장음표시 사용
231쪽
IIII. 28-29. 221 adsiduis et admonitionibus saluberrimis ad caelestia uocabat. Et, quod maxime doctores iuuare solet, ea, quae agenda docebat, ipse prius agendo praemonstrabat. Erat quippe ante omnia diuinae caritatis igne fervidus, patientia uirtute modestus, rationum deuotioni solertissimo intentus, affabilis Omnibus, qui ad se consolationis gratia uoniebant hoc ipsum quoquo rationis loco ducens, si infirmis fratribus opem suae Oxhortationis tribueret sciens,
quia, qui dixit Deuteron. , 5 m. Marc. 12, 30): Diliges dominum deum tuum', dixit et sera Matth. 19, 19 22 39):
Diliges proximum'. Erat abstinentiae castigatione insignis, erat gratia compunctionis semper ad caelestia sua-ponsus. Denique cum sacrificium de uictima salutaris offerret, non eleuata in altum uoce, sed proflasis ex imo pectore lacrimis, domino sua uota commendabat.
Duobus autem annis in episcopatu peractis repetiit insulam ac monasterium suum, diuino admonitus oraculo, quia dis sibi mortis uel uitae magis illius, quae sola uita dicenda est, iam adpropiaret introitus sicut ipse quoque tempore eodem nonnullis, sed uerbis Obscurioribus, quae tamen postmodum manifeste intellegerentur, solita sibi simplicitate pandebat quibusdam autem hoc idem etiam manifesto reuelabat. 29.
Vt idem iam episeopus obitum suum proxime tuturum eriberet anehoretae praedixerit.
Erat enim prosister uitae uenorabilis mine Hereborct, iamdudum uiro dei spiritalis amicitiae Dodore copulatus; qui in insula stagni illius pergrandis, de quo Deruuentionis fluui primordia erumpunt, uitam ducens solitariam, annis singulis eum uisitare et monita ab eo perpetuae salutis audire solebat. Hic cum audiret eum ad ciuitatem Lugubaliam deuenisse, uenit ex more, ompion salutaribus eius exhortationibus ad supera desideria magis magisque accendi. Qui dum sese alterutrum caelestis uitae poculis debriarent, dixit inter alia antistes: inemento, ater Heriberct, ut modo, quicquid opus ha-
232쪽
222 II. 29 bes, me interroges mecumque loquaris postquam enim ab invicem digressi fuerimus, non ultra nos in hoc saeculo carnis obtutibus inuicem aspiciemus. Certus sum namque, quod tempus meae resolutionis instat, et Mox
os depositio tabemaculi mei'. Qui haec audiens prouolutus est eius uestigiis, et fiasis cum gemitu lacrimis: Obsecro inquit per dominum, ne me deseras, sed tui momor sis fidissimi sodalis rogesquo supernam pietatem, ut, cui simul in terris seruiuimus, ad eius uidendam gratiam simul transeamus ad caelos. Nosti enim, quia ad tui oris imperium semper uiuere studui et, quicquid ignorantia uel fragilitate deliqui, aeque ad tuae uoluntatis
examen mox emendare curavi'. Incubuit precibus antistes statimque edoctus in spiritu inpetrasse se, quod petebat a domino: Surge inquit Dater mi, et noli plorare, sed gaudio gaude, quia, quod rogauimus, superna nobis
clementia donauit'. Cuius promissi et prophetiae ueritatem sequens rerum astruxit euentus; quia et digredient6s ab inuicem non se ultra corporaliter uiderunt, sed uno eodemque die, hoc si XIII Kalendarum Aprilium, egredientes e corpore spiritus eorum mox beata inuicem uisione coniuncti sunt atque angelico ministeri pariter ad regnum caeleste
translati. Sed Heriberct diutina prius infirmitate decoquitur illa, ut credibile est, dispensatione dominica pietatis, ut, siquid minus haberet meriti a beato Cudbercto, suppleret hoc castigans longae aegritudinis dolor quatinus aequatus gratia suo intercessori, sicut uno eodemque tempore cum e de corpore egredi, ita etiam una atque
indissimili sede perpetuae beatitudinis meruisset recipi. Obiit autem pater reuerentissimus in insula Farne, multum deprecatus fratres, ut ibi quoque sepeliretur, ubi non paruo tempore pro domino militaret Attamen tandem eorum precibus uictus assensum dedit, ut ad insulam Lindis amensium relatus in ecclesia deponeretur. Quod dum factum esset, episcopatum ecclesiae illius anno uno seruabat uenerabilis antistos Vithid, donec eligeretur, qui pro Cudbercto antistes ordinari deberet. ordinatus est autom post haec Eadberct uir scientia diuinarum scripturarum simul et praeceptorum caelestium
233쪽
IIII 29-30. 223Obsemiantia ac maxime elimosynarum operatione insignis; ita ut iuxta legem ninibus annis decimam non solum quadrupedum, uerum etiam frugum Omnium atque pomorum nec non et uestimentorum partem pauperibus daret.
