Lexicon vocum Platonicarum

101쪽

φανος.

tum esse. Sed satius est, culpam in

sain etiam habent Photiti Lexico Us et idus. Quam qui iii Platone quaererei itinerit, petiun perdet Pro ταμίαι

Λαμπτri , Phrynichus s. Λυχνου - χο , Λαμπτὴρ Φανυς, διαφέρουσι. υχνοῖχος μέν εστι σκεῖός τι, ἐν κύκλω εχον κέρατα ενδο δε λύχνον ἡμμένον, δια τῶν κεράτων το se πέμποντα Λαμπτil δε, χαλκουν, ' σιδηρουν φ ξύλινον λαμπάδων, μοιον ἔχον θρυαλλίδα Φανος δε, mάκελος τινῶν συνδώδωμένος, καὶ ἡμμέ-νos, ὁ και δια του, Sed hoc discrimen

saepe a veteribus neglectum es e multis exemplis, quae ii ponere nihil atti iura. intelligitur vide Casai 0n ad Sueton. C UA. cap. 3I. et ui enari Anim in

Atiam Oti P. 17. Artemidorus v. p. 2: G. Ἐδοξέ τι τον δοῖλον αυτου, 5 μάλιστα παρὰ του ἁλλους ἐτίμα φανὼν γεγονέναι, τουτον ον περ λαμπτηρα καλουσιν ubi tanquam Grammatici glossetna, contextu Hicienda sunt verba: οἶτον

περ λαμπτηρα καλουσιν. O O in λαμπ-

τγὶ 3 non ciuini tu legem in Platone. Λαχεῖν δίκην od. s. corrupiissime exhibebni : Δαχεῖν διήκειν. Sed bone Cl. ravior ad Lys. p. 3IG. emen dat: Λαχεῖν δίκην quod in textum recipere non dubitavinius Hesychius: α-χεῖν δίκην γράψασθαι, δικάσασθαι id quo jure Atticis tribuunt Moeris p. 243. et Thom. II. Euthvplir. p. 49. C. ἐκείνω του διδασκάλω λάχε δίκην πρότερον hεμ os ubi vide Scholia. Leg g. l. . t,l7. G. τούτων πέρι λαγχάνειν μὲν ἐν ταῖς κ0ιναῖς δίκαις τον δικούμενον. viii. P. G74. l . δίκας σεβείας' ἐθέλοντι λαγχάνειν πεχέτω. i. p. St. E. ἔστω δίκην λαχῶν ἐπιτροπίας ibid. p. 685. A. H. xlii P. GSS. H. Nihil his forma see quentius in Oratoribus Atticis. Λάχos Le . . . Gl2. l. καὶ δητὶ μετα τουτο δώδεκα θεοῖς δώδεκα κλη- ρους θένταs, ἐπονομάσαι καὶ καθιερῶσαι τὶ λαχὼν μέρος κάστω τω θεν. Iic, reliquando suspicati in uni lar λαχον legenduin CSS λάχος, abjecto προς, quod ex lossentate irrepserii ut facium Stin Suidae Codice eidensi πρῶτον λά-χos μέρος οἴσομαι. Nec ea ratio disi, licebat politis,inio Sanienio. Sed cum

Pollux etiam viii. I. τ λαχον r ri', quae alicui sorte obtingit, dixerit, ilii ldecernere audeo. Λεία Nec lianc vocem in Platone reperi Pro πολέμων lege πολεμίων. Δγὶξεις Hic astu an in ilii Auere, in ingenue fateor. Consultu i Ie insterhia Sitis meus ita respondebat Unde verba τῆ sτριακάδο καλουμένη huc fuerint invec

pretati est Κνη καὶ νέας nam cretii bile non videtur luisse Scripti Hia Ληξεως, τη Sτριακάδος κ ut i ii ληξιν dixerit a ri γω

admodum ii Mir I ari solet λεγοντο του μηVOS, του τους, et ' liti pius libuenti in Suid T. iii p. S. cuin uia in iacglOSSa commemorata videret, λήξεις δικῶν, προσκλεσεις, κλητῆρας, regendum Conjecit: της τριάδος καλουμένης. At quo Pacto λῆξις, de qua una inurus agit, τριὰ appellari potuit Nam verba, quz SEql antllr, noli Sulit liliani, Sed Platonis L g. viii. p. G19. G. καθ' α δεῖ τὰς τιμωρίας γίγνεσθαι, λήξεων τε περὶ δικῶν, καὶ προσκλἡσεων, και κλητὴρων. II illi glossa mutila vi letur, nec sine melio itini libris restituenda. Politi iv. P. ii T. n. καὶ δικῶν λήξει 1, καὶ δικαστῶν κατασrάσειS. D talia. u. p. 688. H. 6b9.

