Ibyci Rhegini carminum reliquiae

181쪽

losoplii quod Paris scholl. Volunt, id Opinor, non opus habebant Anaxagorae demuni fide conamunire. Sed ne sic quidem persanatus locus ist Recte enim scholi Paris Anaxagoram auctorem perhillent, Lacones nanquam deum venerari Achillem veluti

teste Paus III, 20, 8 Lacedaemone Arcadiam petati iuris nemplum Achillis cluit idem iras iis adol lum scribit suisse III, 24 4 cli. VI, 23. 2. Indoculliis migravit ad Astypalae alas, arentinos. v.

Muoller. Aeginet. p. 162 uare id quidem non

poterat Anaxagoras affirmare Lacones eum cullum divinum temerae confinxisse, ut Λακωνικλὶ labem traxisse videatur IΙinc quum conlecissem τοῖς δεπερι Παιωτικλην Scit. si ινλὶν , C. O. uellerus non

improbato illo ipse emendavit 'οις περ Ῥευκλην νῆσον, quod verissime a cluna judico. Anaxagoras igitur omnem divinum Achillis cultum ex Leuca in

licua de suo addidisse udocia puletur, quod Onia Hartesii gratia in Fabric. I, Gr. II, p. 125. O δε νασιν quum dicit, Pindarum intelligit Ol. II, 79., quocum in insulis beatorum reponuntllat.

182쪽

Symp. p. 179 E. Scolion laudatissimum in Har mod et Aristogit. p. Athen. XV, p. 95, In Odyss. XXIV. 13. est κατ' Ἀσφοδελὰν πιι ναυLeucam deducit Materi apud Arctinum Aethiop.

κἄς μωεις. Nobilitataque est haec deductio compluribus operibus artis quae illustravit ad Ro- Chelt monum m. in ed. I, p. 11 sqq. Qui autem

in Leuca reponunt, alii Iphigeniam uxorem ei as- Signant sponsam olim suam, uti Anton Liberat. 27, css. Κoeliter. l. c. p. 216; quae narratio, Ut recentiores solent Oelae res Homero leviter perstrictas dilatare variisque exornare sigmentis, fundamento

nil ilii Hom. Il. I, 147. alii Helenam substituerunt, v Paus III, 19. Ibycus autem Elysium ei campum tribuit, quem Homerus ponit ἐν πεiρασι γαδεὶς Od. IV, 561., cli Voelch. geogr. HOm. p. 156. NilZSch.

Od. I, p. 283 Hesiodus opp. 196. novit insulas

beatorum destinata. fortibus heroibus inaque per suasio paullatim vel commentis Oelarum vel SermOnibus populi aucta exornataque est Locus autem

illo quem sabulabantur beatum pro aetate rationibusque poetarum huc illuc translatus eo maxime tempore isto quo susceptae in longinquas terras

183쪽

navigationes mirabilia quaeque aperuerunt, V. Ges-ner de navigati extra column Here post Orphica Hermanni p. 642. Neque magis nomen sedis istius fixum atque certum erat; ita qui p. domer in Elysium perventurus sertur Menelaus, urip. Helen. 1676 satale canit esse, ut in insulis habitet beatatorum. Ibycus autem quum Sententiam suam ab Arctini aliorumque sabulis segregavit, non tam rediscrepare censetidus est quam appellatione. Non

dubitandum enim est, quin de Leuca beata insula cogitaverit poeta, qui Medeam, Tauricam deam, sociaverit Achilli convenientior autem lyricae magnificentiae Elysii, quam tenella insulae Scythicae memoria. In medio positum autem exornandi fuit studium, siquidem teste Plin. ist. Nat. IV, 13, 26.

,, eadem Leuce e Macaron dicta est, a quem in

juria vellicat oeliter. l. c. p. 37. ta indarus quum altero loco in insulis beatorum collocasset Achillem, in Leuca posuit allero qui est Nem. IV, 49. Qua ratiocinatione simul hoc lucramur, ut convellanius oeliter sententiam, qui . l. p. 7. antiquissimam eam fuisse traditionem censet, quae insulas beatorum Elysiumve habitaculum Achilli ascribit falso

Ibycum imitatur poli Bili. IV, 14. rimus

autem theginus Medeam uxorem ei assignavit, Sectatores nactus praeter Simonidem Apollonium l. c.,

Lycophronem Cass. 174. 798 ibique Zelgam, denique auctorem aenigmalis in Anth. al. XIV. 27.

