장음표시 사용
271쪽
ria abierunt. Martinns de Magiitris q. s. de martyri conclus. 3. contendit martyrium este actum illius virtutis cui persecutio infesta est. Qui elibet enim virtus, in gradu suo idonea est, ut voluntas per
eam firmata,mortem contemnat prae amore honestatis quam ea virtus consectatuta. alioqui non esset eiusdem honestatis atque virtutis, serri in finem ac media ad eius consecutionem vel constituationem neces laria:cum tamen perspicue costet,omnem limnestate medij qua medium est, ad honestatem finis esse admetiendam, nec nisi eius bonitate perfundi.
Cum Martino confligit lath Caietanus 2.2.q. I2.4.art. 2. contendens martyriuin esse actum elicitum
fortitudinis , & imperatum charitatis, eo quod is qui vitam pro Christo abiicit, ipso facto praeponat Christum vitae suae, & multo magis omnibus bonis despicatioribus, qui est actus charitatis δc dilectionis Dei super omnia. Hanc sententiam,de mar xij acceptatione elicita per fortitudinem, imperata autem per charitatem, tradidit ante Caietanum Turrecrem. in qq. Euang. ad festum S. Laurentij q. a.&ante utrumque D.Thomas 2.2. q. ι 24. art. r. Eandem probat Rictaardus in ι. d. 3 3. arti .
q. 6. quia martyrium est perpessio mortis ob testi monium iustitiae, quae est per fidem: cuius perpes
sonis volitio . a charitate imperatur, elicitur au tem a sortitudine , quatenus id, irco subitur pe pessio illa, ne homo eam refugiens recedat a bono fortitudinis , quod est seruare bonum rationis, re- spectu mali omnium maxime ardui. Addit verbRichardas , interdum quoque eam volitionem mortis , non elici tantuni a for itudine , sed etiam
a iustitia, cum scilices mortis subitio ex diu iae legis.
272쪽
De acceptatione niant ijper adultum a s 3
gis oblisatione mandatur, ne veritas iustitiae quae est per iidem, dispendium subeat. Tunc enim volitio illainlicitur quoque a iustitia, hoc est ab omni, vera virtute , cuius exercitatio iustum hominem constituiti praelucente fide. At VasqueZ I. 2.d. SI. n. I .omnem hunc ordinem acceptationis martyrii ad duas pluresve virtutes, quarum aliquae eam cliciant , aliae imperent , censet esse commentitium
26. Verum ut ab hoc postremo ordiar, tio unius Seiusdem actus per duas virtutes , quarum una eum imperet , alia eliciat & exequatur,
alibi lates stabilita est: vi non sit neceste , de ea re hoc loco extra locum cum Vasque altercari. Quare de aliis duntaxat sententiis ferendum est iudiciunt. Et Mattinus quidem non rectumartyrij acceptationem Uset ibit ei virtuti quae ob imminus iappliciuvidetur periclitari, aut cuius odio B. agrat Tyrannus qui martyrium insert.Nam virtus quae periclitatur, aut in quam serocit Tyrannus, potest elle castitas: Hanc autem martyr poterit velle illibatam,& indemnem, ductus amore honestatis alicuitis sublimioris. V.G. ut placeat Deo cui nouit gratam a cidere castitatem: vel certe ut Christo virginum principi consermetur : Aut ut praemiis quae virginibus in aeternavita reponuntur, potiri liceat. Qtiae honestatest, aliarum sint virtutum quam Castita- . tis ; dc tamen firmare possunt martyrem in.proposito retinendae castitatis, quantumlibet intentata ob eam morte. viceversa rationes Martini conficere
nutu videntur, martyrium non semper esici a se ptudine:
273쪽
titudine: cum martyr possit unicam religionis, aut castitatis , vel alterius alicuius virtutis honestatem habere propositam, eique ita adhaerescere, ut malit vita excedere, quam honestatem illam abiicere. In quo euentu , acceptatio martyrii , neque est
