장음표시 사용
171쪽
m. 29. 159 catholicos per omnem Brittaniam ecclesiis Anglorum ordinare posset antistites. Vorum Uighard Romam perueniens, priusqu- consecrari in episcopatum posset, morte prRereptus est,
et huiusmodi littera rogi sui Brittaniam remissae sunt: Domino xcellonii filio Osuio regi Saxonum Vitalianus episcopus, seruus seruorum dei.
Desiderabitos litteras excellentiae uestrae suscepimus: quas relegentes cognouimus eius piissimam deuotionem feruentissimumque amorem, quem habet propter beatam uitam; et quia dextera domini protogento ad ueram et apostolicam fidem sit conuersus, sperans, sicut in sua gente regnat, ita et cum Christo de futuro conregnare. Benedicta igitur gens, quae talem sapientissimum et dei cultorem promeruit habere regem: quia non solum ipse dei cultor extitit, sed etiam omnes subiectos suos meditatur die ac nocte ad fidem catholioam atque apostolicam pro suae animae redemtione conuerti. Quis enim audiens haec suauia non laetetur Quis non exultet et gaudeat
in his piis operibus Quia et gon uestra Christo omnipotenti do credidit secundum diuinorum prophetarum uoces, sicut scriptum os in Isaia 11 10) ,In die illa radix Iesse, qui stat in signum populorum, ipsum gentes deprecabuntur. Et iterum 49 1): Audite insulae, adtendito populi de longo. Et post paululum 49, ):,Parum inquit ,est, ut mihi sis seruus ad suscitandas tribus Iacob et faecos Isras conuertendas. Dedi te in
lucem gentium, ut sis salus mea usque ad extrimum
terrae. Et rursum 49 7): Reges uidebunt et Onsurgent principes et adorabunt. Et post possilium 49,8-9): Dodi te in foedus populi, ut suscitares terrames possidores hereditates dissipatas et diceres his, qui uincti sunt: Exito et his, qui in tonebris: Rouolamini. 'μEt rursum 42 6-7) ,Ego dominus uocaui te in iustitia et adprehendi manum tuam et seruaui et dedi to in
Aedus populi, in lucem gentium, ut aperires Oculos Recorum et educoros de conclusion uinctum, de domo caroeris sedentes in tenebris. Ecce, excellentissimo fili, quam luce clarius est, non solum de uobis, sed etiam doommbus prophetatum gentibus, quod sint crediturae in
172쪽
160 m. 29. Christo omnium conditore. Quamobrem portet uestram celsitudinem, utpote membrum existens Christi in Omnibus piam regulam sequi perenniter principis apostolorum, siue in pascha celebrandum siue in omnibus, qua tradiderunt sancti apostoli etrus et Paulus, qui ut duo luminaria caeli inluminant mundum, sic doctrina eorum corda hominum cotidie inlustrat credentium.'Et post nonnulla, quibus de celebrando per orbem
totum uno uero pascha loquitur.
