장음표시 사용
651쪽
Art. VII. Utrum eccles sit judicare de vero sensu etc. S. Scripturae 233ptura hominibus in locis n0 paucis obscura est quam Ob8curitatem probat divisio sectarum maxima dure optimo S. Hieronymus: Scripturae intelligentiam sine Dei gratia et doctrina majorum imperitissimi vel maxime sibi vindieant. In Dan. XI. 45. Item Augustinus haereses exorta docet, quod Scripturae bonae intelligantur non bene'. . . Unde S. Thomas: ἡ Omnibus articulis fidei inhaeret fides propter unum medium, scilicet propter veritatem primam pr0positam nobis in Scripturis secundum doctrinam Ecclesiae intelligentis sane. I. II. . .
Instabis. Cum Deus S. Scripturae auctor it Libro sacros,su sint, qui est veritatis doctrina, respondere nece88e St. At si Libri interpretatione indigeant, huic ni non respondent. Trgo. Resp. Dist. M. Libri sacri fini suo respondent, modo divinitus tatuto, conci quocunque modo, nego. Prote8tante8hac in re falluntur, quod Munt: Scriptura hominibus ad erudiendum data est. Ergo sola data est. Catholici vero ex insufficientia Scripturae quoad spiritum privatum inserunt, Christum cum Seriptura reliquisse nobis Scripturae interpretatricem ecclesiam. Quam deinde potestatem interpretandi illae quoque probatationes egregie confirmant, quae plurima afferri solent pro ecclesiae magisterio atque pro fundata in magisterio regula fidei pr0Xima. 0 . II S. Augustinus docet, certo S. Scripturae loco incertum aperiri posse. De doctr. Christ. lib. III. Ergo celesiae interpretatio superflua St. Resp. Dist antee. S. Augustinu exponit regulam interpretationis exegeticae, conci excludit interpretationem authenticam, nego. Ecclesia regulas exegeticae prudenti non X- cludit, sed eas, eum Libr0s sacro authentice declarat, quodamm0do Supponit. Neque vero unquam Augustinus aut alius pater sua Scripturarum studia ab ecclesiae auctoritate ejunxit. Cf. quaest VIII. et IX. Instabis Libros sacros legentibus saepenumero nullae ecclesiastici magisterii definitiones suppetunt. Igitur eccle8ia-stiea interpretatio in praxi parum prodeSt.
652쪽
234 Quaestio XVI. De S. Scriptura. Resp. Dist ante: in plurimis Scripturae Dei non 8uppetunt ecclesiasticae definitione solemnes, concis Ordinariae, nego. Responsio e idea cath0lica ecclesiae nullo negotio
intelligitur. Operatur enim S. Spiritus tum in conciliis Romanisque Pontificibus solemniter definientibus, tum in vita qu0tidiana totius ecclesiae, atque veru Seripturarum intellectus in rebus fidei ac morum ex de illa dirigitur, quam in praedicatione quotidiana, in Sacramentorum administratione, in cultu, in doctrina sanctorum doctorum, in tota denique vita ua Supernaturali ecclesia prosteri non desinit. Supremi magisterii
auctoritas omnia moderatur err0re eXSurgentes, Si pu Sit, decretis solemnibus c0mpescit.
0M. III. Admissa pro Seripturis intelligendis interpretatione
ecclesiae, studia biblica jacent. Ergo regula catholica interpretandi noxia St. Resp. Nego antee. Etenim catholieorum omnium maxime interest, orere exegetica studia a Nam illi loci, quos ecclesia exposuit, p0ssunt scientisce illustrari s exponenda sunt, quae nondum fuerunt authentice Xp08ita 6 verus Scripturarum sensu adversus errore defendere necesse est. Quapr0pter Τridentini patres, sess. V. de promovendis in eccle8iis, monasteriis et gymnasiis Scripturarum studiis decretum ediderunt. Neque Pallavicinus inepte dixit, interpreti ampli88imum patere campum ad ingenium Xercendum in Scripturae commentationibus, tametsi in fidei morumque quaestionibus nefas sit, eas
deserere interpretationes, quas universa Patrum cohors complexa est Hist conc Trid. lib. VI cap. XVIII. Verum, si alterutro carere opus esset, mallemus studiis biblicis quam biblica veritate carere.
