장음표시 사용
61쪽
OOs Cum resembis GPutari contingat λ mimvero nisi translationem vestram omnpotens arbiter amr et, nisi sanctus Benedictus mincvs monachorum Consentiae , nulla oos divensatio excusato traflatio vestra debitum sinem nou remisit, et idcirco inexcusabilis erit. Conscentias vestras interrogates, et qua intentione ab ordine re-Crasistis, Remendite. Si amore Dei, si desiderio Patria es olestis, si Proρter salutem animarum, si ob Profectum virtutum, et statum vitae sanctioris habitum extastis,
amrohabit Deus factum, quod fecistis: sed omnibus his
intentio oestra suit contraria, idcirco translatis ab ordinis morito censetur a voluntate Dei aliena, nam ut sina ge viseretis, abiecistis habitum; sine obedientia, sine humilitate, sine mi ertate viseere Die intentio vestra. Non est timor Dei ante oculos oestros: de ammarum salutes nihil cogitatis, de mita aeterna niihil sultis, in
sola νο&ρtate carnis ambulare concuPiscitis: omnes Cau-Sae, et rationes, quas in sumticasione narrastis, con
Gae, et salsae sunt. Quomodo dimensatio legit a stiGQuomodo excusabit vos summi ponti is auctoritas, quam mendacio, statiae et dolo, et i Ortunis Precibus circum enim non timuistis p Hactenus Trithemius. Ex dictis clarissime patet, quid respondendum sit eis, qui legitimis iactant de causis, ac insuper apostolica facultate munitos monasterii septa reliquisse. Etenim velivos impulit aliqua vera peculiaris necessitas, Sive Pu blica utilitas, et hocce in casu obtenta dispensatio erit valida, et sit bene eis; vel defuit praedicta necessitas, et utilitas, et tunc audacter dico, dispentiationis diploma ad nihil valere. Nihilominus, ut veritas de se luculenti sima magis, magisque elucos dat, non Pigeat hac super
62쪽
de re plenior in habere sermonem .Edisserant ergb, qua nam fuerint liiij iis modi causae, et illico plures, et varias exacervabunt. Alter infirmam Valetudinem, alter parentum inopiam, alter injustam, quam patitur inter sodales, Persecutionem, alter boni im ecclesiae, cui inservit, alia ter maius bonum sui ipsius, qui minus sorsan considorate hisce vinculis sese obstrinxit, alter disicultatem Dialleveni rursus se claustralibus legibus subjicionili, alter aetatem jam senio appropinquantem, alter donique aliquas alias caresas sive animae , sive coin oris in nredimii adducet, quae tamen ad supradictas Ροtcrunt sacillimo revocari. Abs re non erit singulas per tot distinctos para aphos ad trutinam reVOCar .
QVlD DE INFIRMA VALETUDINE. Ac Primo, quos adversa premit valetudo, itu mihi perstringere placet. Quae ipsi patiuntur incommoda , vel sunt levia, vel sunt gravia r morbi, a quibus afflictantur sive Parum, sive valde molesti sunt; non enim hic 'occurrit evadendi rima. Si primum, qua, obsecro, Donterterunt ipsi jugum excutere religionis, et ad saeculum redirer Quis nescit cunctos sere homines utpote lutea Vasa Portantes innumeris, iisque quotidianis non solum
animae, sed etiam corporis obnoxios esse miseriis, miserias hasce posteriores progressu temporis, annisque Procedentibus increscere, et nunquam terminum habere,
nisi eum migratur evitar quis nescit, inquam, non So lum religiosos humiles, et pauperes, qui cinerem tala
63쪽
quam Panem manducant, et miscent Potum cum fletu, sed etiam reges, et principes, qui epulantur splendide, et mollibus vestiuntur, iisdem subjectos esse infirmitati bus 7 Quis nescit denique ex conditione humanae natu rae hujusmodi morbos non solum Pauperum tabernas, et monasteriorum claustra , sed etiam regum turres, et arces sortissimas penetrarer Nuinquid exuendo ipsi religionis habitum valebunt, et humanam naturam exuere, atque alteram impassibilem vestirer praeterea iam sup rius probavimus, nonnisi gravibus de causis licitum esse religioso viro septa relinquere monasterii, et ad saeculum redire. Quis vero sanae mentis levia incommoda dixerit gravia, incommoda scilicet illa, quae omnibus sunt communia, quaeque omnes ubique comitanturpErgo nonnisi mr summam dementiam, ne dixerim per summam impictatem pronuntiare quis poterit, licitum esse Praedicto viro Praefatis de causis religionis portum derelinqvcre, iterumque procellosi maris sacculi hujus fallacibus undis se committere.