Hominem doniquo inquit docibilem et in omnibus
ornatum antistitem, secundum uestrorum scriptorum tenorem, minime ualuimus nunc repperire pro longinquitato itineris. resecto enim dum huiusmodi apta reppertaquo persona fuerit, eum instructum ad uostram dirigemus patriam, ut ipso et uiua uoce et per diuina racula omnem inimici gigantam ex omni uestra insula cum diuino nutu eradicet. unuscula a uestra celsitudine beato principi apostolorum directa pro aeterna eius memori suscepimus, gratiasque agimus ac pro eius incolumitato iugiter deum deprocamur cum Christi clero. Itaque qui haec obtulit munera, de hac subtractus est luce, situsque ad limina apostolorum, pro quo ualdo sumus contrististi, cur hic esset defunctus Verumtamen gerulis harum nostrarum litterarum uestris missis, beneficia sanctorum, hoc est reliquias beatorum apostolorum oui et auli ot sanctorum martyrum Laurentii, Iohannis etiauli et Grigorii atque Pancrati eis fecimus dari, uestrae excellentino prosecto omnes contradendas. Nam et coniugi uestrae, nostrae spiritali filias, direximus per praefatos gerulos crucem clauem auream habentem de sacratissimis uinculis beatorum 6tri ot auli apostolorum de cuiuapi studi cognoscentes, tantum cuncta sedes apostolica una nobiscum laetatur, quantum eius pia opera coram de flagrant si uernant. Festinet igitur, quaesumus, uestra celsitudo, ut Optamus, totam suam insulam deo Christo dicaro. rosecto onim habet protectorem, humani generis edomtorem dominum nostrum Iesum Christum, qui ei cuncta prospera inpertiet, uti nouum Christi populum coaceruet, catholicam ibi et apostolicam constituens fidem Scriptum est enim m. Matth. 6, 33):
173쪽
m. 29-30. 161,Quaerite primum regnum dei et iustitiam eius, et haec omnia adicientur uobis. Nimirum enim quaerit et inpetrauit, et ei omnes suae insulae, ut optamus, subdentur. Ρatem itaque affectu salutantes uestram excellentiam, diuinam precamur iugiter clementiam, quae uos uestrosque omnes in omnibus bonis operibus auxiliari dignetur, ut cum Christo in futuro regnetis saeculo. Incolumem excellentiam uestram gratia superna custodiat.' Quis sane pro Uightoedo repertus ac dedicatus sitantistes, libro sequente portunius dicetur. 30. Vt orienta1es Saxonos tempore mortaIltatis ast 1loIatriam Teuersi, sed per instantiam Iarumann episeopi mox sint ab
Eodem tempore prouinciae Orientalium Saxonum post Suidhelinum, de quo supra disimus, praefuere reges Sigheri et Sebbi, quamuis ipsi regimerciorum Vulfherao subiecti. Quae uidelicet prouincia cum praefatae mortalitatis clade premeretur, Sigheri cum sua parte populi, r6liotis Christiana fido sacramentis, ad apostasiam conuersus est. Nam et ipse rex et plurimi de plebo siue optimatibus, diligontes hanc uitam et futuram non quaerentes siue etiam non esse credentes, coeperunt an quae derelicta erant, restaurare et adorare simulacra:
quasi per haec possent a mortalitato defendi. orro socius eius et coheres regni eiusdem Sebbi magna fidem perceptam cum suis omnibus deuotione seruauit, magna, ut in sequentibus dicemus, uitam fidelem felicitate compleuit. Quod ubi rox Vulfheri comperit, fidem uidelicet prouinciae e parte prosanatam, misit ad corrigendum errorem reuocandamque ad fidem ueritatis prouinciam Iaruman episcopum, qui successor erat Trumheri. Qui multa agens solertia, iuxta quod mihi presbyter, qui comes itineris illi et cooperator uerbi extiterat, referebat, erat enim religiosus et bonus uir, longe lateque omnia
174쪽
162 III. 30 peruagatus, et populum et regem praefatum ad uiam iustitiae reduxit adeo ut relictis siue destructis sanis arisque, quas secerant, aperirent ecclesias, ac nomen Christi, cui contradixerant, confiteri gauderent, magis cum fide resurrectionis in illo mori, quam in perfidiae sordibus inter idola uiuere cupientes. Quibus ita gestis, et ipsi sacerdotes doctoresque eorum domum rediere laetantes.
175쪽
Vt dormieto Boustodit, Uighard ad suseipiendum episeopatum Romam sit missus sol luo bidem eraneto, Theodoresare lepiseopus ordinatus et eum Hadriano abbato sit Brittaniam missus. Anno memorat praefatae eclypsis et mox subsequentis pestilentias, quo et Colman episcopus unanima catholicorum intentione superatus ad suos reuersu est,
Do dodit Ι' occlesiae Doruuernensis episcopus obiit H. Iduum Iuliarum; sed et Erconberct rex Cantuariorum eodem mense ac di destinctus Ecgbercto filio sedem regni reliquit, quam ille susceptam ps VIIII annos tenuit.