I. Prudens lectio Librorum sacrorum per se utilissima est. Ex ipso conceptu Libri divini consensuque omnium Sanctorum patrum apparet, legere verbum Dei scriptum
653쪽
Art. VIII. De lectione . Seripturae. 235
meditarique per se confirmandae vitae Christianae peraptum esse. Maxima lectionis istius bona S. Thomas exponit his verbis: Essectus hujus Scripturae est duplex scilicet quia
docet cognoscere veritatem, et suadet operari ju8titiam . . . Est enim ratio speculativa, et est etiam ratio praetiea. Et in utroque sunt duo necessaria sellicet quod veritatem cogn08eat, et errorem refellat. . . Sic ergo quadruplex est effectu sacrae Scripturae scilicet docere veritatem, arguere falsitatem, quantum ad speculativam eripere a malo, et inducere ad bonum, quantum ad practicam. Ultimus ejus essectus est, ut perducat
homine ad perfectum. In II. Tim. IlI. ecl. III. Et hoc est illud Pauli, supra adscriptum: Omnis Scriptura divinitus
inspirata utilis St, etc. II. Ecclesia catholica merito negat, Librorum Sacrorum lectionem omnibus indiscriminatim fidelibus nece 88ariam esse. Quod sane plurima probant. Etenim 1 S. Scripturae te eti nulla Christi lege, praecepto uti patrum fidelibus omnibus praescribitur. 2 Nusquam patet, Libros
saeros 88 natura sua ejusmodi, ut Omnes eo legere teneantur.
Quin imo tum codices ante inventam artem typ0graphicam, hoc St, quatuordecim saeculis, tum scientia sufficiens sive legendi sive intelligendi plurimis quovis tempore defuerunt. 3' S. Scripturarum doctrina plurimis aliis modis V. g. eccle8iae magisterio et praedidatione populis proponitur. Neque minima ratiuncula probatur Scripturam esse unicam aut pr0Ximam regu lam dei. ' Veteres, etsi Scripturas non minus laudarunt ac Venerati sunt quam hodierna ecclesia, necessitatem illam rejiciunt. Fides tua, ait Tertullianus, te salvum fecit: non exercitatio Scripturarum. Fides in regula in Symb0l0)p08ita est. De praescr. cap. XIV. es cap. XIII. S. Augu-8tinus: Homo de spe et charitate subnixus, eaque inconcu88 retinens, non indiget Scripturis, nisi ad alios instruendos. Itaque multi per haec tria etiam in s0litudine sine codicibus vivunt. De doctr. Christ. lib. I. cap. XXXIX. 5 Promiscua illa lectio S. Scripturarum a Novatoribus non propugnata est nisi ob errorem undamentalem, quem saeptu consutaVimus, videt ieet Sola Scriptura quem quidem errorem Lutherus X-
654쪽
236 Quaestio XVI. me S. Scriptura.
aggeravit, cum diceret: Sacra Scriptura per se certissima, facillima, apertissima, sui ipsiu interpres, omnium omnia probans judican et illuminans St. Assert artio a Leone X. damn Praef.
Quae cum ita int, apparet, quam jure meritoque a Clemente XI. damnatae sint prop. 79-85. Quesnellii inter quas prop. 81.: Obscuritas Sancti verbi Dei non est lateis ratio dispensandi se ipsos ab ejus lectione; et pr0p. b.: Interdicere christianis lectionem S. Scripturae praesertim vangelii, est interdicere usum luminis sitis lucis et saeere, ut patiantur speciem quandam Xcommunicationis. ulla nigenitus, . Sept. 1713. Item pr0p. 7. Pi8triensium, qua perhibetur a lectione Sacrarum Scripturarum nonnisi veram impotentiam excu8are a io VI. proscripta est tanquam falsa, temeraria. Auctorem dei. III. Penes ecclesiam potestas est lectionem Scripturae promiscuam pro temporum locorumque adjunctis restringere. Hoc assertum non est de abolenda prorsu Scripturarum anctarum lectione, sed de re8tringenda.
