장음표시 사용
671쪽
Art. II. Utrum exsistentia traditionum divinarum etc. comprobetur 253s gari, c0nstat Scitieet a c0mmuni patrum consensu traditiones divinas admitti, vidimus. b Omnes quotquot ententiae
huic patrum doctrinae videntur obsistere, unam Scripturam tuentur aut contra scriptura spurias, aut contra salsa haereticorum traditiones, aut interdum hypothetice, 0 est, pr0pter perver8am aliquam adversariorum di8positionem abusumve traditionum, quemadmodum et Tertullianus ob contrarium obloquentium abusum dixit: non ad Scriptura provocandum est. φ De Praescr. cap. XIX. 6 S. Augustinus suam ipsius aliorumque patrum mentem optime declaravit, eum in controversia de baptismo haereticorum diceret: Quamvis hujus rei certe de Scripturis canonicis non proferatur Xemplum, earumdem tamen Scripturarum etiam in hac re a nobis tenetur veritas, cum hoc facimus, quod universae jam placuit ecclesiae,
quam ipsarum Scripturarum commendat auctoritas. Contra
Cresc. lib. I. cap. XXXIII. Instabis. Veteres traditionem eo duntaxat allegasse videntur, ut pateret Scripturae eum traditione consensio. Hoc autem traditionis inhaesivae limites non excedit. Ergo non videt nemo traditionem distinctam ac independentem testimoniis illis
parum corroborari. Resp. Dist. M. illius consensionis manifestatio propositum Veterum fuit saepe, conci semper, nego. Et Sane c0nsideranti cuique testimonia, in argumentis prolata, tria patescunt. a Patres affirmant, oetrinam Christianam admittendam esse, etiam independenter a S. Scriptura; si neque ap08t0li quidem ait S. Irenaeus, Scripturas reliquissent nobis; nonne oportebat ordinem sequi traditionis 2 Quod est idem atque fundamentale principium traditionis profiteri. Verbum seriptum et verbum non scriptum tanquam fontes distinctos veritatis revelatae ostendunt, . . . Irenaeus declarans, haereticos neque Scripturi8 jam neque traditioni consentire . 6 Fontes commemorati uni sontes distinctarum etiam Veritatum; quae res manife8ta est, tam ex interpretatione I. The88. II. 14. sive per Sermonem sive per epistolam BaSil. Chry80St.), quam ex Veritatibus distinctis, quas a veteribus credita e88e,
672쪽
254 Quaestio XVII. me raditione.
Urgebis. Aliud est disciplina apostolica aliud d0etrina divina At patrum de traditione testimonia sic intelligi 08- sunt, ut ea non nisi ad res disciplinare porrigantur. Ergo. Resp. Dist. min. sic intelligi possunt patrum testimonia
quaedam et partialiter, conci omnia et tota, nego. Tam Veterum principia de traditione, quam traditiones, ab ipsis admissas, ad res dei et morum atque doctrinam Christi 0rrigi,
0 . II. Patres, nominatim Irenaeus Adv. aer lib. III. 2. traditionem occultam nosticorum reprobant. Porro catholica doctrina de traditione occultam illam traditionem instaurat.
Resp. Dist. M. patre reprobant traditionem occultam, hoc e8t, spiritum privatum in traditione, concis Verbum non Scriptum, nego. Et ego minorem Occulta Gnosticorum traditio erat ea, quae electi privatis, non ecclesiae tran8mitteretur. Qua de re S. Irenaeus: hanc, inquit sapientiam unu8-
quisque eorum esse dieit, quam a semetipso adinvenit etionem. Adv. aer lib. III. cap. ΙΙ. Cui quidem mystagogiae beatus antistes ecclesiae traditionem objicit es art. 8equentem). Talis est doctrina . Thomae. Apostoli inquit familiari instinctu Spiritus sancti, quaedam Ecclesiis tradiderunt 8erVanda, quae non reliquerunt in eriptis, e in observatione Ecclesiae per successionem delium unde ipse Ap0stolus dicitH. he88. II. 14. State, et tenete traditiones quas didicistis, sive per ermonem, Scilicet re prolatum, sive per epistolam, scilicet script iransmissam. III. quaest. XXV. art. 3 ad 4. Alibi sanctus doctor pro vocabulo retenus Voce occulte utitur.
