Opera

321쪽

annulis impressorum, pueriliter consectantur. Quis

enim nostrum similitudine negat esse, cum esse plurimis in rebus appareant 3 sed, si satis est ad tollendam cognitionem, si nulla esse multa multorum cure non inti contenti, praesertim concedentibus nobis pet cur id potius contenditis, quod rerum natura non patitur, ut non Suo quidque genere Sit tale quale

est 3 nec sit in duobus aut pluribus nulla re differens ulla communitas 3 uti sibi sint et ova ovorum et apes apium simillimae. Quid pugnas igitur 3 aut quid tibi cis in geminis 3 conceditur enim Sinaile esse;

quo contentu esse potueras. Tu autem cis Oinem

Plane esse, non similes ; quod fieri nullo modo potest. Dein confugis ad physicos eos, qui marime in Academia irridentur a quibus ne tu quidem jam

te abstinebis : et ais Democritum dicere, innumerabile esse mundos, et quidem sic quosdam inter se non solum Similes, sed undique perfecte et absolute ita pares, ut inter eos nihil prorsus intersit, et eos quidem innumerabiles itemque homines. Deinde PostulaS, ut, si modus ita sit par alteri mundo, ut inter eos ne minimum quidem intersit, concedatur

tibi, ut in hoc quoque nostro mundo aliquid alicui par sit, ut vhil differat, nihil intersit. Cur enim, inquies, cum ex illis individuis unde omnia Democritus gigni ammat in reliquis mundis, et in his quidem inmunerabilibus, innumerabiles Q. Lutatii Catuli non modo possint esse, sed etiam sint, in hoc tanto mundo Catulus alter non possit effcit XVIII. Primum quidem me ad Democritum v S, cui non Sentior potiusque refello, propter id, quod dilucide docetur a politioribus physicis Singularum rerum singillas proprietates esse. Fac enim

antiquos illos Servilios, qui gemini fuerant, tam

miles, quam dicuntur num censes etiam minem fuisses non cognoscebantur fortia a domi non abalienis; at a Suis. An non videmus, hoc Su Venire ut, quo nunquam putassemus a nobis internosci

322쪽

20M ACADEMICORUM LIA II CAP. 18.

POSSe eos, consuetudine adhibita, tam facile inter-nOSceremus, uti ne minimum quidem similes viderentur Hic, pugnes licet, non repugnabo quinetiam concedam, illum ipsum sapientem, de quo omnis

hic sermo est, cum ei res simile Occurrant, qua non habeat denotatas, retenturum a Se Sum, nec unquam

ulli ris assensurum, nisi quod tale fuerit, quale fatium esse non possit. Sed ad caeteras res habet quamdam artem, qua vera a falcis possit distinguere re ad si titudines istas usus adhibendus est. Ut mater geminos internoscit consuetudine culorum, sic tu internosces, si assueveris. Videsne, ut in pro- Verbi Sit ovorum inter se similitudo Θ tamen hoc

accepimus, Deli fuisse complures salvis rebus illis

qui gallinas alere permultas quaeStiis causa olerent:

hi cum Onim inspexerant, quae id gallina peperiSset, dicere solebant. Neque id est contra nos. Nam nobis satis est, ova illa internoscere nihil enim magis assentiri potest, hoc illud esse, quam si inter illa omnino nihil interesset. Habeo enim regulam, ut talia HSRVera judicem, qualia falsa esse non possint. Ab hac milhi non licet transversum ut aiunt digitum discedere, ne confundam omnia Veri enim et falsi non modo cognitio, sed et natura, tolletur, si nihil erit, quod intersit ut etiam illud absurdum sit, quod interdum soletis dicere, cum visa in animos imprimantur, non vos id dicere, inter ipsas impressiones nihil interesse, sed inter species et quasdam formas eorum. Quasi vero non Specie visa judicentum quae fidem nullam habebunt, sublata veri et falsi nota. Illud vero perabsurdum, quod dicitis, probabilia vos sequi, si re nulla impediamini. Primum qui potestis non impediri, cum a veris falsa non distenti deinde quod judicium est veri, cum sit commune falsi 3 Ex his illa necessario nata est ποχη, id Stassensionis retentio in qua melius sibi constitit Arcesilas, Si vera sunt, quae de Carneade nonnulli exis-