Sed quae ab initio sunt levia, objicere quis Posset, tractu temporis fiunt gravia juxta illud tritum , , μιρι--us Obsta , Sem medicina Paratur . Ast sciscitari mihi liceat, an graviora fiant ex conditione humanae naturae eo magis in deterius inclinantis , seu ex natura status religiosi Z Si Primum dicat , quocumque
ille se vertat, videlicet sive in religione permaneat, sive ad saeculum redeat, perinde se habet; si alternm, consequens illud viderctur, religionem, sive statum religiosum iugum esse indomitum durae cervicis hominibus, quod noc ipsi, nec Patres eorum Potuerunt Portare. Non ita sanc, rcponct Eucligiosus, sed quod in dubium revo-
64쪽
PAns SECUNDA i,Tcari nequit, intra cIaustra homo infirmae valetudinis , non potirit sibi, sicuti in propria domo, consulere, ac Providere. Et qua obsecro de causa P Forsan quia in monasterio multiplici defiitigatur labore P Sed non habet Praelatos, qui suis non possint compati infirmitatibus pdeinde confiigicndi ad supcriores, ut sublevetur, SemPer ipsi aditus patet. Forsan quia nimis aspera vestis infir mae valetudini non parum assori detrimonii P Sed in hoe quoque praesulum indulgentia plus minusve ei poterit
levamen asserre. Forsan quia confodales sive nequeunt,
sive nolunti debitum ei praebere adiumentum P Superiorum vigilantia huic quoque malo. quod non tam de sa-cili praesumendum est, illico occurret. Delia, quia adhuc non tam gravi morbo laborat, sed integra tantum, ut supponitur, non gaudet Valctudine, ut alias, et quidem
commodiores, adeat domos , ut in salubrius coelum soconserat, ut Peregrinum acrem cum Patrio commutet,
eidem fas erit postulare. Forsan quia religio impar eqmagnis illis cxpensis obeundis , quae pro ciborum, et medicaminum delectu ncccssario requirunt 8 Casus iste rarissimus est; plura quippe snpponit, quae non tam iaciliter possunt in uno, codemque homine concurreret primo necessitas magnarum expensarum Pro . non adhuc
tam gravi morbo medendor secundo pauperies tam resi-gionis, quam religiosi non valentium hujusmodi expensas sustineror inrtio sacilitas ex parte religiosi tales suisinendi sumptus, religionis jugo excusso. Verum si reii casus iste contigeret, morbus non amplius levis, sed gravis existimandus est, ct quod religioso viro in pertinaci gravi morbo constituto liceat, jam sum ostensurus. '
65쪽
. Cum igitur morbus, quo religiosus laborat, ejus generis est, ut insea septa monasterii degens vita de facili periclitaretur, Vci saltem eamdem nimis moleste ducere cogeretur, hac in hypotest equidem dici potest in quadam constitutus gravi necessitate . Poterit ergo uti iure suo, ad pontificem maximum, Veritate exposita, supplicem habere recursum, ab , coque discedendi obtinere facultatem. Sed quam pauci sunt religiosi, quos gravis morbus vel invitos discedere cogit e monasterio; quoto contra sunt illi, qui sese equidem jactitant gravibus , iisque multiplicibus morbis vexatos, reipsa tamen, vel nullis, vel levibus tantum incommodis assiciunturi Et requidem ipsa, si eorum querimoniae Veritati niterentur, infirmos eos de continuo cerneremus, debiles, imbecillos, facies eorum squallida, vox tenuis, inccssus dissicilis seret, fastidio cibi, ct potus tenerentur, nec quidquam gerendi, imo nec animum relaxandi eos invaderet cupido. Αst hi e converso, Dei opitulante gratia, validi, sospites, incolumes, Vultus floridus, os loquax, gressus velox, Primos recubitus amant in mensis, dies genialiter agunt, et ubi sese offert lucrandi occasio, non parcunt cuicumque Iabori. Et hi assecti gravibus morbis erunt existimandi 8 Ipsi videant. Non doctas fabulas secutus, sed quotidiana instructus experientia haec scribo. B Iigiosus itaque aliquo morbo laborans, nunquam de resiliendo a claustro meditetur, sed divinae se conformet
voluntati. Prae oculis habeat illud , , Quod mirtus in ιnsirmitate ρersicitur, is) quod non Suint condignae mssiones hujus te oris ad stitiar gloriam quae revela
66쪽
nos tormenta Perferre, si geLennum imam Pareo te ore tolerare, tit mristum videre digni essemus mementem in gloria, et sanctoriam ejus numero .Sociari, norim erat dignum ρati amne, quod triste est, ut tanti boni, tantaeque gloriae Particim3 haberemum, , , Denique meminerit nunquam nos pro merito pati, nam hi pensamus malum, quod fecimus, minus est, quod Putimur, multo majus, quod meremur.
