장음표시 사용
81쪽
H. 3. 69Mollitum uidelico et Iustum. 6llitum quidem ad praedicandum prouinciae Orientalium Saxonum, qui amense fluuio dirimuntur a Cantia, et ipsi orientali mari contigui,
quorum metropolis Lundonia ciuitas est, super ripam praefati fluminis posita, et ipsa multorum emporium populorum terra marique uenientium in qua uidelicet gente tunc temporis Saberct nepos Aedilbercti x soror Ricula regnabat, quamuis sub potestate positus eiusdsm Aedil-borcti, qui omnibus, ut supra dictum est, usque ad terminum Humbrae fluminis Anglorum gentibus imperabat. Vbi uero et haec prouincia uerbum ueritatis praedicante Mellito accepit, fecit rex Aedilberct in ciuitate Lundonia ecclesiam sancti aut apostoli, in qua locum sedis episcopalis et ipse et successores eius haberent. Iustum uero in ipsa Cantia Augustinus episcopum ordinauit in ciuitate Dorubreui, quam gens Anglorum a primario quondam illius, qui dicebatur Hrof, Hrofaescaestrae cognominat. Distat autem a Doruuerni milibus passuum
forme XXIIII ad occidentem, in qua rex Aedilberct ecclesiam boati Andreae apostoli iacit, qui etiam episcopis
utriusque huius ecclesiae dona multa, sicut et Doruuernensis, obtulit; sed et territoria ac possessiones in usum eorum, qui erant cum episcopis, adiecit. Defunctus est autom deo dilectus pater Augustinus et positum corpus eius foras iuxta ecclesiam beatorum apostolorum etri et Pauli, cuius supra meminimus, quia ea necdum fuerat perfecta nec dedicata. ox uero ut
dedicata est, intro inlatum et in porticu illius Aquilonali
decenter sepultum est in qua etiam sequentium archiepiscoporum mnium sunt corpora tumulata praeter duorum tantummodo, id est Theodori et Berctualdi, quorum corpora in ipsa ecclesia posita sunt, eo quod praedicta porticus plura capere nequiuit. Habet has in medio pono sui altar in honore beati papae Gregorii dedicatum, in quo per omne sabbatum a presbytero loci illius
agendae eorum sollemniter colebrantur. Scriptum uero
est in tumba eiusdem Augustini epitaphium huiusmodi: aedo requiescit domnus Augustinus Doruuernensis archiepiscopus primus, qui olim huc a beato Gregorio Romanae urbis pontifice directus et a deo operatione miraculorum
82쪽
suffultus Aedilberctum rogomino gentem illius ab idolorum cultu ad Christi fido perduxit et completis in pace diebus officii sui dolanetus est optimo Kalendas Iunias
Vt Laurentius eum oepiscopis suis Scottos unitatem sanetae oecIesiae et maxime in pascha obsereando sequi monuerit, et ut risIIltus Romam uenerit.
Successit Augustino in opiscopatum Laurentius, quem ipse idcirco adhuc uiuens ordinauerat, ne se defuneto status ecclesiae tam rudis uel ad horam pastor destitutus uacillare inciperet. In quo et sexemplum sequebatur primi pastoris ecclesiae, hoc est beatissimi apostolorum principis Petri, qui fundata Roma ecclesia Christi Clementem sibi adiutorem euangelizandi, simul et successorem consecrasse perhibotur Laurentius archiepiscopi gradu potitus strenuissime fundamenta ecclesiae, quae nobiliter iacta uidit, augmentare atque ad profectum debiti culminis, et crebra uoce sanctae exhortationis et continuis piae perationis exemplis prouehere curauit. Denique non solum nouaΘ, quae do Anglis erat collecta, ecclesiae curam gerebat, sed et ueterum Brittaniae incolarum, nec non et Scottorum, qui Hiberniam insulam Brittaniae proximam incolunt, populis pastoralem impendere sollicitudinem curabat. Siquidem ubi Scottorum in praefata ipsorum patria, quomodo et Brettonum in ipsa Brittania uitam ac professionem minus ecclesiasticam in multis esse cognouit, maxime quod paschae sollemnitatem non suo tempore celebrarent, sed, ut supra docuimus, a decima quarta luna usque ad uicesimam dominicae resurrectionis diem obseruandum esse putarent scripsit cum coepiscopis suis exhortatoriam ad eos epistulam obsecrans eos et contestans unitatem pacis et catholicae obseruationis cum ea, quae toto orbe
diffusa est, ecclesia Christi tenere cuius uidelicet epistulae principium hoc est: Dominis carissimis fratribus episcopis uel abbatibus per uniuersam Scottiam Laurentius, ellitus o Iustus episcopi, serui seruorum dei.