Ε 1 negari certe non potest, quin Deus res spirituale8, salvis Christi praeceptis, ecclesiae moderandas commiserit; quod quidem alibi sustus explanatum est. Atqui lectio S. Seripturarum re Spiritualis est, cujus usus nullo Christi praecepto fidelibus indiscriminatim praescribitur. Ita penes ecclesiam
potestas est lectionem illam moderandi ac restringendi. 2 Ad ecclesiam pertinet, sanctarum rerum Sum tueri, abuSum tollere. tqui incidunt tempora, cum homine non pauci lectione Scripturarum abutuntur. Ergo celesia lectionem commemoratam optimo jure putes re8tringere. Prob. minor.
Saeculo XVI. spiritus privatus non aliquot Scripturae loe08, prout in primordiis ecclesiae Arius textus de Christi divinitate corruperat, Sed totam Scripturam invasit. Praeterea furore disputandi grassante, Libri sacri non tam fidei et caritatis materie erant quam jurgiorum et divisionis. - ' celesia Sua hac in re potestate usa est. A conellio Tolosano I 229)can. XIV. tatuitur: Prohibemus etiam, ne libros . . aut N. laici permittantur habere, misi sorte salterium vel re-
655쪽
Art. VIII. io lectione . Soripturae. 237Viurium . . . Sed, ne praemisso libros habeant in vulgari tran8latos, onmino prohibemus. Cf. et synodum Tarragonensem
anni 1233 ac xoniensem anni 1408. Pius IV. per bullam Dominie gregis datam die 24. Marti 1564 approbavit regulam IV. indicis librorum prohibitorum, his verbis concinnatam: hQuum Xperimento manifestum sit, si sacra biblia vulgari lingua passim sine discrimine permittantur, plus inde, ob hominum temeritatem, detrimenti, quam utilitatis oriri hac in parte judiei epi8eopi, aut inquisitoris stetur, ut eum consilio parochi, vel confessarii bibliorum a Catholici auctoribus versorum lectionem in vulgari lingua eis concedere po88int, qu08 intellexerint ex hujusmodi lecti0ne, non damnum, ed dei, atque pietati augmentum capere p088eμ, etc. Clemens VIII. facultatem hujusmodi lectionis concedendae ad Indicis congregationem reVocavit. S. Congregatio Indicis die 13. Junii 1757 decrevit: Quod si hujusmodi Bibliorum versiones vulgari lingua fuerint ab Ap0stolica Sede approbatae, aut editae cum annotationibus desumptis ex sanctis celesiae Patribus, vel ex doctis, catholicisque viris, conceduntur. In Monito ejusdem Congregationis T. Januarii 1836 haec habentur: Censuit eadem
Sacra Congregatio, revocanda iterum 8Se in Omnium memoriam, quae alia decreta sunt, vernaculas nimirum Bibliorum Versi0ne non esse permittendas, nisi quae fuerint ab Apostoli ea Sede approbatae aut editae eum adnotationibus desumptis ex sanetis eclesiae Patribus, vel ex doctis catholicisque viris: iis praeterea omnino insistendum quae per regulam quartam Indicis, et deinceps ex mandat S. M. Clementis VIII., in eam causam praestituta sunt ' on unus de eatholicis catholicam illam legendi temperationem appr0bavit et laudavit. Nominentur ex schismaticis concilium Hiero80lymitanum, anno 1672 praeside Dositheo, patriarcha Hier08. habitum e protestantibus Millner, 'Callaghan Delbi lich, eo et implicite
8altem, Omnes quotquot abusum lectionis Scripturarum in suis sectis conqueruntur. Ita celeber alton: Aristarchus olim vix septem sapiente in Graecia invenire potuit, et apud nos
ut verbis utar viri docti vix totidem idiotas est reperire;