102쪽

C. 692. C. Pollux viii. 29. Δίκης μεν λῆξις 534ν, ὁ νυν καλούμενος τυπον τοδε διωτικῶς, ἁμφισβητημα. νεκρίνοντο δε τὰ ληξει οἱ ἄρχοντε s. ira κλητε -

ρων lii S. Esnt κλητηρίων.

cunt, λέγειν ἁναλέγειν, διαλέγειν usitata suisse pro ικοδομῶν, ἀνοικοδομῶν, et λιθολόγος pro ικοδόμος. tamen non

de urchitectis. Sed de fabris coementariis, qui ieetos lupides con munt, intelligendum esse, exquisitioris cruditionis ubertate docet aukenarius Annot Crit in Ν. T. p. 379. Ideni locis pluribus, quibus τέκτονες et λιθολόγοι tanqua in diverSi ponuntur, confirmatur. Og r. ix.

p. 53. G. καθάπερ et λιθολόγοις, et καιτινος τέρα ἀρχομένοι συστάσεωs ubi II. Stephanus, nescio, quo in Codice, gloSsan οἰκοδόμοι in textu invenit. Vide ibi Scholia. Legg. . p. 67 l. F. Οὐδὲ

γαρ ἄνευ σμικρῶν του με γάλου φασὶν οἱ λιθολόγοι λίθου ευ κέῖσθαι quo Rufinius respexisse putabat Pausaniam Lib. i. p. 169. λιθία δὲ ἐνηρμοσται πάλαι, ω μάλιστα αυτῶν καστ9ν ὁρμονίαν τοῖς μεγάλοι λίθοι εἶναι Themist. Orat. v. P.

60. A. καὶ ἐργά νται ἱμῖν ταλα τα ἔργα

οἱ χαλκεῖς, και τέκτονες, καὶ λιθολόγοι. Ornt. X. P. 137. τεκτόνων δε ἄνευ καὶ λιθολόγων ἁνιεναι ,ἐπιτείχισμα. Ollii xi. 161. Lexicoii Rhel. s. Λιθυλο ἡ- ματα τα νυν λιθόστρατα. Sic Etyniol. M. P. 535. I. Homericum κραταίπεδον

exponit λιθόστρωτον δαφος, δε ψηφολογικον. et Interpretes Alexandrini Tohiae xiii. 17. αἱ πλατεῖαι-εν λίθω εκ Σουφέρψηφολογηθήσονται. Cuin in eo congruunt Photius s. et Suida S. Λίσπαι Sympos . p. 323. F. δπωsμη καὶ αὐθι διασχισθησόμεθα, καὶ περίῖμεν εχοντεs, ἄσπερ οἱ εν τα ι στηλαις, κατα γραφην Sic scribe εκτετυπωμένοι, διαπεπρισμενοι κατὰ τὰς ρῖνα γεγονότεS,

ωσπερ λίσπαι. ubi vide Scholiasten. Λίσ-πας Ficinus, et ornarius in Eclog. p. 334 de animalibus minutis et circa coxas attenuatis accepe runt, haud dubie secuti auctoritate in Callistrati apud Schol. Ci, inici nil nia. v. 4 S. Καλλίστρατος δε

Certe iστράγαλοι ex Titis cor, excidisse. Vide ues h. v. Λ οδοι, aetΛίσποι, qui alia in quoque alter hujus

nati s sedendi Miduitas graciliore reddidisset, sed piod eas imi tua lihi diri satiri vissent Phrynich. S. ισπ ri Os. O ὰποτετριμμέν η ἔχων την πυγην Λίσπηγάρ ἐστιν η ἀποτετριμμένη στράγαλο S. Pollii ii I 84. et Erliarii ad Potron. CAP.

γ, vi cabant Phrynichus s. alio lo

salonicen Sis Epigr. inedit : την ἐλάφου

103쪽

Mανόν - ὰραιόν. καὶ ο μαινόμενος, o μη ἰσχυρος ταῖς

φρεσιν.

μενον.

5M L. Legg. V. p. 607. D. ἐλάττονα καὶ σμικρότερα καὶ μανώτερα χων αμ-

φδτερα. Eande in voce in an Cornarius

Eclog. p. 776. reddidi Platoni Tim. p.

541. C. 3σα μὲν γὰρ εἰσιδντα περὶ τὰ φλεβία, ο ν περ δοκίμια της λύττης,τeταμενα επὶ την καρδίαν, εις τὰ μανάτερα τη σαρκος καὶ ἁπαλὰ εμπίπτοντα, γηῖνα με η κατατηκόμενα, ξυνάγει EtC. Vulgo u gitur, ει τὰ νοτερὰ της σαρκbs, Dioti Ox γίμνα μεσα Et C. Τὰ μανύτερα

hi iussinio consitan a Plutarch. Sy in P. i. i. p. 62l. D. τὰ γὰρ φλεβία τη γλίr- τηρ, Δ ὁ Πλάτων φησὶ, μαλακὰ, καὶ

μανύτερα ντα. Alter talia, γηῖνα μερη, Cod ex uieus, o Sio rus s. collus Lucan. CR P. 2. P. 520. τὶ δε βαρυ καὶ κουφον, καὶ πυκνον καὶ μανόν Crebravii x Pud Medicos, tali Plana Arct. Hin . Phrynichii, M s. ανόν. τὶν αραιδν ΟυrωIλεγουσι. Αθηναῖοι την πρώτην συλλαβην κτείνουσιν. Et via, dogicum bis itinibi Ri uia Μανία. μανον ελεγον τοαραιὸν, ὼ καὶ ισχύλος ἐμμανῶς στε -

PEschuli locu in pertinet glossa Hes in hii Mανοστεμοις ἁραιοστημοis. Plal etiam Iiomine μανότη non m uel Mis L. Pliolius exic M s. ανά. αραιά. καὶ Μανότης ἀραιότης. ἴτω Πλάτων. Tim. p. 544. U. πάντα η σπληνὼ καθαιρουσα αὐτὰ δεχεται ανιότης. P. 550. C. πομανότητο οστῶν Leg. vii p. 637. l . καὶ δ καὶ πυκνότητα μανότητι, καὶ τάχοs