83쪽
H. 4. 1 Dum nos sedes apostolica more suo, sicut in uniuerso orbe terrarum, in his occiduis partibus ad praedicandum gentibus paganis dirigeret atque in hanc insulam, quae Brittania nuncupatur, contigit introisse antequam cognosceremus credentes, quod iuxta morem uniuersalis ecclosiae ingrederentur, in magna reuerentia sanctitatis tam Brottones quam Scottos uenerati sumus; sed cognoscentes Brettones, Scottos meliores putauimus. Scottos uero per Daganum episcopum in hanc, quam superius memorauimus, insulam et Columbanum abbatem
in Gallis uenientem nihil discrepare a Brettonibus in
eorum conuersatione didicimus. Nam Daganus episcopus ad nos ueniens non solum cibum nobiscum, sed nec in eodem hospitio, quo uescebamur, sumere uoluit insit idom Laurentius cum coepiscopis suis etiam Brettonum sacerdotibus litteras suo gradui condignas, quibus eos in unitate catholica confirmare satagit Sodquantum haec agendo profecerit, adhuc praesentia tempora declarant.
His temporibus uenit ellitus Lundoniae episcopus Romam de necessariis ecclesiae Anglorum cum apostolico papa Bonifati tractaturus. Et cum idem papa reuerentissimus cogeret synodum episcoporum Italiae, de uita monachorum et quiete ordinaturus, et ipsemellitus inter eos adsedit anno octauo imperii Focatis principis, indictione decima tortia, tertia die Kalendarum artiarum:
ut quaeque erant regulariter decreta, sua quoque auctoritate subscribens coarmaret ac Brittaniam rediens secum Anglorum occlesiis mandanda atque seruanda deserest,
una cum epistulis, quas idem pontifex deo dilecto archiepiscopo Laurenti et clero uniuerso, similiter et Aedilberct regi atque genti Anglorum direxit. Hic est Bonifatius, quartus a beato Gregorio Romanae urbis episcopo, qui impetrauit a Focato principe donari ecclesiae Christi templum Romae, quod antheon uocabatur ab antiquis, quasi simulacrum esset omnium deorum: in quo ipse eliminata omni spurcitia fecit ecclesiam sanctae dei genetricis atque omnium martyrum Christi ut exclusa multitudine daemonum, multitudo ibi sanctorum memoriam
84쪽
72 Π. 5. Vt frenetis AodlIberet et aberet regibus sueeessoreseorem idoIatriam resuseitarint, o quod et Moultus ae Iustus a Brittania diseesserint.
Anno ab incarnatione dominica DC'XVP, qui stannus uicesimus primus, ex quo Augustinus cum sociis
ad praedicandum genti Anglorum missus est, Aedilborct
rex Cantuariorum post regnum temporale, quod quinquaginta et sex annis gloriosissime tenuerat, aeterea caelestis
regni gaudia subiit qui tertius quidem in regibus gentis Anglorum, cunctis Australibus eorum prouinciis, quae Humbra fluuio et contiguis ei torminis soquestrantur a Borealibus, imperauit; sed primus omnium caeli regna conscendit. Nam primus imperium huiusmodi Aelli rox stralium Saxonum secundus Caelin rex Occidentalium Saxonum, qui lingua eorum Ceaulin uocabatur tortius, ut dixi, Aedilberct rex Cantuariorum; quartus Reduald rex Orientalium Anglorum, qui etiam uiuento Aodilbercto eidem suae genti ducatum praebebat, obtinuit quintus Aeduini rex Nordanhymbrorum gentis, id est eius, quae ad Borealem Humbra fluminis plagam inhabitat, maiore potentia cunctis, qui Brittaniam incolunt, Anglorum pariter et Brettonum populis praefuit, praetor Cantuariis tantum; nec non et Meuanias Brettonum insulas, quae inter Hiberniam et Brittaniam sitae sunt, Anglorum subiecit imperio; sextus Osuald et ipse Nordanhymbrorum rex Christianissimus, hisdem finibus regnum tenuit septimus Osuiu
Dater eius, aequalibus pene torminis regnum nonnullo tempore coercens, ictorum quoque atque Scottorum gentes, quae septentrionatos Brittaniae fines tenent, maxima ex
parte perdomuit ac tributarias secit. Sed haec postmodum. Defunctus uero est rex Aedilberct die vigesima quarta mensis Februarii post uiginti et unum annos accepta fidei atquo in porticu sancti artini intra ecclesiam beatorum apostolorum Petri et auli sepultus, ubi tBercta condita est.
