Lexicon vocum Platonicarum

71쪽

D. 3 ω εἰώθασιν νιοι των περὶ τα τε - λετὰς καὶ τα καθάρσια, μηνιν κάτης ἱλασκόμενοί τε καὶ ξάντη φάσκοντε sποι πειν. Elian. l. A. Lib. i. cap. 57. ἀνεββώσθη τε κεῖνος, καὶ καuo παντOSQάντης τι εντευθεν εστι. iii 5. X. 1i,. 33. i. 3. . xiii. 7. x i. 28. I lem apud

Suid. v. 'Αρχίλοχος llui enisu ille iocus, e libro de Providentia decerpius, tribuendus , idolii r καὶ τη μηνιδυντης ἐκ

της δειλίας. p. ad Atheniens P. 272. A.' emendatione de vii is ἐμ μεν οἱ

Senserum, Sicyoniorum inr VHG, illarum gentium originem, uti l litatem, Miaque sciis digii s regrin ua Gil uit Qui, hiribus saltem in nuctoritate sublica constituti videntur. Ἀρίσταρχos ὁ ων λυμπίασιν ξηῖητης apud Maio . Lib. . . it 2 m. lunt ' liinterprete, quem ut i avit, intellectus, creandi dedita. Jon odo eripior. Hi,t Pliit Ii . . ll. Contra

p. l. sopbuniem Gnosium, qui quod

milia interpres luit, pro lysing go vel monstra accipiens in. I.il . xvii. P. 49 s'. AriSi id olat Platon ii. I, 20s . Patriorum insiliuiorum interpretes, non monstrolares, unio τα πάτρια μῖν ξηγουμενοι apud Arintenti l . Lua. u. R. til. ab liis prorsus diversi Muni Atheni Siuna ζηγηταὶ, ilia O-

ritus il imita solitos docere

expiare homicidas, aliosque piaculo Obnoxios, dirimere deni tu liu s, quae de rebus Moeris inciderent Pollux xiii. 21.

Ἐξηγηταὶ δ' ἐκαλοῖντο, οἱ τα περὶ των διοσημείων, καὶ τα των ἄλλων ἱερῶν διδάσκοντε s. ubi vide illo ili'. Iloc mi mi iiiiiii Atheuis publicum sui ex hiiii lilii loci ad i i ad toti ni Si ευπατρίδαις adspirare licebat Plutarcii Plu s. '. it. C. Εὐπατρίδαις μεν γινώσκειν τα θεῖα, και παρεχειν ἄρχοντας ὰποδους, καὶ νόμων διδασκάλου εἶναι, καὶ ὁσιων καὶ ιερῶν ξηγη -

τά s. Postea, ut ex imam discimus, trus Lutum liac dignitate uncti sunt, s ibi

apud Mephan iminui. v. Πάτη 'o, caeliti e lius, suorum ni religio vimque cui mulieri conveni liber abriptus περ εορτῶν καὶ θυσιῶν. sim J. G. Vo,sius de Histori nec iii. D. All. nerkelius Paulo inlisi, J. Meum ni M. Alii c. nisi quod commenta

o,o γαρ δη που ὁ θεο περὶ τα τοιαυταπῆσιν ἀνθρύποις πάτριος ἐξηγητης, ἐν μεσήτη Ἱης ἐπὶ του os φαλου καθεμενος ἐξηγε ται pio loco a nomausinis ξογ ποῖ tituli in irridetis, apiti ili. ' l . v. p. ruin ilicorun exemplum i , iuelli rempublicana suam recepit. l. vi. i. Gl G. I. εκ Δελφῶν de χρ νόμους

72쪽

676. F. s. h. 672. u. D. C. μι-- pretes religionum Latine versi Cicero

rent proprio ei liud incubulo uic ι bantur ἐξηγεῖσθαι Plato Theog. R. 2.

Lili. vii p. 78. Andocides de Mysior. p. 230. Sed satis de sacris Athenii n-sium Exegetis. Restat, ut videamus, an iidem forensibus etiam usi Sint Exegetis,

i. e. JCiis, qui consulentibus de jure responderent. Quibus uni propter cogum ambiguos sensus, timi propter vulgi im- Peritiam, vix I ierat carere civitas bene constituta. Quanti illorum opera lini Romae fuerit, inter Omnes ConStat. Neque aliis gentibus ejusmodi Exegeta defuerunt. De Syracusanis Diodor Sichil. Lib. xiii. 35. ουδέτερον αυτῶν ὼνόμασαν νομοθέτην, αλλ' h ἐξηγητην του νομοθέτου δια τ τους νόμου γεγραμμένους αρχαία διαλέκτω δοκεῖν ἶναι δυσκατα- νοητους Inauditus hucusque fuit των Λυκουργείων ἐξηγWhs, Lycurgearum legum et institutorum interpres, quem nuper ex Laconico marmore protulit egregius antiquitatis eruditae vindex, d. Corsinus Dissert. V. Post Not Graec P.