βραδύπητι, καὶ oti πητα βαρύτητι, Dic de quo loco Histor Acad. In Script T. i. p. 99. videnda. Dio Chrys. r. xxxvi. p. 452. D. Alci Pliron Lilb. iii. '. l. Max TYr. Dis'. viii. P. 3. Μανδ Pro furioso nec pud Ι'latonem legi, nec apud

bitur Μελαιος Vide infra v. γαμελεε. Μερμερος Ili P . Maj. I. F. Μερμερο πάνυ στὶν, - Ἱππία ubi vide Sebois, I 'aulo ante taenii: σχετλιός ἐστι, καὶ Ουδεν αδίω αποδεχδμενος. x quo vocis is intelligitur. Titinuus in ea explicanda nimi Origine ni pressit. Ego licitius uiua tu tiro cli sicili moroso, cui non velli Satisfacitis. Alii linc voce

ἔργα Plutarcinis G ullo p. 88. A.

Tελμισίαν ἀλώπεκα, μερμερον χρημα. Proveritiale μερμεριον κακὲν uti aliis, iii salior, ερμεριον κακb diciti in quo Euripides lie Mi v. 509. o Themisi. r. xxi. P. Gl. . usa Mint, ridet Luci amis

τδν νικηθεντα περὶ αυτοὐ δίκη, την τροφην ἐκτίνειν τois 5ρχουσι. llo verbum coni- ilicii latili nich. p. 46 id Polluc. iii. S. v mi oc a. v. εσεγγύημα inihi Vati s Lexicon Imi t. s. Μεσεγγυη- μα αργύριον ἐστὶ παρά τινι κείμενον ν ὁμολογία των δύντων ἐπὶ δμιου δια πραξάμενον λαβεῖν αυτό. Od. s. unaitiem vilia tam εσεπιυαθέν. Mεταλαγχάνειν Pirlinc glossa ad Gorg. i. St. in il Πολεμου καὶ μάχης

φασι χρηναι Ουτω μεταλαγχάνειν. Quoi i

104쪽

que obste quod dicitur in eos, ciui seri Post rem per curii demum invenimii.

llo sponsio Socratis manifesto sensum B perit: Sic μετα τον πόλεμον ἡ συμμαχία, μετα τον πόλεμον τα μηχανα κομίζειν, de iis, qui quocumque modo eritis, quon op0rtebat, reladsunt, vel aliquid a runt, Sur Pntur. Quare αφυστερεῖν non verbuni μεταλαγχάνειν, Sed menteni ipsius proverbii de- Clarat, Sumtuniqile est ex Platoni ὐστε - ρουμεν. Vide cli Oliasten ad h. l. Polit. iv. P. 448. G. ψ προσηκε ταύτης τῆς ἐπιστῆμη μεταλαγχάνειν Legg. X. P. 660. D. μήτε αισχύνη τινδ απόρου καιαβίου μεταλαχών. Timae gloSSam Sub legerunt Photius Lex. s. et Suidas. Μεταποιεῖσθαι J Cod. s. liabet: Μεταποιεῖσθαι. αντὶ του ποιεῖσθαι Sed recepimus lectionem Suidae, a quo non inatim laudatur Πλάτων Πολιτικάις, vel Potius Πολιτικῆ. Locus est P. 183. D. ob θναμφισβητήτως δούλου εχομεν ει - πῶν ηκιστα βασιλικη μεταποιουμένους τέχνης et Ox ἡ ποτε βασιλικῆ μεταποιουμένου ευρωμεν. Herodot. Lib. ii 178. 3σαι δε ἄλλαι πόλις μεταποιευν

ται, υδέν σφι μετεον μεταποιευνται.

Plutarch. . n. p. 57. F. αν δε κά λόγων τινδ εμπειρία ὁρα μεταποιούμενον Philostrat Horoic cap. iii p. 710 Themist.

Or ii p. 24. A. assius in Thucyd. Lib. i. St. Μετρίως ωργασμένος In Cod. s. levi vitio scribitur, ργιασμένos. Sed in hac ipsa glossa jam olim peccatum est gravius. Nam Photius exic. s. sic legit: Μετρίω οργασμένωy. αντὶ του, μεμαλαγμενωs η δεδευμένως. Multo inquinatius Suidas Μετρίως πισμένos, ἁντὶ του, μεμαλαγμένως, Edd. prior. μεταλλαγμένωs h δεδευμένως quod,

nitru ni est, a uster concoqui potuisse. In se Timaeus 'Ο γα αs. μαλάξας. talio loco : Ωργασμένos. μεμαλαγμένOS, quorum truntque Suidas etiani descrip sit. Glossa reserenda est ad Theaet P. I 36. D. δταν με ὁ κηροντο εν I U-χν βαθύ τε καὶ πολυ καὶ λεῖος καὶ μετρίων ωργασμένος si τα ἰόντα δια των αἰσθέσεων, ἐνσημαινόμενα ias τουτο τοτη ψυχῆς κέαρ, est, i ruinin ira non inir tu salni ni diti rarior uiri in hoc ioriremes Nam his quoque Wγασμ