Qui inter cetera bona, quae genti suae consulendo conserebat, etiam decreta illi iudiciorum, iuxta exempla
Romanorum, cum consilio sapientium constituit quae con-
85쪽
II. 5. 73 scripta Anglorum sermone hactenus habentur et obseruantur ab ea. In quibus primitus posuit, qualiter id emendaro deberet, qui aliquid rerum uel ecclesiae uel episcopi usi reliquorum ordinum furto auferret uolens scilicet tuitionem eis, quos et quorum doctrinam susceperat, mestare.
Erat autom ido Aedilberct filius Irminrici, cuius
pater Octa, cuius pater erio cognoment Oisc, a quo roges Cantuariorum solent Oiscingas cognominare. Cuius pater Hengist, qui cum filio suo Oisc inuitatus a Uurti-gorn Brittaniam primus intrauit, ut supra retulimus. M uero post mortem Aedilborcti, cum filius eius Eadbald regni gubernacula suscepisset, magno tenellis ibi adhuc ecclesiae crementis detrimento fuit. Siquidem non solum fido Christi recipere noluerat, sed et fornicatione pollutus est tali, qualem nec inter gentes auditam apostolus testatur L. Cor. 5, 1), ita ut uxorem patris haberet. Quo utroque scelere occasionem dedit ad priο- rom uomitum reuertendi his, qui sub imperi sui parentis uel fauore uel timore regio fidei et castimoniae iura susceperant. Nec supernae flagella districtionis Orfido regi castigando et corrigendo defuere: nam crobra mentis uesania et spiritus immundi inuasione premebatur. Auxit autem procellam huiusce perturbationis etiam mors Sabercti regis Orientalium Saxonum, qui ubi regna perennia petens tres suos filios, qui pagani perdurauerant, regni temporalis heredes reliquit, coeperunt illi mox idolatriae, quam uiuento eo aliquantulum intermisisse uidebantur, palam seruire, subiectisque populis idola colendi liboram dare licentiam. Cumque uiderent pontificem colobratis in ecclesia missarum sollemniis eucharistiam populo dare, dicebant, ut uulgo fertur, ad eum barbara inflati stultitia: Quare non et nobis porrigis panem nitidum, quem et patri nostro Saba sic namque eum appellaro consuerant dabas, et populo adhuc dare in ecclesia non desistis 2 Quibus illo respondebat: Si uultis ablui sonto illo salutari, quo pater uester ablutus est, potestis etiam panis sancti, cui ille participabat, esse participes; sin autem lauacrum uita contemnitis, nullatenus ualetis panem uitae percipere. At illi: Nolumus inquiunt sentem illum intrare, 'uia nec opus cillo nos
86쪽
habere nouimus, sed tamen pane illo refici uolumus. Cumque diligenter ac saepe ab illo essent admoniti no- quaquam fieri posse, ut absque purgatione sacrosancta quis oblationi sacrosanctae communicaret, ad ultimum furore commoti aiebant: Si non uis adsontire nobis in tam facili causa, quam petimus, non poteris iam in nostra prouincia demorari Et expulerunt eum ae de suo regno cum suis abire iusserunt. Qui expulsus inde uenit Cantiam tractaturus cum Laurentio et Iusto coepiscopis, quid in his esset agendum. Decretumque est Ommuni consilio, quia satius esset, ut omnes patriam redeuntes libera ibi mento domino deseruirent, quam inter rebelles fidei barbaros sine fructu residerent. Discessere itaque primo ellitus ac Iustus atque ad partes Galliae successero, ibi rerum finem exspectare disponentes. Sed non multo tempore, qui praeconem a se ueritatis expulerant, daemonicis cultibus impune seruiebant. Nam egressi contra gontem Geuissorum in proelium, omnes pariter cum sua militia corruerunt nec licet auctoribus perditis, excitatum ad scelera uulgus
potuit recorrigi atque ad simplicitatem fidei si caritatis,
quas est in Christo, reuocari.
Vt eorreptus ab apostoIo Petro Laurentius Aeodbiadum regem ad Christ in conuerterit, qui mox noIIltum et Iustum ad praedleandum reuocauerit.