xciti. De Atlieniensium hujus generis JCtis satis diserte veteres Grammatici. Suidas et EtFmul M. p. 348 19. Ἐξη

legit, in Bibl. Sangerim. ξπγηταί. ἱ

ρὶ του αδικηματος. Eoque Sensu SchOIiastes etiam accepit ἐξηγητh in Platonis Euthyph. p. 49. . 'Εξηγητου του τουSνδμου ἐξηγουμένου. Nec aliter sensit Ti. Heiustertiusius, cum valde juvenis ad Polluc. viii. 124 commentario Scribens, forenses illo JCtos Atheniensibus vindicabat. Sed idem vir maxiluus nuper a me consultus, ingenue latebatur, se dudum Sententiae ante defensae patrocinium repudiasSe, et nunc alteram, quae tales

JCtos Athenis fuisse negat, haud paulo

veriorem existimare. Hanc igitur, eodem et auctore et adjutore, quam potero brevissime confirmabo. Ac primum parum valere censenda S Grammaticorum auctoritas, ubi perpetuu Atticorum Scriptorum Sus restagatur Atqui vere O

ber . p. 522 sepeli di filio quarum

pertinebat Diserie arpocration in v.

μιζόμενα ἐξηγοῖντο τοῖς δεομένοις. lCgenduin celis et T. II. Deinde quid CauSSAd CSt, curnusquaminion quSuni, Orationibus ξγγhτυυ, qui de quaestione civili et jure forem responderit, menti reperiaturi Phaedriis quidem x. 4. 3. Atticum Ciuin collime Inorat Athenas rumor iiii I, tot Mater edula Iuris peritos consulit. Sed quis tabularum Scriptore ni cui quidlibet fingere licet, in tali re teste in clinici praesertim cui rem Athenis gestam Romano more narret Antiqua Dorum lingua Exegela: dicti sunt καταλαθισταί. He, Chiu , Καταλαθισταί. 9ὶγηταὶ, ' ἐνδεικνύοντες τὰ δημόσια quam glossam pro ingenii et doctrinae hertate ita explicabat Hen stertius ius orthus vocem Pro Priamsorma dena onstrat. ξηγητα hic intelligo prodigiorum, Oraculoruiu, O Panio rurn bc C. interpretes veridico : Osti vates, qui sutura praenunciando non allunt, dici αληθῶς scriptu in aquibusdam in Homer. Od. Δ. 83. ουπτίου ἐπ αληθέιs, quia erant μαντικοί diresiani μάντιν λάθεα πάντα λέγοντα liabet IlieoCrit. Eid. xxiv. 64. pari ni odo αληθεύειν et ληθίζεσθαι Xenoph. . A. v. p. 212. v. 17. Philostr. de V. A. L. i. p. 4. v. 16. Alcis h. iii. 59 P. 424. Neque aliter αληθε ia Hesych in Pησίαρχος proe dretiarum rentus: altiora apud cli Ol. Aristoph. ad Plui. v. 1003. η αληθηἴ του ἐνυπνίου Herodot. iii P. 134. v. 45. lilia πρbs αληθειαν ἐκβαίνειν apud Diodor. Hi ergo ure aerit καταλαθίσταί. Alterum expono, qui peregrinis adsunt publicorum

Operuna rerumque antiquarum On Strato

res est in ea adpellatione ironiari fabulas enim Plerumque narrabant. Hactenus ille Timaeum more suo Oiu pilavit Suidas, celato, ut Semper ejus nomine. Facile tamen pro sagacitate Sua Valesius i. c. odoratu eSt, glOSSam a praestantiore Grammatico prosectam esse. Eandem

totidem verbis descripsit Platonis Scholiastes ad Legg. i. p. 676. F.

73쪽

υπερ ξακισχίλια γενομενων, φυγη δεκαετης καταψηφιζεται του κρινομενου. V Σωμοσια. ἔνορκος παραιτησις δι αυλογον αιτίαν.

παγωγαι ἀγωγαὶ δαίμονος φαυλου et τινα γενο-

εκάστω η πρῆξις αυτου ἐξωμόρξατ εις την ψυχήν. Legg. Hi P. G23. C. εις γαρ τὰ τῶν γεννωμένων ψυχας καὶ σώματα αναγκαῖον ἐξομοργνυμενον ἐκτυπουσθαι καὶ τίκτειν πάντη φαυλότερα ubi vidi

Scitolia Pinionem iiiiii tur Themisti

aryos. Ἐξόμορξι est in Tim. p. 517. F. Vide Moerid. p. 29i et ibi Piereon.