Cf. III. quaest. LXXII. art. . ad 1. Instabis. Si demus, doctrinas a veteribus admi88a8 88e, quas illi a patribus per manum acceperint, non idcirco censentur jus traditionum universim affirmasse sed factum un- taxat hujus aut illius doctrinae raditae professi sunt. At non est quaestio de facto quodam, sed de jure Ergo. Resp. Dist. M. Vetere non affirmant jus traditionum in plurimis locis, nego; in nonnullis, subd. non Xplicite, cono. non implicite, nego. Textu plerique in argumentatione prolati, Xpre88i verbis jus traditionum universim tuentur; alii
673쪽
Art. III. Utrum traditiones div. insallibiliter etc. pervenire potuerint. 25b
hanc aut illam traditionem a veteribus creditam explicite ostendunt. Sed enim ex iisdem textibus intelligimus, patres illas traditi ines credidi88e, non quod essent illae, sed quod essent traditae. Hoc autem idem esse videtur atque traditionis jus
ARTICULUS M. Utrum traditiones divinae infallibiliter ad nos usque pervenire
potuerint. I. Status quaestionis. Traditio activa. Traditio considerari pote8 ut objectiva, 0 est, in materia tradita, et ut activa, hoc est, in prindipi et causa agente traditionis. Ex8istere veritates divinas retenus traditas, probaVimus ipsa igitur causa principiumque agens traditionis contemplandum 8t. Causa porro traditionis sive traditio active sumpta speetari debet tam in origine quam in conservatione Veritatum traditarum. Origo divina traditionum illarum, quarum X-8istentiam duobus articulis probavimus, cuique aperta 88e Videtur, propterea quod argumenta monstrarunt traditiones divinas, hoc est, doctrinas divinae origini8. Restat ut causam inquiramus, qua doctrinae divinae, ab apostolis viva voce traditae, custodiantur et insallibiliter ad nostram 8que aetatem
II. Sententia catholica de causa, traditione di Vina conservante. In conservandis traditionibus divinis quatu0 conspiciuntur 1 agens principalis 2 agen instrumentalis 3 monumenta publica, in quibus ecclesia doctrinam transmissam deponit; ' testes d0ctrinae traditae.1 Agens principalis est S. Spiritus, qui cum ecclesia manet in aeternum Joan. XIV. 16. et cujus assistentia ecclesia fidei depositum omni procul errore cu8todit atque
2' gens instrumentalis est ecclesiae sive Solemne iVUordinarium et universale magisterium, quod pene pa8t0 8 est. Illi nempe d0ctrinas, primitus a Deo per ap08t0l08 Re-
674쪽
256 Quasistio XVII. me raditione. oeptas S. Spiritu assistente, alii aliis velut per manus usque ad consummationem saeculi Matth. XXVIII. 20. transmittunt eorumque perpetua ab ap08toli Succe88io est organum conservati0nis traditionum. 3 Monumenta publica, in quibus ecclesia, tanquam in mediis transmissisis, doctrinas primitus retenus traditas deponit, sunt decreta Romanorum Pontificum et conciliorum oecumenicorum, Symbola dei, liturgia aera, etc. Alia quaedam de mediis transmissinis ad quaestionem XXII rejicimus. 4' Testes doctrinae traditae sunt scripta Sanctorum patrum, scriptorum ecclesia8ticorum, theologorum inscriptiones, pi
III. Conservati et continuatio traditionum divinarum cum doctrina catholica de in fallibili colesiae magisterio cohaeret. Quippe transmi8sio Veritatum, retenus acceptarum, seri potest aut per media mere historica aut per media diuina Cath0lici media historica non negligunt, quin
etiam ex iis 80lis doctrinarum suarum antiquitatem veritatemque ostendunt in controversiis, quae eum adversariis magisterii