S. II. QUID DE PARENTUM INOPIΛ. Auditis his, qui sub infirmitatis praetratu monasterio valedixerunt, quorum sane ingem est numerus, eos audiamus oportet, quos Pietas erga parentes eduxite claustro, quorum Pariten numerus non est exiguus.
ΑΡ'stolicum illud essatum audacter objiciunt, , Qtii suo--m maxime domesticorum curam rem habet , fidem negavit, et est insideli deterior ). Absit, ut velim istos religiosos , ut mihi morem gerant, tam nefario scelere inquinatos , sed ad omne eorum scrupulum sedandum binas sententias Redemptoris nostri oppono, ita profecto
clamantis. qvis venit ad me, et non odit ρatrem suum, et matrem, et uxorem, et mi , et fratrea, et Sorores
non Potest meus esse discimius ,, 2). Item, Qui amae. Patrem, et matrem Plus quam me,non est me dignus 3).CaVendum ergo, ne immoderata erga Parcntes dilectio avertat homines sacris vinculis mancipatos . a dilectione Dei, et cum velint. nimiam eorum .curam habere, qui l . ad Tim. 5. 8. 2) Lue. Osp. 14. Math. P. 1 l.
67쪽
sese geriuerunt, obliviscantur factoris sui, et primi patris, qui in coesis est. Eigone nunquam licitus erit filiorum egressus a religione ad inopiam parentum sub- lovandam P Dum i lii vitam agunt in monasterio commodiorem, hi cooperti miseriis, et aerumnis consecti dies suos complebunt, eo quod consolantem non inu incrunt, nec suit, qui eos adjuvaret 8 Adhaereat lingua mea saucibus meis, si haec Proserre ausim. Non solum in extrema, sed etiam in gravi parentum necessitate Aso rit religioso viro e claustro discedere, expostulata tamen, et obtenta summi Pontificis concessione. Porro Decessitatem gravom illam appello , in qua constitutus homo non potest vitare, nisi subveniatur, grave malum, ut captivitatem, infamiam , amissionem status juste acquisiti, iacturam notabilem bonorum, vel gravem miseriam , quae vitam reddat graviter molestam. Item , ne invidioso rigoristae nomine traducar, nomine Parentum non solum Patrem , et matrem, scd otiam fratres, et sorores, imo et nepotes intelligo, dummodo tamen , cir-ctimstantiis omnibus rite perpensis, in tali statu constituti
sint, qui ope religiosi, sive ad victum, sive ad christi nam educationem absolute indigeant. Crudele quippe nimis esset, quod parvuli peterent panem, nec foret qui frangeret eis. Dein ad publicam refert utilitatem, quod
familiae in suo statu conserventur, filii recte instituantur, quique arctis consanguinitatis vinculis sunt conjuncti,s se invicem opitulentur. Ne tumen decipiamur, sive
decipiamus in tam gravi nogotio angelicam D. Homa doctrinam Prae oculis habeamus, qui ) haec habet. , , Alimi dicendum est de eo, qui ad c in sae D ese
68쪽
constitutus, et aliud de eo, qui est in religione Professus. Illa enim, qui est in sae do conatitutus, si habet parentes γέ sine ψso sustentari non Possurit, non debet, eis relictis, religionem intrare, quia transgredfretur Praecemiam de honoratione Parentiam. . e . Ille vero, qui jam est in religione Professus, rePugatur jam quasi mortutis mundo. Unde non debet occasione substentationis ρarontiam exire e claustro, in quo Christo consuetitur, ac se iterum saecularibus negotiis in licare. Tenotiar tamen, salsami Praelati obedientia , et suas religionis statu pium studium adhibere, qualiter eius Parentibus su eniatiar. , ,
Similia sere repetit in quodlibet q). Ex hac angelici
