Summa apologetica de Ecclesia Catholica ad mentem S. Thomae Aquinatis

571쪽

Art. I. Utrum insallibilitas Rom. Pont ex traditione monstretur i53

scribendam censuit, die . Dec. 1864 card Antonelli, cui S. S. ius 1X. 0 in mandatis dederat, omnibus catholicis antistibus misit Syllabum, qui complectitur propo8itione n0tatas octoginta. itulus hujus documenti est: Syllabus complectens praecipuos nostrae aetatis errores, qui notantur in

Allocutionibus consistorialibus, in Encyclicis aliisque apostolicis Litteris sanctissimi Domini nostri ii Papa IX. In ipso Syllabo nulli prop0sitioni adjuncta est cen8ura

specialis, qua damnatur, puta ut haeretica, erronea, et: sed omnes exhibentur ut notatae. Singulis autem pr0positionibus annotatum est, ex quibus actis Pontisciis desumptae sint atque haec acta seu documenta, a Pio ΙX edita, in quibus Syllabi pr0p0sitiones reprobantur, sunt 32 9. Nov. 1846 29. Sept. 1864). Eas autem tum litteras encyclicas tum allocutiones conferri omnino oportet, si qui Verum sensum, in quo illae sententiae pontisci auctoritate perstringuntur, elicere velint. s. Acta Pii IX. eae quibus aecerptus est Syllabus, in Praefatione, quam ius ΙX. approbavit.b Omnes catholici mente assentiri debent omnibus doctrinis, quae traduntur in Syllabo; nam etiamsi prop0siti0nes 80, in e notatae, proscriptae esse non censerentur insallibili P0ntiscis judicio, damnatio tamen earundem propositionum in dubium revocari minime posset, cum episcopi totius ecclesiae catholicae Syllabi doetrinam solemniter tanquam doctrinam ab omnibus delibus tenendam promulgaverint. Igitur etiam e-p08ita quaestione hac, Syllabi val0r, quantum ad materiam, practice si missimus semper erit. 6 Verum Syllabi propositiones censentur damnatae esse

infallibili Romani Ponti eis judicio. Hic animadvertendum est, non dici propositiones in Syllabo damnatae sunt, sed: pr0p08iti0nes Syllabi nimirum Syllabus considerari potest

1 ut elenchus authenticus, exhibens errores, alias a Pio IX. damnatos 2 ut documentum, quod ipsum damnationis actum contineat. - Jam argumentum exp0nam, quo Syllabi valor sub priori respectu probatur de altero respectu mox in quae8ito VI. Argumentum. Veritas est saltem theologice certa, Romanum Pontificem infallibilem esse, etiam in pr0scribendis

572쪽

154 Quasisti XV De vi et ratione primatus Romani Pontificis. erroribus aliqua censura, quae sit haeresi inferior. Atqui constat, propositione Syllabi aliqua censura proscripta esse ab ipso Romano Pontisce. Ergo propositione Syllabi proscriptae sunt infallibili Romani Ponti eis judicio. Prob. min. 1 ratione extrinseca; ' intrinseca. 1 Ratio aetrinseca Criterium extrin8ecum perquam certum, quo n08camus, doctrinam aliquam a ontifice Maximo cen8ur conso88am esse pro universa eccle8ia, sine dubio est SenSu et con8eD8us episcoporum, a88erentium, doctrinam dicto

modo, id est, insallibiliter, esse damnatam Talis autem de propositionibus Syllabi habetur c0nsensus. Ergo Minor certa videtur; quare card Frangeli de hoc consensu ait: Quod autem maxime nobis demonstrat auctoritatem quae tribuenda, menti submissionem quae deserenda sit doctrinae in Syllabo

declaratae, sine dubio est sensus et consen8us saltem moraliter unanimis totius episcopatus catholici ex eo enim plane videtur totus complexus doctrinae in documento susceptus tanquam doctrina a supremo magistro authentice Ecclesiae prop08ita. μ