infallibilis habentur. Sed ad infallibilem transmissi0nem media divina data esse, profitentur; quae quidem divina media in insallibili magisterio nituntur. Hoc nimirum magisterium et doctrina scripta et non scriptas ut num totale fidei depositum custodit. Quisquis autem traditionum custodiam et conservati0nem ab infallibili ecclesiae magisterio abjungit, traditionum infallibilem certitudinem quoad homines t0llit. Traditi0, quae in insallibilitate ecclesiae nititur, dogmatica vocatur;
traditio per testes mere human08 historica. IV. Errores. Tres errores doctrinae explicatae adversantur. 1' Generatim a protestantibus extra Scripturas ea tantum d0ctrinae Christianae transmissio conceditur, quam historicam Vocamus, rejecta divina. De alii eorum erroribus, quantum ad ipsa doctrinas transmissas cf. art. 1 et 2 2 N0n pauci nullam vim transmissivam nisi conscientiam Christianam
prostentur eamque intelligunt vagam quandam Speciem, quam V. . Lutheru Lutheranismo impressit, ita sane, ut istiusmodi conscientia vaga in doctrinis determinatis transmittendis nihil
675쪽
Art. III. Utrum traditiones diu in fallibiliter etc. pervenire potuerint. 257
possit, quod dem postulet. 3' nosticorum conceptus de transmissione traditionum a cath0lici in eo discrepat, quod
Gnostici traditionem occidiam paucisque electis commissam prostebantur, catholici publiaco certoque ecclesiae magisterio eam concreditam esse docent.
Thesis: Traditiones divinae infallibiliter ad nos usque
Arg. I. Ecclesia est in fallibilis custos veritatum divi- nurum. Jam X8istunt traditione divinae, quae haud secusae res in Scripturis enuntiatae, ad diVina Veritates pertinent. Traditiones igitur divinae custode ecclesia, insallibiliter ad nos u8que perVenire 90tuerunt. Major alibi probata est. Cf. quaest VIII et X. Minor ex articuli primo et secundo hujusce quaestionis manifesta 8t. Conclu8io ua ponte equitur etenim, eum custo insallibilis sit, res custodiendae insallibiliter conserventur neceSSe St. Arg. II. Eae patribus a Patre d0cent, veram Christi doctrinam certo cognosci ex non interrupta pa8torum ab apostolis succes8ione. Cf. quae8t. V. art. 5. et quaest VIII. art. 5. M atres docent, ecclesiam esse universalem tuti88imamque fidei regulam Manifestum autem est, raditione divinas partem esse dei. Ergo Huc pertinent Veterum testimonia, pr0lata quae8t. IX. Rrt. 2.e Idipsum S. Ignatius phesios docet his verbis: hJe8us Christus, inseparabilis nostra vita, sententia Patri est, ut et epi8e0pi, per tractu terrae constituti, in sententia esu Christi sunt. Unde decet vos in episcopi sententiam concurrere. μCap. III. IV. - . Polycarpus id stabilivit, cum Philippenses aedificari cuperet incide data δοθεισαν), quae 8t mater omnium nostrum. Cap. III. - Auctor epistolae ad Diognetum eo laudat, , quibus jura dei non perfringuntur neque limites patrum transiliuntur μ. Cap. XI. - S. Irenaeus haeretico per8tringit, qui dicunt, se etiam apostolis sapientiore8, nec non ob ua privatas traditiones, negligunt traditi0nem, quae 8 ab apostolie,
quae per rauccessiories presbyterorum in ecclesiis custoditur. μ
676쪽
258 Quaestio XVII. me raditione. Adv. aer lib. III. cap. II. Mox ubjungit: non oportet adhuc quaerere apud alios veritatem, quam facile est ab ecclesia sumere, cum apostoli qua8 in depositorium dives, plenissime in ea contulerint omnia, quae in Veritatis. Cap. IV. - Tertullianus p08tquam statuit, ante Scriptura videndum 8Se cujus sint Scripturae, a quo, et per qu08, et quand0, et quibus it tradita disciplina, qua sunt Christiani hanc regulam proponit: h Ubi enim apparuerit esse veritatem disciplinae, et fidei Christianae,
illi erit veritas Seripturarum, et exp08itionum, et omnium traditionum Christianarum. Praescr. cap. XIX. RurSu Scap. XXXIX.