doctrina clarissime eruitur, non licere religioso viro cclaustro resilire, quando alia via ei praesto sit suppctias serre parentibus. Et revera , si ad eos sublevandos religiosus praelatus ci praeberet facultatem manendi cxtra Claustra, retento tamen, nec dimisso religionis habitu', si ex suis laboribus , studiis , industriis, aemolumentis possit cis Convenientem opem afferre, si christi fideles non solum Pracsentes, sed etiam absentes per supplices litteras exorati stipes suas elargirentur, quod non omnino desperandum esset; agitur enim de duplici opere bono Patrando, scilicet de snblevandis miseris, ac religioso. intra claustra retinendo; si deniquo monasterium ipsum ad tantum charitatis opus aliquo modo concurreret, quod sane tam dissicile non videtur; quale Est enim coenobium illud, quod aliquas in diem non clargiatur eleemosinas; si hisce, inquam, aliisque similibus viis, quas ex D. Thoma prae viribus intentare tenetur, possit vir religio-Sus Suorum necessitati, sive temporali, sive spirituali
69쪽
εἶ2 PAnS SECUNDA Prospicere, quis, inquam, ab onere manendi intra claustra euin aud bit liberare Z Antequam igitur religiosus monasticum habitum dimittat, bene I erpendat, an possit
alia via Praedictae suorum nocessitati occurrore, et dum vere animadvertit coram Deo, omnem sibi viam esse interclusam, lacultatem petat abeundi e claustro, eaque obtenta, discedat in nomine Domini. Adnototin' insuper, imo loco principii habeatur, religiosum, qui nccessitate compulsus e claustro egressus est, eo usque obtenta dispensatione uti posse , donec causa PeraeVerct, Propter
quam illa concessa fuit. Finge itaque, parentra Titii, ad quorum levamen debitis munitus facultatibus ipsa religionem dereliquit, o saeculo migrasse , ip e tenetur in conscientia, nisi aliivi obstet impedimonium ad in nasterium illico reditum sacere, etiamsi dispensatio primitus obtenta sucrit illimitata, imo ad totum vitae suae tempus indulgenter concessa. Ratio patet ex dictis, quia scilicet practatus nequit pro suo libito uti hac facultate, scd rcquiritur justa, et rationabilis causa, quae in allata hypothesi non amplius subsistit; aliunde indubium est, quod, cessante catasa sinali dispensationis , cessat ipsa dispensatio. Hujusmodi casus fuit olim pros itus sacrae poenitentiariae, et tale Praebuisse responsum milii pro
Si igitur ita res se habet, quot putas erunt Eueligiosi , qui, Salva conscientia, ad suorum levamen in saeculo morantur Z Nonne de pluribus poterit iure merito suspicari, ab immoderato Potius erga Parentes asse- situ, quam n necessitate eosdem adjuvandi dotineri P Audiant hi doctorem. maximum sanctum Hyeronimum
70쪽
et contremiscant. ,, Licet Parotalus e collo Pendeat ne-ms, licet Narao crine, et scissis vestibus ubera, quibus te nutrierat mater, Ostendat, licet in limine ρaterjaceat, Per salsatum Perge Patrem, Siccis oculis ad metalliam crucis coria; soliam ρietatis genus est hac iure esse crudelem: facile rian it haec vincula amor Dei, et gehennae timor Audiat D. Bernardum talia a. GauDidiuin Lexoviensem scribentem ), et majori ad buc repleantur timore , , Amici tui, et moximi Lia a veraum te amrsPinquarerunt, Et steterunt. Revoca-oerunt i de in fauces leonis, et in ρortis: mortis item mces caverunt to . Gil aoemne te in Obscuris, sicut
mortuos saeculi, et mmm est, ut descendas in Uentrem inferi; jam te declutire festinat, ac rugierati s ρωνα- ratis ad escam tradere ad δευομndiam. ,, ΕΡistola vero
anteeedenti 2) introducit S. doctor iuvenem quom-dam, qui ita parentes alloquitur o durum Patrem,
O saeuam matrem, O Parentes crudeles, et i ios, imo non Parentes, Sed ρere tores, quorum dolor salus Pin ris, quorum consolatio mors sini est. Qui me mal ut ρerire cum eis, quam regnare sine eis. Qui me rursus au naufragium, unde t dem nudias evasi, riarsus ad ignem, de vix semiustus Exisi, rursus ad latraries, a qtii εsemivivus relictus fiam, sed miserante samaritario, jam aliq-ntulum mnuant, revocare conantur. Proh furori rivos contemnitis mortem vestram, . cur etiam ametuis meam 8 . . . . . Quid ergo 2 DO, et consolabor lugentem
matrem meam ad te us misitatione, ut in aeternum luge m. me, et 03am sine consolatione8 Ibo, in am,