacrilegium enim , de iniu-lpho atque ex ipsis S. Gre
118쪽
gorij citatis Epistolis: nam II o. lib. 7. AEa Dagraum, alioseque Gallicanos Epistomi de Gallicanis Ecclesiis hae in parte queritur; dc tib. 4. Erp. s. ad vigillum Arelatens. In Germaniam quoque eam labem sese propagasse significat, ut nullus ad sacrum ordinem sine commodi dati ne perueniat. Denique Nicola. II. p. statuimus I. quas . I. 5c Paschalis cap. patet. I. quast. I. Decidatus v. quoties , de Simonia, haeresis Simoniacae meminere. Vide de latEGofitidum Vindocin. in Fusi. de Simonia , quod tamen Torrensis in Antapologetico pro residentia Pastorum, tribuit Petro Leoni S. R. E. Cardinali. Damian. lib. I. Epist. 1 3. opus. 6. cap. 3O.' O FUc. 3O. cap. I. ct cap. 3 s. in vita S. Romualdi. de Ioum.saris It .lib. Teobcrat. . I9.
Ratio vero huius appellationis est primo quia tum Simon, tum eius plerique sectatores existimabant, haee dona diuina licite vendi posse, atque ita errabant ; quod Graecis quoque tribuit Guido Carmelit. &Armenis Alphons a Castro ver. Simonia. Deinde quia, inquit S. Tho.
a. a. quaest. IOO. an. I. sequutus Maia
gist. in . diri. 1 F. secundum exteriorem protestationem , qui vendit donum Spiritus sancti, protestatur quodammodo se esse dominum spiritualis doni. Praeterea hoe vitium vna eum haeresi natum est; sane Am
nem in Spiritum sanctum blasph
mantem , puram conscientiam fidei non habuisse docet. Hi ne fit, ut sapiat haeresim, atque aded si haeres, Iargo modo , ut ait Glossa in eapsi missime de haereticu , & Felin. m c p.
I. de Simon. Innocent. in cap. quo ries eod. tit. Redoan. I. par P. de S mom c p. 23. num. a. unde fit ut Si-
moniaeus sit suspectus de haeresi. quod uadunt Innocentias , aliique relati a Menoch. lib. s. de Hasum t.
inde se gerunt , ac si de fide mathsentirent, quod aduertit Gregor. lib. s. Epist. 3 3. ad Theodoricum Regem.
CONSE CTARIUM TERTIUM. Iniustitia eommittitur , quoties aliquid ratione soliusstira
tualitatis venditur. Haee est altera malitia Simoniae, ut non mod , contra Religionem pugnet, sed etiam contra Iustitiam, quod concedant Suar. lib. 4. cap. 4.
diffut. de Simon. quas. s. sub M. qui omnes iniustitiam quandoque in Siamonia committi fatentur; neque nos dicimus in nostro Consectario, Simoniam omnem esse iniustitiam,sed eam sola,in qua aliquid ratione solius spiritualitatis venditur,v. g. qui calicem consecratum pluris vendit propter consecrationem , quam exigat artis,& materiae valor, ille & Sinioniacus , de iniustus est , quatenus Letium excedit valorem materiae ilisis , ea tamen iniustitia non est,nisi ex parte vendentis, non verδ emersetis , quod ut clarius faciam. ADVERTO , iniustitiam , quae
fingi potest in Simonia, vel admitti
119쪽
eontra DE YM , Vel contra proximum. Contra D E V M quidem, quia cum solus D Eus sit dominus rei spiritualis, videtur vendi res aliena , eiusque domino iniuria fieri. Haec nihilominus iniustitia , & iniuria , est tantum irreuerentia quaedam, & irrelig ositas, quia D Evs
inaestimabilis Teunia, per excessum,& non per desectum, quia nimirum sua dignitate, & Valure superat omnem pecuniam, & rem temporalem; quare numquam aequaliter compensari poterit, non fit autem iniuria emptori, quoties illi datur merx maioris valoris, quam sit pecunia ip- hae venditione non priuatur domi-i sius. Sic dum fama, vita , pudicinio suae rei, de eam eodem modo re- tia, aliaque bona superioris ordinistinet, quo ante Venditionem, quan- commutantur cum pecunia, de quoiado quidem emptor non sit magis do- piam alio bono inferiori, non fit inminus, quam venditor, neque il- iuria , aut iniustitia aduersus emeniam magis actuali D E i dominio tem , licet aliunde peccetur. volun- subtrahit, de Dεvs non prohibuit il- tas etiam DEi iubentis haec omnia Iam alteri dare,sed solum tali modo, spiritualia gratuito donari, non vi nimirum per venditionem , &com- detur obligare ex iustitia, cum promutationem cum re temporali, tan- cedat ex niOtiuo Religionis, ne res
quam eius pretio, quod dum fit, sa- laesae eiusmodi commercio vilescant, cra & diuina res vilescit, Deusque non autem ex intuitu commodi tem ipse iniuria afficitur, sicut de in o m. poralis Proximi, & ne ius ipsius vioni sacrilegio ; non tamen iniustitia letur. proprie dicta aduersiis illum com- Obserua itaque rem spiritualem mittitur. Quare si aliqua admittatur aliquando habere annexum aliquod
iniustitia Simoniae , erit tantum ad- commodum temporale , in honore, uel sus proximum; eam tamen non Vel fortunis, ornatu, voluptate; alias