Tunc cessante non pauco tempore episcopatu, missus est
Romam ab ipso simul et a rege Nordanhymbrorum Osuio, ut praecedente libro paucis diximus, Uighard presbytor uir in ecclesiasticis disciplinis doctissimus, de genere glarum, petentibus hunc occlesiae Anglorum archiepiscopum ordinari missis pariter apostolico papae donariis et aureis atque argenteis uasis non uois. Qui ubi Romam peruenit, cuius sed apostolicae Ompore illo Vitalianus praeerat, postquam itineris sui causam praeiato papae apostolico patefecit, non multo post et ipse et onmes pene, qui cum eo aduenerant socii, pestilentia supervoniente doleti sunt. At apostolicus papa habito de his consilio, quassivit sedulus, quem ecclesiis Anglorum archiepiscopum mitteret.
176쪽
164 m. 1 Erat autem in monasteri Nisidano, quod est non longo a Neapoli Campaniae, abbas Hadrianus uir natione Aser, sacris litteris Iligentor inbutus, monasterialibus simul tocclesiasticis disciplinis institutus, Graecae pariter et Latinae linguae peritissimus. Hunc ad se accitum papa iussit episcopatu accepto Brittaniam uenire. Qui indignum
se tanto gradui respondens, ostendere posse so dixit alium, cuius magis ad suscipiendum episcopatum et eruditio conueniret et aetas. Cumque monachum quendam de uicino uirginum monasterio, nomino Andream, pontifici Osferret, hic ab omnibus, qui nouere, dignus episcopatu iudicatus est. Verum pondus corporeae infirmitatis, ne episcopus fieri posset, obstitit. Et rursum Hadrianus ad suscipiendum episcopatum actus est: qui petens inducias, si serto alium, qui episcopus ordinaretur, e tempore posset inuenire. Erat ipso tempore Romae monachus Hadriano notus, nomine Theodorus, natus Tarso Ciliciae, uir et saeculario diuina litteratura et Graeco instructus et Latine, probus moribus et aetate uenerandus, id est annos habens aetatis LX et VI. Hunc fierens Hadrianus pontifici, ut episcopus Ordinaretur, obtinuit his tamen condicionibus interpositis, ut ipse eum perduceret Brittaniam, eo quod iam bis au te Galliarum diuersis ex causis adisset, et ob id maiorem huius itineris peragendi notitiam haberot sufficiensque esset in possessione hominum propriorum: et ut ei doctrinae cooperator existens diligenter adtenderet, nequid ille contrarium ueritati fidei, Graecorum more, in ecclesiam, cui praeesset, introduceret. Qui subdiaconus ordinatus II exspoctauit menses, donec illi coma cresceret, quo in coronam tondi posset. Habuerat enim tonsuram more Orientalium sancti apostoli Pauli. Qui ordinatus est a Vitaliano papa anno dominica incarnationis DCLXVIII sub dio VII Kalendarum Aprilium,
dominica. Et ita una cum Hadriano VI Kalendas Iunias Brittaniam missus est. Qui cum pariter per mare ad Μassiliam et deinde per terram Arhelas peruenissent et tradidissent Iohanni archiepiscopo ciuitatis illius scripta commendaticia Uitaliani pontificis, retenti sunt ab eo, quousque Ebrinus maior domus regiae copiam pergendi,
177쪽
Im 1 - 2. 165 quoquo uellent, tribuit eis. Qua accepta Theodorus pro- foetus est ad Agilberctum Parisiorum episcopum do quo superius diximus, et ab eo benigno susceptus et multo tempore habitus est. Hadrianus perrexit primum ad Emme Senonum et postea ad Faronem eldorum episcopos, et bene sub eis diutius suit coegerat enim eos inminens hiems, ut, ubicumque potuissent, quieti manerent. Quod cum nuntii certi narrassent regi Ecgbercto esse scilicet episcopum, quem petierant a Romano antistite in regno Francorum, misit illo continuo Raedfridum praefectum
suum ad adducendum eum quo cum uenisset, adsumsit
Τheodorum cum Ebrini licentia, et perduxit eum ad portum, cui nomen est Quentauic; ibi fatigatus infirmitato
aliquantisper moratus est et, cum conualescere coepisset,
nauigauit Brittaniam. Hadrianum autem Ebrinus retinuit, quoniam suspicabatur eum habere aliquam legationem imperatoris ad Brittaniae reges aduersus regnum, cuius tunc ipse maximam curam gerebat. Sed cum nihil talo illum habere uel habuisse ueraciter comperisset, absoluit
eum et post Theodorum ire permisit. Qui statim ut ad illum uenit, odit monasterium beati stri apostoli, ubi
archiepiscopi Cantias sepeliri, ut praefatus sum, solent. Ρraeceperat enim Theodoro abeunti domnus apostolicus, ut in diocesi sua prouideret, et daret ei locum, in quo cum suis apte degere potuisset.