σαι. Evimium est Scholum, quod

Hippocratis 3Is margine protidit Fo iit ε incon. v. 'Oργασμός. ργασμος, μαλαγμός. μεμνηται τῆς λεξεω καὶ Σοφοκλῆς εν Πανδάρω λέγων Καὶ πρωτον ἄρχον πηλον ὀργάζειν χεράιν. καὶ 'Aττικοὶ δε ἰδίω λέγουσιν ργάσαι, τυ τα ορα τοῖς ξηροῖ μίξα και ἀναφυράσαι. κά ois πηλον ποιε ιν tibi Pro εν Πανδάρω lege ἐν Πανδωρα. In ipso Sophoclis versu olim conjiciebam : Και πρῆτον ob πηλον etc. quod Cl. runckius Secutus est in Lexico Sophocleo. Nunc ni alii : Καὶ πρωτον ἄρχου πηλον etc. ut ElIJ. Ortus Lex. I On. v. ργάζειν Corrcxit Plirvnichus Us. ργάζειν πηλον, τὶ διαβρέχειν.ουτω γαρ δ οραίνειν ι αρχαῖοι λέγουσιν. καὶ ργάδα, την ἱεραν καὶ ανιερωμ ένην γην, τι ἐλύδη καὶ ἔνυγρος qui, ut solet, respicit Aristoplian. v. v. 40. Xάλικας παραφόρει, πηλον αποδυς υργα σον ubi Cli Oliastes ex Eupolidis Προσπαλτίοι haec attulit 'H πηλον ὁργάζειν τινά. Herodotus Lib. v. 64. σαρκίσας βου πλευρῆ δέφει τ σι χερσί. ργάσας δε αἰροδ, τε χειρόμακτρον κτηται. Ubi quod Codd. et Glossae praebent ὀργίσας, natum videtur ex ὁρ σαs, ab ργάω. iii am formam agnoScit Hesych. v. M 'γηθεῖσα, et Ἐργημένον Nicander Th ria c. v. 65 I. Καὶ τα μεν οργαζοιο, καὶ εἰν εν τεύχει μίξαs Alexipli. V. 55. et Schol. Poeta incertus apud Allieri. Lib. X. p. 455. E. Κριθῆς αφλοίου χυλονοργάσα πίε ubi vide Casau boniani. Heias Vch in v. et Herodianus Atticista p. 468.

105쪽

φοτερον.

ορμολυκεῖα Proprie Sunt iuri intri iure vel comicae, ad terrorem cutieridum compositin quales viduas, licet, tu Terentio nuper Urbini odito. Προσωπεῖα δiάκενα, μορμολύκια ssidor Peliis. Lib. i. p. 257. mixit. Nunties ad Pitrvnicii p. 62. Simillieni ad Callim. II in Diau. v. 7 ci uetustem. Iilluc. a. 467 sit Tabulis MoρμολυκηAcherontis est nutrix; quod, SUDhronui raditioiplisti apud Stob. Ecl. Ι'lib s. li. 129. Alias puerorum terriculas, Lamia tu, Gorgonem, Gelionem, Maniani, recensui Casau bonus ad Strabon. i. p. 36. Sed

μυρμολυκεῖον a propria personi Significatione transiit ad latio iem, et usurpari coeptum est de rebus iis, Me num in ιι si erunt terrorem Plato Phaedun. p. 381. . αλλ' ἴσως ἐν τὶ καὶ ἐν μῖν παῖs, 3στι τὰ τοιαυτα φοβεῖται τουτονοον πειρώμεθα πείθειν ἡ δεδιεναι τον θάνατον, οσπερ τὰ μορμολύκεια quod ab aliis etialia expressus docet Gataker ad Antonin L. i. . 23. Seneca de Constant Sap. 4. ut non dolore tantuin, Seu doloris opinione vexemur, more Pucria rum, quibus uetus incutit umbra, Et PCrsonarum des uilias, et de piavata sacies. Clem Alexandr Strona L. i. p. 780. οἱ πολλοὶ δε καθάπερ οἱ παῖδε τὰ μορμολύκια, υτως δεδὶασι την Ελληνικην φιλοσοφίαν. Arnobius vi. P. I 0. ut ab actionibus improbi, alii iam Parvuli pusiones, Perionarum nonstruosissima torvitute, anni Pliani On Stringo uim, ei Maniis. ubi pro annis, in Pio M. ariant, es Lumiis. Iulian. r. ii. i. 23 S. A. σι δε ἴπω ημῖν η τον Διογεν

Heliodor. i. p. 265. Dis ὁση τις του

Oυδ αν πλείω των νυν παρόντων γ των πολλων δύναμις σπερ παῖδας μὰ μορμολύττηται, Τεσι otin καὶ θανάτους ' ι

πέμπουσα quem locuti expressit Philoarcii. . 46S. προ δὲ τον πληγας καὶ θάνατον ἐπανατεινόμενον, O μορμυλμ- τεταί με ταλα AriSto Phan. v. V. 1245. αυτ λεγουσα μορμολύοτεσθαι δοκεῖs Luctan Deor Dial. ix. P. 25i. μορμολύττεται γάρ με, και εὐγω ἴταν ἴδω αυτὶ 'l' lieinis t. r. ix. 3. I 2I. D. οὐδε μορμολύττεταί σε αδ ρηιοηρου φανταζόμενος. r. xxix. 3 316. b. Gregor. N ian n. i. xxxv. p. 563. C. καν συμυρμολύττη του απλουστέρους ubi nasilius Scholiis nonduin editi : Μορμολύττειν ἐστὶ, osκφοβεῖν, και Μορμολυκεῖον, προσωπῶον εἰς φόβον παιδίων ἁνυητων, και τύπος τις ἀλλόκοτο Oψεως εἴρηται ὰπ τη Mορμοῖς της καὶ Λαμίας Θεω- κριτο ἐν Θεσμοφοριαζούσαις tinnio δωνιαζούσαις v. 40. τινα γυναῖκα πρυς παιδίον λουσα εισάγει, Μορμω δακνει.