. 19. Marti 1868, typis mandata in sol period laudes religieuses, duillet 1889.2 Ratio intrinseca. Etsi Syllabus, si spectetur omnino Seor8um a suis adjunctis, in se et ipsis verbis non continet eas formulas, quibus sententiae d0etrinales suprema Summorum Pontificum auctoritate feruntur, adiuncta tamen ostendunt, quod hic quaerimus, Videlicet, propositiones, in Syllabum collectas,e88e censura aliqua proscripta a Summo Ponti fice pro uni- Ver8a ecclesia, atque adeo infallibili damnata judicio. Id- iuncta autem, quibus id apparet, sunt Titulus documenti, qui e8t: Syllabus complectens praecipuo nostrae aetati errore8,

qui notantur in Allocutionibus consistorialibus, in Encyclicis aliisque apostolicis Litteris Domini nostri Pii Papae IX. epistola card Antonelli, quam cum Syllabo episcopis universis catholicis misit - adjuncta singulis Syllabi thesibus notitia

documentorum Pontificiorum, e quibus desumptae sunt; encyclica Quanta cura eadem occasione et tempore ac Syllabus ad cunetos episcopos scripta, in qua haec legimus:

ἡ pluribus in vulgus editis Encyclicis, Epistolis et Allocuti0-

573쪽

Art. I. Utrum infallibilitas Rom. Pont ex traditione monstretur IODnibus in Consistorio habitis, aliisque Apostolici Litteris praecipuos tristissimae n08trae aetatis errore damnavimus , etci; quae Syllabi titulo satis respondent. Ex quibus omnibus confirmatur, doctrinam, quae traditur in Syllabo, suscipiendam

esse tamquam doctrinam, a stipremo magisterio authentice Ecclesiae propo8itam.

Quaeres VI. Utrum pr0positione Syllabi damnatae sint etiam per ententiam, in Syllabo contentam. Resp. Est duplex ententia a Prima sententia eorum est, qui judicium infallibile supremi ecclesiae Magistri et astoris in Syllabo serri negant. Ita inaldi egregie quidem probat, propositiones, qua Syllabus complectitur, damnatas esse insallibili Pastoris supremi magisterio, ita tamen ut Syllabus ipse sit elenchus authenticus, et auctoritate valen8; non ip8a sententia, quam censet in iis esse ii IX. documentis, quae Syllabus indicat.b Altera sententia est, in Syllabo non 80lum 8Se propositiones damnatas, verum etiam propositionum damnationem. N0nnulla testimonia, quae huic sententiae favent, asseram.

Mercurelii, ii IX. secretarius, die 14. Jan. 1865 de Syllabo

diei . Dec. 1864 scrip8it: errores . . . conjunctim rur8u8

damnati fuerunt; synodus Ultrajectensis 1865 propositione Syllabi dicit, damnata a Pio 1X. 8. Dec. 1864μ, ergo in Syllabo; synodus Baltimorensis 1866 in epistola ad

Pium IX. , Errore omnes contra fidem hodiern08, haeresesquequaquaversu gra88ante in unum quasi sa8ciculum congregatos, Syllabo tuo velut Apostolici gladii mucrone jugulasti;μ card Maggella docet, nullum esse dubium, quin , Syllabus haberi debeat tamquam definitio ex cathedra μ. De Relig. et Eccl. p. 822. ed. S.S Leone XIII. propositiones dicuntur in Syllabo damnatae', p. ad Leop. Mardin. Nec tamen haec dicta esse perhibemus de Syllabo, seorsum ab encyclica Quanta cura. Sed card Frangeli verissime ita exposuisse videtur: Quamvis igitur pectato solum modo quo Eneyeliea Quanta cura et Syllabus primum prodierunt, p088it agnosci discrimen inter illam quae immediate ab ipso Pontisce emanavit, et hunc qui comprehendens quidem sententias Pontificis

574쪽

156 Quaestio XV. De vi et ratione primatus Romani Pontifici8.

ex aliis documentis sub hac tamen forma solum jussu ip8iu8Ρontificis videtur communicatus Episc0pis nihilominus spectati8 omnibus adjuncti et spectato maxime modo, quo utrumque documentum in Ecclesia morali consensione habitum est velut ejusdem rationis, praetice idem sere valet de Syllabo quod de Encyclica. Ep. citata. - CL Schrader, De Theologia gen6ratim commentarius, et: Di period The Dublinienteis, 1875; Vacant, e magistere ordinatre de 'Eglise, p. 106. Rinaldi, I nalore et illabo, ubi sontes non pauci indicantur p. XVII-XXIII. - De sententia episcopi essier, videsis aggella, De Re OL p. 23, et de sententia card Newman A letteraddresse to his grace the duk of Norfoth, g 7. Quaeres VII. Utrum omnes et singulae theses, in Syllabum collectae, haereticae censeri debeant. Resp. r0p08itiones in Syllabo proscribuntur ut errores Omne tanquam notatae exhibentur. At notari etiam illae pr0908itione dicuntur, qua ecclesia censura quadam inferiori reprobat. Nonnulla tamen theses, v. g. primam, haereticas e88e, aliunde constat aliae non sunt haereticae, sed ap0st ilicae