323쪽

timant. Si enim percipi nihil potest quod utrique

visum est , tollendus assensus est. Quid enim est tam futile, quam quidquam approbare non cognitum p Cameadem autem etiam heri audiebamus solitum esse delabi interdum, ut diceret, Opinaturum id est, peccaturum eme sapientem Mihi porro non tam certum St, esse aliquid, quod comprehendi possit de quo jam nimium etiam diu ISputo, quam sapientem alii opinari, id est, nunquam assentiri rei vel falsae vel incognitae. Restat illud, quod dicunt, veri inveniendi causa,

contra omnia dici portere, et pro omnibus Volo igitur videre, Haid invenerint. Non solemuS, inquit, OStendere. Quae sunt tandem ista mysteriai aut cur celatis, quasi turpe aliquid sententiam vestram 8 Ut, qui audient, inquit, ratione potius quam auctoritate

ducantur. Quid si utroque 3 num prius est 3 unum tamen illud non celant, nihil SSe quod percipi possit. An in eo auctoritas nihil obest 3 mihi quidem

videtur vel plurimum quis enim ista tam aperte perspicueque et per versa et falS Secutus esset, nisi

tanta in Arcesila, multo etiam major in Carneade, et copia rerum, et dicendi ris fuisset pXIX. Haec Antiochus fere et Alexandriae tum, et mestis annis post multo etiam asseverantius in Syria,

cum Set mecum paulo ante quam est mortuus. Sed,

jam confirmata causa, te hominem amiciSSimum, me autem appellabathet aliquot annis minorem natu, non dubitabo monere : Tune, vin tantis laudibus philosophiam extuleris, Hortensiumque OStrum dissentientem commoveris, eam philoSOphiam Sequere, quae

confundit vera cum falsis, spoliat nos judicio, privat approbatione, Omnibus Orbat ensibus 8 Et Cunmeriti quidem, quibus adspectina solis sive Deus aliquis, sive natura ademerat, Sive ejus loci, quem incolebant, Situs, ignes tamen aderant, quorum illis uti lumine licebat. Isti autem, quos tu probas, tantia offucis tenebris, ne scintillam quidem ullam nobis ad

324쪽

310 ACADEMICORUII LIB. II CAP. 20.

dispiciendum reliquerunt. Quos si sequamur, iis

vinculis simus adstricti, ut nos commovere neqUe-RINUS. Sublata enim assensione, Omnem et motum animorum, et actionem enim Sustulerimi quod

non modo recte fieri, sed omnino fieri, non poteSt. Provide esiam, ne uni tibi istam sententiam minime liceat defendere, An tu, cum res OccultiSSima aperueris, in lucemque protuleris, juratusque dixeris, ea te comperisse quod mihi quoque licebat, qui ex te illa cognoveram , negabis esse rem ullam, quae cognosci, comprehendi, percipi possit 3 Vide, quaeso, etiam atque etiam, ne illariuri quoque rerum Pulcherrimarum a te ipso minuatur auctoritaS. Quae cum di xisset ille, finem fecit. Hortensius Rutem Vehementer admirans, quod quidem perpetuo, Lucullo loquente fecerat, ut etiam manu Saepe tolleret nec mirum nam nunquam arbitror contra

Academiam dictum esse subtilius me quoque, O- canSne, an ita sentiens, non enim satis intelligebam coepit hortari, ut sententia desisterem.

Tum Ohi Catulus, Si te, inquit, Luculli oratio

flexit, quae est habita memoriter, accurate, copiOSe; incein neque te, quo minus, si tibi ita videatur, Sententiam mutes, deterrendum puto. Illud vero non censuerim, ut ejus auctoritate moveare. Tantum enim non te modo monuit, inquit, arridenS, Ut Ca-VereS, ne quis improbus tribunus plebis quorum Vide quanta copia semper futura sit arriperet te, et in concione quaereret, qui ubi constares, cum idem negares quidquam certi posse reperiri, idem te comperisse diXisses. Hoc quaeso, ne te terreat. De cauSaautem ipsa malim quidem te ab hoc dissentire. SinceSSeriS, non magnopere mirabor memini enim Antiochum ipsum, cum annos multos talia SenSiSSet, Simul ac visum sit, sententia destitisse. Haec cum dixisset Catulus, me omnes intueri. XX. Tum ego, non minus commotus, quam Soleo