184쪽

IΠαρθίνον ἐν πελαγε ζητων την προσθε λίοντα τλ6θην ευρήσεις παιδοφονου Ἐκαβλὶς, oplinae soluti a Jacob sto; csr Holobol in Dosiad. aram p. alchen diatr. p. 133. Quaeritur, quid induxerit poetam id ut novaret. Nam quum X- peditionem Argonautarum vulgaris fama in Colchi dem susceptam ferat, antiquior et sincerior traditio eademque lamen situ vetustalis Obscurata in au ricam paludemque Maeotidem dire tam testabatur, v. ueller Orchom p. 279. Hinc Medeam erant qui callidissimam et masculam mulierem sortissimo heroi Iphigeniae loco, quae antiquitus ipsa fuit Diana Taurica Helenaeve uxorem adjungerent, quorum agmen duxit poeta Rheginus.

185쪽

Non enim frustra filius Tydei fortasse ἔκβαλε εγχος. De mensura frustuli dixi in rotegg.

p. 77. Formam quam ex Alcmane allulit Grammaticus conservavit et deSych. αυGloi'. ι ὰTαιον. Ita enim Vulg. συσιμον correxit Alberti II, p. 1553. Quam autem sententiam dixit de origine vocis Herodianus, vir ab eruditione quam a judicandi subtilitate instructior, licet comprobaverit Geistius disquis ill Homer. Gissae 1832, Φ, p. 4 Sq. ea tamen ita comparata est, ut historiae sermonis Graeci repugnare Videatur. Primum enim non est credibile Ibycum atque Alcmanem formam IIOmero antiquiorem usurpasse deinde haec est lex linguarum atque Orma, Ut Saeculorum decursu vocabulorum nonnihil vel ab initio absorbeatur, vel deli-lescat in terminalione. Quare Homeri cum illud fas est si aluere primitivum esse, apud posteriores autem poetas Orienses vel λὶ in αυ eduruisse vel abiectum plane illud τ quod est in capite vocabuli. Id vero ut in consonis mollioribus saepius factum est, ita liuius literae praeter articulum unum tantum habeo exemplum intra manus idque in no minis proprii licentia conspicuum. Nam o T

43 Legitur ibi Alsχηλος, quod jam ante Hellauerum vitium eluit Vel heri de Apoll. h. p. 226 DOII re cepit indorsius. Sed certae emendationi pravam el- Iauerus comitem dedit, qui pro ἐνδεῆ 'Aποῖ non dubitet quin legendum sit is 'Aργειοις Quid vero non

186쪽

schol Ap. Rh. Ι 105. Ceterum Geistius reiectis cum Buli manno in scholi. Ambros. Odyss. p. 455. somniis Grammaticulorum dubitanter ortum conii ci ex αυτ D ἀντ του μιατλ', cum Scholi. Ambros. Odyss. XV, 13. Quae quidem suspicio concidit et ipsa si nostra caussa vicerit. Urina m. XX. Schol. vet. ind. Nem. X, p.

Ibyci . Quae quidem verba Boechlii ita mihi in

terpretanda videntur, ut lenorem poeticum intercidisse affirmet; nam si omnino Ibyci fabulam ob

noverat Heli vel illud vidii Tob in uia monta ure magister errat ne quid Apollonium suum IO- vocem Argo fabula ad Iasoneam Pilogiam accensebatur, de qua v. Helciter. Aesch. Dilog. Prom. p. 311. et quae retractavit in Append. p. 100 sqq.

187쪽

literatam esse censet, Valde repugnamius. Ibycis de ea munit Schol. quae de nuptiis Hermionae atque Dionaedis profert, sicut ad postera olem nis auctoritale utitur. Idem tacile sumunt Ursinus, Megiri acus, o silerus, Nil Zsclitus alii Toc ante

Minerva Diomedem inseruisse caelo dicitur,

quando ejus religi in familia Tydidarum dometastica fuit, v Hom. Il. IV, 390. Horat Ι carmin 6, 15 ope Palicidis Tydides superis Par. Unde explicationem habet quod est op Schol. Callim Lav. Ρall. 35. de effigie Diomedis cum Minervae simulacro ad Inachum portari et lavari solita, . elcher. p. Dissen. in Explicati. ind. Nem. X, p. Salamis Cypri juxta templum Minervae sanum habuit Diomedis , Porphyr de abstinent. II, p. 22., ipse Diomedes Luceriae serebatur condidisse temta plum Minervae Ἀχαιας , Strab. VI, p. 434 Cas., cli Ael Hist. D. XI, 5. Ueyn excurS. I. in Virg. Aen. IX, Om. ΙΙΙ, p. 35. Koeliter de insul et curs Ach. p. 169. Quod autem tot ubique Diomedi exhibebantur honores divini et quod in Deos recipitur, idem facit ipsum pariter atque Dioscuros antiquitus deum creditum in humanam paulla tim speciem depressum in integrum Sse restitutum Opera poetarum. Indoles autem herois divini dis scissima est ad explicandum nobis quidem, licebit enim suspicari, multa quae sunt in fabulis ad navigationem, ad equitandi videntur artem reserenda

188쪽

alia. Utramque virtutem apud Vetere artissime coniunctam suisse vel Ποσειδω ιππιος argumento est.