veritatem adjudicat incedentibus in ea regula, quam ecclesia ab Apostolis Apostoli a Christo, Christus a Deo tradidit. Similiter Origenes: Cum multi sint, qui se putant Sentire quae Christi sunt, et nonnulli eorum diversa a prioribus entiant,
Servetur ecclesiastica praedicatio per successionis ordinem ab Apost0li tradita, et usque ad praesens in ecclesia permanen8 illa sola credenda est veritas, quae in nullo ab ecclesiastica et apost0lica discordat traditione. De princ Praes. D. 2. Patre po8teriore citare, inspectis articulis primo et ecund0,
Christus denique Scripturam interpretandam deique
controver8ia dirimendas ecclesiae tradidit. f. quae8t. X. art. . quaest XV art. 7. Ergo non est difficile intellectu, traditionum quoque divinarum conservatricem habitam 88 a veteribus eccle8iam. Αrg. III. Con firmatio eae certitudine historicia. Doctrinae et facta primitus non scripta omnimoda certitudine ab antiquioribus ad posteros transmitti possunt, a si teste immediati et intermedii sunt fide digni, D si sunt multi, o si jam
remotioribus relati scribi coepit. At tres illae conditi0nes traditionis histori eae cum dogmatica traditione con Spirant. Ergo Prob. min. a Testes immediati sunt patres apostolici, testes intermedii presbyteri, antistites, doctores, quo inter jam ab initio floruerunt renaeus, Tertullianus, Origenes, Clemen8 Alexandrinus. Illi autem, et post illos episcopi, doctore usque
ad nos, tradita veritates et ab anteces80ribu scire p0tuerunt et posteri transmittere voluerunt; quae re ex intima eccle-
677쪽
Art. III. Utrum traditione div. in fallibiliter etc. pervenire potuerint. 259siarum comm tinicatione per itinera epi8tolas, yn0d08, magi Setiam patescit. Idem valde liquet, comperto, nunquam non fuisse plurimas celeSias easque veritatis traditae tenacissimas. Cf. S. Ignat Antioeli Trall. I. VII. Smyrn. V. :
hes. VII. S. Polycarp. Ad Philipp. VII. Orig. Comm. in
Matth. Luci, Joan. Tert. Praescr. S. tren Acti . mir etc. 6 Ab celesiae prima aetate traditione scriptis e0nsignari aliisque documentis conservari coeperunt exempla sunt 1 opera patrum apostolic0rum 2 inscriptione et picturae eatacumbarum 3 praxis ecclesiae et antiquissimae liturgiae 4 nominatim S. Ign. ni. qui apostolica traditi0nes ad certiorem posteritalis notitiam testimonio suo confirmatas Scriptis mandare necessarium duxit. Eus . . H. lib. III. cap. XXXVI.
0M. I. Traditi0nes seu doctrinae S. Scripturi non proditae, per Scriptore ecclesiasticos, monumenta similiaque media ad posteros transmittuntur. At isti testes intermedii falli p0ssunt Ergo. Resp. Dist. M. et haec unt media materialia traditi0nis, cono. media formalia, subdist. in quantum Xprimunt 8eDSum eccleSiae, concis eparatim Sumpta, nego. Et id distincta minori, nego conclusionem. Si de traditione mere historica ageretur, vi probativa traditionis in auctoritate qualicunque humana scriptorum et m0numentorum resideret nos autem traditionem propugnamu dogmaticam, quae in Succe8sione magisterii authentici cum insallibilitatis harismate nititur; atque monumenta quaelibet e media transmissiva Vim suam probativam d0gmaticam ab expressione sensus istius insallibilis magisterii tenent. Instabis. Patres ante concilium Nicaenum traditi0nem hist0ricam cogn0scunt, ignorant dogmaticam. Ergo Prob. antec Patre haeretic08 ex eo confundunt, quod isti edere nequeunt originem ecclesiarum uarum, nec evolVere ordinem epi800porum Su0rum, per Succe8Sione ab apostolis vel apostolidis viris decurrentem. s. ert. Praescr. cap. XXXII. At Rrgumentatio, cepi Scop0rum ordine sumpta, Si mere historica.