Cum uer et Laurentius ellitum Iustumque secuturus ac Brittaniam esset relicturus, iussit ipsa sibi nocte in ecclesia beatorum apostolorum etri et auli, de qua frequenter iam diximus, stratum parari; in quo, cum post multas preces ac lacrimas ad dominum pro statu ecclesia fusas ad quiescendum membra posuisset atque obdormisset, apparuit ei beatissimus apostolorum princeps et multo illum tempore secretae noctis flagellis artioribus afficiens sciscitabatur apostolica districtione, quare gregem, quem sibi ipse crediderat, relinqueret, uel cui pastorum oues Christi in medio luporum positas fugiens ipso di-
87쪽
mittorol. An mei inquit oblitus es exempli, qui pro paruulis Christi, quos mihi in indicium sua dilectionis
commendauerat, uincula, uerbera, carceres, adflictiones, ipsam postrem mortem, mortem autem crucis, ab infidolibus et inimicis Christi ipso cum Christo coronandus portuli2 His beati Ρstri flagellis simul et exhortationibus
animatus famulus Christi Laurentius, mox mane facto uenit ad regem, et retecto uestimento, quantis esset uerberibus laceratus, ostendit. Qui multum miratus et inquirens, quis tanto uir tales ausus esses plagas infligere: ut audiuit, quia suae causa salutis episcopus ab apostolo Christi tanta esset tormenta plagasque perpessus, ex timuit multum atquo anathematigato omni idolatriae cultu, abdicat conubi non legitimo, suscepit domChristi et baptizatus ecclesiae rebus, quantum ualuit, in omnibus consulere ac sauere curauit. Μisit otiam Galliam et reuocauit ollitum ac Iustum eosque ad suas ecclesias libere instituendas redire prae-oepit qui post annum, ex quo abierunt, reuersi sunt; et Iustus quidem ad ciuitatem Hrofi, cui praefuerat, rediit; Μollitum uero Lundonienses episcopum recipere noluerunt, idolatris magis pontificibus seruire gaudentes. Non enim tanta erat ei, quanta patri ipsius regni potestas, ut etiam nolentibus ac contradicentibus paganis antistitem suae posset ecclesiae reddere. Verumtamen ipse cum sua gente, ex quo ad dominum conuersus est, diuinis se studuit mancipare praeceptis. Deniquo et in monasterio beatissimi apostolorum principis occlesiam sanctae dei genetricis secit, quam consecrauit archiepiscopus ellitus.
Vt neIIltus episeopus flammas ardentis suae eluitatis orando restinxerit.
Hoc enim regnante rege beatus archiepiscopus Laurentius regnum caeleste conscendit atque in ecclesia et monasterio sancti apostoli etri iuxta praedecessorem suum Augustinum sepultus est die quarto Nonarum Februariarum post quem ellitus, qui erat Lundonias epi-
88쪽
76 . . scopus, sedem Doruuernensis ecclesiae tertius ab Augustino suscepit Iustus autem adhuc superstes Hrofengem regebat ecclesiam. Qui, cum magna ecclesiam Anglorum cura ac labore gubemarent, susceperunt scripta exhortatoria a pontifico Romanae et apostolica fodis Bonifatio, qui post Deusdedit occlesiae praefisit, anno incarnationis dominica DC'XVIIIP. Mat autem ellitus corporis quidem infirmitato, id est podagra, grauatus, sed mentis
gressibus sanis, alacriter terrena quaeque transiliena ab quo ad caelestia semper amanda, petenda et quaerenda peruolans Erat carnis origine nobilis, sed culmino montis nobilior. Denique, ut unum uirtutis eius, unde cetera intellegi possint, testimonium reseram, tempore quodam ciuitas Domuemensis per culpam incuriae igni correpta crebr scentibus coepit flammis consumi quibus cum nullo aquarum iniectu posset aliquis obsistere iamque ciuitati esset ars uastata non minima atque ad episcopium furona se amma dilataret, confidens episcopus in diuinum, ubi humanum deerat, auxilium iussit se obuiam saeuictntibuso huc illucque uolantibus ignium globis efferri. Erat
autem eo loci, ubi flammarum impetus maximo incumbebat, martyrium beatorum III Coronatorum. Ibi perlatus obsequentum manibus episcopus coepit orando periculum infirmus abigere, quod firma sortium manu multum laborando nequiuerat. Nec mora, uentus, qui ct me ridio flans urbi incendia sparserat, contra meridiem reflexus, primo uim sui furoris a laesione locorum, quae contra erant, abstraxit, ac mox funditus quiescendo flammis pariter sopitis atque exstinctis compescuit. Et quia
uir si igne diuinae caritatis fortiter ardebat, quia tempestates potestatum aeriarem a sua suorumque laesione crebris orationibus uel exhortationibus repellere consueuerat, merito uentis flammisque mundialibus praeualere et, ne sibi suisque nocerent, obtinere poterat.
