장음표시 사용
431쪽
riunt. Quare citius mihi videtur in terra posse navigari, tuam geometricam sensibus percipi, quamvis primo discentes aliquantum adjuvare videantur. R. Ergo istarum rerum disciplinam, si qua tibi est, non dubitas vocari scientiam A. Non si Stoici sinant, qui scientiam tribuunt nulli nisi sapienti Perceptionem sane istorum me habere non nego , quam etiam Stultitiae concedunt sed nec istos quidquam pertimesco prorsus haec quae interrogasti
scientia teneo : perge modo Videam quorsum Sta quaeris. n. Ne propera, Otiosi Sumus. Intentus tantum accipe, ne quid temere concedas. Gaudentem te stud e reddere de rebus quibus nullum casum pertimeSeas, et quaSi par-Vum negotium sit, praecipitare jubes P . Ita Deus saxit ut dicis. Itaque arbitrio tuo rogato, et objurgato gravius si quidquam tale poSth3C. X. Ergo lineam in duas lineas per longum scindi manifestum tibi est nullo modo posse Λ Manifestum. R. Quid transversim A. Quid, nisi infinite secari posse pn. Quid sphaeram ex una qualibet parte a medio, ne duos quidem pares circulos habere posse pariter lucet A. a riter omnino. R. Quid linea et sphaera , unum- ne aliquid tit, videntur esse, an quidquam inter se disserunt Λ. Quis non videat differre plurimum B. At si seque illud
atque hoc nosti, et tamen inter se, ut sateris, plurimum disserunt, est ergo differentium rerum scientia indisserens A. Quis enim negavit R. u paulo ante. Nam cum te rogaSSem quomodo Velis Deum nosse, ut possis dicere:
Satis est respondisti te ideo nequire hoc explicare quia nihil haberes perceptum, similiter atque Deum cupis percipere, nihil enim te scire Deo simile. Quid ergo nunc, linea vel sphaera similes sunt A. Quis hoc dixerit 3 R. Sed ego quaesi Veram , non quid tale scires , sed quid scires sic, quomodo Deum scire desideras. Sic enim nosti lineam
432쪽
ut nosti sphaeram, cum se non sic habeat linea, ut se habet sphaera. Quamobrem responde utrum tibi satis sit Si Deum nosse, ut pilam illam geometricam nostici hoc
est, ita de Deo nihil ut de illa dubitare.
Dissimilium eadem aut Par Sientia. XI. . Quaeso te quam Vis vehementer urgea atque ConVineas, non audeo tamen dicere ita me velle Deum scire ut pec scio. Non solum enim res, sed ipsa etiam scientia mihi videtur esse dissimilis. Primo quia nec linea et pila tantum inter se disserunt, ut tamen eorum cognitionem una disciplina non contineat: nullus autem geometres Deum se docere professus est. Deinde glisei et is tarum rerum cientia par esset, tantum gauderem quod ista novi, quantum me De Cognito gaVi Surum SSe praesumo. Nunc autem per multum haec in illius comparatione contemno, ut nonnunquam videatur mihi, si illum intellexero, et modo illo quo videri potest videro, haec omnia de mea notitia esse peritura. Siquidem nunc prae illius amore jam vix mihi veniunt in mentem R. Esto plus te ac multo plus quam de istis Deo cognito gavisurum rerum tamen non intellectus dissimilitudine misisbrio alio Visu terram, alio Serenum Oehim intueris, cum tamen multo plus illius quam hujus spectus te permulceat. Oculi autem si non falluntur , credo te interrogatum, utrum tibi tam certum Sit terram te videre quam coelum, lam tibi certum esse responsdere debere, quam Vis non
433쪽
tam teri de quam coeli pulchritudine atque splendore :oteri S. Λ. Movet nae fateor, haec similitudo, adducorque ut assentia quantum in Suo genere a coelo terram, tantum
ab intelligibili Dei majestate spectamina illa disciplinarum
Sen.su animin in quibus percoit Deum. XII. R. BENE moveris. Promittit enim ratio quae tecum loquitur, ita se demonstraturam Deum tuae menti, Ut Culis sol demonstratur. Nam mentis quasi sui sunt opuli sensus animae disciplinarum autem quaeque certissima talia sunt, qualia illa quae sole illustrantur ut videri possint, veluti terra est atque terrena omni Deus autem est ipse qui illustrat. Ego autem alio ita sum in mentibus, ut in oculis est aspectus Non enim hoc est habere oculos quod aspicere : aut item hoc est Spicere, quod videre. Ergo animae tribus quibusdam rebus Opus est Ut Oculos habeat quibus jam bene uti possit, ut aspiciat, ut videat. Oculi sani mens est ab omni labe corporis pura , id est, a cupiditatibus rerum mortalium jam remota atque Urga iaci quod ei nihil aliud praestat quam fides primo Quod enim adhuc ei demonstrari non potest vitiis inquinalpe atque aegrotanti, quia videre nequit nisi sana, si non credat aliter Se non esse ViSuram , non dat operam Suae sanitati.
