장음표시 사용
161쪽
i Q. In IV De Liuienatione rerum Ecclesia'carum.
e. Die , cxvis, oratio ad tempus incertum, sed ex communi, morali existimatione longum hae constitiitione prohibetur. Probatut quia in illa interdicitur locatio ultra triennium sed tale tempus incertum est ultra triennium ergo etiam prohibetur. Perinde enim est locare ultra triennium, in id teinpus quod licet triennium non expciniat,vlterius tamen spatium continet quam trietinales quia in aequimualentibus eadem ratio seruatur. Dico acu Moo, locatio ad vitam communiter loquendo inter validos ., aetate
florentes celebrata prohibita censetur sequia nullus talis est qui superui inqui ultra triennium non credatur; ac proinde talis locatio est in longum tempus, interdictum , idcirco prohibita. U. Dico TER Tro, locatio diem pus ineeetium , sed ex morali existimatione breue, non est , meo iudicio, hac constitutione coin prehensa. 8. D id et Ast Tota locatio ad tempus omnino ambiguit, quod longum e breue potest esse, ex communi eximinatione eo ipso est interdicta, quod tacite continet locationem legibus expresse prohibitam.
i, Q. AER OCTA vo, an possit fieri
risis l. promissi de locatione facienda vitta trien-
md Em, potest ho dupliciter intelligi: uno modo ut obiectum plomissionis stlocatio ultra triennium se hoc modo clarum est promissionem non licere quia perinde licita promissio est,ut obiectum circa quod implendum versatui: secundo modo, ut obiectum proumissioni it locatio triennali su incipienda tarnem continuanda post aliam locationem &
Di eo promissionem locationis ultra triennium iam locatum de conductum locatam licitam Ac validam este Rebussi compenae de rem
xo. Dic ei primo , qui prohibet aliquid, omnes iam, prohibem, per quod peruenitur
ad illux; sed locatio ultra triennium prohibitaem ergo etiam prohibetur promissio talas locationis. Confirmatur, quia inter quos prohibetur matrimonium, prohibetur quoque absoli ita promissio matrimonii pro eo tempore , doco quo matrimonium est interdictum. Respondeonyn esse prohibita plures locationes quae simul Iunctae excedant tempus non solum triennale, sed longin decennale. Sed eis prohibitam unam locationem per quam conferatur ius co- , ductor a tem condiictam ultra triennium. Sicut ergo potest locator libere triennali localid- ne absoluti , aliam continuaret, post istam aliam et sic etiam licite potest hoe se facturum
M A Dices secundo , in Paulina protriberi paetum liodcumque , per quod ultra triennium dominium etiam utile transferatur ergo . prohibetur huiusmodi promissio. Respondeo negando cons nentiam , quia per talem Pr militonem nullum dominium transfertur , nec promissarius ius ullum acquirit in rem promiciam sed tantum in personam promittentis citaque si absoluto triennio res alii locatur , non
potest conueniri promi or actione ulla bus personali alid quod interest vide Couar. .
r. variarum. cap. 6 AZUl lanes, L . cap. t. I r. p. Iuttieres libr. x canoni earum cymes ion. cap. 1 3. s
do est fieri locationes vltra triennium non re estis Miragiquisito assensu Sedis Apostolicae successor in G, - .
beneficio teneatur stare locationi. .. RasPONDEO, si locatio facta sit no emeraram mine Ecelasit,&m euidentem ipsi utilitatem, successorem teneri. Somus, Calderium, Ro ta, Vincentius,Francus , Sylvest. Couur aliscum Quarant m merci'. Si vero sit factan .mine personali, successor non tenetur, nec illivleissim conducur. Couarr. lib. h. v mari mare. s. Parisius I . r. de relig-i6. Couarr. vim s. de locato serenda cla concias is numer. S. Guttieres M'. l. catum. 8 cap. 3 6. Se p. g. Eo hae de locationeri nunc de aliis speciebus alienationis non gratestis.
De adiusterisius curationu non
bonorum Ecclesiasticorum prohibeatuet tu et Permisiui. Rr svo Noa prohiberi cap. melli da re u Ecclesia alien eap. 1. de rerum permistmione , ubi Abbas, cap. in exceptione et a se A. a. Reboae in repetitione de rerum Ecclesias . artim numer c s.
a 8. expresse habetur ut Eoramg. Ambuisse. ubi distincte iliter species prohibita permuta
tm recensetur. Ratio autem est,quia permutatio est vera species alienationis etiam, stricto sumptae Iasones finis numer io id C. Ariare emphimilae Redoan. - . numen. quod est intelligendum etiamsi permutatio fiat inter Ecclesiam, Principes, Winter Ecclesiam, Ecclesiam, ut iidem DD. tradunt,
pothecatio siue obligatio,per quam transfertur 'm
itis aliquod in re prohibeatur. iacet
Rispo Nn o prohiberiri ut signate sub hoc nomine exprimitur in Extra g. de antea etiam communi iure erat interdicta. d. cap. A, ubi Abbas ct cap. i. numer de pre dubiistant aliqui an prohibita intelligatur omnis hypotheca an tantum specialis Sed verior sententia est iure nouo huius Extrauag. omnem etiam generalem prohiber Quuanta v. ---
natio, numer i T. Nauari de alie n. -m'. i. decolligitur exl. i. c. de rebus alienu ubi prohibita alienatione simpliciter , omnis ustus dici . a. tisi prohibitus, per quem alteri quaeritur ius aliquod in re Qv ERO TERTIO. an tranc actio, compromissum prohibeatur. R Espo Nullo prohiberi. Rebu E. in compend numer h. ct 66. Redom quaeri x. cap. i. Osic auis . LI. cap. I. cder de Senisco I. p . Rarbat rubr. de rebus Eccles alien col. . intellige tamen de rebus Ecclesiae inco poratis , aut quae ipso iure ad illam pervcniunt. Philip Franc e . . insine de rebus Eccles alienand in o. Ratio est, quia transactio facta supelre immobili est vera pecies alienationis Crauecta consit is . numeris. Quare quoties sine requisitis a iure fiet super re i inmobili ad quam actio Ecclesiae competebat, invalide fit, etiam antiquo iure Abbas cap. i. numer. 8 dederisto Caputaq. deos ios . parte .udo iudicium cst
162쪽
Cap. III. Lue perfixa possint, c.
est de compromissori cum sit species alie-nxtionisu, Paris conjil. 3 . mmer ii libr. . Caualc doci. e. numer 3 . si fiat sine consensu Apostolico, aut ubi consuetudo illum postulandi non viget sine aliis requisitis a iure validum non est de nihil praeiudicat Episcopo, aut successori. Rota , teste Caput aq. . ccis 6 I.
tione teruitutis. R Eri poM E eamqtioque hac Extrauag. contine it,quia est species alienationis late sumptae l. fiu de re, alien non alien Rebias in rem Pendo numere . s. Redo an . quali. h. cap. 16. q. q. n. 12 Abbas d. cap. nAlu,n. I.
De alienationibm gratusto. f. s. QUAE RO PRIMO, an donatio in se
spectata lit prohibita. Raso cis eis . de quidem praecipue, nisi exculet ur ex par uitate materiae,de qua postea Ratio est , quia donatio est praecipue speetes alienationis stricte sumpta. st de An.et in
CC suu iurium actionum, S c hac prohibitio, lu-
RE svo Nollo includi , quia sunt species
alienationis late sumptae Abbas cap. t. ni ner i de deposito c.φ. cum Pridem numer. q. de pacti . v. ni m. numer. s. de re, Eccles Armilla reb. Aenario numer i 6 facii text. l. bonorum i . dedi'b significatione.