678쪽
260 Qua ostio XVII. me raditione. Resp. Concessa majoris prima parte et altera negata probationem antecedenti dist. patres isto modo haereticos confundunt, Supposita assistentia S. Spiritu8. cono. ea Xclu8a, nego. Circa usum traditioni historicae ante Nicaenam synodum tria advertenda sunt a Patres illius aetatis assistentiam Spiritus veritatis, ecclesiae promissam, h0 est, ip8i88imum fundamentum traditionis dogmaticae, Xpressi Verbi docuerunt. Ita Irenaeus ostendit in episcopis cum episcopatu Succe88ione charisma Meritatis certum secundum placitum atris μ, Adv.
haer. lib. IV. cap. XXVI. Tertullianus haereticorum insipientiam perstringit, quasi neglexerit officium Dei illietis, Christi vicarius id est S. Spiritus), sinens ecclesias aliter interim intelligere, aliter credere, quod ipse per Apostolos praedicabat. μPraescr. cap. XXVIII. f. supra , quaest. VIII. art. 3-5.
O Ex altera parte etiam ab iis patribus, qui post Nicaena
tempora scripserunt, cum charismate insallibilitatis episcopatus successi Vindicatur. Quamobrem . Augustinus: tenet me in ecclesia ab ipsa Sede etri usque ad praegentem epi8c0patum successio Sacerdotum. Contra epist fundam. n. b.
Cf. plura quae8t. V. art. 5. e VII. . e Cum traditio dogmatica Successioque magisterii sub assistentia Spiritus veritatis a multis haereticis despiceretur, patres contra tales adVel Sari08 argumentum traditionis saltem historicae urgebant, prae8ertim primis ecclesiae saeculis, cum vel inviti apostolicam celesiarum originem propemodum coram cernerent.
0bl. II. Fieri n0n potest, ut traditi0nes plurimae iva Voce
conserventur. Atqui ecclesia Romana non unam alteramve doctrinam traditam credit, sed traditiones plurimas. Ita fit, ut traditiones integrae ad 08 8que pervenire nequeant. Resp. Dist. M. id seri non potest, solum inspecta infirmitate humana, transeat assistente Spiritu Sancto, nego. Et transeat minor. Utrum plurimae veritates ab initio viva Voce transmi88ae int, an paucae, hic nihil ad rem. Sed enim Christus, qui Spiritus sancti assistentiam ecclesiae nunquam defuturam spopondit, n0 minu multa Veritates, quam pauci0re conServare potest. Quod autem plurimas traditiones esse dicunt, tria explicationis gratia adversa sunto. a Aliud
679쪽
Art. III. Utrum traditione div. in fallibiliter ete. pervenire potuerint. 261
sunt traditi0nes divinae, de quibus a nobis agitur, aliud leges ecclesiasticae, quas, ob gubernandum orbem cath0licorum, pro diversis officiis et statibus conjunctim, non pro omnibu et singulis delibus, oportet esse non pauca 8. Neque omnes leges ecclesiasticae ap08t0lorum ore sunt proditae, sed utitur etiam ecclesia per decurSum temporum potestate legislativa sibi divinitus concessa. c ApoStoli veritatem quidem reve. latam totam praedicarunt, e multae e licationes et applicationes temp0ribus procedentibu ab ecclesia S. Spiritu assistente saetae sunt, quas ane, cum Spiritus sanctus illius
explicationis sit principium e sciens, quolibet dubio sep0sito