in causis majoribus, hujusmodi quadam oratione sum

325쪽

ACADEMICORUII Lis II CAP. 20. II

exorsus Me Catule, oratio Luculli de ipsa re ita morit, ut docti hominis et copiosi, et parati, et nihil

praetereuntis eorum quae pro illa causa dici possent, non tamen ut ei respondere posse dissiderem Auctoritas autem tanta plane me movebat, niSi tu opposuisses non minorem tuam Aggrediar igitur, si pauca ante, quasi de fama mea, diXero. Ego enim si aut Ostentatione aliqua adductus, aut studio certandi, ad hanc potissimum philosophiam me applicari non modo Stultitiam meam, sed etiam mores, et naturam condemnandam puto. Nam si in minimis rebus pertinacia reprehenditur, calumnia etiam coorcetur ego de omni statu consilioque totius vitae aut certare cum aliis pugnaciter, aut frustrari cum alios, tum etiam me ipsum, velim 3Itaque, nisi ineptum putarem, in tali disputatione id facere, quod, cum de republica disceptatur, fieri m-terdum solet jurarem per Jovem, DeOSque penateS, me et ardere studio reperiendi, et a Sentire, quae dicerem. Qui enim possum non cupere Verum inVenire, cum gaudeam, si Simile veri quid invenerim Sed, ut hoc pulcherrimum esse judicem, vera ridere; Sic, pro Veris probare falsa, turpissimum est. Nec tamen ego is sum, qui nihil unquam falsi approbem, qui nunquam assentiar, qui nil ad opiner : sed quaerimus de sapiente. Ego vero ipse et magnus quidem sum opinator non enim Sum Sapiens , et mea cogitationes sic dirigo, non ad illam parvulam Cynos-

sua fidunt duce nocturna Phoenices in alto, ut ait Aratus eoque directius gubemant, qu0d eam

tenent, Quae cursu interiore, brevi convertitur orbe; sed ad Helicen et clarissimos Septemtriones, id est, rationes has latiore specie, non ad tenue elimat .

Eo fit, ut errem et vager latius. Sed non de me ut

326쪽

aiae ACADEMICORUM LIB. II CAP. 21.

dixi sed de sapiente, quaeritur. Visa enim ista, cum

acriter mentem sensumve pepulerunt, accipio; hisque interdum etiam assentiora nec percipio tamen. Nihil enim arbitror posse percipi. Non sum sapiens citaque ad cedo, neque possum resistere. Sapientis autem hanc censet Arcesilas vim esse maXimam ZenOni assentiens, cavere ne capiatum; ne fallatur, videre.

Nihil est enim ab ea cogitatione, quam habemus degraritate sapientis, errore, teritate, temeritate disjunctiUS.

Quid igitur loquar de firmitate sapientis 3 quem

quidem nihil opinari tu quoque, Luculle, concedis. Quod quoniam a te probatur, ut praepostere tecumagam mox referam me ad ordinem haec, primum, conclusio quam habeat Inm, OnSidera. XXI. Si ulli rei sapiens assentietur unquam, aliquando etiam opinabitur : nunquam autem opinabitura nulli igitur rei assentietur. Hanc conclusionem Arcesilas probabat confirmabat enim et primum, et Secundum Carneades nonnunquam secundum illud dabat, assentiri aliquando. Ita sequebatur etiam Opiis nari quod tu non ris, et recte, ut mihi videris. Sed illud primum, sapientem, Si assenSurus SSet, etiam opinaturum, falsum esse et Stoici dicunt, et eorum adstipulator Antiochus posse enim eum falsa a Veris, et quae non possint percipi, ab iis quae o

sint, distinguere. Nobis autem, primum, etiamsi quid percipi possit, tamen ipsa consuetudo assentiendi

periculosa esse adetur et lubrica. Quamobrem, cum tam Vitiosum SSe OnStet, a

sentiri quidquam aut falsum aut incognitum ς suStinenda est potius Omnis assensio, ne praecipitet, si temere processerit. Ita enim finitima sunt falsa veris, eaque quae percipi non OSSunt, ii quae OsSunt, Si modo ea sunt quaedam jam enim videbimus ut tam praecipitem in locum non debeat se sapiens committere. Sin autem, omnino nihil esse, quod percipi Mit, a me sumsero, et, quin tu mihi das, accepero,