Ἐξοστρακισμόs Post OCO in ἐη ιγεγραμμένον sortasse aliquid excidit, tacito Supplendum ex Schol. Aristoph. ad uit. v. 85 I. item ad verbiiua descrip sit Philesion a xico Technologico s. Plato Gorg. p. 309. H. υκ ἐξωστράκισανα δν Ουτοι ops ἐθεράπευεν, ἴνα αὐτοὶδεκα ἐτῶν μη ἀκούσειαν της φωνη Nilii liu-ju glossae ex ScripSit Suidas sed otiani acum pulvisculo abstulit Etymol M. in v. Ἐξωμοσsα Vide su p. v. Ἀντωμοσία Pro ἔνορκος s. male ἐνόρκου. Ἐπαγωγαί Genus quoddam θεαγωγίαs, vel ψυχαγωJ ία CS ἐμαγωγη, Cum ψυχοπομποὶ γόητες, ut eleganter dicuntur a Synesio de Insonin. 9. 150. C. precibus, incanta inentis et allacium illiciorum susurris, nonas, in aliorum pernicie in ab inseris evocant. Quod luculente describit Plato Olit. ii p. 24. C. θύρται δε καὶ μα eis ἐπὶ πλουσίων θύρα ἰόντες, πείθουσιν, ω εστι παρά σφισι δύναμις ἐκ θεῶν ποριζομενη θυσίαι sτε καὶ ἐπ*δαῖς εἴτέ τι αδίκημά του γεγονεν αυτοὶ προπόνων, κεῖσθαι μεθ' ηδονῶν τε και εὐροῶν και ἐάν τιν' ἐχθρδν πημῖναιεθέλη, μετὰ σμικρῶν δαπανῶν ὁμosω δί- Plut Tim Lex. καιον ἁδίκω βλάψει επαγωγαῖς τισὶ καὶ

καταδεσμοις του θεους, ω φασι, πείθον

τες σφισιν πηρετεῖν ad litem Oculii reserenda sunt nec Plirynicii Προπαρασκ. ξοφιστ. s. κεῖσθαι καὶ Ἐξακεῖσθαι, καὶ επὶ του θεραπεύειν, καὶ ἐπὶ του πάγειν παγωγα ε γοητείας καὶ μαγγανείας πη με ναs. υτω Πλάτων ἐν Πολιτεία. Leg g. i. p. b3. I. ε αν δεκαταδεσεσιν η μαγωγα ει ετισιν επωδαῖς, si τῶν τοιούτων φαρμακειῶν ντινωνοῖνδ ξη δμοιος εἶναι βλάπτοντι tibi Cornario

in Eclogis p. 0l0. post ντινωνοῖν de CSSe videtur χρείαις. H. Stephanus intelligit τισιν e praecedentibus. Neuter herae. Lege h ἐπωδαῖς τὶς τῶν τοιούτων φαρμα

illa Platonis LM . . p. 674. C. του δετεθνεῶτας φάσκοντες φυχαγωγεῖν, ast θεους πισχνουμενοι πείθειν, θυσίαι τε καὶ εὐχαῖ και ἐπωδάῖ γοητεύοντες. HAC in re logi linia verba Sunt πάγειν et μα-

Ενθα δ' o ιδνσιν μειλίσσετο θαγε δεκηρα Θυμοβδρους, ἴδαο θοὰς κύνας, αἱ περὶ πασαν Hερα δινεύουσαι ἐπὶ ζωοῖσιν ἄγονται. Manetho iv. 364. Σκυλμυs νυφανεῖς, φαντάσματά τε, ιδ' ἐπαγω γάρ. Lucio de Merc. 'Onduci. P. 700. πεσχοντο καὶ χάριτα ἐπὶ τois ἐρωτικοῖs, καὶ ἐπαγ caryas τοῖ ἐχθροῖs. Uri genes C. Cels vii. p. 378. περ ποιοῖσινοι δι' ἐπωδῶν καὶ μαγγανειῶν μεμαθηκότες καλεῖν καὶ ἐπάγεσθαι δαίμοναs Liban. Opp. Oni. i. p. 900. D. καὶ περὶ του s

Euripid ad Alcesi. v. III S. ψυχαγωγοὶ

- Orτινε καθαρμοῖς τισι καὶ γοητείαι τα

74쪽

λοεθνης.