Rarissini μορμολύττεσθαι accipitur Rro formidare, timere. Plato, vel potius alius scri litor Platone niuit recentior, Axio . p. 729. A. καίτο γε τον πρόσθεν χρόνον διαχλευάζων του μυρμολυττομέ

νου τυν θάνατον. aut ui poli inte

ρύττειν vide uitaeuar ad Theocrit. Adoniaa. i. adii. Alii scriptores pro

106쪽

Μουνυχία και εἱα. λιμένες τεροι του IΠειραιέως. Mυῖαν δίυγρον ιναι, καὶ σηπεσθαι.

Μορυχία ubi IIermias Scholiis Mess. δε Μόρυχο γάστρι τὶ ενθρωπος, καὶ κωμωδία αυτον ias γαστρίμαργον διαβάλλει a quo nilii discrepat Scholiastes Platonis. Morychi gulam a Comicis vexatam esse, his locis intelligitur Plato Comicus apud Schol. Aristophan ad Nub. v. 109. Ω θεῖε Μόρυχε, τεω γαρ εὐδαίμων φυς, Και Γλαυκετης, ἡ ψ ττα, καὶ Λεωγόραs' ν τε τερπνον, Ουδεν ἐνθυμούμενοι Aristophan Acham. v. 887. Ἐλθε ποθειν μεν τρυγωδικοῖ χόροις, Φίλη δε Μορύχω Vesp. v. 504 Zpν βίον γενναῖον, σπερ Μόρυχος Ibid. v. II 37. Ἐοικεναι μάλιστα Μορύχου σάγματι ad quae loca videnda sunt Scholia Pac. v. I 008. Μορύχω, ελεα, Γλαυκετη, ελλοιs Τενθαις πολλοῖς quem locum asserens Suidas v. Μόρυχos, haec explicationis loco adjecit 'Oνόματα κύρια. υτοι επὶ

μαγγανεία διεβεβληντο. Sed non dubitandum est, quin vel ipse scripserit, vel in Scholiis deperditis scriptum legerit: ουτοι επὶ λαιμαργία διεβέβληντο. Diuna Morychia ineptis librariis originem debet. Quod erratum non sesellit acumen Hem stertiusti Suspicor verba εν ῆ καὶ Αρτεμις - καθιδρύσαντο huc SSe per errorem translata ex sequenti articulo, et Postea eniendatione prava suisse scriptum Μορυχαῖα promo υνυχία notisSirna certe

lue Diana. Sic μῖν inmis δη. Glossa, quae jam Photii tempore interpolata fuit,

sic in ejus exic. s. contracta reperitur : Μορυχαία. οικία τις, ὰπ Μορύχος, sic εν ν Αρτεμις. Μόρυχos vero formatur Μορύχιος, non Μορ Hos Illud igitur teneIidum. Μουνυχία και Zεία Neuter portus in latone occurrit. Pro λιμενε ετεροι Pliotius Lex. s. legit, λιμενε ἱεροί. Sed ima i lectio retinenda st et Sic exponenda : portus alii diversiis Vir ineo. Cur enim magis εροὶ, quam Piraeeus Fuere scilicet, ilia a Piri eo distini roni. I O Munychia - i ii igilii Ulpiani ad Dein men Pro Cor. P. 53 I.

et quae Oinmunicavi cui P. Buri ni Secundo ad Propert ii 2. VI. Latinos poetas hunc portuni nodo M ONFesta um, modo Monychium vocare, docet Iarklandus ad lat. Silv. v. 3. I 07.

forma cum nullo usu recepta videatur, Ex

Photio s. et Suida μυδαν IePOSnimu S. Mαδῆν iuod est ipsum Latinui misere ct μυδῆν cognata verba Sunt, uec disserunt prima significandi notione. Usus tamen μαῖαν in hanc partem flexit, ut semper de pilorum desurio dicatur. Μυδαν patet latius, et tar in meliore in Partem pro nadefieri, quam in pejor in pro putrescere et foetere usurpatur. Vidi H. Stephan Ind. hes in utraque Voce, et Foes oecon Hippocr. Ludunt in his verbis perinutandis librarii. In Aristo. Phan. lui. v. 266. vetus Criticus jam Olim διττογραφίαν notavit Apollon.

Rhod. iii 1041. Ηρι δε μυδ νας τόδε φάρμακον, ἴτ' αλοιφῆ Γυμνωθεὶs φαίδρυνετεδ δεμαs. Ibi d. v. 246. Τόφρα δε Μηδείη μυθημοσύνησιν ησων Φάρμακα μυδήνας. Nicander Theriac. v. 308. οἱ

δε φόνω μυδόωντες αναπρίουσιν δόντες.