Sedi offensivae, falsae etci, velut thesis 38. Ceterum ut censuras, inguli thesibus affixas, cognoscamus, ad illa documenta Pontifiei recurrendum est quae Syllabus magis, si ilaria88e0pu Sit, promulgat authentice interpretatur; novo judicio e0nfirmat. - f. sel period Stimmen aus Mari Laach, 1865;Ηergenrother, ath. Dche tin christlicher Siaat.

0 . . Ecclesia non p0test facere d0gmata nova. At dogma Pontificia inerrantiae novum est. Ergo salsum. Resp. Dist. M. ecclesia non potest dogma novum sacere, concis n0n 0te8 antiquum dogma declarare, nego. Nihil praeter definitionem s0lemniorem in decreto Vaticano novum e8t quemadmodum et S. h0mas d0cet in nova symboli editi0ne non contineri aliam dem sed eamdem magi eX- positam II. II. q. Ι. art. 10. ad 2.

0M. II. Si P0ntifices Summi in fidei judicio errare nequeunt, ipsis inquisitio nulla veritatis adhibenda est Pontifices

575쪽

Art. I. Utrum infallibilitas Rom. Pont ex traditione monstretur 157

autem non nisi post diligentem inquisitionem decreta sua edere consueverunt. Ergo non sunt in fallibiles. Resp. Dist maj. nihil inquirendum esset Pontis ei, si inerrantiam haberet per revelationem divinam, conci per 88istentiam divinam nego. Item dist. min. Pontifice inquirunt, quia diligens inquisitio est causa sententiae insallibilis, nego; quia est medium, assistentiae S. Spiritu subordinatum, conc. Pontifex in desiniendo seipsum eaecedit, id est, per 88istentiam S. Spiritus edit insallibiliter vera decreta quod vires humanas plane superat. Sed assistentia divina mediorum humanorum usum non aufert. Qua pr0pter patres Vaticani declarant: Romani Pontifices, prout temporum et rerum conditio Suadebat, nunc convocatis oecumenicis Conciliis aut explorata Ecclesiae per orbem dispersae Sententia, nunc per Synod08 particulares, nune aliis, quae divina suppeditabat providentia, adhibitis auaeiliis, ea tenenda des niverunt, quae S. Scripturis et apostolicis raditionibus, Deo adjutore, 0gBOVerant. μ L. c. De episcopi in concilio Oecumente definientibus, s supra quae8t. XII. Instabis. Quod in fallibiliter decretum est, iterum examinari non debet. Jam vero episcopi, quin etiam Romani Pontisces, veritatem, Ponii set judicio jam determinatam, in oecu menicis conciliis iterum examinari voluerunt. Pontificis ergo

Romani decretum ex cathedra erroneum 8Se 90teSt.

Resp. Dist. M. decretum insallibile iterum examinari non debet examine dubitativo, conci confirmativo Xamine, subdist. ut Verita proponatur auctoritate majori extensive, cono. intensiVe, nego. Ita factum est, ut Romani Pontifices sententias suas in oeeumenicis conciliis solemnius declarari voluerint, quoniam tanti c0etu splendor et externa auctoritas h0minum mentes admodum permovent; et quia communi tot virorum praestantissimorum consilio tutissime et emeaeissime statuuntur, quae visa sunt ad fidei decreta tuenda et ad amovendas dissidiorum causas apti88ima.