omnes AEnim Iuno doctores omnes coelitus instructi Nullus
656쪽
238 Quasistio XVI. me S. Scriptura.
est ex vilissima saece plebis sanaticus aut gyrta, qui n0nsomnia sua pro verbo Dei venditet. Apertus enim videtur puteus aby88i, ex quo Scendit sumus , qui coelum et Atellas obscuravit. Praes in Polyglotta Quam licentiam cavit ecclesia D0mini eae sententiae non immemor Nolite tinctum dare
canibus, neque mittati margaritas vestras ante porcos. Matth.
VII. 6. IV. cclesia odietates biblicas optimo jure damnavit. 1 Exeunte saeculo XVlΙ. in Anglia societates biblieae institui coeptae sunt, quae ibi prop08uerunt Biblia disseminare ubique et inter omnes Biblia copiosissime parsit societas, quae vocatur The ritis an Foreis Bible socies, seu S0cietas biblica pro Britannis et exteris, instituta L0ndini die 7. Marti 1804. Subsecuta est ejusmodi societatum multitudo ingens. Bibliorum editionibus, Versionibus, missionibus ardenter curatum est, ut Sua omne gentes Biblia haberent. lus150,000,000 exemplaria Bibliorum totorum aut partialium hoc saeculo XIX. per utrumque hemisphaerium sparsa societatum autem bibliearum amplius decem millia esse arbitrantur. 2 Initio unus alterve cath0licus, velut itimann ' 1833), a societatibus biblicis non abhorrebat. Verum R0ma locuta est atque Pontisces Romani societates illas saepe gravissimisque verborum formulis reprobarunt: ius VII die 29. Junii
181 et die . Septembris ejusdem anni Leo XII. Eneycl. Ubi primoni , 5. Mi 1824 Pius VIII., Encycl. Traditi htimilitati, 24. Mi 1829; Gregorius XVI. Eneyel. Inter praecipuas machinationes, die . Mi 1844 Pius X., cs Syll. S. IV. 3 Societates biblicae Christi institutis adversantur ab insu principio b in suis mediis e in suo fine; in suis
effectibus. Ergo ecclesia optimo jure eas reprobavit. Prob. antec. a Principium fundamentale societatum biblicarum est: sola et suffciens Scriptura hinc enim est, ut societates Anglicae vellent editiones sine notis ac commentariis hinc etiam illud Sola Scriptura, Scriptura tota The ibi alone, thsentire Bible. Istud autem principium magisterio, divinitus in ecclesia constituto, penitus adversatur Trgo.