Sed inprimis, ut dixi, μυδαν de putredine, quin foetorem emittit, frequentari Olet. Sophocles Antig. 020. Μυδῶσα κηκὶς

μηρίων τηκετο. Di Chrysost Orat. v. p. 86. C. b δε νεκρον εὐρεθηναι σαπρυνηδη καὶ μυδῶντα Lucian Dial. Ort. xiv. p. 398. ὁρῶντα τον νεκρον του θεουεκτάδην κείμενον, μυδῶντα δη καὶ ξφ- δηκότα Quem Luciani locum prae altero Dial. Ort. vii p. 357. Bergierus comparare debuerat cuni Alciphr. Lib. iii ep.

22. κεῖται σοι τρίτην ταύτην μερα εκ

τάδην, νεκρον, ηδη μυδησαν. dein Lib. i. e P. 17. Ougu L. iii p. I 28. Vide eruditissimum ceni uim ad Gregor de Dialec t. p. 264. Nec μυδαν, nec μαδαν nobisan Platone reperium Si

107쪽

φρονηματι βεβιωκως θυμουται το δράσαντι νεοθνης ν Cum Tiniae ad verbum congruunt Photius Lex. s. et Sui clas nisi quod apud posteriorem minus bene εὐθανης ed itur.

Alss. To δε-τελεῖς, αντὶ του, ἁτέλεστοι. Pliaddon. p. 380. F. hs αν μύητος καιατέλεστος ι ἄδου φίκηται. Pro τετελεσμένος Suidas exhibet τετελειωμένos. tibi malo vertitur, quod glossa sedes ig

norabatur.

Nεουργόν Polit. i. P. 473. G. νεουργιν ἱμάτιον ἔχοντος, ω νυμφίου παρεσκευασμένου Plutarch. Sympos L. ix.l0. p. 374. E. ουδὲ τούλαιον αὐ νεουργόν. Liban. Opp. . i. p. 353. B. τὰ παλαια μεν ο νεουργα φερόμενοι The misi. r. i. p. 40. . σφραγῖZα πάνυ λαμπράν τε καὶ νεου δν. r. v. p. 60. A. μετοικίζειν ἐκ παλαιου σκενους ἐκτετηκότο εἰ ὰρτιπαγέ τε, καὶ νεουργόν. Pollux i. 25. ix. IS. Rariorem sorinam νεοεργη vel νεουργη habent Alciphron Lib. iii op. 57. cimosv h. in v. Titian lini descripserunt Photius ex vis et Suid υν δὴ Parmen Id. p. 55. G. ν νυνδη ἐγω ἔλεγον. lieae t. p. II 5. . obδένα πω μννεσεν ων τε νυν δη Politi C. P. III. C. καθάπερ εἰκάζομεν νυν δη et centies alibi. Cum uturo jungitur Sophi Si P. I 50. F. Καὶ νυν δη τουτον ιδιώτην θησο μεν Legg. iii P. 588. A. Οὐκουν νυνδη μαλλον βεβαιωσόμεθα b τοιουτον. Plura, ex ipso etiam Platone, de harum particularum vi notavit . . Graevius ad Lucian Soloecist. p. 579. In sine glossmdele μῖν, quippe ex vicina voce Nωi, linc inculcatum.

μέντοι Θωγε τουτο νυνὶ καλως λέγεσθαι.

'Pliileb. p. 95. A. άπερ νυνὶ διελήλυθα. Hipp. Maj. p. 97. G. 99. H. et excentios alibi. Nψ Alcib. i. p. 33. G. ἁτα ν γε καὶ μάλα σφόδρα. Phaedr. P. 350. A.

λούς. Ibid. p. 357. G. Vide Apollon. Dysc. Excerpt. p. 428 et Luci an Solaec. p. 467. ibique Schol et Gradu. Nῶῖν Erast. P. . . δυοῖν οντων νωῖν περὶ του λογου Phileb. p. 79. C. ω Ἀλλ τι νωῖν σκεπτέον Thesei P. II 5. D. Sophist. P. 149. . Politic. p. I70. C. 74. B. cc. I id Valckenar. ad impid Phoen. 463. et Pierso nimi ad Moerid. p. 26G. Suida Cod. I id. congruit cum Tiniaeo. In edito μῖν

108쪽

tulit Ti. Hi nasi rhus cum hoc Luciani Contena Pl. p. 488 ξεναγεσεις γαρ υoἶδ' τι με ξυμπερινοστῶν, και δείξεις ἔκαστα, si ειδὼ απαντα Alcipii rori Lib. i. p. 26. ξεναγρὶσαντο με τινος των στικων, επὶ τα Μαρτίου θύραs

ἀφικόμην Sic pro ἐξηγωαντο verissime legit Stepli Burgierus. Sed ponamus O-

tum locuta a Sicut integre et emendate in Codico Regio scriptus reperitur : ξενα- γωαντός μέ τινο των στικων, επὶ τα SBυρτία θύρας φικόμην. ειτα καταλαμβάνω πρεσβύτην, Φθηναι μικνον, συνεσπακότα τας φρῖς, χαρτίδια αρχαῖά τινα, σαπρα δε διὰ τον χρόνον, - κωρεων καισητῶν μίβρωτα, δια χειρος κατεχοντα.

ubi Arnaldus Obs. Misc. Vol iv. . iii.

P. 453. Scripturam, χαρτίδια σαπρα et ημίβρωτα, conjectura SSecutus est. ε- να ησαντο etiam e scripto libro Dorvillius ad Cli rit. p. 447. confirmat. Tlie misi. r. ix. P. 123. B. τι πρlis cis Μούσας αὐτον ξεναγεῖ. r. i. p. 35I. D. 3πω σου εγγουμενου καὶ ὁδηγετοῖν - τος, αἱ μεν ενθεν, αἱ δε ενθεν εξαναστασαι, ξεναγῶνται επὶ τον Βόσπορον.