0M. III. S. Irenaeus inerrantiae Pontificia testis habetur,

quod docuerit nece88e 88e, omnem ecclesiam cum ecclesia

R0mana convenire id enim retro declaratum est At locus ille

576쪽

158 Quaestio XV De vi et ratione primatus Romani Pontificis. graece non exstat, et Irenaeus fortasse intellexit con*enire ad,

de confluxu ad Urbem physico. Irenaeus ergo testis dubius. Resp. Dist. M. testimonium illud totum pendet ex interpretatione: convenire cum nego hac interpretatione con-srmatur, conc. Dist. min. Irenaeus fortasse intellexit confluxum physicum ad Urbem materialiter, transeat; sormaliter, nego. Et nego conclusionem. Explicatur min. Grabius, Ullinger a. 1869 et alii Ιrenaeum de conventu ad locum Urbis eripsisse asserunt. Id equidem non facile

dixerim. Faciamus tamen ita legendum, ut S. Irenaeus necesse esse diXerit, omnem ecclesiam, hoc e8t, qui sunt undique,deles Romam pergere. Qui sic interpretantur, vim argumenti non effugiunt. Nam necessitas istius conventus ad locum Urbis procedit eae necessitate consensionis ecclesia8ticae, praesertim in de eum Romana ecclesia Causa scilicet conveniendi, in utraque interpretatione ecclesiae Romanae potentior principalitasq; nis ostensio viviscatricis dei. Argumentatio autem sancti martyris haec est auctorita ecclesiae Romanae est plenissima ostensio fidei ex quo concludit, hujus ecclesiae auctoritate confundi omnes, qui quoquo modo, praeterquam oportet, colligunt Vide supra p. 142-144. Itaque si consideremus totum textum cum suo contextu et adjunctis, duo apparent a si incisum convenire ad dictum eS pro convenire cum necessitatem cone0rdandi in rebus dei cum Romana ecclesia immediate demonstrat; f in litteram textus de conventu in locum Urbis interpretandam esse contendas, idem tamen mediate igniscatur. )Instabis. Irenaeus eam, quae est ab apostolis, traditionem in ecclesia Romana conservatam 88 Sentit ab his, qui sunt undique Ergo fides non per ecclesiam Romanam in ecclesia universa, sed per universam eccleSiam in Romana Servatur. Resp. Dist antee. ab his, qui Sunt undique apost0lica traditio conservata est in ecclesia Romana, quae dabat omnibus Virtutem con8ervandi, cono. quae accipiebat ab omnibus virtutem conservandi, nego. CL Hist. pol. Blatter B. LXXIII, 2b3-266 333-360.

577쪽

Art. I. Utrum infallibilitas Rom. Pont ex traditione monstretur 159

S. Irenaeus ecclesiae Romanae, independenter ab aliis ecclesiis, eam auctoritatem tribuit, per quam vera de ab omnibus conservari possit ac debeat. Etenim enumeratis episcopis Romanis a beato Petro ad Eleutherium, subjungit: est plenissima haec ostensio μ; maaeimae hujus ecclesiae auctoritate dicit se confundere omnes haereticos potentior ecclesiae Romanae principalitas est ejusmodi, ut ad eam necesse it omnem conVenire ecclesiam. Ergo sententia illa, quam sanctus martyr in fine argumentationi suae posuit - in qua Semper ab his, qui sunt undique μ, etc. - nullo modo vim eam habet, ut ecclesia Romana ab his qui sunt undique dei suae rmitatem acceperit; sed aut est argumentum secundarium, e auctoritate aliarum ecclesiarum additum, aut consecutio quaedam, simillima hujus

S. Optati sententiae, qua docet cathedram a S. Petro Romae

collocatam, in qua una cathedra unitas ab omnibus servaretur'. C. Parmen. Cf. Pelag. I. apud Jasse, Reg. Pont. R. n. 998. Urgebis. renaeus privilegia Romanae ecclesiae, non Pontiseis R0mani, celebrat. Resp. Nego assertum. Ecclesiam Romanam non nisi per suum Pontificem caput dei esse S. Irenaei sententia manifesta est. Et vero a sanctus universim hanc statuit regulam: heis, qui in eccle8ia sunt, presbyteris obaudire oportet, . . . qui cum episcopatus Succes8i0ne charisma veritatis certum Secundum placitum Patris acceperunt. Adv. haer. lib. IV. c. XXVI. b Linus, non ecclesia Romana, Petri in potestate Succe8Sor habetur inde a Petro series Ponti cum Romanorum ab Irenaeo c0ntexitur tanquam plenissima veritatis ostensio. 6 pistola, quam S. Clemens ad Corinthios scripsit, dicitur scripta ab ea, quae est Romae ecclesia. L. c. lib. IV. cap. III. 0 . II. Formulae Sirmienses haeresin docent. Jam Liberius apa alicui formulae Sirmiensi subscripsit. Pontifex ergo, cum Arianis suffragatus sit, in fidei judicio erravit. Prob. min. S. Hilarius in Fragmentis, Athana8ius, pol contra Arianos cap. LXXXIX. et Hist Arian. cap. XLI. Hier0nymus in Chronico, anno 35 et Catal Seripi cap. XCVIL Praefatio libelli precum Faustini et Marcellini, et Philostorgius Arianus testes nobis sunt, Liberium formulae Sirmiensi alicui subscripsisse.