657쪽
Art. VIII. me lectione S. Scripturae. 239M Medium est distributi exemplarium S. Librorum absque ulla prudentia et cautela. Consciuntur enim Ver8ione a membris omnium sectarum, cum maximo periculo corruptionis
textus in omnibus linguis, cum maximo periculo absurditatis, quandoquidem saepe peritia sufficiens linguarum et generatim auctoritatis cujuslibet direetio et vigilantia desiderantur denique Biblia cuique hominum generi inepte distribuuntur. 6 Finis societatum biblicarum, altem partiali 8, est, ut Scripturarum lectio magisterio ecclesiae catholicae opponatur; quin imo ut ipsum nomen catholicum, quoad ejus seri p0test,
Pectus sunt textus c0rruptio, crescens hominum in fide divisio, S. Scripturarum profanatio, insdelium a verbo praedicationis aversio. s. Mar8hall, es mission chretiennes; Ui8eman, Lectures on he principat doctrines an practices V the cath. hurch, ecl. Ι. Maloia, a lecture de a ainte Bibi en langue vulgaire. V. cclesia lectionem Scripturarum bene ordinatam commendat. Nimirum ' lectio in linguis Latina, Graeca, Hebraica nusquam prohibetur. 2 Lectio in lingua vulgari sub debitis conditionibus conceditur. 3' Partes electae S. Scripturarum in omnibus ecclesiis diebus dominicis et
festivis leguntur. 4' Historiis biblicis aliisque id genus mediis
datur pera, ut dele S. Scripturarum Summam doceantur.5 Seientia Scripturarum in mente ductorum, quo eccleSia etiam media aetate maximopere coluit, tam alta fixit radices, nullo ut tempore Librorum sacrorum eruditione doctores illi, sicut S. Thomas Aquinas, superati sint. 6 Ab inventione typ0graphiae usque in hodiernum diem plurimae prodierunt Scripturarum sanctarum editiones in plurimis linguis vernaculis; ex quibus editionibus complures, sive t0tales sive partiales, Lutheri defectione sunt antiquiores. ' Pius I. anno 1775 ad ill dom. Martini, archiepiscopum Florentinum, qui Biblia italide reddiderat, litteras dedit tenoris sequentis: In tanta librorum colluvie qui catholicam religionem teterrime oppugnant et tanta cum animarum pernicie per manus etiam imperit0rum circumferuntur optime sentis si Christi fideles ad
658쪽
240 Quaostio XVII. me raditione. lectionem divinarum litterarum magnopere excitando existimas. Illi enim sunt fontes uberrimi qui cuique patere debent ad hauriendam et morum et doctrinae sanctitatem depulsis erroribus qui his c0rruptis temp0ribus late disseminantur. Quod a te opportune factum affirmo, cum easdem divinas litteras ad captum cujusque vernaculo sermone redditas in lucem emisisti, prae8ertim cum prostearis et prae te seras eas addidisse animadVer8iones, quae a sanctissimis atribus repetitae quodvis abusus periculum amoVeant. μ
Adinem suum supernaturalem, qui est visio Dei supernaturalis, homo pertingere non pote8 nisi per modum addiscentis a Deo doctore, secundum illud Joan 6 45. Omnis qui audivit a Patre, et didicit, enit ad me. S. hom. II. II. quaest. ΙΙ. art. 3. Deus autem, cujus gratia nos intu movet, in dei veritate proponenda ecclesiae magisterium adhibet; de qua quidem re aepius diximus. in conclu8um est, ecclesiam esse fidei regulam proximam. Haurit tamen ecclesia doctrinam suam ex inplici fonte S. Scriptura et Traditione divina, duabus,de regulis quoad nos remotis. - De raditione, quae est locus theologicus quintus, hic agemus. Ita quaeritur: Primo. Utrum traditiones divinae aesistant. Eae S. Scri
ptura. Secundo. Utrum aesistentia traditionum divinarum veterum testimonio comprobetur.
Tertio. Utrum traditiones diuinae infallibiliter ad nos usque pervenir potuerint. Quarto. De regulis discernendi traditiones.
659쪽
Art. I. Utrum traditiones divina exsistanti 241
Utrum traditiones divinae exsistant. Ex S. Scriptura.
I. Definitio traditionis. Omissis aliis vocabuli signiscationibus, traditionem hic intelligimus transmissionem veritatum, ad fidem et mores pertinentium, factam a Deo extra S. Scripturam. Haec transmissi considerari potest 1 in primo transmittente, qui est Christus aut Spiritus sanctus 2 in m0do transmittendi, ut 8 non per Scripturam aliquam in8piratam, sed sola viva voce 3 in ipsa re transmissa seu in materia objectoque traditionis, quemadmodum beatus aulus deles
exhortatur his verbis: Tenet traditiones, quos didicistis, sive per Sermonem, ive per epistolam'. I. Thess. II. 14. 4 in ip8a re transmi88a compleXe, hoc St, 0njuncta cum primo transmittente ac transmittendi modo. In praesentia traditio sub quarto illo respectu consideranda est, eique competit definitio traditio est doctrina revelata, S. Scripturis non consignata, sed a Christo retentis ecclesiae transmi88a.