Xρόνος δ' υ πάμπολυς τε δενδρων αὐτόθεν εις οἰκοδομην ει τας μεγίστας ρεψίμων τμηθεντων στεγάσματ εστιν τι σῶα cujus loci corruptela tan manifesta si, ut ne hebetiore ni quid ni, ut minus

attentum allere possit. H. Stephanus cluardam deesse putabat at Valchena 3 ius, στεγάσματα abundare. Igitur de ejus conjectura locu sic resingendu1 χρόνος δ' οὐ πάμπολυς με δενδρων αὐ

res sic expediri possiici Ἀρόνος δ' οὐ

των, στεγάσματ ην τι σῶα Δενδρων,

an ξύλων legas, nillil interest. οἰκοδο - μησεις confirmat Cod ex Parisinu . Pol lux vi I 21. x hoc loco excerpsit ἐρέψιμα ξύλα. Euripides II hir. Rur. v. 48. τῶνδ' ερεψιμον στεγος Βεβλημεν0ν πρὸς Ου- δας ε ἄκρων σταθμῶν. Hesuchiu Ἐρε- ψιμον στεγάσιμον Aristo Phan. v. V.

xerunt Photius Lex. s. et Suid ASG ut erret Ioseph. assius ad Tllucvdi d. Lib. ii 14. Suidam iiterpretis Thucydidei

interpretem egisse, scribens. Ευστίδες i Polit. v. p. 445. D. πιστάμεθα γαρ και του γεωργod ξυστίδαsὰμφιεσαντες, καὶ χρυσον περιθεντες, πρὸ sηδο ν εργάζεσθαι κελεύειν την . ubi vide cliolia I exicon Hiietor. s. Eύστι f.

κωτον ἱμάτιον, t οἱ νίοχοι φερουσι. Plura de hoc vestinienti genere Interpretes ad Aristoph. lib. 70. Hem si rhus ad Lucian. Nigrin. P. 50. et I upius ad Longin p. 228. iii in eo pro ξέσθαι scribe ἐξύοθαι, ut si Apud ceteros Grammaticos, et Pro 0τι, δηλονότι

109쪽

'UαJ Hanc voce in in c. implaribus

πιλα, α καὶ ἴα καλεῖται και τουτο τούνο

μά ἐστι παρὰ Πλάτωνι, ως παρὰ Ἀρχιλόχω κεινο Quid igitur Experia inur, Hri, Conjectura duce, ad glossa iubilia

perveniri possit. Totuin si Platon pira peri egeris, non nisi urrim locum, cui sorbΩ-rum montio Ccommodata sit, reperies, Scrupos P. 322. E. αυτα εἰπὼν ὁ Ζεiis ετεμνε του ανθρώπου δίχα, σπερ οἱ ταὼἁτέμνοντες, καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, δεωσπερ οἱ τὰὼὰ ταῖς θριξίν. quem locuti aD serunt Euseb. l . E. U. p. 585. D. ci Sui das . αριχευειν, illo inelitis Si in legens, τὰ τα τέμνοντες, hic vulgatam iectio-iu m formis Equi dein pulcre scio, rus ita ili veterum mensis sociandis apposita Alexis rapud Atlion. i. p. 60.

νοντες, καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, haσ- περ ι τὰ ωὐταῖς θριξίν. De qua ira n

datione tanto minus dubito, quod eadem

tu mentem venernt . . . Uni Ckonario, singillari harum litora ruin ornamento, qui reli in loca qu:Punin, quibus Constrilietur,

hutumiis me mili suggessit Platonis αὐ Dioscoride Lib. i. cap. 74 dicuntur ob τμηθέντα καὶ ξηρανθέντα. Galenus

ματος γράφcσθαί τε καὶ λέγεσθαι. Videi oes. Ecou uipnocr. auderia, quaan in Platoni corruptelam D subici uni in liti vilio pud Allicia. i. iii Antiphane ibid. p. 56. R. xii liis i Pl:Pdam occupavit nodaeus a Sope ad Theophrasi misi. I. p. 201. A. CnSRu tu uni tametsi Platonis incum in nullam

vitii suspicionem vocavit, in nuri οὐ Ps. ' claro re Alituit Dioni Chrysimi. r. vii P. II 3. D. ἐξ ετερα σκηνης ἐκόμισεν θατετμημενα, καὶ μέσπιλα, καὶ uῆλα χειμερινά. Pro ἐκόμισεν ου τετμημένα tu C minus laudandus, quod veram iectioncm τετμημένα in τετηρημένα mulavit HeSγ-chius Οἴμηλα οἰμίηλα, ἁκρόδρυα IA'gC Οα μηλα, κρόδρυα. Alteriura ιμίηλα

litura sanni uua Platonis locum ob cu

τουσι λεγοντες, ἄσπερ o αυτῶν τριχη

αιρῶῖσθαι lege, τοιχὶ διαιρέισθαι την φιλίαν ex quo Oupius Em iid in Suid. T. iii p. ISS. in Platone ς rili volebas ἄσπερ οἱ τὰ ω ταὶ θριξὶν διαιρυυντε S. Sed hac correctione illi opus est. Nam τέμνοντες semel posit in his intelligon- dum ic ope in est honimo. I inhigi issam a Mida esse descriptam. οἴναρα sine iii non legitur in Platono. Vide Valcken Anim in Am

οντο ὁ προστάτης της ψυχης Ibid. C. Lennopius ad Plia larid. Ep. 7. P. G. Gla uirius App. Nolar in anteocrit. P. 30. Timaeo glossam sumsit Photius Lex.