Vt orpus IIlus post XI annos sepulturae sit eorruptionis inmune repertum nec multo post successor episeopatus elus de mundo transierit.
Volens autem latius demonstrare diuina dispensatio, quanta in gloria uir domini Cudberct post mortem uiueret, cuius ante moriem uita sublimis crebris etiam miraculorum patebat indiciis, transactis sepulturae eius annis
XI, inmisit in animo atrum, ut tollerent ossa illius,
quae more mortuorum consumto iam et in puluerem redacto reliquo corpore sicca inuenienda putabant atque in nouo recondita locul in eodem quidem loco, sed supra pauimentum dignae uenerationis gratia locarent. Quod dum sibi placuisse Eadbercto antistiti suo referrent, adnuit consilio eorum iussitque, ut die depositionis eius hoc facere meminissent. Fecerunt autem ita et aperientes sepulchrum inuenerunt corpus totum, quasi adhue uiueret, intogrum et flexilibus artuum compagibus multo dormientiquam mortuo similius; sed et uestimenta omnia, quibus indutum erat, non solum intemerata, uerum etiam prisca nouitat et claritudine miranda parebant. Quod ubi uidere Datres, nimio mox timore perculsi festinarunt referre antistiti, quae inuenerant. Qui tum sorte in remotiore ab ecclesia loco refluis undique pelagi fluctibus cincto solitarius manebat. In hoc etenim semper quadragesimae tempus agere, in hoc XL ante dominicum natale dies in magna continentiae, rationis et lacrimarum deuotione transigere solebat in quo etiam uenerabilis praedecessor eius Cudberct, priusquam insulam Farne peteret, aliquandiu secretus domino militabat. Adtulorunt autem ei et partem indumentorum, quae corpus sanctum ambierant, quae cum ille et munera gratanter acciperet et miracula libenter audiret, nam et ipsa
234쪽
224 IIII 30-31. indumenta quasi patris adhuc corpori circumdata miro deosculabatur affectu, Noua' inquit 'indumenta corpori pro his, quae tulistis, circumdate, et si reponite in arca, quam parastis. Seso autem certissime, quia non diu uacuus remanebit locus ille, qui tanta miraculi caelostis gratia sacratus est; et quam beatus est, cui in eo facultatem quiescondi dominus totius beatitudinis auctor atque
largitor praestare dignabitur Has et huiusmodi plura
ubi multis cum lacrimis et magna compunctione antiates lingua etiam tremente compleuit, secerunt fratres, ut iusserat, et inuolutum nouo amictu corpus nouaque in theca reconditum supra pauimentum sanctuarii posuerunt. Nec mora, deo dilectus antistes Eadberct morbo correptus ostacerbo, ac per dies crescente multumque ingrauescente
ardore languoris, non multo post id os pridie Nonas Μaias, etiam ipse migrauit ad dominum cuius corpus in vulchro benedicti patris Cudbercti ponentes adposuerunt desuper arcam, in qua incorrupta eiusdem patris membra locauerant. In quo etiam loco signa sanitatum aliquotio facta meritis amborum testimonium ferunt, quibus aliqua in libro uitae illius olim memoriae mandauimus. Sod et in hac historia quaedam, quae nos nuper audisse contigit, superadiecere commodum duximus.
Vt quidam ad tumbam eius sit a paralysi sanatus.