Qv AERO TERTIO, an possit beneficiarius alisti liberalem cessionem facere redituum suorum pro toto tempore vitae suae. Res Foreo O,li per eam cessionem transefertur ius aliquod in tem lona beneficiaris non potest. Molin dis=ut 366 numer s. Re
I. quia collatio iuris in tem est species alienationis. Redoan. quasI. E. O ME. Is Molin diffisi 66. Quare sicut non potest locatio fieri ad vitam, ex lupra dictis Vsic nec dbnatio aut cessio , per quam ius acquiratur in rem toto tepore vitae beneficiarii sin vero per eam cessi nem tantum contrahitur obligatio personalis ad dati dum alteri quod ex beneficio perceperit, talis cessio non est hae constitutione plohibita, ut supra etiam hoc capite diximus s. s. quam stione . 18.
tum de doininio ipsorum bonorum, quae in beneficiis includuntur. Secundo, ibi rem attigi-mas quantam satis erat ad explicandam potestatem clica beneficioriun collationem hi latius est res explicanda quantum requiritur ad facultatem alienandi, vel non alienandi bona immobilia Eccleii luin Tertio denique,quod illic strictim quantum nateria requirebat,ubgimus chic ut in proprio loco uberius est explicandum. Penes quem sit dominium bonorum immobilium Ecclesiarem, O quatenus alienandi faculta illi coniuncta sit. S. I Non loquimur lite de reditibus quos supr,doeuimus esse benefiet aliorum , sed de fundo ipsorum redituum reliquis bonis immobilibus quibus Ecclesiastica beneficia dotata
uvae' ergo 'LIM O quae sint ce r. lcbriores sententiae de dominio bonorum Ec Deminitimclesiae,penes quem illii sit . bonM- Ee-REsPo MDEo de hac re quatuor esse pri cipuas opiniones. Prima est numquemque beneficiatium bonorum sui benefici dominum cire Exempli gratia Moguntinum Episcopum bonorum quae Episcopalii Moguntino tribi uasunt; Ronianum, patrimoni S. Perii, Ac eorum omni ita quae peculiariter Ecclesae Romanae sunt assignata ita Sarmien. me redit. q. parte. cap. h. nurarer i. es ubi eam sententiam latissime variis auctoritatibus tarationibus confirmat, e post illum Vasiue de red Eccles. c. 1. s. i. Ab. I. Probant primo , quia cap. iudicarum. 8 p. A E res Epistopatus dicuntur de patrimonio Episcopi Secundo , quia ubi coim 'mode fieri potest uniuscuiusque rei ciuilem dominuita rationabilius est certam , veram ct ciuilem personam assignare quam fictam , ut per se patet, id enim ei uili vitae conducibilius est, ad quam recte traducendam rerum dominia ciuilia instituta sunt. Sed quisque beneficiarius est persona certa vera&ciuilis s& quicumque alius adsignetur dominus bonoruin Ecclesiasticorum,vel est persona fieta,vt si dicatur eae tota communitas conuentus Ecclesiasticus cuiusque Eceles vel est incerta, ut si assignetur tota series beneficiariorum succedentium s vel non est persona ciuilis eum,qua scilicet ciuile commercium haberi possit ut si dicamus esse
Eoclesiam materialem aut titulos ipsos beneficiorum, ut Episcoptatum ipsum Canonicatum alit Christum , vel ipsum Deum et ergo congruentius est horum dominum beneficiarium ipsum assignare. Qu'd tertio confirmant, qiu- nulla ratio afferri potest contra dominium Deneficiariorum, quae solida sit,aut non aeque militet contra dominium communitatis Ecclesiae. Si enim dicatur beneficiarius non esse dominiis quia non potest alienare, hoc non obstat primo, quia verum dominium stat cum impotentia alienandi divi patet tum in pupillo, minores rei
QVONLAM alienatio est actus dominij
maxime proprius invidendum nobis breuiter est pencs item sit doininium rerum Ecclesiasticarumn vi inde certo decidatur quis ossint aut non possint illa alienare res natura pectata lices autem videamussi hanc quaestio in fideicommisso, tum in dominio primogeni-nciri iam pertractasse tras. r. cap. I. quas . . turae, tum in dote uxoris respectu mariti Senoniatne idem est, quod nunc agimus. Pri cundo , quia neque communitas Ecclesiastieam, quia ibi quaerebamus de dominio bene si potest alienare. ciorum in vitium tam , ut complectuntur tam Concludit ergo Vasqueet numquemque be- bona pla, quam osticia luc vero agimus tali neficiarium esse dominum bonorum immobilium talo ZOO Dy
163쪽
, ast XLIV De Alienasione rem Ecclesiasticarum.
tum sui beneficii dicum onece tamen illa non alienandi , inobligation quantum lieti potest non deteriorata successoribus transmittetidi ii enim volunt alii 'tiamlibet Ecclesiam particularet hanc obligationem habete, knihilomimis cloininam eiis potior iure Pollumus hoc de beneficiatio ipso affirmare. Seeunda sententia est dominum horum bonorum est Deu ini Christuinin nullum alium in terris praeter ipsos ira Maior ab . i . .
cipio opDolet uin videatur amplecti. Probant primo , quia sacri canones prussim hae bona appellant bona Dei, patrimonium Christi viri ci m scuuium voltium de praeb. st e, cum ex eo. de elect ui c. c. qui christi cap. qui abstulerit. ix q. . sinouissime etiam sic appellantur in Concit Trid.s . 1 . c. s. Secuti do. quia res sacrae in nullius sunt potestate. l. t. f. de rerum divis. qui.i institit, illi tibi sunt ubi gl. dicit subintelligendum , in numus homini e se potestate. Tertio, quia is in cuius usum vel cultum aliquid absolute attribuitur, destinatur, eo ipso dominus illius, it tali domini j capax est, accirco enim naturae lese dicitur homo omniudominus constitutus, quia omitia propter illum in ipsius usum creata sunt: sed bona Ecclesiastica sunt attributa&omnino destinata in usum
euitum Dei christi . hi dominis capaces
sunt ergo illorum domini sunt. Tertia sententia alserit Summum Pontificemessse dominum talium bonorum, ita ut Roin. Papa non solum dominus sit eorum quae spectant ad Romanam Ecclesiam,vt prima opinio volebat; sed quoruincumque aliorum , quibus particulares Eccles fundatae iotatae sunt. ita plerique omnes Canonistae, alis qui absolute pronunciant Suminum Pontificem dominuin esse beneficiorum , qui sunt Dec. confris . num. E. cons i i. h. cons da uel in c. quae in Ecclesiarum num fio de conit Archi d. c. i. infre i 6. q. T. Vamesius cons 1 s. n. i. v bi, i-fex, seriam, indubitatus est dominus. dispensator omnium beneficiorum Ecclesiasticorum deuem pectat illorum plena es libera di Fositio exsua potestat plenitudine. Redoan deapoliis. e. i. n. i. iterum, is . Flaminius Paris de resig. lib. a. n.
mnium vel Ante signanus Archid. c. i. D. I S. o. . ProbMur autetia haec sentetitia, quia saeuitas plene, libere ab solii te de re aliqua, di ponendi in omnem, sumpro libito suo est propria domi iiij dc ab illo inseparabilis. Sed Papa habet omni inodat facultatem disponendi de
beneficiis e tumque bonis, ut constat ex c. M Oa Permure re, p. q. s. cap. proposeu de concessone preb. c. i. de translat. c. inter duectos de fide instru
mentorum.Clem. i. in fine. M lite pendente. c. a. de
pra, ct c. de hs de sepultura ubi dicitur posse Papam in beneficiis, ursi re sua,esse arbitrum
moderatore , prout istos canones extendit Re-doan. q. t. de vis n. t. de fuse tradunt hoc ipsu, evdocent Innoc. c. innotuit. Helec . Cald Clem. i. notas. to Bertiana Emanuel Suar Ripa,
Pinellus apud Plani in lib. s. ae e . o n. iis. Puis cous. c. n. s. et in . StasEleus de iste,
gratia . in princ Rom. conscis Alex cons. r. col.
s. at L asilis , alioquin parum aequus ston
Pontii consi s. lib. i. n. i. denique hanc cile comunem omnium DD. inclem. i. o litependente. testatui Naamelius cons. a. n. S. Bertrad cisi s s. h. . i. Ennanuel uare receptarum sententiorum n. t. siti R. Flam de refig. lib. a. q.