Sed quid si credat quidem ita se rem habere ut dicitur,
434쪽
atque ita se si videre potuerit esse Visuram , anari Se tamen posse desperet, nonne se prorsus abjicit atque contemnit, nec praeceptis medici obtemperat 1. Omnino itaeSt, praeSertim quia ea praecepta necesse est ut morbus dura sentiat. R. Ergo fidei spes adjicienda est. A. Ita credo. R. Quid si credat ita se habere omnia, et Seraperet poSSesanari, ipsam tamen quae promittitur lucem non amet, non desideret, suisque tenebris quae jam consuetudine u cundae sunt, se arbitretur debere interim esse contentam, nonne medicum illum nihilominus respuit A. Prorsus ita est. R. Ergo tertia charitas necessaria est. A. Nihil omnino tam necessarium. R. Sine tribus istis igitur anima nulla Sanatur , Ut possit Deum Suum videre, id est, intelligere. XIII. Cum ergo sanos habuerit oculos, quid restat rΛ. Ut aspiciat. R. Aspectus animae, ratio est Sed quia non sequitur ut omnis qui aspicit videat, aspectus rectus atque perfectus , id est, quem Vi Si Sequitur, Virtus voca tur est enim virtus vel recta vel perihela ratio. Sed et ipse aspectus quamvis jam sanos oculos convertere in lucem non potest, nisi tria illa permaneant, fides qua credat ita
se rem habere, ad quam On Vertendu aspectu eSt, ut visa faciat beatum spes qua cum bene aSpexerit, Se Vi Surum Sse praesumat : Charitas qua Videre perfruique desideret. Jam aspectum sequitur ipsa visio Dei, qui est sinisaSpectu S, non quod jam non sit, sed quod nihil amplius
habeat quo se intendat et haec est Vere perfecta Virtus, ratio perveniens ad sinem suum, quam beata Vita Consequitur. Ipsa autem visio , intellectus est ille qui ii anima est, qui conficitur ex intelligente et eo quod intelligitur :ut in oculis videre quod dicitur, ex ipso Sensu OnStat,
atque sensibili, quorum detracto quolibet, videri nihil
435쪽
telligere contigerit, videamus utrum adhuc ei tria illa sint necessaria. Fides quare sit necessaria, cum jam videat PSpes nihilominus, quia jam tenet Charitati Vero non Olum nihil detrahetur, sed addetur etiam plurimum. Nam et illam singularem veramque pulchritudinem cum Viderit, plus amabit et nisi ingenti amore oculum infixerit, nec ab aspiciendo uspiam declinaverit, manere in illa h0atissima visione non poterit. Sed dum in hoc corpore est anima etiamsi plenissime videat , hoc est, intelligat
Deum , tamen quia etiam corpori SenSus utuntur Opere
proprio, si nihil quidem valent ad fallendum, non tamen nihil ad ambigendum, potest adhuc dici sides ea, qua his
resistitur, et illud potius Verum esse creditur. Item quia in ista vita, quanquam Deo intellecto anima jam beata sit, tamen quia multa molestias corporis Sustinet, Sperandum est ei post mortem omnia ista incommoda non sutura. Ergo nec spes dum in hac est vita, animam deserit. Sed cum post hanc vitam totam se in Deum collegerit, charitas restat qua ibi teneatur. Nam neque dicenda est idem habere quod illa sint vera, quando nulla falsorum interpellatione sollicitatur, neque quidquam Sperandum ei restat, Cum totum Secura possideat. Τria igitur ad animam pertinent, ut sana sit, ut aspiciat, ut videat. Alia vero tria,
436쪽
sides, spe et charitas, primo illorum trium et secundo Semper Sunt neCessaria: tertio vero in hac vita omnia p0st hanc vitam sola charitas.