Erat in odem monasterio frater quidam nomine Badudegn, tempore non pauco hospitum ministerio deseruiens, qui nunc usque superest, testimonium habens ab univorsis fratribus cunctisque superuenientibus hospitibus, quod uir esset multae pietatis ac religionis iniunctoque sibi officio supor o tantum mercedis gratia subditus. Hic cum quadam die lenas tuo saga, quibus in hospitale utebatur, in mari lauasset, rediens domum repentina medio itinere molestia tactus est, ita ut corruens in terram et aliquandiu pronus iacens uix tandem resurgeret. Resurgens putem sensit dimidiam corporis sui partem a capite usque ad pedes paralysis languore depressam, et
235쪽
III. 31-32 225 maximo cum labore baculo innitens domum peruenit. Crescebat morbus paulatim et nocte superueniente grauior effectus est, ita ut die redeunte uix ipse per se exsurgere aut incedere ualeret. Quo affectus incommodo concepit utillimum mente consilium, ut ad ecclesiam, quoquo modo posset, emeniens intraret ad tumbam reuerontissimi patris Cudbsrcti ibique genibus flexis supplex
supernam pietatem rogaret, ut uel ab huiuscemodi languore, si hoc sibi utile esset, liberaretur uel si se tali molestia diutius castigari diuina prouidente gratia porteret, patienter dolorem ac placida monte sustineret inlatum. Fecit igitur, ut animo disposuerat, et inbeciles artus baculo sustentans intrauit ecclesiam ac prosternens se ad corpus uiri dei, pia intentione per eius auxilium dominum sibi propitium fieri precabatur atque inter preces uelut in soporem solutus sentit, ut ipse postea resone erat solitus, quasi magnam latamque manum caput sibi in parte, qua dolebat, tetigisse, eodemque tactu totam illam, quae languore pressa fuerat, corporis sui partem, paulatim fugiente dolore ac sanitate subsequente, ad 6-des usque pertransisse. Quo facto mox euigilans sanissimus surrexit ac pro sua sanitate domino gratias denuo referens, quid erga se actum esset Batribus indicauit:
cunctisque congaudentibus ad ministerium, quod sollicitus exhibere solebat, quasi flagiti probante castigatior, rediit. Sed et indumenta, quibus de dicatum corpus Cudborcti uel uiuum antea uel postea defunctum uestierant, etiam ipsa a gratia curandi non uacarunt, sicut in uolumine uitae et uirtutum eius quisque legerit, inueniet.
Nec silentio praetereundum, quod ante triennium per reliquias eius factum, nuper mihi per ipsum, in quo factum est, fratrem innotuit. Ea autem factum in monasterio, quod iuxta amnem Dacore constructum ab eo cognomen accepit, cui tunc uir religiosus Suidberct ab-
236쪽
226 II. 'tabatis iuro praefuit. Erat in eo quidam adulescens, cui tumor deformis palpebram oculi fedauerat qui cum per dies crescens ocul interitum minaretur, curabant modici hunc adpositis pigmentorum fomentis mollire nec ualebant. Quidam abscidendum esse docebant, alii hoc fieri metu maioris periculi uetabant. Cumquo tempore non pauco frater praefatus tali incommodo laboraret nequo
inminens culo exitium humana manus curare ualeret,
quin per dies augesceret, contigit eum subito diuinao pistatis gratia per sanctissimi patris Cudbercti reliquias
sanari. Nam quando fratres sui corpus ipsius post multos sepulturae annos incorruptum reperierunt, tulerunt partem de capillis, quam more reliquiarum rogantibus amicis dare uel ostendere in signum miraculi possent. Harum particulam reliquiarum eo tempore habebat penes se quidam de presbyteris eiusdem monasterii nomino Thruidred, qui nunc ipsius monasterii abbas est. Qui cum die quadam ingressus ecclesiam, aperuisset thecam reliquiarum, ut portionem earum roganti amico praestaret, contigit et ipsum adulescentem, cui culus languebat, in eadem ecclesia tunc adesse. Cumque presbyter portionem, quantam uoluit, amico dedisset, residuum dedit adulescenti, ut suo in loco reponeret. At ille salubri instinctu admonitus, cum accepisset capillos sancti capitis, adposuit palpebras languenti et aliquandiu tumorem illum infestum horum adpositione comprimere emollire curabat. Quo facto reliquias, ut iussus erat, uni theca recondidit, credens suum oculum capillis uiri dei, quibus adtactus erat, ocius esse sanandum. Neque eum sua fides fefellit. Erat enim, ut referre erat solitus, tunc hora circiter secunda diei. Sed cum alia, quaequo dies illa exigebat, cogitaret et faceret, inminente hora ipsius diei sexta, repente contingens oculum ita sanum cum palpebra inuenit, ac si nil umquam in eo deformitatis ac tumoris apparuisset.