578쪽

160 Quaestio XV. io vi et ratione primatus Romani Pontificis.

Resp. Dist maj. Sirmienses formulae haeresin d0cent, id est, formula secunda anni 357, conci prima, tertia et quarta, subd. ex interpretatione haereticorum, conci in Se et e m0do, quo Liberius subscripserit, nego. )Dist. min. Liberius ub8cripsit loquens ex cathedra, neg0;

errore privato subdist. formulam secundam, nego; aliam et significato sensu suo cath0lico, trian8eat. Liberium sormulae secundae prorsus in80ntem e88e, OBStat.

Si Pontifex aliam formulam subscripserit, sermula fuit ejusmodi, ut interpretationem catholicam, Vel certe neutralem, non excluderet praesertim cum Pontifex, 0rum etiam opini0ne, qui eum alicui formulae Sirmiensi subscripsisse autumant, aperie declaraVerit, quonam sensu subseriberet.' Nulla tamen ratione Liberius haeresi subscripsit desniens de de se exeathedra. Quo actum est, ut S. Hieronymus, quamvis Liberium

lap8um 88e crederet, in p. 15. ad Damasum de Romano Pontifice ita profiteretur cathedrae Petri communione On- socior Super illam petram aediscatam ecclesiam scio. Quicunque eaetra hanc domum agnum comederit, profanus est.

Si quis in Noe area non fuerit, peribit regnante diluvio. δ)' Valesius, elate et Hergenr0ther quatuor formula Sirmienses esse sentiunt. Prima 3513, in qua Ox μοον σιος desideratur, neutralis est. Secunda 3bT , tam vocem ὀμοουσιος consubstantialis quam ὁμοιον σιος similis reprobans, riana est. Tertia exeunte anno 358)Vocem μοουσιος deserit, id tamen eo fieri dicebatur, quod Photiniani voce abuterentur. Quarta aliis tertia vocem substantiae, ουσίας, relinquit, sed doctrinam haereticam non exprimit. s. ergenrother, mrchengeschichte, . I. p. 373-378. edit. 3. ubi veterum sententiae, litteratura et solutio quaestionis succincte indicantur. Historia controversiae apparet ex Stilling, Boll. t. XLVI. p. 572-632. Nat Alex. saec. IV. diss. XXXII. Hefele, ConcilienseSchichte, . I. p. 681-697.; edit. 2. Videlicet non contra fidem Nicaenam, sed contra Sabellianismum et Photinianismum, qui formula μυουσιος abuti ferebantur. Cf. Hefele, Conciliensesch. B. I. p. 68b. Lapsum illum commentitium esse, idoneis argumentis probari videtur. - At testes lapsus adducti sunt. - Testes vero sed quos rumores deceperint aut quorum testimonia reperta sunt apocrypha,

ut tres istae Liberii epistolae, Arianis faustae, in Fragmentis Hilarii.

579쪽

Art. VI Utrum insallibilitas Rom. Pont ex traditione monstretur 161

0 . IV. 0n0rius Papa, eripti ad Sergium, patriarcham Cpolitanum, epistolis, quid de Christi voluntatibus credendum sit, ut Papa docuit. Jam vero epistolae Honorii Monotheli

tarum errorem continent. 0norius ergo, cum haeresin ut Papa docuerit, e cathedra erravit.

Resp. Dist maj. H0n0riu in sui ad Sergium epistolis docet, quid credendum it, nego; quid agendum 88et, subd.

Testes autem plurimi, et qui scripserunt in iis locorum et temporis adjunctis, ut a falsis vera dijudicare admodum potuerint, Pontificem

culpa absolvunt.