actus elicitus sortitudinis, neque iustitiae. Nisi tu stitiam quis sumat in ea amplitudine qua omnem plane.virtutem designat, ut in illis Christi verbis tendite ne histitiam veraram faciatis coram homianibuι. o pacto iustitiam videretur accepisse Ria chargus, cuius sententia superius relata est , nisi mox in responsione ad 4. suam illam iustitiam fidei , contra poneret sertitudini, atque praeponeret. Idem porrδ arguimentum aperte euincit accepi conem martyrii non semper imperari a charitate, cum non semper contingat hominem duplici illa honestate subordinata , moueri ad acceptandam mortem. Quin etiam siue ea acceptatio ex chariatate, eliciatur ., siue imperetur , nihil est necesse aceeptationem illam esse supremum charitatis actum & super omnia, ut Caietanus comminiscuetur, traditque etiam Maior in 4.d. 9. q. 26. ad argumenta contra tertiam: quandoquidem acceptatio mortis , ne diuellaris ab aliqua honestate per Christum approbata, aut ab aliqua per eum tradita V ritate , non est volitio in cuius homo intingat sese ad omnium mandatorum impletionem: quae t men est no tio dilectionis super omnia. Multi, ceris
mallent sanguinem prosendere, quam Turcismum profiteri abiecto Christo , neque tamen vi illius v luntatis, abstrahuntur a pletisque steteribus infidelitate minoribus , sed in illam unam honestatem intenti, ac in ea obstinati, languent plerunque vel etiam
274쪽
De acceptatisne mari j per aristum. I s s
etiam pessime assciuntur erga aliarum virtutum honestatem: & praeponunt quidem Christum negandum , rotentioni vitae cum negatione contuimetae, malunt siquidem e vita excedere quam Christum eiurare : Tamen non idcirco amori minutiorum bonorum praeponunt Christum simpliciter spectatum: ut amandum ,& dignum cui in omniabus placeant , quae est plenae charitatis funistio. Potest enim exilium illorum bonorum amor,&exclusio motivi praedicti, quo in Christum. ex plena& syncera beneuolentia tenditur, cum tenaci ad . Chrii tum non negandum adhaesione, vitam potius iniectura , cohaerere.
1 . Mihi igitur statuendum videtur, motivum ex quo martyr mollem accepi t, esse illi arvitr rium intra genus honesti sepe maturalis; Ita ut ex quoςunque tandem motivo voluerit, siue ςharitatis siue religionis siue fortitudinis, alteriusve cuius-' cunque virtutis, possit & elicere, & imperare, vel duntaxat elicere acceptationem martyrii. iniae videtur sententia Maioris in A. d. 49. q. 17. Et rati suffragatur. Quis enim martyrem astrinxerit ad certi alicuius motivi honesti usurpationem , cum neque eam Christus indixerit, neque ex natura rei, Vnum potius quam sterum exigatur Z Suffcit ergo motivum acceptandi maxiyrij esse supernaturale de cum Me vera aliquatenus complicatum , ac protinde pertinens ad virtutem aliquam infusam , siue Theologicam sue moralem. Solent tamen Patres
dc Doctores, martyrii acceptationem latitudini
275쪽
adscribere , quia est generosa & in arduum connitens volitio, quam a tortitudine elici, quasi conii turale & admodum procliue est. Sic S. cyprianus perpetuus est in celebranda fortitudine huius acceptationis: sed illustrissune initio libri de Lude martyrij. f Quantae sit gloriae ponderate, huius vi'. cupiditatibus, atque ab omni antiarum natura, ' mundique commercio segregatum, contra.adue famis disclimen opponere, nec saeuitiam torquet ' iis horrere: Animari hominem dolore , quo credatur extingui,& id sibi in augmentum virtutis assu- ' mere, quod cruciatui putat prodesse, qui puniti' Nam praedurantibus licet costis resultans. ungula r 'currat in vulnus euntibus flagxis, cum auulsa' corporis parte, rediens habena ducatur ; stat im- ' mobilis tamen poenis suis sortior; hoc solum se' cum ipse conuoluens ; quod in illa crudelitate car ' nificum , plus pro quo patitur , Christus , quam' ipse patiatur.J Et mox. Quid tam eximium atque' sublime est,qtiam inter tot instrumenta carnifi-' cum, deuotione robusta cunctam fidei reseruare virtutem Z Quid tam magnum , atque pulcherri 'mum, qu m inter tot circui stantium gladios pli, bestatis suae Dominum, ac salutis auctorem repe- 'tita sepius voce profiteti 3 Et maxinae si ante rici los tuos ponas, nihil detestabilius esse dedecore, 'nihil findius seruitute. J a 8. Cum item acceptatio mortis ad asserendam
veritatem reuelatam, vel retinendam honestatem
a Christo approbatam, dignissima st inquam se charitas immisceat , nihilque Acilius accidat, qu in ut martyrium ex flagrantissima charitate S acceptetur, & subeatur, quia sortis est ut mors dilectio;
276쪽
De acceptatione martyrisper adultum.