327쪽

ACADE IICORUM LIB. II CAP. 22. 313

sapientem nillil opinari; flectunt illud erit, sapientem Mensus omnes cohibiturunt ut tibi videndum sit, idne malis, an aliquid Opinaturum Sse Sapientem. Neutrum inquies, illorum. Nitamur igitur, nihil posse percipi etenim de eo omnis est contro

XXII. Sed prius pauca cum Antiocho, qui haec ipsa quae a me defenduntur, et didicit apud Philonem tam diu, ut constaret diutius didicisse neminem, et scripsit de his rebus acutissime, et idem haec non acrius accusavit in senectute, quam antea defensitaverat. Quamvis igitur fuerit acutus, ut fuit, tamen inconstantia levatur auctoritas. Quis inquam enim iste dies illuxerit, quaero, qui illi ostenderit eam quam multos annos esse negarisset, veri et falsi notam 3 Excogitavit aliquidi eadem dicit, quae Stoici poenituit eum illa sensisses cur non Setranstulit ad alios, et maxime ad Stoicos 3 ommenta erat propria ista dissensio. Quid Θ eum Inesarchi poenitebat 3 quid Θ Dardanii qui erant Athenis tum principes Stoicorum. Nunquam a Philone discessit, nisi posteaquam ipse coepit, qui se audirent,

habere. Unde autem subito vetus Academia revocata est pNominis dignitatem videtur, cum a re ipsa descisceret, retinere voluisseri quod erant, qui illum gloriae causa facerent sperare, etiam fore, ut ii, qui Se Sequerentur, Antiochii vocarentur. Iihi autem magis videtur non potuisse sustinere concursum omnium philosophorum etenim de caeteris sunt inter silos nonnulla communia haec Academicorum est una sententia, quam reliquorum philosophorum nemo probet. Ita

que cessit et ut ii, qui sub ovisi solem non ferunt, item ille, cum aestuaret, Veterum, ut Maenianorum, Sic Academicorum, umbram secutu rat. Quoque solebat uti argumento tum, cum ei placebat, nihil posse percipi, cum quaereret, Dionysius Philos. VOL. II. 2 T

328쪽

3IL ACADEMICORUM LIB. II CAP. 23.

ille Heracleotes utrum comprehendisset certa illa nota, qua MSentiri dicitis oportere, illudne quod

naulto annos tenuisset, Zenonique magistro credidisset, honestum quod esset, id bonum solum Serian, quod postea defensita fisset, honesti inane nomen eSSe, Voluptatem esse Summum bonum qui ex illius commutata sententia docere vellet, nihil ita Signari in animis nostris a vero posSe, quod non eodem modo possit a falso is curarit, quod argumentum ex Dionysio ipse sumSisset, e e caeteri Sumerent.

XXIII. Sed cum hoc alio loco plurari nunc ad ea, quae a te, Luculle, dicta sunt et primum, quod initio dixisti, rideamus, quale sit Similiter a nobis de antiquis philosophis commemorari, atque seditiosi

Solerent claros isos, sed tamen populare aliquos, nominare. Illi, cum res non bonas tractent, SimileS bonorum rideri volunt nos autem dicimuS, ea Obis videri, quae vosmetipsi nobilissimis philosophis placuisse conceditis Anaxagoras nivem nigram dixit esse : ferre me, si ego idem dicerem tu, ne si dubitarem quidem. At quis est hic Θ num Ophistes sic enim appellantur ii, qui, Stentationis aut quaeSili causa, philosophantur: maxima fuit et gravitatis et ingenii gloria. Quid loquar de Democrito 3 quem cum e conferre pOSSumus, non modo ingenii magnitudine, sed etiam animi qui ita sit ausus ordiri, Haec loquor de universis. Nihil excipit, de quo non profiteatur. Quid enim esse potest extra universa 3 Quis hunc

philosophum non anteponit Cleanthi Chrysippo, reliquisque inferioris aetatis 3 qui mihi, cum illo coli ti, quintae clasSis videntur. Atque is non hoc dicit, quod nos, qui veri esse aliquid non negamus, percipi