Vt Theodoro euneta peragrante, Ang1Orum OeeIesiae eum eathoIlea uerltate, Ilitorarum quoque sanetarum oeperint studiis 1 ut si ut Putta pro Damiano Hrofensis oeIesiae sit laetus antistes. Ρeruenit autem Theodorus ad ecclesiam suam secundo postquam consecratus est anno, sub die VI Kalendarum Iuniarum dominica et fecit in ea annos XX et unum, menses III, dies XXVI. oxque peragrata insula tota, quaquauersum Anglorum gentes morabantur, nam et libentissime ab omnibus suscipiebatur atque --diebatur, rectum uiuendi ordinem, ritum paschae cele-
178쪽
166 Im 2 brandi canonicum, per omnia comitante o coopera εHadriano disseminabat. Isque primus erat in archiepiscopis, cui Omnis Anglorum ecclesia manus dare consentiret. Et quia litteris sacris simul et saecularibus, ut diximus, abundanter ambo erant instructi, congregata discipulorum catorua, scientiae salutaris cotibdis flumina inrigandis eorum cordibus emanabant ita ut etiam motricae artis, astronomiae et arithimeticae occlesiastica disciplinam inter sacrorum apicum uolumina suis auditoribus contraderent. Indicio est, quod usque hodie supersunt de eorum discipulis, qui Latinam Graecamque linguam aeque ut propriam, in qua nati sunt, norunt. Neque umquam prorsus, ex quo Brittaniam potiorunt
Angli, feliciora fuere tompora dum et fortissimo Christianosque habentes reges cunctis barbaris nationibus essent terrori, et omnium uota ad nuper audita caelestis regni gaudia penderent, et quicumque lectionibus sacris cuperent eructat, haberent in promtu magistros, qui
Sed et sonos cantandi in ecclesia, quos eatenus in Cantia tantum nouerant, ab hoc tempore per omnes -- glorum ecclesias discere coeperunt: primusque, Noepto
Iacobo, de quo supra diximus, cantandi magister Nordanhymbrorum ecclesiis Aeddi cognomento Stephanus fuit, inuitatus de Cantia a reuerentissimo uiro Uilfrido, qui primus inter episcopos, qui de Anglorum gente essent, catholicum uiuendi morem ecclesiis Anglorum tradere
Itaque Theodorus perlustrans univorsa, Ordinabat locis portunis episcopos et ea, quae minus persecta repperit, his quoque iuuantibus corrigebat. In quibus et Ceadda episcopum cum argueret non fuisse rite consecratum, respondens ipse uoce humillima: Si mo inquit nosti episcopatum non rite suscepisse, libenter ab ossicio discedo quippe qui neque me umquam hoc esse dignum arbitrabar sed obedientiae causa iussus subire hoc, quamuis indignus, consensi. At ille audiens humilitatem sponsionis eius, dixit non eum episcopatum demittere debere; sed ipso ordinationem eius denuo catholica ratione consummauit. Eo autem tempore, quo defuncto Deus-
179쪽
IIII. 2-3. 167 dedit Doruuernensi ecclesiae episcopus quaerebatur, ordinabatur, mittebatur, Uilfrid quoquo do Brittania Galliam
ordinandus est missus et quoniam ante Theodorum rediit, ipse etiam in Cantia presbyteros et diaconos, usquedum archiepiscopus ad aedem suam perueniret, ordinabat. At ipse ueniens mox in ciuitate Hrofi, ubi defuncto Damiano episcopatus iam diu cessauerat, ordinauit uirum magis ecclesiasticis disciplinis institutum et uitae simplicitato contentum, quam in saeculi rebus strenuum, cui nomen erat uita maximo autem modulandi in ecclesia more Romanorum, quem a discipulis beati papae Gregorii didicerat, peritum.