lectio;idcirco plerunque acceptatio martyrii tribuiatur charitati, siue ut elicienti, siue ut imperanti. f Nihil enim est tam durum ait D. Augustinus l.
demor. Eccles. c. 22. atque ferreum, quod non
amotis istae vincatur: quo cum se anima rapit in Deum, super omnem carnificinam libera & admi- Granda volitabit, pennis pulcherrimis& integerrimis, quibus ad Dei complexum amor castus inni- ς titur. Nisi verb amatores auri, amatores laudis, amatores taminarum , amatoribus suis Deus sinat esse fortiores, cum ille non amor, sed congruentii s cupiditas vel libido nominetur. In qua tamen ' apparet, quantus sit impetus animi ad ea quae dili- guntur indeflexo cursu per immania quaeque ten- dentis; argumentoque nobis est, quam sint omnia
perserenda ne deseramus Deum , si tanta illi ut deserant, perserunt. J E contrario iuxta D. Augusti- num Sancti martyres, mortem alacriter perserendo testatum seciunt, quam seruet in eis amor Dei, ex quo elici acceptationem perpessionis illius, est propensissimum. Nec plus voluit S. Cyprianus t de bono patientiae num. 8. cum dixit. Cliaritas fra- ternitatis vinculum .est , sundamentum pacis, te- nacitas ac firmitas unitatis, quae & spe & fide m ior est , quae & opera & martyria praecedit. J Hoc est,procliuissimum est ut praecedat, agendo de charitate actuali. Qinanquam posIet etiam S. Cypri nus accipi de charitate habituali: quae utique praecedit martyrium morte consemmarum, ut instaliquebit. Hare igitur est cauti , cur apud Patres, mari xij acceptatio, sortitudini praesertim aut charitati tribuatur. Praeterquam quod Patres cum non
277쪽
Pos II. Cap. IV. leant solliciti esse de seuere tuenda Metaphysea
virtutum distinctjone , omnem plane firmitatem in bono honesto, praesertim si tanta si ut ad vitae prae ea contemptum pertingat, vocant sortitudinem ; & omnem incommodorum pro Deo perpes sionem, donant nomine charitatis in Deum, ut videre est , cum apud alios passim, 'tum late apud Augustinum, libro illo de inoribus Ecclesiae, quo functiones virtutum omnium, reuocat ad amorem& charitatem in Deum.
CAPUT IR. uaria de quibusdam pasiis e mari rum albo ex vendas, siue de falso Ethnicorum,
reticorum, Schisematicorumque martyrio. r. DRiusquὶm ad alium ordinem dispositionum x passi adulti martyrium subeuntis, progrediamur,operaepretium est ex proxime tractatis eruere, quid statuendum sit de morte quibusdam personis irrogata, ob veritatis per eas assertionem, vel honestatis tenacitatem.
Num in Ethniciseno , verus martyri Liquet ergo inprimis ex dictis, Ethnicum ii
minem qui pro verkate naturaliter duntaxat pereepta , Obtruncetur, Verum martyrium non subire. Acceptatio enim mortis ex tali motivo, nullam habet proportionem cum gratia per martyrium conse
278쪽
conserenda, cum fuerit mere naturalis, nec fide praelucente sit cusa, nullumque cum Christo , aut vera fide nexum habuerit. Itaque Socrates , si ve-
rum est quod Iustinus martyr Sr alij produnt, de
propinata ei cicuta ob assertam numinis unitatem, nihilominus martyr non fuit, quia eam veritatem quae erat materialiter veritas fidei, sola naturali ratione ac cognitione peruasit. Unde non posuit vi tanYpro veritate diuinitus patefacta, ac Deo eam reuetlanti testimonium perhibens, sed pro verit te tantum naturaliter percepta, ac proinde naturae fines non transcendente,& nullam habἱ te ad Chrisstum habitudinem,aut cum vera fide conexionem; atque adeo neque ulla proportionem cu gratia per
Verum martyrium obuentura. At e contra S.Iust
nus Philosephus , quamuis eius per Crescentem cynicum insectatio, & Mortis irrogatio, primum manarit ex improbatione turpissimi sceleris quod naturae lumine apparet detestandum, & quia Ethnicam mulierem ad Christum traductam , dedocuit ladam cum viro consuetudinem naturae legibus aduersantem: Tamen his ipsis de causis irrogatam mortem acceptans, vere martyr fuit: quia aciem mentis , in eas naturaliter conspicuas veritates, non absque aliquo ad Christum ordine intendit : firmiterque ad mortem usque iisdem inlia sit, non praecise ut sunt veritates naturali lumine