110쪽

Sciuilia Photius Lex. Us. κνεῖν. bφοβεῖσθαι δηλοῖ παρα τοῖςπαλαιοῖς. Idem os αποκιρεῖν Thealt. p. 124. D. Opilist. p. 157. A. Politi c. p. 17S. D. &c. Neque ait en St, quare cum Thom M. magis Atticum Putes, quam κνεῖν. πικρίβας J Sympos P. 324. B. ει ἰδὼν την σηπιανδρίαν καὶ μεγαλοφροσύνηναναβαίνοντος επὶ τον ὀκρίβαντα μετα τῶν υποκριτῶν ubi ScholiaStes : κρίβαντα. τ λυγειον, ἐφ' υ ι τραγωδοι γωνίζοντο. τινε δε καλλίβαντα l. κιλλίβαντα τρισκελη φασὶν, si υ στανται ι μίκριταὶ καὶ τὰ ἐκ μετεώρου λεγουσιν. quam glossam e Diogeniano, quem Saepe laudat, ductar esse, ex Heuchio colligere licet Photius Lex. s. κρίβας.τωλογεῖον εφ φ οἱ τραγωδοὶ ηγωνίζοντο. καὶ Πλάτων ὁ φιλόσοφos Συμποσίω κε χρηται τω νόματι. Pro cothurnis tragicis lianc vocem accepit Philostrat. V. A. Lib. V. P. I95. φεστῶτα δε κρίβασιν Ουτως ηλοῖς. Lib. i. p. 245. κρίβαντο δετου ὁποκριτα ἀνεβίβασεν, Δ ἴσα κείνοι βαίνοιεν de I it Sophist L. i. s. p. 492. de Eschri ἐωθητι την τραγω δίαν κατασκευάσας, καὶ oκρίβαντι ὁ λφ. cum quo loco nanino comparandus est ille Themist orat xxvi. p. 3IG. D. Θεωπι δε πρόλογόν τε καὶ ησιν ξεῖρεν. Αισχύλος δε τρίτον inroκριτην καὶ κρίβαντας HesFChiu SQ κρίβανταs εμβά- ταs. Idem : κρίβατον σχημα ηνιόχου. Suidas: κρίβαs. σχημα ηνιόχου. In utroque scribendum : κρίβαs. τὶ βημα ηνιόχου. Inter pictorum instrumenta καρίβαντα recenset Pollux vii 129. . 163.

Verbis λόγει γουν τιs, Timaeus veterem Grammaticum laudat, sententiae Suae aStI-pulatorem Aliter luPc interpungit Montiali coii Bibl. Cois l. p. 480. Vereor, ut Salis recte. Pro λόγιον in I impe malim

p. 347. B. Olit . . p. 12. G. GlO55a quo lue ebi apud Pholium ex Ma et Suidam. Us ὁσε Euthyphr. p. 4Ν l . ἀλλ' ουδήν αυτῶν χρη φροντιζειν, ἀλλ' ὁμόσε

ἰεναι Theae t. p. 124. C. Καὶ ὁμόσε μαι, χωροσεται, καταφρονῶν μῶν Euthydem. p. 224. B. τ δε ανδρειματα ὁμόσε ἴτην τοῖς ρωτημασιν. Olit. X. P.

517. B. Ἐὰν δε γε τις ὁμόσε τω λώγφτολμα ἰέναι IIaec loquendi ratio fluxit ab Ilomero Il. N. 337. 'ns αρα τῶν ὁμόσ'ηλθε μάχη, ubi bene u Stath. p. 9 ι 5. Ορα τι ἐκ του ὁμόσε λθεν η μάχη,

ὼς εἰ πόλεμον. Sane apud Thucydidem, Xenophontem, Polybium, aliosque Historico nilii hac formula est frequentius. Adde Harpocrat. v. μόσε ἰέναι, et Petr. Victorium Var Lec t. viii. I9.

Ms in hanc lectionem consentit, tamen pro ἴσοι legendum puto, oli ι, quibus, ut cognatorum praesidibus, cognati ommuniter sacra faciunt, inde apud Polluc. iii 5. dicti θεῶν ὁμογνίων κοινωνοὶ καὶ τη αυτη εστία μετοχοι Eodem modo correxit Cl. Toupius Cur noviss in Suid. p. 108 qui, dum scribit, eam lectionem me sesellisse, Ostendit, se Addenda ad Timaeum, in quibus eam ProPosueram, non inspexisse. Sed talia commemorare piget. Glossa pertinet ad Legg. v. p. 605. D. 'γένειαν- καὶ ὁμογνίων θεῶν

αν γενεθλίου sic leg ex Stob. p. 434.

θεου ει παίδων αυτου σποραν ἴσχει κατα

λόγον quem locum imitatur Iulianus or. ii P. S6. A. et Fragm. p. 29 I. D. Sophocles ind. Col. v. 32S. Πρὸ νυν σε κρηνῶν, προ θεῶν ὁμογνίων Αἰτῶ πίθεσ