credere debemus qua est. IX. art. 4. Instabis. Locus theologicu traditionis non est idem atque loci avetoritalis ecclesiae catholicae, conciliorum Oecumenicorum et Roman0rum Pontificum. At si traditione ecclesiae magisterio insallibiliter ad nos perveniant, l0cu traditionis res0lvitur in auctoritatem ecclesiae. Ergo Probatur minor Argumentum ex traditi0ne propositum aut per e rem probat aut ex auctoritate celesiae talem d0ctrinam traditam conservantis. Si primum, certitudo traditionum in ecclesiae magisterio non collocatur; si alterum traditio, cum per Se argumentorum fons non sit, locis theol0gicis salso adnumeratur. Resp. Dist. min.: 0cus traditionis re8olvitur in auctoritatem ecclesiae tanquam in locum identicum, nego tanquam in proximam regulam dei, conc. roitide probatio objectionis in maj0re corruit quippe tertium relinquitur, videlicet traditionis argumentum probare quidem per se, non tamen quaSi proximam regulam dei, sed ut locum proprium. Quae resp0B-8i ex ipso conceptu traditionis dogmaticae, de historica enim istic 0n habetur quaestio - videtur esse obvia. Traditionempe, eum it verbum Dei non scriptum, aeque et S. Scriptura est fons revelatae veritatis, remota regula fidei. Perse igitur argumenta certa the0l0go praebet; sed quoniam dubia riri p0ssunt, utrum traditione sint authenticae, aut
qui sit verus illarum sensus, auctoritate celesiae pu8 St, per quam, uti per regulam proaeimam quantum ad nos, liqueat traditionum transmissio integra eruSque Sen8US.
680쪽
262 Quaestio XVII. De Traditione.
De regulis discernendi traditiones.
I. Regula suprema est sensus ecclesiae. 1 Cum ecclesia quantum ad nos sit proaeima dei regula eademque custos et interpres totius fidei, sequitur ut traditionum quoque auctoritas et sensus juxta proximam illam regulam, quae Stecclesia atholica, discernenda sint. Similes enim sunt ratione8, quibus Scripturae et traditionum explicationem ad ecclesiam pertinere demonstratur.
2 Jansenistae et adversarii desnitionis Vaticanae de insallibilitate Pontiseia supremam hane regulam discernendi traditione neglexerunt, quae ab Augu8tino vocatur catholicus sensus De verbis post. serm. XIV. cap. XX. a Vinc Lirin. hecclesiasticae intelligentiae auctoritas', 0mmon. c. II. Verum
posito insallibili eclesiae magisterio, nihil prius aut antiquius ducere debemus, quam ut fundamentalis regula traditionis dogmaticae teneatur; quod quo jure sat, e XIII. docet his verbis: Ipsi ecclesiae uni tamquam in deposito esse Deus)jussit res omnes asstatu suo hominibus enuntiatas eam denique unam statuit interpretem, vindicem, magistram veritati et sapientissimam et certissimam, cujus praecepta aeque singuli aeque civitates debeant audire et sequi. n et O scio an otissimo 22. Dec. 188 es. Sapientiae christianae 11. Jan. 1890.3 Sensus ecclesiae non primis duntaxat saeculis tantam auctoritatem habuit, verum et hodierna ecclesia eam habet et
habebit eam ecclesia usque ad consummationem saeculi S. Spiritus eclesiam vivificat in aeternum; neque unquam non erit
cum ea divinus ille Auctor, de quo apostolus: Iesus Christus heri, et hodie, ipse et in saecula. Hebr. XIII 8. Hae de ausa S. Augustinus praeclare dixit: Non accipi quod de baptigandis haerelicis beatus Cyprianus sensit, quia hoc eccle8ia non accipit, pro qua beatu Cyprianus sanguinem fudit. μContra Crescon lib. II cap. XXXII.