S. Ambrosius, De ita lib. III., cap. I. Basilius, p. 263.; Epiphanius, Adv. haer. LXXV. et Siricius Papa ep. I. ad Himer. Liberii sanctimoniam et integritatem absolute celebrant. A Theodoreto, teste perquam idoneo, et ubi hic de reditu agit, Pontifex appellatur egregius, omni laude dignissimus, admirandus ille Liberius et victoriosus veritatis athleta'. m. E. II. 17.b Theodoretus . . Liberium urbi redditum refert ob mulierum Romanarum postulationem Socrates H. E. II. 37. et Sulpitius Severus,mSi sacra ΙΙ. 39. ob seditiones Romanas ' de lapsu nihil. Adde quod a Sozomeno, H. E. IV. 15., Eudoxius et qui cum illo opinioni Aetii favebantμ, falsos rumores de subscriptione Liberii Ariana sparsisse

narrantur.

ae Romani, Arianis infesti, Liberium redeuntem, nulla facta retractatione, omni honore coluerunt. Neque haec admiratio plebis tantum fuit laetitia de reditu gestientis, Verum etiam Summorum Virorum atque OnStans, prout testes citati probant. Haec confirmantur duobus documentis, nuper in lucem prolatis 1 Exstat epistola Anastasii I. Papae 398-402 ad Venerium, epise Mediol. in qua Dionysio Eusebio Vercellensi et Hilario, Viris eximiis, qui pro de Nicaena exilium libenter tulerunt et sancti tune epi8copi sunt probati', accensetur sanctae recordationis ecclesiae Romanae Liberius episcopus μ. f.

Card Pitra, Anal novissima, t. 1. p. 463. - Ι Sylloge Centule inobis servatum est epitaphium alicujus Romani Pontificis, qui saeculo IV. pro de Nicaena certavit. Quem poeta inter alia his verbis

affatur:

Vox tua certantis fuit haec sincera salubris: Atquo ne hoc metuo, neque illud committero opto. Hae fuit, haec semper mentis OnStanti frma. De ossi, discrist Christ. t. II. p. 83. et M.

De Liberio haec dicta esse opinantur De ossi, Bullet. 1883, n. 1 et 2. et Duchesne, e Liber Ponti . t. 1. p. 10. contra Funk, Hist. Jahrbuc 1884, p. 424-436.

580쪽

162 Quaestio XV. De vi et ratione primatus Romani Pontificis. utitur suprema auctoritate Pontificia in definiendo, nego utitur sua auctoritate in dirigendo, eonc. Ad in deincep responsa

dabimus. Prius hanc distinctionem majoris declaramus, qua tota jacet objectio. Sergius patriarcha politanus, unieam Christi operationem

deivirilem seu theandricam artisci0se praedican8, Honorio, Romano Pontifici, persuadere conatus est, ut nec una in Christo nec duae voluntates dicerentur, qu0 duarum operationum dictio 1' multos scandaliget, utpote a nullo anetorum et probabilium ecclesiae institutorum edita μ; 2 quod c0B8equens ei sit praedicare duas voluntates contrarietates circa invicem habentes tanquam Deo quidem Verbo salutarem volente adimpleri passionem, humanitate ero ejus obsi8tente ejus voluntati, et resistente; et proinde duo contraria volentes introducantur, quod impium est M.

Honorius a. 634 duabus epistolis ad eam Sergii epistolam respondit Sed nihil in doctrina definivit. Quod probatur.

M pist0la prima his verbi concluditur: Haec n0bi8- cum fraternitas vestra praedicet, sicut et nos ea vobiscum unanimiter praedicamu8 hortantes vos, ut uniu vel geminae novae vocis inductum operationi vocabulum aufugientes, unum nobiscum . . C. Filium Dei vivi, Deum verissimum, in duabus naturis operatum divinitus atque humanitus, de orth0doxa, et unitate catholica praedicetis. In altera epistola ait: non nos oportet unam vel duas operationes ἐνεργειας)doinientes praedicare. Ergo nihil omnino definitur. b In prima epistola seriptum est his ipsis verbis: Utrum autem propter opera divinitatis et humanitatis una an geminae operationes debeant derivatae diei vel intelligi ad nos ista

pertinere non debent, relinquentes ea grammaticis καταλιμπάνομεν ταυτα τοῖς γραμματικοῖς). Quae an non uni Ponti

seis definientis. 6 Sergius nullam dei definitionem rogavit, sed quaestionem practicam de usu vocabulorum unius Vel geminae

operationis proposuit. Ita Honorius nihil definit, sed vocabulan0n respectu doctrinae et in se, sed respectu prudentiae et habita ratione aemporum considerat, et causam, quam