ι . Est ergo Pontifex dominus omnium bonorum quibus Ecclesiastica beneficia fundata sunt; quam esse opinionem communem an
33. s. i. plures recensens, uex Abb Rom. Butr. aliis docet Natta cons sol quare miror qu modo Card. Tuschus v. Papa, rancI. o. n. q. videatur dicere communem sententiam Caninnistarum esse quod Papa non sit dominus. Quarta sententia est dominiunt omnium bo- .norum et Iesmes ccx tum Eccletiasticorum cuiuslibet Ecclesiae adinitam spectant illa bonarita, tu exempli gratia,bona Ecclesiae Mogunti- iiii sint sub dominio Cleri capituli Moeuntini, sic de tingulis ita Leithtr. 1. cap. a. Ab. . Molin trib. I. Oct a.disIm. p. conclus t quam idem tribuunt Adrian in auarto de resu. a. quae incipitis si clariore, tarnis . I. Turre-crem. b. r. cap. ita Pro f. s. o Exinsita Probant, primo quia multi canones passim diciti, li te bona elle sub dominio Ecclesiae, vi cap. I. deii l . t n. in sine. Qui uni inquis, Ecclesia ame Episcopi consecrationem suis cognosci, eiusdem Ecclesia dominio conseruetur. Secundo, quia idem sacri eanones disponunt, clericus vel laeta tus non habens filios vel consanguineos non instituat extraneum haeredem,sed Ecclesiam vi cap. Episcopus. ix quassit. a. ergo supponunt Ecelesirum illorum dominium acquirere Tertio, quia canones etia disponiit ut acyuisita a beneficiario de redit Ecclesiae sint illius Ecclesiae cap. fixum it quast. c. cap. civim in officiu cap. ad- haec de te .im Supponunt ergo Ecclesiam habe-. rem acquirere dominium. Quarto probatur ratione ex origine eorum bonorum nam qui il-. a donarunt, non huic vel illi in particulari, sed toti communitati cuiusque Ecclesiae donarunt.
Quinto, quia quaelibet Respublica ' Vniuersitas ciuilis habent domini uin earum rerum quae ad ipsam ipsiusque statum tu cndum conseruandumquc faciunt. Institui de rerum diuis . uniuersitas cur non ergo cominunitas quaeli-lbet Ecelasiastica Sexto,qui sacri canones talia bona appellant dotem, patrimonium illius Ecclesiae cui sunt alssignata Septimo, quia commi inis sensus hominum talis est, dum omnes dicunt haec , vel talia bona esse Ecclesiae Moguntinae, Romane, Treuirensis Octauo dcni e quia saepissime in sacris constitutioni-biis, immo in Bulla Coenae Domini appellantur castra,ciuitates, oppida Ecclesiae Romanae ergo haec est quae illorum dominium habet vel eigonoinin Eccles intelligitur materialis, hoc non potest vel ipse catus Ecclesiasticoruin hie ergo dominus est. Istae sunt celebriores opiniones de hoc argumento. Videamus iam
quae cui ex illis sit, probabilior praeponendam Ergo
probabilitatem habeat sententia quae asterit be seniamia af neficiarios esse dominos bonorum immobiliti in beneficis et REsPONDEO&Dico jR Mo pri .et' rma opinio quam proxima quaestione retulimus,
qua parte alteri Ponti siccmede dominum bonoriim Romanae Ecclesiae , diu examinabitur: qua parte tacit omnes beta ficiarios etiam do
164쪽
minorum,minus videtur probabilis. Primo, quia communis, constans alioriim omnium lententia est beneficiarios esse vis ructuarios sui beneficis quam docet ex Innoc Speculatore, Panorm Bartoi Bald Salicet Castron retin. Alberim, omnibus aliis Redoanus tota quast. . deos ut EcclesiasticM. Sed natura,sufructi1ari est, si tantam dominus fluctuum , non vero fundi ex quo percipiuntur non ergo beneficiaris sunt domini bonorum immobilium; sed tantum redituum qui ab illis proueniunt. Secundo quia contra apertos canones est id,
si marci iram cap. tr.tteretit nem. de donat Alex.
Ia Parisien Episcopo scribens tum 1 so-pui, inquit is quilubet Prasiuus Achsiarum rerum si pro Mor , ct non dominus . conditionem Ecc si meliorare potest detemorem veroficere non debet quod ipsum habetur ita. qicati. i. cap., .rt quaest et sine exceptione. Hio. cri . t. cap. caselos, de alibi saepius, ut notant Panormit. , Anchar. d. cap.'Mernit em Tertio , quia o- innem potestatem quam Praelati inferiores habent in bona Ecclesiastica a Summo Pontifice acceperunt cita tamen ut eandem, maiorem semper apud se ille rctineat cap. dudum. 1. de praebeia iu6. Nauarr de red quast i monito sci. olor quest. i. mon. 1 . de Pol , t numer s. ergo irrationabiliter asteritur inferiores Praelatos elle dominos, id negando de Pontifice, cum totam potestatem habeat quam illi habent, de adhuc maiorem. Quarto, quia si vere ellent
domini non possem sine aliqua iniuria prohiberi, quinde illis sacerent, quod magis iudicat
sibi totique betaeficio utile elle. li enim Princeps legem conderet qua nullus rei suae dominus unquam possiet de illa pro libito alienando disponere , videretur iniuste facere atrium Ponti sex generali lege iustissime sancit ne ullus beneficiatuis unquam de bonis benefici pro libito alienando disponiit ergo bcneficiarius ill rum dominus non est licet enim in aliquo casu ac respectu alicuius personae , aut aliquorum bonorum posset tale praeceptum iuste aliquando fieri , niuerse tamen id mandare videtur esse contra naturam domini j. Quinto denique quia ex hac vinione sequeretur Summum PG-tificem nonio G sine iniustitia manifesta beneficiarium inuitum de uno beneficio ad aliud transferre licet aequi ualens aut excedens.qiiod hoc non posset patet, quia supremus Princeps non potest line iniuria quemquam inuitum priuare res a quacunque compensatione oblata: nisi id taciat utilitatis publicae cauta vi constat ex facto Achab, vinea Naboth. lib. s. Reg. ista suod vero hoc Papa sine iniustitia possit est probabilis sententia Canonis rure riurisco fuit Innoc cap. dem de re nunc ubi dicit
pol se Papamanere prodibito suo Epicopum
renuntiare Episcopatui promuido tamen illi de boo cambio idem docet Bald eq. ., huc. de p.itrio Are firmando Bitti cap. restitutiis de resign. cmin. cap. sigmuisse. Arestra v. Rom. eoustas S. Abb. d. Vip. nstitutus. Innoc cap. sctim pridem. de renunciauione Nattacotis sor. n.
8. Ramesius ea . Lo qui omnes, alii docentios Ie Papam pro libito beneficiarium qu . libet priuare sine ipsius culpa.dii inmodo de alio pioiuideat. Nec obstat primo quod bona pri- nogeniturae alligat , alit alteri fideicommitto, Iint sub dominio primogeniri alit haeredis , amici tamen non Isbia uni pro libito alienati Ni
non negamus ab eo qui directus, pronius dominus est alicuius rei, posse dominium ibi ius transmitti cum onere pro libito non alienandi, sed dicimus illi qui absolutus dominus est in uniuersiim loquendi, non polle obligationem illam a supremo Principe imponi, nisi aliqua particularis ratio urgeat boni publici, aut certae familiae conseruandae. Cum ergo iustissime legem istam beneficiariis omnibus Potifex imposuerit argumento est esse illum verum dominino beneficiorum et non singulos
Non obstat secundo, si dicatur hane obligationem non alienandi impositam este a primis de absolutis dominis qui talia bona Ecclesiae tradiderunt, primo , quia falsiuin est saltem in pluribus beneficiis talem obligationem impositam et secundae, quia beneficiari omnes non possunt alienare non quia prohibeantur a sundatoribus beneficiorum,sed a sacris canonibus.&ipsoSummo Pontifice stertio denique quia ad summum ex institutione tandatorum haberent beneficiari obligationem personalem inanutenendi semper beneficium in aequiualenti aut meliori staturi, non deteriorandi: non vero tenerentur vlla obligatione reali de rebus sui beneficii pro arbitrio non disponendi vi ningis illi conducere iudicarent. Non obstat tertio , si dicatur omnes beneficiarios in Concit Prouinciali aut Generali co- gregatos volunt a te sibi hanc obligationem imposuille. Nam ex hoe sequeretur beneficiarios non posse alienare tantum vi prohibitionis co-ciliaris itoli Pontifici et quod tamen falsum esse constat ex Extrauag. Ambitiose, Maliis supra notatis.