POSM negamus : ille verum esse plane negat: SSesensus quidem sed obscuros dicit, et tenebricosos: sic enim appellat eos is, qui hunc maxime S ad

miratus, Chius Metrod us, initio libri, qui est de

329쪽

ACADEMICORUM LIB. II CAP. 24. II 5

natura. Nego, inquit, Scire nos sciamusne aliquid, an nihil sciamus ne idipsum quidem neScire, an Scire, nec omnino, sitne squid, an nihil sit. Furere tibi Empedocles videtur et at milii dignissimum rebus iis, de quibus loquitur, Onum fundere. Num ergo is Xcaecat nos, aut orbat sensibus, Si parum magnam Vimi censet in iis esse ad ea, quί sub eos subjecta sunt, judicanda Θ armenides, Xenophanes, minus bonis quamquam versibus, sed tamen illis versibus increpant Ortim arrogantiam, Uasi irati, qui, cum sciri nihil possit, audeant se scire dicere. Et ab his aiebas removendum Socratem et Platonem. Cur 3 An de illis certius possum dicere Vixisse cum his equidem videor : ita multi sermones perscripti sunt, e quibus dubitari non possit, quin Socrati nihil sit visum sciri posse. Excepit unum tantum, scire se, nihil se scire ' nihil amplius.

Quid dicam de Platones qui certe tam multis libris

haec perSecutu non esset, nisi probavisset ironiam enim alterius, perpetuam praesertim nidia fuit ratio persequi. XXIV. Videorne tibi, non ut Saturninus, nominare modo illustres homines, sed etiam imitari nunquam, nisi clarum, nisi nobilem 3 Atqui habebam molestos vobis, sed minutos, Stilponem Diodorum, AleXinum quorum sunt contorta et aculeata quaedam sophismata : sic enim appellantur fallaces Onclusiunculae. Sed quid eos colligam, cum habeam Chrysippum qui fulcire putatur porticum Stoicorum 8 Quam multa isse contra sensus, quam multaeontra Omnia quae in consuetudine probantur tot dissolvit idem. Iihi quidem non videtur sed dissolverit San certe tam multa non collegisset, quae OS fallerent probabilitate magna, nisi videret, his resisti non facile pOSSe.

Quid Cyrenaei videntur 3 minime contemti philosophi ς qui negant esse quidquam, quod percipi p0S-

Sit eXtrinsecus ea se sola percipere, quae tactu inti-

330쪽

316 ACADEMICORUM LIB. II CAP. 24.

m sentiant, ut dolorem, ut voluptatem e neque Se, quo quid colore aut quo sono sit, Scire, Sed tantum sentire, assici Se quodammodo. Satis multa de auctoribus : quamquam e mequBriter , nonne putarem, post illo veteres, tot Saeculis, inveniri verum potuisse, tot ingeniis tantisque studiis quaerentibus. Quid inventum sit, paulo postridero, te ipso quoque judice Arcesilam vero Onobtrectandi causa cum Zenone pugnacisse, Sed Verum invenire voluisse, sic intelligitur. Nemo, inquam, Superiorum non modo Xpresserat, sed ne

dixerat quidem, posse hominem nihil opinari nec

Solum pOSSe, sed ita necesse esse sapienti is est Arcesilae cum vera sententia, tum honesta, et digna sapiente. Quaesi fit de Zenone fortasse, quid futurum esset, Si nec percipere quidquam Pomet sapiens, necopinari sapientis esset. Ille credo, Nihil opinatur; quoniam esset, quod percipi posset. Quid ergo id es-Set isum, credo Quale igitur visunt tum illum ita

definirisse, Ex eo quod esset, Sicut SSet, impreMum, et signatum, et emctum. Post requisitum, etiamne, ε ejusmodi esset risum verum, quale vel fatium. Hic Zenonem vidisse acute, nullum Me visum quod percipi posset, si id tale esset ab eo quod est, ut ejusdemmodi, ab eo quod non est, posset esse. Recte consensit Arcesilas et ad definitionem additum : Neque enim falsum percipi posse, neque Verum, Si Mettale, quale vel falsum. Incubuit autem in eas disputationes, ut doceret,

nullum tale esse risum a vero, ut non jusdemmodi etiam a falso posset esse. Haec autem re una Ontentio, quae adhuc permanserit: nam illud, nulli rei aSSenSurum e e Sapientem, nihil ad hanc controversiam pertinebati Licebat enim nihil percipere, et tamen opinari quod a Cametae dicitur probatum. Equidem Clitomacho plus quam Philoni aut Metrodoro, credens, hoc magis ab eo disputatum quam Pr batum Puto.