Quin ad cognoscendum Deum neceSεaria. XV. Nu N accipe quantum praesen tempus exposcit ex illa similitudine sensibilium, etiam de Deo aliquid nunc me docente. Intelligibilis nempe Deus est, intelligibilia etiam illa disciplinarum spectamina, tamen pluit inum differunt. Nam et terra visibilis, et lux, sed terra nisi luce illustrata videri non potest. Ergo et illa quae in disciplinis traduntur, quae quisquis intelligit, verissima esse nulla dubitatione Concedit, credendum est ea non posse intelligi nisi ab alio quasi suo sole illustrentur. Ergo quomodo in hoc sole tria quaedam licet animadvertere , quod est, quod fulget, quod illuminat ita in illo secretissimo Deo quemvis intelligere , tria quaedam sunt, quod est, quod intelligitur, et quod caetera facit intelligi Haec duo, id est, teipsum et Deum ut intelligas, docere te audeo. Sed responde quomodo hae acceperis, ut probabilia, an ut Vera A. Plane ut probabilia et in spem quod fatendum est majorem Surrexi iam praeter illa duo de linea et pila, nihil abs te dictum est, quod me scire audeam dicere. R. Non est mirandum : non enim quidquam est adhuc ita expositum, ut abs te Sit flagitanda perceptio.
437쪽
XVI. Eo quid moram ui raggredienda est viam videamus tamen , quod praecedit Omnia, utrum Sani Simu S. A. Hoc tu videris, si vel in te, vel in me aliquantum aspicere potes. Ego iaperenti si quid senii respondebo. R. Λ mas-ne aliquid praeter tui Dei que scientiam 3 Λ. Possem respondere , nihil me amare ampli US , pro eo Sensu qui mihi nunc est, sed tutius respondeo, neSCire me. Nam saepe mihi usu venit, ut cum alia nulla re me crederem commoveri, Veniret tamen aliquid in mentem, quod me multo aliter atque praeSum pSeram ungeret. Item saepe quamvis in cogitationem res aliqua inCidens non me pervellerit revera tamen venien perturbaVit plus quam putabam sed modo videor mihi tribus tantum rebus posse comm OVeri, metu amiSSioni eorum quos diligo, motu doloris , metu mortis R. ma ergo et Vitam tecum charissimorum tuorum , et hOnam Valetudinem tuam, et vitam tuam ipsam in hoc corpore meque enim aliter amissionem horum metueres. Λ. Fateor ita est. R. Modo ergo quod non omnes tecum Sunt amici tui et quod tua valetudo minus integra est, facit animo nonnullam aegritudi- Irem iam et id esse OnSequen video. Λ. Recte vides negare non possum. R. uid Si te repente an esse corpore Sentia et probe , tecumque omne quos diligis concorditer, liberali otio filii Videas, nonne aliquantum tibi
438쪽
etiam laetitia gestiendum est A. Vere aliquantum , imo si haec praesertim, ut dicis, repente proVenerint, quando me capiam, quando id genus gaudii vel dissimulare permittar R. Omnibus igitur adhuc morbis animi et perturbationibus agitaris. Quaenam ergo talium oculorum impudentia est, velle illum solem videre Λ. Ita conclusisti quasi prorsus non sentiam quantum Sanita mea promoverit, aut quid pestium recesserit, quantumque restiterit. Fac me istud concedere.
Amor rerum comoris et externarum.