Nec obstat quarto appellari aliquando haec bona patrimonia beneficiariorum , quia non semper patrimonium significat id quod est sub dominio alicuius proprie loquendou sed id ex
cuius prouentibus sustentatur: sic alicubi dicit D. August sanitatem elle totum patrimonium pauperis; cuius tamen aufer dominus non est, sicut ne membrorum tuorum. Quinto, non valet exemplum de dotes, quia circa Macpotest maritus facere a disponere quod sibi magis placet, modo semper secura sit uxor de illius valore recuperando; quod tamen non P te beneficiarius de bonis beneficia H. Cum ergo dicitur haec bona est dotem , &c intelligitur id sinii litudinari , non vere Sexto non valet ratio od persona certa,&vera sit assignanda si caeterae conditiones desint; Prout deliint in beneficiario, qui licet sit persona certa xvera et non tamen potest dea eis beneficij disponere ut dominus , e tant di, si ru
quae vult Deum, Christum dominos est horum bonorum, quantam probabilitatem ha
beat Rispo Nn Fo&DICO PRIMO, Ru
ctores huius opinionis facilius explicant quomodo Summus Pontifex sit pii rus administrator horum bonorum quod minus assequuntur qui illorum dominium ponunt penes coetum S. comini initatem Ecclesiasticonim non enim dedecet Pontificem ponere dispensatorem, administratorem Christi Domini dedecet tamen plurimum illum facere ministrum Ecclesiae etiam uniuersalis, quia Pontifex Chiisti ministerest,
165쪽
est, sed Ecclesiae Pastor, quem gregi ulla ratione
subiici congruum est, non domino gregis ut bene post alios explicat Anes. Dualius lib. 1. da Summo Pontifice. Dico secvNDO absolute loquendo hanc sententiam improbabili messi primo,quia in hac quaestione non quaerimus dominum uniuersalem horum bonorum , sed particularem. Petri autem ciuistus non sunt tales domini
particii lares, sed uniuersales omnium rerum. Domina enim est terra, O plinetudo eliis., Christus constituti is est a Deo dominus uniuersae creaturae, dicente ipso Data est missi omnu potestas in caelo et in terra, Matth. vlt unde insem re eius idem in humanit Me scriptum est rex re-e v c Dominus dominantium ex quo sic argumentor Christus, homo est dominus omniux norum , , aliarum omnium temporaliumrCrum, ut docent expresseBurgensis, Nicolaus tandis I Iosticiis. Tui recremata, Albertus Pig-hius, Roseniis talis,de quibus infraqm E. T. hoc eodem s. quin de ipse Nauarr. hoc habet
cap. nouit. de iudiciu notabit. 3. iso. eleganter his verbis assieritur a D. Bernardo lib. 3. de evnsideratione.in itio ubi ad Eugenium, Di
positio . inquit, Aper orbem tibi credita est, nonpose se a loquitur de toto mundo, non de Ecclesia
non tuum es de quo Propheta ait. Et erit omni ter
ra parie satius Christus hic est, qui post uinem sibi
venducate iure creationis , O merito redemptionis.
O dono Patru dec est ergo Christus Dominus tam laicorum bonorum , quam Ecclesiastieo-ium sed illud non impedit quin detur quoque verus dominas rerum temporalium ergo nec secundum impediet dominui in terris costitui retum Ecclesiasticarum et irrationabiliter ergo ne(atur quis esse illarum in terris dominus quod earum Christus qui in caelis est dominus sit. Secundo,quia agimus hic de domino ciuili horum bonorum,cum quo nobis commercium si,qui possit conueniri,cum quoio sit agi uitansigi , talis autem non est Deus evCluis usta qu*rum dominium supereminentis rationis est,secum compatiens quodcumque aliud dominium particulares ciuile unde ex hac assertione quod haec bona sint Dei Clitisti non sequitur quin alius sit aut possit essedominus illorum, hunc quaerimus quis sit. Tertio sequitur nullam posse committi iniustitiam propriam circa ista bona contra illorum domi num , quia inter Deum hominem non est propria iustitia, nec iniustitia. Em quo quarto sequitur non posse contrahi ullam obligationem restitutionis faciendae domino horum honorum, it m male administrando quia nullum damni Deo aut Cluisto quod sit resarciendum Dum nee Deo nec Christo quidquam possit auferri. Quinto , quia ex hae ac sertione , quod bona Ecclesi1stica sint Dei Christi . ii Iurisconsulti deduculi Pontificem
esse illorum dominu ,ut Marian. Socin. cons es. n. 33.c 3 . Parasco I. s. vol. Ex multis iuribuq. sicut enim eo ipso quod quid dicitur e Ietestatoris, cid ipsuin pertinere,est quoque tabdominio haei edis quia illius vices refert, dbliam cpraesinat. l. t. s. Inal. f. de pratoria stipulatione Bart. Imola, Castro cum aliis apud
Gome cap. o. n. s. ita quia Pontifex Chri stum repraesentat, unum censetur cum illo.
illius vices absolute reser , co ipso quod quid elle dicitur sub dominio Christi sub dominio
qumue Pontificis esse debet nam non mimis Pontifex Christum repraesentat, quam haeres uniuersilis, absolutus testatorem quare haec setuentia, quod Christus sit dominus,&c a nobis non negatur sed dicimus primo inde sequi Pontificem esse dominum. Secundo Christum non talem esse dominum, qualem hic quaerimus,conspicuum nempe sarciriem, qui per seipsu possit comercia inter homines exercere.
Si dicatur primo peculiari ratione Christum Deum esse dominos talorum bonorii,quam aliorum omnium; quia a fidelibus data illis sint donata. Respondeo primo nihil proprie i quendo posse donari Deo i quia nihil est quod iam ipsius non sit dicente ipso si esuriero, non am tibi, meus est enim orbis terrari inplemtudo eius e unde sicut impossibile est, intelligatut quid esse, non in Dei possessione Vita impossibile est quid vere Deo donari, id est, ita illius
de nouo fieri, ut antea non esset. Secundo idem de Christo Domino dicendum est, ut Deus est consideretur; si vero ut homo , primo non potest illi quidquam donari,cum iam omnia ipsius fiat. Secundo peculiaris illa ratio quod in ipsus honorem haec conferantur, non constituit ipsum proprie dominum ciuilem , qui excludit alium nouum dominum Ratio est,quia ad hoc ut qui sit verus dominus ciuilis,debet esse persona politica quae vitam nobiscum ciuilem societatemque mutuam cum aliis exercere possit Dominium enim ciuile ad vitam socialem quae consistit in mutuo commercio da . di&aecipiendi natura sua est ordinatum et sed
Christus non est iam huiusmodi persona, ut per se patetri nee est in ullo statu, possit iam ad
hanc conditionem peruenire non est ergo do minus de quo quaerimus ; quia cum iam defunctis ciuile commercium interclusum est,ut constat ex Arist. r. Ethico non est ergo dominus de quo quaerimus.
Non obstat quod in illius honorem haec bona expendenda sint, aut ipsius intuitu sint a fidelibus donata nam haec ratio coiistituit dominum, si persona cap xx dominis sit, taliae conditiones adsint, lilioquin iam pridem mortui, possent vere dici domini ciuiles alicuius res si illa in eius honorem impenderetur. Non obstat secundo, bona hae dici Dei, Christi, quia nullius alterius sunt in terris nain hine fieret esse bona haec sine domino, ac Prominde posse occupari quidquid enim solum Deum Dominum habet,eo ipso potest ab homine priuato dominio occupari.