t coadda, de quo supra dictum est, prouinelao Nereioremat episeopus latus, et de ulta et de oblis et sopuItura
Eo tempore prouinciae orciorum rex Uulfheri praefuit, qui, cum mortuo Iarumanno sibi quoque suisque a Theodoro episcopum dari peteret, non eis nouum uoluit ordinare episcopum; sed postulauit a rege Osuio, ut illis episcopus Ceadda daretur, qui tunc in monasteri suo, quod est in Laestingae, quietam uitam agebat, Uilfrido administrante opiscopatum Eboracensis ecclesiae, nec non et omnium Nordanhymbrorum, sed et Pictorum, quousque rex Osuiu imperium protendere poterat. Et quia moris erat eidem reuerentissim antistiti opus euangelii magis ambulando per loca quam equitando perficere, iussit eum Theodorus, ubicumque longius iter instaret, equitare, multumque renitentem, studio et amore pii laboris, ipse eum manu sua leuauit in equum; quia nimirum sanctum esse uirum comperit, atque equo uehi, quo esset necesse, compulit. Susceptum itaque episcopatum gentis Μerciorum simul et Lindisfarorum Ceadda, iuxta Templa patrum antiquorum, in magna uitae persectione administrare curauit cui etiam rex Uulfheri donauit terram L familiarum ad construendum monasterium in loco, qui dicitur
Adbaruas, id est Ad Nemus, in prouincia Lindissi. in
180쪽
168 IIII 3- quo usque hodie instituta ab ipso regularis uitae uostigia
Habuit autem sedem episcopalem in loco, qui uocatur Lyccidfelth, in quo et defunctus ac sepultus est; ubi usque hodie sequentium quoque prouinciae illius episcoporum sedes est. Fecerat uero sibi mansionem non longo ab ecclesia remotiorem in qua secretius cum paucis, id est VII siue VIII, atribus, quoties a labore et
ministerio uerbi uacabat, orare ac legere solebat. Qui cum in illa prouincia duobus annis ac dimidio ecclesiam gloriosissime rexisset, adfuit superno dispensante iudicio
tempus, de quo loquitur Ecclesiastes 3,5), quia: Tempus
mittendi lapides et tempus colligenda. Superuenit nam- quo clades diuinitus missa, quae per mortem carnis uiuoAecclesiae lapidos de terrenis sedibus ad aedificium caelestis transferret. Cumque plurimis de ecclesia eiusdem uerontissimi antistitis de carne subtractis ueniret hora ipsius, ut transiret ex hoc mundo ad dominum, contigit die quadam, ut in praefata mansione forte ipse cum uno tantum Datre, cui uocabulum erat Ouini, commoraretur, ceteris eius sociis pro causa portuna ad ecclesiam reuersis. Erat autem idem Ouini monachus magni meriti et pura intentione supernae retributionis mundum derelinquens, dignusque per omnia, cui dominus pocialiter sua reuelaret arcana, dignus, cui fidem narranti audientes accommodarent. Venerat enim cum rogina Aedilthrydodo prouincia Orientalium Anglorum, eratque primus ministrorum et princeps domus eius. Qui cum crescentis fidei seruore saecul abrenuntiare disponeret, non hoo segniter fecit; sod adeo se mundi rebus exuit, ut relictia
omnibus, quas habebat, simplici tantum habitu indutus
et securim atque asciam in manu ferens ueniret ad monasterium eiusdem reuerentissimi patris, quod uocatur Laestingaeu. Non enim ad tium, ut quidam, sed ad laborem se monasterium intrare signabat. Quod ipsum etiam facto monstrauit: nam quo minus sufficiebat meditationi scripturarum, eo amplius Operi manuum studium inpendebat. Denique cum episcopo in prassata mansione pro suae reuerentia deuotionis inter atres habitus, cum