XVII. R. NONNE vides hos corporis oculos etiam SanOSIuce solis istius saepe repercuti et averti, atque ad illa sua obscura confugere Pau autem quid promoveris cogitas, quid velis videre non cogitas Det tamen tecum hoc ipsum discutiam quid profecisse nos putas. Divitias nullas cupis pΛ. Hoc quidem non nunc primum. Nam cum triginta-tres anno agam, quatuordecim fere anni sunt ex quo ista cupere destiti, nec aliud quidquam in his, si quo casu offerrentur , praeter necessarium Victum liberalemque usum cogitavi. Prorsus mihi unus Ciceronis liber facillime persuasit, nullo modo appetendas esse divitias , sed si provenerint, sapientissime atque Cautissime administrandetis.
B. Quid honores A. Fateor eos modo, ac pene his diebus cupere destiti R. Quid uxor Nonne te delectat interdum pulchra , pudica, morigera litterat , Vel quae
439쪽
abs te facile possit erudiri, asserens etiam dotis tantum quoniam contemnis diVitias, quantum eam prorsus nihilo faciat Onerosam oti tuo, praesertim si spere certusque sis nihil ex ea te molestiae esse passurum p Λ. Quantumlibet Velis eam pingere atque cumulare bonis omnibus , nihil mihi tam fugiendum quam concubitum esse decrevi nihil esse sentio quod magis ex arce dejiciat animum virilem, quam blandimenta foeminea corporumque ille contactus, sine quo uxor haberi non potest. Itaque si ad osticium pertinet sapientis quod nondum comperii dare operam liberis, quisquis rei hujus tantum gratia concumbit, mirandus mihi videri potest, at vero imitandus nullo modo: nam tentare hoc periculosius est , quam posse felicius. Quamobrem satis, credo, juste atque utiliter pro libertate
animae meae mihi imperaVi, non cupere, non quaerere, non ducere uxorem. R. Non ego nunc quaero quid deor
Veris , sed utrum adhuc lucteris, an vero jam ipsam libidinem viceris agitur enim de sanitate Culorum tuorum. Α. Prorsus nihil hujusmodi quaero, nihil desidero , etiam cum horrore atque aspernatione talia recordor. Quid vis amplius Et hoc mihi honum in dies crescit nam quanto augetur spes videndae illius qua Vehementer aestu pulchritudinis, tanto ad illam totus amor Voluptasque Onvertitur. R. Quid ciborum jucunditas, quanto tibi curae est Λ. Ea quae statui non edere, nihil me Commovent. Iis autem quae non amputavi, delectari me praesentibus fateor, ita tamen ut Sine ulla permotione animi vel visa, vel gustata subtrahantur. Cum autem non ad Sunt prorsus, non audet haec appetiti se inserere ad impedimentum cogitationibus meis sed omnino sive de cibo et potu, sive de balneis caeteraque corporis Voluptate nihil interroges. Iantum habere appeto, quantum in valetudinis opem conferri potest.
440쪽
ad videndam illam lucem, plurimum impediunt. Sed molior aliquid quod mihi videtur facile ostendi, aut nihil
edomandum nobis remanere, aut nihil no Omnino profecisse , Omniumque illorum quae resecta credimus tabem manere. Nam quaero abs te, Si tibi persuadeatur aliter cum multis charissimis tuis te in studio Sapientia non poSse vivere, niSi ampla res aliqua familiaris necessitates VeStra Su Stinere possit, nonne desiderabis divitias et optabis P A. Assentior. R. Quid si etiam illud appareat, et mulii te persuasurum esse sapientiam, si tibi de honore auctoritas creverit, eosque ipsos familiare tuo non posse cupiditatibus suis modum imponere, Seque toto ConVertere ad quaerendum Deum, nisi ei ipsi fuerint honorati, idque nisi per tuos honores dignitatemque ieri non poSse, nonne ista etiam desideranda erunt, et ut proveniant magnopere instandum A. Ita est ut dicis. R. Iam de uxore nihil disputo, fortasse enim non potest ut ducatur ExiStere talis necessitas quanquam si ejus amplo patrimonio certum sit Sustentari posse omnes quo tecum in uno loco vivere otiose cupis, ipsa etiam concorditer id sinente, praesertim si generis nobilitate lania polleat, ut honores illos tuos SSe necessarios jam dedisti, perciam hicile adi-