Non obstat tertio, si dicatur prohiberi illo .rum occupationem nam quaero a quo id prohibeatur,non a Deo christo tantum enim isti prohibent occupari bona illis consecrata, quod etiam vetat lumen naturale; si ab hominibus.
quo iure id prohibent i si nullati ergo male prohibent si aliquo ergo iam eo ipso bona illa
ipsorum iurio domini subiecta sunt. Bene ergo quoad hoc Lessius e Vasque lac cit obseruant qui faciunt Deum e Christum dominos horum bonorum vel non satisfacere quaerentibus particularem, ciuilem domi minari volcerte confundere veram rationem dyminij ciui-Jisci particularis si enim haec bona dicuntur nullius esse in tetris, nulla ratio est eiu quid fquam dic imus esse alto ius. Non obstri quarto , res sacras diei in nullius esse potestate q Lun rationein valide urget a
166쪽
uati sertim de s ,- i. nam respondeo is . res sacras qua tales proprie sunt per consectat trane in Huic formaliter acreptas, non est sub
vilius dominio ciuili , ilia ut tales non posisunt in promiscuo usus allum i dominium autem civile consistit in facultate, tendi re in tales usus. Quare res isto modo sacrae tantum subsunt curae de administrationi illorum, quorum est procuratio sacrorum ma res sacrae materialiter , aut alia ratione quam per consecrationem sine dubio sitiit sub dominio vel Ecclesiae vel ipsius Pastoris' talia autem sunt praedia, bona immobilia Ecclesiastica, exquibiis reditus percipiunturri iura vero ci-irilia , quando dicunt res sacras esse in nul- tuis potecate, de rebus sacris primo modo in-
mnium nici penes Ecclesiam Sc communitatem , quam P Lecu probabiliter id asseratur.
ponere hoc dominium t uniuerse de absolute loquendos penes coetum Ecclesiasticum cuiussi, Ecclesiae particularis improbabile est. Primo , quia sequitur in multis Eccle- si hoc dominium iustra esse nam nullum omnino usum illius habenturi sunt quibus semper de Pastore a Sede Apostolica prouidetur , lites enim non post in alienare bo na ipsa non locare, non quidquam aliud facere , non capere ullos fructus qui omnes cedunt prouiso beneficiario , non prouid
te aut eligere ipsum titularem in quo ergo eonsistit so dominium' iura enim non agnoscunt ulla bona quorum suffructus sit perpetuo apud aliquem futurus et apud alium vero proprietas , quia id frustr esset. Secundo, quia hinc omnia incommoda sequuntur qiis supra deduximus contra dominium beneficiariorum nam eodem modo videretur
singulis Eeelesiis fiet iniuria , fi priuarentur perpetuo facultate disponendi de bonis illis
quorum dominae antri nec unquam possent
ullos fluctus ex illis pereipere. Tertio , quia liberum esset Capitulis, incoetibus Ecclesia meis imponere pensiones beneficiariis quos
eligunt aut hi non permitterentur , non sine iniustitia fieret cur enim quod suum est non possint alteri conserre cum ea conditionentiasti magis probanta Quarto quod hinc sequitur quod non possit ilignati ratio cur solus Pontifex possit inponere pensiones, aut ali non nisi de ipsus consensu. Quinto, quia non sine iniustitia polEt Episcopatus uniri,
diuidita restringi, extingui non consentientibus Ecclesiasticis nam quod melim est, mihi aufert me inuito sine culpa non potest. t. finali. f. de pacliae. I. si post mortem. Dal. f. de bon posse oont. b. t. sicuti C. de o3-nibu c oblig uiombut at Summus Pontifex pro libito suo potest haec omnia facere etiam inuitis Capitulis Si Collegi ista ut colligitur ex cap. proposui de concisioue praeben D.
to denique , quia monstrum est in lire ut purus dispensator de administrato ptu auctoritatis habeat in bona quae administrat, quam absolutus , directus, proximus domi ni is , si hic sui compos sit , de plena ratione utatur ut coetus Ecclesiastici. Cum ergo Ore. Filitari Tom. s.
Summus Potiti sex plus possit circa bona omnium Ecclesiatum , quam coeriis de Collegium cuiuslibc illarum , absurdum est administratotem facere Pontificentri dominum
vero coetum, Collegium ipsum. Dixi hoc absolute , .uniuerse loqtiendo intelligendum , quia possunt elle multi coetus Ecclesiastici iam regulares quam saeculares suorum bonorum dominita, de facto tales multi sunt ex tacita, vel expressa concessione Summi
P tificis. Dico secvMDo, ponere dominium
directum horum bonorum in Ecclesia uniuersali , minus improbabile est et adhuc tamen aliquam improbabilitatem habet quod si minus improbabile quam praecedens constat, quia multa absurda ibi deducta hic non sequii ritur. Quod adhuc improbabile si probatur hac unicariatione , quia nulla potestas ad exteriorein administrationem spectans concedenda est in tota Eccles uniuersali, quae eadem, maior non sit admittenda in summo illius capite de Pastor, quod docet Antonius Cordub lib. q. de potest Papa, i est.
i. d. tam certum est quam concilii nnb-
niuersale non esse supra Papam, suseque traditu a Bellarm. lib. duobus de Summo Ponti iisce. Ergo quidquid potest Ecclesia, ni itersilis circa bona Ecclesiastica adininistrandari totum illud de amplius potest Pontifex, acar inde si ex illa potentia , Ecclesia uniuerialis domina constituitur , multo magis dicendus est dominus Summus Pontifex , ut patito post explicabitur. Confirmatur , quia totum id quod potest, valet quaelibet communitas quae statu regitur persecte Monarchico ,
multo magis residet penes ipsum caput quam
penes communitatem , ut demonstrat Bellar. lib. i. de Rom. Pont Sandei us libr. l. de Monariseus Ecclesiastica, Caietan opus. A potestat Papae. Sed coetus Ecclesiasticus est perfecte Monarchicus, ut iidem docet, ergo quod potestatis est in communitate Ecclesiastica idem, nullato persectius erit in ipso capite .consequenter incongruenter negatur dominium in Pontifice si ponitur in communitateri cum
totum quod in ipsa est,in hoc persectius sit. Non obstat primo quod passim sacri canones dicant hae bona esse Ecclesiae , ut constat
ex toto tir de reb Ecclesiis alien vel non alien item extit de rer permutatione. Ae ex alio de his quae
stant a Pratato sine consensu Capituli. Nam respondeo primo in sacris litteris in canonibus cum nomen Ecclesiae usurpatur non excludi ipsius Pastorem, sed principalius includi di immo requentius nomine Ecelesiae intelligi ipsius R,
Aorem non Congregationenuvi eum Christus praecipit dentinctandum Ecclesiae,qui correptus non emendatur vi bene explicat Bellar libr. a. de Rom. Pont. Secundo respondeo , dupliciter quid dici alteritis uno modo tanquam domini proprie dicti alio modo cui ornando separando, sustentando attribuitur. hoc secundo modo dicuntur bona Ecclesiae , ex illa acqistri: per hoc autem non eo ipso compleri rationem domini j. Constat primo, quia multa dicuntur esse fabricae altaris inieci sae materialis , quae non sunt capacia dominil cum sint inanimata Secundo, quia multa discuntii esse pauperium, qui in communi capaces domini non sint. qii enim dominus est.
167쪽
- Tract. XLIV. Decialienatione remm milesiacticarum.
.ebet esse vel persona vera, vel ficta: vera, ut quilibet homo lingulaeristi ficta, ut collegium, vel quaelibet uniuersitasti pauperes autem in
cominu ni nec sunt persona vera , ut per se patet, nec ficta, quia haec constat ex certo indet. rminato coetu, ut bene obseruat Sanniento p. i. naemer. s. a ueZ cap. t. s. i. dub. t. de
Paupei es autein in communi sunt com-ncertara quare quod illorum esse di- religios
ad hoc ipsurn probandum asser Castro cem d. xi e vers. hi prasippositu quem ibi adducit Zasius facient ad idem allata a Paris consu. 8a.