peruiae, sed quatenus sunt a Christo traditae , &approbationem nactae in religione Christiana .Plerosque Ethnicos per tempora persecutionum,mul, ut Christianis gratificarentur perpesses, sepe imgimus, nec forte desuerunt qui morti ea ex causa traderontur. S.Athanasius in epist.ad solitaria vitamR x agen
279쪽
M agetes, ec scribit. Ego e patribus audiui,& verum aroitror, cuin persecutio esset nata sub Maximiano Constantii auo, Ethnicos homines, fiatres nostros Christianos, cum quaererentur, latebris a Miste, eosque tape pecunia multatos,carcere mancipatos
futile, non ob aliud, quam quod profugientes ad se prodere nollent, eosque eadem iide qua seipses tuendos putarent, non veriti ob id sese periculis obiicere j Haec quae ad aliquod martyrii rudime
tum in Chr. stiano spectarent,& morte accedente consummatum martyrium constituerent, in Ethnicis illis nulla ratione spectabant ad martyrium, qutimuis ex naturali charitate , vere laudabili demoraliter honesta, essicerentur. Nimirum in Ethnicis perpessiones illae acceptabantur ex motivomere naturali, atque adeb nulla inde ad gratiam martyrio repositam consequi poterat aptatio.
2. Indidem liquet Haereticum non modo si pro haeresi sua & errore moriatur, squod est manife-- stissimum , in sed etiam si proNeritate aliqua ad fidem materialiter pertinente vitam profundat,martyrem non esse: quia cum haereticus sit, circa fidem veram, quae unica est , naufragauit, unde non
potest pio veritate per fidi m percepta vitam pon re :& illam materialem fidei veritatem pro qua tuenda occumbit, non idcirco credit, quia a Deo
reuelatur , sed quia ita placet, ac proprio iudicio congruit. Accedit quod haereticus cum sit rebellis lumini, & ab Ecclesiastici corporis compage a
iunctus cui Mhaerere iubebatur, indispositus est ad martyrii
280쪽
T esturio mari rio extra Eccosiam. 26rmartyrij gratiam. Viade quantumuis laudandum sit quod renuat veritati materialiter ad fidem spectanti refragari, eamque negare , sitque illi longEsatius eam ob causam occumbere, quam ob haeresin qua serdet: Tamen spondere sibi inde martyri
gloriam non debet, quia peccans in uno,fustus est omnium reus: dc qui charitate conculcata putat supropter Christum ardere , cruciatur frustra, non coronatur. Iudicium est S. Augustini l .de patientia c. 26. Si quis non habens chalitatem, quae pertia tanet ad unitatem spiritus, & vinculum pacis, quo Catholica Ecclesia congregata connectitur, in ali- quo schismate constitutus, ne Christum neget,pa- titur tribulationes , angustias, famem , nudita- tem, persecutionem, pericula, carceres, vincula, tormenta, gladium, vel flammas, vel bestias, vel Mipsam crucem timore gehennarum & ignis aeterni ; nullo modo ista culpanda sunt ; imo verb & haec laudanda patientia est. Non enim dicere pote- rimus, melius ei fiuiset, ut Christum negando ni- hil eorum pateretur, quae passus est confitendo. Sed existimandum , sortasse tolerabilius ei futurum
iudicium , quam si Christum negando, cuncta illa ' vitaret: Ut illud quod ait Apostolus , si tradidero '
corpus meum ut ardeam, cnaritatem autem non '
habeam , nihil mihi prodesti nihil prodesse intel- '
ligatur ad regnum calorum obtinendum , non ad Uextremi iudicij tolerabilius supplicium sebeii n- dum. J Haec Augustinus de patiente in schisinate. ' inue non de schismatico pressὲ dicto, cui salua sit fides sparso tantum unitatis coagulo , qua ratione schismaticuin proprie dictum ab haeretico benh s cernit S.Optatus lib. i. non multum a principio,