Et hic ergo postquam annis quinque rexit ecclesiam Aeodbaldo regnante migrauit ad caelos sepultusque est cum patribus suis in saepe dicto monasterio et ecclesia beatissimi apostolorum principis, anno ab incarnatione
domini DC'XXIIII , die octauo Kalendarum alarum.
89쪽
Vt Bonifatius papa Iusto sueeessori eius paulum et epistuIam miserit.
Cui statim succossit in pontificatum Iustus, qui orat Monsis ecclesiae episcopus. Ut autem ecclesiae Ro-mmum pro se consecrauit episcopum, data sibi ordinandi opiscopos auctoritato a pontifico Bonifatio, quem succo sorem fuisse Deusdedit supra meminimus; cuius auctoritatis ista est sema: Dilectissimo fratri Iusto Bonifatius. Quam deuote quamque etiam uigilanter pro Christi euangelio elaborauerit uestra fratemitas, non solum epi- suda a uobis directa tenor, immo indulta desuper operi uestro persectio indicauit. Nec nim omnipotens deus aut sui nominis sacramentum aut uestri fructum laboris deseruit, dum ipso praedicatoribus euangelii fideliter ro- promisit eu Matth. 28, 20): Ecce ego uobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem asculi. Quod specialiter iniuncto uobis ministerio, eius clementia demonstrauit, aperiens corda gontium ad suscipiendum praedioationis uestrae singulare mysterium. agno enim praemio fastigiorum uestrorum delectabilem cursum bonitati sua suffragiis illustrauit, dum creditorum uobis talentorum fidelissima negotiationis officiis uberem fructum impendens ei, quod signare possetis multiplicatis generationibus, praeparauit. Hocque etiam illa uobis repensatione collatum est, qua iniuncto ministerio iugiter persistentes laudabili patientia rodemtionem gentis illius exspectastis, et uestris ut proficerent moritis, eorum est saluatio propinata, dicent domino m. Matth. 10, 22.24, 13): Qui perseuerauerit usque in finem, hic saluus erit. Saluat orgo estis spe patientiae et tolerantiae uirtute, ut infidelium corda naturali ac superstitioso morbo purgata, sui consequerentur misericordiam saluatoris. Sua- copiis namque apicibus filii nostri Adulualdi regis, reperimus, quanta sacri eloquii eruditione eius animum ad uera conuersionis et indubitatae fido credulitato ha- ternitas uestra perduxerit. Qua ex ora longanimitato
90쪽
78 H. -9. clementiae caelestis certam adsumentes fiduciam, non solum suppositarum ei gentium plenissimam salutem, immo quoque uicinarum, uestrae praedicationis ministerio credimus subsequendam quatenus, sicut scriptum St, On- summati operis uobis merces a retributore omnium bonorum domino tribuatur, si uere Psalm. 18, 5 ,pρ omnem
terram exisse sonum eorum et in fines orbis terrae uerba ipsorum', uniuersalis gentium confessio, suscepto Christianae sacramento fidei, protestetur. Pallium praetore per latorem praesentium fraternitati tuae, benignitatis studiis inuitati direximus, quod
uidelicet tantum in sacrosanctis celebrandis mysterita utendi licentiam impertiuimus concedente etiam tibi ordinationes episcoporum, exigente oportunitate, domini praeueniente misericordia celebrare ita ut Christi euangelium plurimorum adnuntiatione in omnibus gentibus, quae necdum conuersae sunt, dilatetur. Studeat ergo tua statemitas hoc, quod sedis apostolicae unianitate percepit, intemerata mentis sinceritate seruare latendens cuius rei similitudine tam praecipuum indumentum humeris tuis baiulandum susceperis. Talemque te domini implorata clementia exhibendum stude, ut indulti muneris praemia non cum reatitudine, sed cum commodis animarum ante tribunal summi et uenturi iudicis repraesentes. Deus te incolumem custodiat, dilectissimo frater.'De imperto regis Aeduini, et ut ueniens ad euange1lgandum et PauΙlnus primo Ilam olus eum Hlls fide christianas saeramentis imbuerit.
Quo tempore etiam gens Nordanhymbrorum, hoc est ea natio Anglorum, quae ad Aquilonalem Humbrae fluminis plagam habitabat, cum ego suo Aeduino uerbum fidei praedicanto Paulino, cuius supra meminimus, suscinpit. Cui uidelicet rogi, in auspicium suscipienda fidei et regni caelestis, potestas etiam terreni creuerat imperii: ita ut, quod nem Anglorum ante eum, omnes Brittaniae fines, qua uel ipsorum uel Brettonum prouinciae habitant,