Hlum. d. mer. . ubi ex pluribus probat Papamelle dominum beneficiorum, pollique de illis ad libitum disponere quod tamen quate
citur, non potest esse illorum tanquam pro nus si intelligendum infra patebit. prium doininium habentium , sed tariquam quibus tribui debeat, dispenseri ut bene ex Caid haliis obseruat Redoan si . i. Os A
Non obstat secundo quod hic possit opponi
Ecclesi1m particularem eis determinatum coetum, ac proinde nullam esse rationem , cur
quod dicitur elisi illius , non intelligatur ab illa cum doinini possideri nam responde, si nomine coetus intelligitur Congregatio habens Pastorem, eo ipso quod quid dicitur esle illius Congregationis , intelligitur eis Pastoris tanquam domini, vel tanquam supremi Administratoris, quia quod dicitur esse gregis , intelligit ut eo ipso etsi sub dominio domini, vel
Pastoris gregis:gregis autem non ut domini, sed vi eius in cuius utilitatem est impcndendum.
obiicies primo videri nos contraritimia cuisse supra tradi. c. quast a. Respondeo primo , diximus ibi Pontificem non post diei absolute dominum beneficiorum, quatenus haec continent etiam ollicia pili tualia horum cnim Pontifex dominus non est. Secundo ibi docuimus quid ellet probabile hic non negamus illud esse probabile sed decidii nus quid nobis videatur probabilius obiicies smindo Theologos contra hanc sententiam est qui adducit ni pro se D. Thom. 2. X. quast icio. art. T. ad T. Respondeo quoad Theologos alios , plures elle qui Papam dicunt dominum in Vasque , ut vidimus , constituit illum dominum bonorum immobilium Ecclesiae Romanae Licet ergo Caiet. I. t. ad illum locum D. Thomae, alii hoc negont, opponimus illis multitudinem omnium aliorum ad qliod dum de opinione quae dominium statuit pencs tamen obseruandum dominum aliter aliquandominiam os o ntificem.' penes P. - REspo Mogo, hanc aliis probabiliorem videri, ae propterea absolute dicendum, Summmuin Pontificem dominum est bonorum om- nium iminobilium Ecclesiasticorum. Dico ab- salute loquendo, qui, tacta aliqua sepoositione ex concessione ipsius Pontificis tacita vel expressa possunt et se multi coetus Ecclesiastici tam Legulares, quam saeculares proximi, directi
domini suo tum bonorum. Probatur autem conclusio, quia absolute loquendo nulla persona in terris, siue veram particulatis , sue ficta, ut communitas quaelibet, eccius uniuersalis
plus potestatis habet in otia Ecclesiastica, quam Ponti se ipse sed ille semper longe plus potest ergo vel nullus dominus dicendus
est in terris horam bonorum , vel Summus Pontifex dicendus est quod confirmatur secundo per locum a definitione ad definitum. nam sacri canones Summo Pontifici concedunt liberam . plenam , absolutam facultatem
disponendi de istis bonis, sed haec est definitio dominis, aut illi qui ualens; ergo concedunt illi dominium Ande Clement. i. vi lite Pendente. salvi tamen inquit, in praemissi omnibus Romani o uti icti Othiate: a quem Ecclesia-
etarum Ecclesia licorum plena ct liberata Iesu, ex
sua potestatis plenitu ine noscit, pertinere. oinitio alia loca quae asser Arctii diaconus tro de heresi Persic qui. tanta cum liis quae habet Re-doan qua '. l. despoliis, poli immer as quibus constat inmmodam porcitatem in beneficialii, is Summo Pontificia sacris canonibus tribui. Tertio conficinatur auctoritate eorum, qui parum aequi alioquin sunt in Romanum Pontificem de tamen docent apud illum, non apud Ecclesiam aliquam dominium est rei uin Ecclesiam earum , ut Zasius conpl. t 6 in i mimer. ii ubi lianc conclusionem docet ex Innocent. in cap. eum super de causa possessionis, O propraetaria glos Butrio,&aliis in cap. ransiit: tu dedo accipi a Iurisconsultis, Canoninis , alitera Theologis illi enim dominum eII volunt quicumque rem ita tenet, ut nullus illo plus circa eam iure disponere possit: at Theologis dominus tantum est quidere potest pro libito suo in omnes usus sine cuiusquam iniuria dic ponere quare Theologis haeres dominus non est fideicommissi, sed potius, Afructuarius qui
tamen Iurisconsultis verus dominiis est licet post mortem fideicomini satina restituere teneatur qui ergo negant Pontificem esse dominii m. non tribuunt illi minorem facultatem , quam liaeredi fideicommittario, sed longe maiorem. quare ab iis qui dominum constituunt, non in reipsa differuiit , sed in inodo loquendi. Quo- ad D. Thomam eo loco nihil habet contra nos. dicit enim Pontificem non esse domin uni sed dispensatorem rerum Ecclesiasticarii. Per res autem Ecclesiasticas intelligit etiam sacras, spirituales, olficia quaecumque Ecclesiastica, ut patet ipsum legenti. erat enim argumentum ad
quod respondet huiusmodi Papa non potest
committere simoniam secundum quosdam potest autem vendere vel emere res spirituales; ergo simonia non consistit in harum rerum venditione. Respondet polle Papam incurrere simoiuam si vendat res spirituales 3ksubdit rationem cauta res Ecclesiae non sint eius ut domini; sed ut Asspensatoris per quod patet D. Thom nomine rerum Ecclesiae intelligere etiam res spirituales, Sacramenta collicia pure Ecclesiastica
obiicies tertio cum Nauarr. 1 de spoliis, num a Pontificem non iisse dominum,quia dominus potest rem suam alienare, oro libito suci in omnes usus expendere, ubi superioris p xcepto non impeditur; sed Pontifex non habet in terris superiorem.Extra de elec ...innotuit.
e. si P.* o .dili ergo vel dicendu est,id esse dominude omnia polle pro libito alienare absque hocquod cuiquam faciat initiriam quod tamen non conceditur. Respodeo quolibet esse rei suae
168쪽
pto libito moderatorem senis ubi obligat praeceptui superioris, aut exprcita vel tacita conditio apposita, acceptata , cum rei dominium transfertur. Pontifex non habet superiorem qui sibi legem imponat, sed habet quiseeum contrahat, de condiciones apponat in contrahendo , quibus ex astitia tenet ut eo iplo quod illas acceptac. Obiicies quarto ex eodem Nauarro fidem. verum de absolutum dominum alicuius rei possse eam alienare dc donare , mea pro libito uti. I. sed etsi S consuluit. f. de petitione ha-
reditatu . I. in re mandata C. de mandato Ergo si Pontifex non potest pro libito alienando disponere, dominus non est. Respondeo, aliud ei est verum dominum , aliud verum&absolutum verus dominus est penes quem rci proprietas, commoditas est. Absolutus vero qui ita rem possidet, nulla conditione circa illam aut ex praecepto, aut ex conmuentione obligetur. Verus dominus potest eo
se licet non absolutus qui cum tali obligatione possideat divi patet in eo qui habet bona oppignerata , vel hypothecata , de in haerede
fideicommiliarii, qui licet absolutus dominus non sit, quia fideicommilia tenetur restituere , nec potest alienareri verus tamen dominus est ut cousta l. deductum. s. vhimo. . ad Trebellianum. s. quidam s. si quis de hoc genus dominis in Summo Potui hcc est admittendumn vel certe negandam contra omnia iura Reges , primogenitos, fidei commissarios de quicumque habent bona sua ex aliquo contraetii obligata, siue ad temptis, siue in perpetuum, non esse vero dominos , quia non sunt absoluti ab omni obligatione quod est iura omnia de vocabula confundere.
obiicies quinto, qui donant Ecclesiae , nihil de Pontifice ipso cogitant f immo potius
contrarium. Ergo per eorum donationem
Pontifici non acquiritur. Respondeo, nullus potest facere ut leges sue naturales, siue gentium in dispositionibus suis locum non habeant. l. nemo frae legatu . quemadmodum ergo qui donat seruo , non potest facere ut donatum ita ciuili pollectione loquamurynon sit domini, Aut donat monacho ut donatum non sit monastcri sita qui donat gregi,eo ipso donat pastori , de propterea quicumque donant Ecclesiae, Christo reo ipso donant Ecclesiae pastoriae vicario Christi, quia dominium ciuile nullum de nouo Christis aequitit, nisi per eum qui vices ipsus gerit in tetris. Sed videamus iam quae bona immobilia possit aut non possit Pontifex alienare.
De prohibitione alienandi resecta Summi Pontificae an hic es quatenus resectu Porum bonoram ille teneatur. S. 2.