237쪽
V oldiluald sueeossor Cudberet in anehoret ea uita, Iahorantibus in mar fratribus, tempestatem orando sedauerit.
Successit autem uiro domini Cudbercto in exercenda uita solitaria, quam in insula Farno ante episcopatus sui tempora gerebat, uir uenerabilis Oidiluald, qui multis annis in monasterio, quod dicitur Inhrypum, acceptum presbyteratus officium condignis gradu ipse consecrabat actibus. Cuius ut meritum uel uita qualis fuerit, certius clarescat, unum eius narro miraculum, quod mihi unus e fratribus, propter quos et in quibus patratum est, ipse narrauit uidelicet Gudfrid uenorabilis Christi famulus et presbyter, qui etiam postea fratribus eiusdem ecclesiae Lindisfarnensis, in qua educatus est, abbatis iure praefuit. Vini' inquit cum duobus fratribus aliis ad insulam Fame loqui desiderans cum reuerentissimo patre Oidilualdo cumque allocutione eius refecti et benedictione petita domum rediremus, ecc subito, positis nobis in medio mari, interrupta est serenitas, qua uehebamur, et tanta ingruit tamque fera tempestatis hiems, ut neque uelo
neque remigio quicquam proficere neque aliud quam mortem sperare ualeremus. Cumque diu multum cum uento pelagoque frustra certantes tandem post terga respiceremus, si sorte uel ipsam do qua egressi eramus, insulam aliquo conamine repetere possemus, inuenimus nos undiqueuersum pari tempestate praeclusos nullamque spem
238쪽
nobis in nobis restare salutis. Vbi autem longius uisum leuauimus, uidimus in ipsa insula Farne egressum delatibulis suis amantissimum de patrem Oidilualdum iter nostrum inspicere. Audito etenim fragore procellarum ac feruentis oceani exierat uidere, quid nobis accidoret: cumque nos in labore ac desperatione positos emeret, flectebat genua sua ad patrem domini nostri Iesu Christi
pro nostra uita et salute precaturus. Et cum orationem compleret, simul tumida aequora placauit adeo ut, essante per omnia saeuitia tempestatis, secundi nos uenti ad terram usque per plana maris terga comitarentur. Cumque euadentes ad terram, nauiculam quoque nostram ab undis exportaremus, mox eadem, quae nostri gratia
modicum siluerat, tempestas rediit et toto illo die multum furore non cessauit ut palam daretur intellogi, quia modica illa, quae prouenerat, intercapedo quietis ad uiride preces nostrae euasionis gratia caelitus donata est'. Mansit autem idem uir dei in insula Farno XII annis ibidomque dolanctus; sed in insula Lindisfarnensi iuxta praefatorum corpora episcoporum in ecclesia beati apostoli Petri sepultus est. Gesta uero sunt haec temporibus Aldisidi regis, qui post fratrem suum Ecgfridum
genti Nordanhymbrorum decem et nouem annis praefuit. Vt episeopus Iohannes mutum et seabiosum benedieendo
Cuius regni principio defuncto Eata episcopo Iohannes
uir sanctus Hagustaldensis ecclesiae praesulatum suscepit: de quo plura uirtutum miracula, qui eum familiariter nouerunt, dicere solent, et maxime uir reuerentissimus ac ueracissimus Berothun diaconus quondam eius, nune nutem abbas monasterii, quod uocatur Inderauuda, id est In silua Derorum e quibus aliqua memoriae tradere commodum duximus. Est mansio quaedam secretior, nemore raro et
uallo circumdata, non longe ab Hagustaldensi ecclesia, id est unius sermo miliarii o dimidii spatio intorfluente Tino amne separata, habens cosmeterium sancti Μichaelis
239쪽