Quodsi igitur ab initio Neptunum fuisse crediderimuS, non valde, opinor, aberrabiimus. Ad navigationes et commercium marinum Spe clare vide-tUr UXO Atyl&λεέα , quacum hesei patrem Λιγία CompareS, OnSOciatio cum Dioscuris, salutiferis mare leniantibus, insulae Diomedeae, in quibus quae aves Vivebant aquaticae erant, esse. oeliteri amplissimos commentarios p. 17 sqq. in sinu Adrialido templum Diomedis Iasubενα ἔχθι καλαλσος

ταιιω , Strab. V, p. 334 Cas. in Italiae toto fere litore orientali summis afficiebatur honoribus, v. M ueller Etrusce. I, p. 142., oeliter. l. c. Ad alteram Virtutem spectat Argyrippa ab ipso condita et a patrio ' Ἀργει inrise denominata, ubi cultum ipsum Dum arguunt, . Niebutir hist. Diom. I, p. 169. praeterea neXu cum DiOSCuris, quorum non alter solum equis superare nobilis V. hymn. IIOm. XVII, 5. ΤυνδαρHαι τα ων ε Πβήτορες ιππων, Alcman. 1 gm. ΙΙ. uae ipsa cum Dioscuris cognatio ansam videtur dedisse poetae, ut ducta Hermiona, sororis eorum sis a Diomedem cum iis

44 Alematiis verba et ab aliis et ab Herod. περὶ χηlι. p. 96. Vill servata ex vestigiis duor codd. Pariss. p. Bevh. An. p. 1452. ita scribenda sunt:

189쪽

viventem saceret Adde laod apud Venetos λευκὰς ιππος, ii alibi Neptuno saciunt. Diomedi sacri sicabatur teste Strab. V, p. 15. Cas Ut autem Neptuni et Minervae natura atque indoles consimi lis, lx cum Minerva Diomedes nexu ligatus est artissimo. . Longe liter de indole herois divitii sistsenltro significavit Wolcher. rilog Aesch. p. 286. Hermiona, iudi Menelai et Helenae, Oresti,

postea Neoptolemo nupsisse serebatur . Sophocl. ap. Eu Stalli. d. p. 1479. Roua quae poetis non curantur mortales nuptiae. Dioni edes igitur ducta Hermiona Deorum insertus numero vivit postea cum Dioscuris In caelo iuta: iam Dioscuri alternis vicibus immortales aut in caelo versantur aut , γυαλοις Seocem ναοῦ, ubi IIelenae soror Menelaoque suo divini impertiebantur lion Ores. JSOCr. en Com. Hel 17 cli. Mueller Dorr. I, p. 92 sqq. obseu ratum igitur Deum in numerum Deorum revocatum

tit illois codex Formam a urentio nusquam alibi legi observat welcher. quod non nitrari subit, quum sit Plane explodenda. Schol. Pind. δμηtῆρες, unde Oricam formam reposui. Denique pro κυδρος Urs. κυδνος, Codd. Pariss κυδεος , Villois κυδρος.

190쪽

par est vivere in caelo. Quae nos eatissa impellit, ut rejiciamus quod suspicatur Fuchsius de sabb. Troice varielale p. 165. ex mente Ibyci Diomedi nupsisse ermionam in insulis beatorum. Id autem certum est, ut apud Pindarum, ita apud Ibycum Minervant immortalitate mactasse Diomedem, uti Τydeum patrem ad immortalitatem erat evectura, V. Bacchyl. 1 gm. XLVIII. Nam quod Ηο- mero unus Iupiter isque in viris aliquot sibi conjunctissimis potuit, id potestatis posteriores Oetae nec aliis invident numinibus, v. Nil Esch. Hom. Od. III, 236. Ludimenta hujus fabulae sorsitan ex Ποστοις repetisse poetam Biheginum non sine magna probabilitate conjicit Ueynius xcurs in Aen. IX.

Ιβυκος. Ibyei testimonio non utitur Schol. aris. Apud Apollon. Iaso neque fratrem habet neque

sororem.

F, a g m. XXII. I riscian. VI, 18, 92. Τom. I, p. 283. relit.,, In eus Graeca sunt et u in i mutatilia faciunt genitivum, ut hic Tydeus, ydei. In hujuscemodi