Pontifex teneatur ex prohibitione sacrorum canonum non alienare Ratio dubitandi est ex cap. non liceat P a. o. qua tio. x ubi Symmachus Papa Non liceat . inquit, Papa praditim Ecclesia alienare aliquo modo pro I necessiuate, ee. Sed dicendum est nulla prohibitione quae veniat ex sacris canonibus Sum mum Pontificem obligari ad non alicuandum.
res est tam certa, qu m Papam esse.Summum Monarcham de Principem, qui nullius aucto-ctoritati lubiiciatur in terris. qtio est certinsimum .habetur cap. cuncta per mundum p. qua l. 3. Probatur autem euidenti ratione. nam canoris spraecise considerati vim suam obligatoriam habent, vel a Papa , vel a Concilio si a Papa non possunt Papam ligare , quia
par in parem non habet potestatem cap. innotuit de Aret. I. penuit. F. de arbur l. ille a quo. intempestiuam. F. ad Trebelliam. m. si a Concilio , multo minus id pollunt nam Concilium sine Papa,Papae subiicitur cuin Papa habulo confirmatum maiorem auctoritatem non
habet quam Papa unde nec alium Papam potest obligare. Non obstat primo quod unus Pontifex teneatur credere id quod alius de finit ut de fide credendum, quia id non est quod unus Pontifex habeat in alium potestatem , sed quod Spiritus sanctus qui per unum Pontificem credenda definit, omnes obligat ad illa credenda itaque non est id unum Pontificem subiici alterius auctoritati in praecipiendo sed alterius in . fallibilitatis in rebus fidei decidendis quare in hoc casu non unus Pontifex xlteri subiicitur; sed omnes Spiritu sancto, qui per assistentiam infallibilitatis semper credenda dc finit cum quid ab illis ex cathedra definitur. Non obstat secundo canon adductus , Non liceat Papa Prim , quia probabilissimum est Papae vocabulum pro aliis omnibus Episcopis
accipi, quin pro Romano Pontifice. Secundo, quia si etiam pro isto accipi.itur, non loquitur praeceptiue, sed tantum declMatiue aliud est autem obligate, aliud declarare obligationem aliquam iam inesse quae autem de qualis haec obligatio sit, quam Papae canon non imponit, sed impositam declarat, deinceps ex plicabitur.
Non obstat tertio quod Papa potest aliquid
Ecclesiae donare, Ac rei a se donatae obligationem imponere, ut non alientis r. quia tunc
Papa successit obligabitur non ex vi canonis, ut vim legis continetri sed ut contractus est cum succe libre conditionem eo ipso acceptante, quod rei a praecessure telictae possessionem capit sponte enim quid acceptans , in onera illi imposita consentire censetur. Et fortallec non ille non liceas . sic est interpretandus, ut Symmachus in illo docuerit obligationem realem bonorum Ecclesiae a prim is dominis illis imposiam bel a praedecessbribus Ponti-fieibus squi cum ea possiderent ut absoluti domini, ac proinde possent pro libito alienare;
maluerunt ea vinculo astringere ne distrahi possent de ex hoc numero fuit Symmachus. nam si ille absolutus dominus erat bonorum Ecclesae poterat illa alienare pro libito quacumqtie conditione apposita de si hoc in alios, cur non in successiore 3 si enim laicus absoluistus dominiis potest cui hoc onere rem suam Ecclesiae tradere de oblig1re Pontificem, cur non possit Pontifex idem facere respectu aliorum Pontificum de re cuius dominus abhii tus est 3 si vero Summachus absolutus dominus non erat, obligationem quam ipse habebat circa illa bona , succellaribus intimauit quare canon ille non liceat, summos Pontifices non respicit nisi illis declarando obligationem non alienredi vel a primis dominis N a conna
169쪽
i mict. XLIV. Deci enatione rerum Ecclesialac
eontractam vel a Symnricho, dominus ipse erat, rebus Ecclesiasticis impositam semper hanc explicationem illa tolluntur quae contra hune canonem a glossi, aliis afferuntur , c expendit Paulus de Castro confiiI. i . nu
Ee PM quatenus Summus Pontifex ex lege naturalite-- neat ut te Ecclesiae non alienare. RasPore ullo Nauarrum ecthlis. . multa circa me quaestionem docere, quae maiori aliqua indigent perpensione. Ptimui enim absolute dicit ex lege naturali Papam de iustitia teneri non alienare bona immobili Ecclesiae sine causa. Secundo docet alienatido sine causa peccare peccato furti Tertio teneri ad restitutionem. Quarto, illum in quem talia bona sunt alienata non tolli ea tuta conscientia retinere. QuJnto, an causam quam debet habere Pontifex a- lienando non praesumendam esse , sed probandam ita s. 1. numere. h. cxto dicit cum
quid sine iusta eausa Papa in laicum alienat, invalide, iniuste alienare ex quo Septimo, fit dominium non transferri. Octauo docet cum Papa quid aliena ab una Eccles in aliam sine cautia peccare peccato iniustitiae diva-lcre tamen alienationem. Noli dicit cum
sine causa aiiset beneficium ab uno intradit alteri . valere item transsationem , esse tamen iniustam. Decimo dicit cum Ponti sex aliquid sine rationabili causa alienat . semper contra iastitiain alienare ex quibus aliqua sunt falsa, aliqua dubia, obscure explicata, ideo accuratius discutienda quod in sequentibus quaestionibus exequemur. Interim ad quaestionem Propositam
mum Pontificem lege naturali ex triplicita pite id non alienandum teneri Primo ex deditio rectae rationis. Secundo ex debito iustitiae. Tertio ex debito religionis ex primo capite tenetur , non absolute ad non alienandum csed ad irrationabiliter non alienandum.&hoc ex generali obligatione , quam habent omnes homines nihil contra rationem rectam operandi qua Summus Pontifex tanto irrugis quam ali omnes tenetur, quantum supponitur ipse aliis omnibus ratione praecellere , plura a Deo accepit, quia cum crescunt dona, rationes etiam crescunt donoriim , ab eo
plus exigitur qui plus accepit Gregor Papa
homi so in Gang. Ex secundo capite ad idem lege naturali tenetur , quia nitiquisque hac
lege ad id astringitiit, ad quod ex iustitia obligatur licet enlinioniinitis obligatio naturalis sit ex iustitia proprie dicta binnis ainen obligatio ex iustitia est etiam naturalis 3uia lex naturalis ea seruati iubet, ad quae quisque
ex iustitia tenet tu . . Thomas t. a. Oct.
anis. i. Ol. i. g. de pactu cap. t. de probationi liii l. Sed Summus Pontifex ex iustitia ad
quaedam non alienanda tenetuita ut paulo post explicabitur Tertio loco ad idem tenetur ex debito religionis ratione iii ramentiri quo se
ipse sponte obligauit ad quaedam non alienanda si enim pacta quaecumque cum hominibus eonventa lege narurali seriranda sunt; quanto magis quae cum Deo fiunt,aut teste Deo,exea-
dein lege debent custodiri. ERO ergo TERTIO , ex quom g.
ruplici capite teneatur Summ Pontifex de tu omissastitia non alienare tu, bon-REsPONDEo ex triplici Primo ratione officij. Secundo pacti tacite vel via , T expresse initi cum iis qui bona sua Ecclesiae tradiderunt. Tertio ratione similis pacti cum iis quibus Pontifex bona Ecclesiastica con
QMd ista tria capita obligent ex iustitia, per se constat primum enim obligatio quae est ex officiosi dubium non est quin sit ex iustitia. nam ratione offici quod quis gerit ad duo genera personarum obligatur. Primo ad eos vel eum qui officium instituerunt; scimpe exer-eendum, ab illis est institutiim Secundo ad eos in quorum utilitatem est institutum unde ossietum quodlibet ad alterum obligat, nempe ad terminum, principium illius termini illi sunt quibus iuuandis, quorum comm dis procurandis officitu illud impenditur. principium autem officii siue causa efficiens est ipsius institutor, auctor unde fit quemcumque qui officium aliquod gerit, eoapta obligari ad institutorem offici , d ad illos pro quibus iuuandis est institutum quod fitam auctor officii , qui ij pro quibus impenditiir sunt eiusmodi ut inter illos, eunt qui officium gerit possit interuenire aequalitas vel imequalitas cum mutua damni illatione, compensatione, sine dubio talis obligatio ossici erit ex iustitia propriissime di-
est ex utroque capite , tam ni imirum ex parte institutoris offici , quam eorum pro quibus est institutumri, quia officium omne civile hanc obligationem ex hoc duplici eapite continet, erga alteros cum quibus potest ab officium gerente fieri aequalitas , vel inaequalisas inde est quod omnis obligatio ex officio sit etiam ex iustitia proprie dicta.
quod secundo confirmatur , quia omnis obligatio ad alterum vel est ex charitate, vel ex iustitia ' hae vel proprie accepta, ut inter eos inter quos potest eis aequalitas, vel potestativari qualis est obligatio ex religi ne obedientia de aliis virtutibus iustitiae annexis, de quibus D. Thomas a. t. qmsi s 8.
go. Sed obligatio ex officio non est ex
charitate, quia haec prouenit ex coniunctio 'ne aliqua naturalita inter eos qui mutuo ex charitate obligantur obligatio autem ex o fici non est ex coniunctione naturali, cum officium non sit quid naturale, nec inditum a natura , aut ab illa proueniens erit ergo ex iustitiari, haec cum non ex iustitia potestatiua, qualis est religio , obedientia, gratitudo . liberalitas erit ex iustiti autopriissime dictari quod tertio confirmatur , quia obligatio inter eos , inter quos potest esse
aequalitas ratione aequalitatis alicuius faciendae , est ex iustitia propriissime dicta. D.