V. 2. 22sarchangeli, in qua uir de saepius, ubi oportunitas adridebat temporis, et maxime in quadragesima, maner cum paucis, atque rationibus ac lectioni quietus operam dare consueuerat. Cumque tempore quodam, incipiente quadragesima, ibidem mansurus adueniret, iussit suis quaerere pauperem aliquem maiore infirmitate uel inopia grauatum, quem secum habere illis diebus ad faetendam elimosynam possent sic enim semper facere solebat. Erat autem in uilla non longo posita quidam adulescens mutus, episcopo notus, nam saepius ante illum percipiendae elimosynae gratia uenire consueuerat, qui ne unum quidem sermonem unquam prosari poterat; sed et scabiem tantam ac in fures habebat in capite, ut nil unquam capillorum ei in superiore parte capitis nasci ualeret, tantum in circuitu horridi crines stare uidebantur. Hunc ergo adduci praecipit episcopus et ei in conseptis eiusdem mansionis paruum tugurium fieri, in quo manens cotidianam ab eis tapem acciperet. Cumque una quadragesimae esset impleta septimana, sequente dominica iussit ad se intrare pauporem, ingress eo linguam prinferre ex ore ac sibi ostendere iussit et adprohendens eum de mento, signum sanctae crueis linguae eius -- Pressit, quam signatam reuocare in os o loqui illum
praecepit: Dicito inquiens aliquod uerbum, dicito gae', quod si lingua Anglorum uerbum adfirmandi et congemtiendi, id os etiam. Dixit illo statim, soluto uinculo linguae, quod iussus erat. Addidit episcopus nomina litterarum: Dicito A' dixit ille A. Dicitora' dixit illo
et hoc. Cumque singula litterarum nomina iacent ubscopo responderet, addidit et syllabas ac uerba dicenda illi proponere. Et cum in omnibus consequenter responderet, praecepit eum sontontias longiores dicere, et iacit; neque ultra cessauit tota die illa et nocte Equente, quantum uigilare potuit, ut serunt, qui praesentes fuere, loqui aliquid, et arcana suae cogitationis ac uoluntatis, quod nunquam antea potuit, aliis ostendere in similitudinam
illius diu claudi, qui curatus ab apostolis Petro et Iohanne, exsiliens stetit et ambulabat; et intrauit cum illis in templum ambulans et exsiliens et laudans dominum gaudens nimirum uti officio pedum, quo tanto erat tempore de-
240쪽
230 F. 2-3.stitutus. Cuius sanitati congaudens episcopus praecepit modico etiam sanandae ac redini capitis eius uram adhibere. Fecit, ut iusserat, et iuuante benedictione ac procibus antistitis nata est cum sanitate cutis uenusta species
capillorum factusque est iuuenis limpidus uultu et loquela promtus, capillis pulcherrimo crispis, qui ante fuerat deformis, pauper et mutus. Sicque s percepta laetatus sospitate, inerente etiam ei episcopo, ut in sua familia
manendi locum acciperet, magis domum reuersus St. V puenam Ianguentem orando annuerit.
Narrauit idem Bercthun et aliud de praefato antistite miraculum. Quia cum reuerentissimus uir Uilfrid post longum exilium in episcopatum esset Hagustaldensis ecclesiae receptus, et idem Iohannes, defuncto Bosa uiro multae sanctitatis et humilitatis, episcopus pro eo Eboraci substitutus, onerit ipse tempore quodam ad monasterium uirginum in loco, qui uocatur Madun, cui tunc Heriburg abbatissa raosuit. Vbi cum uenissemus inquit et magno uniuersorum gaudi suscepti essemus, in' dicauit nobis abbatissa, quod quaedam de numero uiro num quae erat filia ipsius carnalis, grauissimo languore teneretur: quia phlebotomata est nuper in brachio, et cum esset in studio, tacta est infirmitato repentini doloris, quomo increscente, magis grauatum est brachium illud uulneratum, ac uersum in tumorem adeo, ut uix duabus
manibus circumplecti posset, ipsaque iacens in lecto praenimietate doloris iam moritura uideretur. Rogauit ergo episcopum abbatissa, ut intraro ad eam ac benedicere illam dignarotur, quia crederet eam ad benedictionem uel tactum illius mox melius habituram. Interrogans autem ille, quando pes Otomata esset puella, i ut cogn0 uit, quia in luna quarta, dixit: Multum insipienter et indocte scistis in luna quarta phlebotomando. emini enim beatae memoriae Theodorum archiepiscopum dicere, quia loriculosa si satis illius tempori phlebotomis,