committit emens, qui dat pretium habere commodum spirituale, quale pro re spirituali, quam enim irrogat est in i cuncula benedicta. Reliquiis iniuriam vendenti libere suam rem sanctorum , de similibus, quo com- spiritualem Tota itaque diis cultas modo tum temporali, tum spirituali est de vendente, qui rem spiritualem priuat se, qui rem spiritualem, cui inaestimabilem , &iinuendibilem l annexum est, alteri tradit, quare de
vendit; immd licet ipsa res esset venditis , vendens tamen non est dominus ipsius , sed dispensator; dominus autem vult, ut si res illa tradatur alteri, gratuiti, donetur, & non vendatur , ac proinde iniuria fit ementi, a quo exigitur pretium pro re inaestimabili, atque a deis inuendibili, de ei qui habet ius accipiendi eiusmodi
rem gratuitii ex voluntate domini. Verum nisi amplius explicetur ista domina . non satis ostendit iniusti tiam in Simoniaco vendente, naπres spiritualis dicitur inuendibilis, &incommodum aliquod incuriit. A lias ver , res spiritualis , quae traditur, nullum habet annexum commodum temporale, neque etiam spirituale respectu tradentis, uti contingit in ministro Sacramentorum, quare per traditionem rei nullum prorsus incurritur damnum , aut incommodum siue temporale, si spiri
Quoties igitur vendens rem spiti ualem, accipit aliquid pro incommodo temporali , quod patitur in
distractione suae rei spiritualis, est Ii Simo
120쪽
Simoniacus quidem , non tamen iniustus . nisi pretium excedat valorem illius incommodi, quod subit, quodque cum temporale sit, aestimabile est , nulla etenim committitur inaequalitas; quare resignans aliquod beneficium , aut admittens in Religionem , si compenset praebendam temporalem , qua te spoliat abiiciendo beneficium , aut dignitatem , qua sitiebatur , aut onus,quod sibi imponit alendi religiosum, non committitiiniustitiam ; limi neque qui vendit calicem , te vasa se .cra , pluris quam valeat eorum materia , aut ars, quia se priuat ornatu ipsorum, aut voluptate , quam Cainpiebat ex eiulmodi ornamentis, non
est iniustus , nisi sit aliquis excelsis in pretio; quod idem in aliis omnibus commutationibus alioquin legitimis contingit , quia nulla in ea venditione fingi potest inaequalitas, quandoquidem pretium non datur pro spirituali, sed pro temporali an
nexo , cuius etiam valorem, de aethimationem non superat. Est quidem Irreligiositas , quia quamdiu temporale illud manet annexum spirituali tanquam suae causae , de radici, induit spiritualitatem , de nisi , uti monuimus , ab ea spiritualitate th-
quoties non accipit pretium praecise ero ea dispensatione , & collatione, ted in compensationem emolumenti . quo se priuat alterius causa , ut contingit in resignante ἔ aut quod illi conseri , cum tamen conferre non teneretur; uti accidit in conserente beneficium, at sectus enim ille, quo te aliis praeseri, de priuatio saeuitatis bene faciendi aliis, a quibus maiorem beneuolentiam, Ze animi gratitudinem expectabat, solent vul-gd magni aestimari, atque ad eb compesari; Non erit igitur vlla iniustitia. Quando verb in venditione rei spiritualis incurrit tantum incommodum spirituale.. quia nullum
habebat, maior videtur dis scultas, an iniustitia committatur, quia illud damnum spirituale aeque videtur inuendibile, atque ipsa res spiritu lis; aliunde tamen, cum nemo ius
habeat, ut sui eiusa damna spiritualia, quae grauissima sunt, gratis suta eam , non facio illi iniuriam , si ali
quam ab eo compensationem exigam . quamuis temporalem. Neque
dicitur hoe damnum inaestimabile, nisi quia tam graue est , ut nunquam satis compensiti possit; unde potius
sequeretur nunquam committi iniu- paretur , manet in altiori quodam stitiam . dc inaequalitatem . accepto de diuino ordine , ac per venditio- quocunque pretio temporali, si enimnem indignξ tractat ut committitur Simonia , ἔ atque ita
iniustitia quae cosistit in inaequalitate, qualis nulla fingi potest hoe loco
Neque dicas, Conferentem, aut Resignantem beneficium , teneri gratis id facere . cum tantum si dispensator, itaque iubeat dominus. Respondeo enim, dispensatorem,
qui aliquid gratui id dispensandum accepit , peccare quidem , si illud
veιὶ dat, non tamen violare iustitiam, pro damno temporali conlequente
priuationem rei spiritualis potest exigi compensatio temporalis absque iniustitia, cur non poterit quoque eadem exigi pro damno spirituali , quod est longe grauius te porali. Idcircδ concludit Lessus
venditionem iniustam minime esse, quamuis si Simoniaca , 5 irreligiosa, atque adeli potiori iure polle eum, cui per vim ablatae sunt teliquiae, ac-