Thomas,tME. arrie. i. talis est obligatio ex officio est igitur ex iustitia proprii sine dicta. Quod vero obligatio ex secundo capite . nempe ex pacto tacitori vc express eum illisinii stia bona Ecclesiae tradiderunt sit etiam ex iustitia , probatur, quia dubium non est, numquemque rei suae carenui posse illam cum conditionibus transferre quae sibi magis placuerint . . sed si consuluit. F. de petitione hereditates. t. in
170쪽
Lia re mandata C. de mand quae conditiones eo ipso quod explesse vel tacite acceptantur ab eo qui rem transsatam accipit obligant ex iustitia proprie dicta , ex qua pacta tacite vel expresse conuent seruanda sunt .F. de pactu.=gis e . oblig. ex quo denique Tertium caput constat esse quoque ex iustitia jam sicut qui recipit aliquid cum conditione apposita a donante tradente, pacto erga illum ex iustitia obligatur ita qui dat aliis quid eo ipso eraa acceptantem obligatur.qui ergo bona alicui fruenda in titulum aliquem concedit, eo ipse tacito quodam pacto obligatur ad ea quae talis tituli propria lunt illi seruanda.patet et go obligationem quae est ex hoc triplici capite esse ex iustitia proprie dicta Iam vero triplex hoc caput obligationis in Pontifice ei leres pectu alienationis non faciendae constat.Priamum ex officio ad hoc obligatur, quia bona Ecclesiastica quae possidet licet, dominus pocsideat, non tamen absolute, personaliter pocsidet, titulo nimirum qui per nam sequatur, sed ratione offici qua Pontifex estu quare cum dominus, sed limitatus sit, non poterit ultra id in rebus Ecclesiasticis quid facere quod sibi per ossicium Pontificatus circumscribitur, qui est illi titulus possidendi. Quod autem ratione alicuius tituli possidetur , debet a possessbre ex iustitia ita tractari, ut imminutum quantum fieri potest ad alios transmittatur qui sunt in eodem titulo successuri sed alienatio, si non omnis , saltem aliqua est imminutiva posse sionis iniuscumque, siue rei quae possidetur: ergo qui rem aliquam possidet ad quam non imminuendam ratione officii tenetur, obligatur etiam ex eodem officio ad illa non alienanda, saltem eo genere alienationis quae sit damnosa, imminutiva possessionis ergo Summus Pontifex et Dominus Ecclesiasticorum bonorum , quia tamen non absolutus est , sed limitatus, quae possidet ratione ossicis, tenetur exossiet non alienxie saltem illa diminuendo est ergo in Pontifice prima obligatio non alienandi ex officio sed est etiam secunda ex pacto eum iis qui dominium transtulerunt fideles enim qui tua bona Christo consecrarunt omnes ferme si de ptetiosis, immobilibus loquamur cum tacito pacto: conditione Ecclesiae tradi. derunt eo ipso quod in certum usum donarunt .reliquerunt insic donata, relicta ab Eeclesia sunt accepta, ad quam eorum voluntatem seruandam Pontifex ex iustitia tenetur, cui ex tacito p cto teneatur. I. i. O l. lega M. f. de admini I. rerum ad ciuit pere. Usus autem in quem bona haec tradiderunt, duplex suit. Primus, ut ex illis Ecclesiae dotarentur unde possient ornari, refici, aedificari inc Se- eundus , ut beneficia instituerentur quod virumque tacitam conditionem inuoluit taliter donata telicta damnose non alien vidi ten tur ergo Pontifex illa ex hoc capite non alie
Tmium denique caput etiam ad Summum Pontificem spectat quia beneficia Ecclesiastica quae ipse confert, vel alii auctoritate ipsus
omnia titulo aliquo conseruntur es ipso; ergo tacito quodam pacto tenetur eos in benefi- eici ecillato ita nonutenere ut titulus requirit in quem sunt collata. His positis quae necessario erant praemittenda, sequentia intellige-
Qv AERO QUARTO , ad quam alienationein non faciendam Pontifex ex iustitia te
Rrs PONDE , alienationem posse ex triplici capite distingui. Primo ratione termini in quem res alienata transfertur. Secundo ratione termini a quo alienando ut Canonistae loquuntur dii meinbiatur. Tertio ratione formae ipsius alienationis ratione termini ad quem alia alienatio est in Ecclesiasticov. alia in laicos ratione et ni a quo, aliauite vi quid a Pontificatu ipso alienando separatur, alia cum quid ad Ecclesia Romana, alia
cum a particularibus Ecclesiis ratione vero forme modi alienationis , alia est mere priuatiua, alia compensatim priuatiua,cum nini loco rei alienatae reponitur, di duplex est, alia liberalis, quae dicitur donatio ad quam reduci. tur omnis alienatio gratuita , quae dicitur heri titulo lucrativo ex parte recipientis talia
prodiga, quae dicitur largitio, dissipatio iis
est omnis alienatio damnosa dispendiosa 1-lienanti compensativa vero alienatio est inquiquid aequivalens recipitur loco rei alienata, propitie dicitur fieri titulo oneroso ex parte eius in quem alienaturri qualis est venuitio permutatio, transactio, &c. His positis quae
fultus aBD exponuntur totovit e rebus Eccles illen. dctit. A donMionibus . ubi Abb., Anchar. ad quaestionem o Dico Summus Pontifex non tenetur ex iustitia, absolute loquendo non alienare compensatiue bona immobilia Ecclesiarum ex quo fit ipsum sine ulla iniustitia possise illa vendere , permutare, aut aliter contractu oneroso alienare. Dixi non teneri ex iustitia, quia an teneatur ex religione ratione iuramenti, alia quaestio est , de quas seq. Dixi -- soliui Ioauenda . quia potest esse ut respectu aliquarum rerum teneatur ex tacito pacto cuni illis qui tales res Ecclesiae tradiderunt cuiusmodi sunt quae a primis dominis relicta sunt cum expressa conditione, ut semper in Ecclesia retineantur, junquam alienentur , siue in laicos , siue in alias Ecclesias quo dempto absolute loquendo non teneri Summum Pontificetne iustitia compensatiue contractu oneroso non alienare, probatur primo, qui adiuramus Pontifex absolute loquendo tantum ex iustitia tenetur ad id deterius non reddendum quod possidet titulo Pontificatus ex iustitia enim ut Pontifex est ad nullam aliam aequalitatem faciendam circa ista bona tenetur,quam ad ea conseruanda in eo statu quo accepit, vel si laesa tua vel aliorum culpa aut alia occasione sunt, reparanda ergo ex iustitia praecis circa ista bona ad nihil ut Pontifex est tenetur,nisi ad illa non in iis minuenda, aut si alicuius iniuria imminuta sunt reparanda quod fit vel in eadem conditione ipla seruando, si nihil in iis laesumst vel siquidsuetit imminutum inibi debitam reponendo. Sed per alienationem compensativam conditio bonorum Ecclesiasticorum deterior non fit,cum semper in aequivalenti aestimatione seruentur ereo ad istam alienationem non faciendam Pontifex ex iustitia non obligatur. Secundo, quia supremus Princeps qui aliquid non absolute, sed titulo principatus possidet, tenetur tantum ex iustitia bona principatus notabiliter non im