II. Explicatur definitio Traditi vocatur 1 doctrina revelata, h00 8t, res ad dem aut more pertinens et ab ipso Deo hominibus manifestata v. g. talem Librum aerum esse divinitus inspiratum; ex quo c0lligitur, hujusmodi traditionibus eandem dem deberi ac veritatibus, quae in verbo Dei scripto c0ntinentur. 2 Additur: S. Scripturis non consignata quibus Verbis ipsamet res, de qua agitur, adver8us protestantes determinatur. rotestantes enim bene multi traditionem inhaesivam et declarativam prostentur, sed distinctam rejieiunt. Traditionem scilicet inhaesiuam Vocant, quae Ogmata, in Libris sanctis perspicue X pressa, continet declarativam, quae dogmata eadem, sed m0d magi perspicuo quam in Scriptura sunt, complectitur. 08 traditionem quoque distinctam tuemur, id est, doctrinam divinam S. Scripturis n0n OBSignatam, quae in se et independenter ara. Litteris pari pietatis assectu ac reverentia suscipienda est atque ogmata illa. de quibus verbum Dei scriptum menti0nem habet.
660쪽
242 Quaestio XVII. De Traditione. 3' Diximus: sacris Scripturis non consignata μ; doctrinam enim, a Christo retenus traditam, criptione aliqua, a S. Scripturis diversa, puta sanctorum patrum peribu8, On Servari et propagari, nihil vetat. 4 Sequitur: a Christo retenus ecclesiae transmi88aμ;- a Christo, sive traditiones immediate ipsius Christi ore ab apostolis acceptae sive ab apostolis, Spiritu sancto dictante, qua8i per ianus traditae unt. Conc Trid. sess. IV. ' Denique is ecclesiae transmi88aμ, hoc est, apostolis, ut vangelii praeconibus agitur enim de iis traditionibus, quas ap08toli divinitus aeceptas, tanquam res ad dei morumve depositum pertinentes, univer8ali ecclesiae reliquerunt. III. Divisio traditionis tum generio tum en 8 restricto acceptae. 1' raditio generice sumpta dividitur a in
distinctam e constitutivam declarativam Seu hermeneuticam, et
inhaesinam quorum terminorum signiscatio ex modo dictis apparet. b Traditio 8t scripta, oralis et practica, prout translatio scriptis, viva Voce praxi sit. 6 Divina, mere apostolica ecclesiastica, prout res tradita a Deo est, aut ab apostolis, sua, non divina, praecepta tradentibu8, aut ab apoStolorum uecessoribus. 9 Dogmatica et disciplinaris. Aliae divisiones sunt: praeceptio et consiliaria perpetua et temporalis; unioersalis et particularis. 2 Traditio, strictius accepta, in diuinαm et divino-apostolicam distribuitur divinam vocamus, quae ipsius Christi ore tradita est divino- apostolica dicitur, quam ap08toli S. Spiritu
dictante, ut veritatis Christianae praecone tradiderunt. Hoc loco animadvertendum est, traditiones diVina seu divino-apostolicas ab aliquibus apostolicas appellari cf. an. De loe. theol. lib. III.)i ad aliis vero illae traditione ap08tolicae vocantur, qua ap08toli non ut doctores et praec0nes eritatis Christianae, Sed sua usi potestate legislativa constituerunt. Nobis disserendum est de traditione diuina, quo vocabulo et traditi0nes divin0-apostolicas complectimur. IV. Decretum Tridentinum Syn0dus ridentina, per-8piciens alutarem veritatem et morum disciplinam contineri
in libris scriptis, et sine scripto, traditionibus, quae ab ipsius Christi ore ab apostolis acceptae, aut ab ip8is ap08tolis, pi-