Iδωλα πάγουσί τε και εξάγουσι. Alio loco Phrynichus HSius 'Επαγωγε εστιν

τηρε δια φαρμάκων εἰώθασι τινε ἐπάγειν την κάτην ταῖ οἰκίαις. an leni vi in habent πιπεμπειν et πιπυμ . Euripid. Phoeniss. 817. τὰν ὁ κατα χθονὶ s 'Aιδας Καδμείοι επιπεμπει. Vide Henasterii.

ad Lucian Deor Dial. iii p. 208. παγωγῆ contraria est απαγωγε Phrynichus s. 'Aπαγωγη λέγεται καὶ ἡ πυ-

διοπόμπησις. De lagica animarum vocatione naulta collegerunt Elmenti orsi.

ad Arnob. Lib. i. p. 25. Heralis ad Tertuli Apolog. p. 105. et Jac Gothos red. ad Lib. ix. Cod Theodos Tit. XVi. P. 132.

Di πετίμα Diphilus apud Athon.

L. i. p. 228. B. b ξενιQν οἶνον πι- τετίμηκας πολύ. Philostrat de V. A. Lib. i. p. 230. καὶ τὰ νια αὐτοῖς πιτιμ σωσι καπηλεύοντεs Appian de GC. v. 67. Ἐπετετίμητο δη πάντα Dio

τιμ i λαβόν Polluci. 52. iii I 25. Ou- pius Emend. in Suid. i. 154. Locus

Platonis, ex quo glossa sumta est, diligentiam nostram fugit. Pro πιτιμα etiam ανατιμαν dicitur. Herodot ix. 33. μα- θων τουτο, ἁνετίμα ubi vide alckenarium item κτιμῆν. Suidas 'Εκτιμαται.

nificatione creberrimum esse apud oratores Atticos, Harpocration in V. monet.

λhν φηματα ορίζειν τινὶ ζημίαν δοκοῖντι ἁδικε ιν τα δημόσια, ' O ανυυς, η κατέχειν τὰ αλλότρια, καὶ μη εις ἐμφανες αγειν τωδε Ἐπιβάλλειν ἐπὶ του ζημιουσ- θαι τετακται Sed quicquid de ἐπιβολ' dici poterat, occupavit eleganti 3'imae iri orinae, Jo. laxior uis 38. Orat. conir Andocid. p. ita ita Ilic tamen ea vox potius de tributo, quani de multu accipienda idetur. Je quo certilis judicare posse iii, si Platoni locum, ex titi Osuinta St, in pro iii tu liaber in Glogεulam a Timaeo habet Suidas. Ἐπεβολοι Euthγdeiii. p. 222. A. καὶ τοιαύτης τινb ἐπιστεμη ἐπηβόλους. Legg. n. p. 58 I. D. οντω γὰρ υκ ἐπε- βολοι γεγόνατε η καλλίστη νδῆς. Sic επίβουλοι, quod veteres ditiones habent, hene correxit Jan. Cornarius in Eclog. p. 1006. qui emendationem suam confirmare potuisset ex Eustath ad Od. B. p. 144 S. et EtJmol. II. p. 357. 23. quibus locus sine labe affertur. Legg. iv. p. L,04. n. παιδεία γίγνεσθαι κατὰ δύναμιν ἐπηβόλουs. Sext. Enipiric Lib.

vii adv. Og. p. 433. ἔτι συνετωτεροι πολλάκι των πρεσβυτέρων εἰσὶ νέοι, δν αὐτὼ τρόπον καν φιλοσοφία, εὐεπηβολω - τερου γεγονεναι παρὰ του πρεσβύτας του νεους. Elian H. A. Lib. ii cap. 52 3σα τριχων στιν επηβολα Heli Odor Lib. . p. 487. ἴπω των ό πωνε βολος γιγνόμενος Sed pleni sunt CXe implorum Scriptores veteres. Vide P. IV seling. ad Diod. Si ul. i. I9. et J. Tonpium ad Longin seci. S. In odicis Timaei margine postis εντυοχάν9ντε saddi ι λαχόντες, πιτυχόντες, CStatur Cl. Villoisonus ad Longum P. 179. 'Επηλυς Menex. p. 404. B. ἡ των

προγόνων γένεσις, υκ επηλυ Ooσα, οὐδετους πιόνου τούτου ἀποφηναμένη μετοικουσα εν τη χώρα, ἄλλοθεν σφῶν

75쪽

1366. Elian. l. A. Lib. i. CAP. 1. αφρυν, καλύπτοντά τε α Ου καὶ πηλυγάζοντα. Lib. iii cap. 6. εἶτα επηλυ- γάσαντες αυτου ἄνωθεν κάρφεσιν Lila. iv. CAP. 7. ἐπηλλασεν ματίοις π τυν

καὶ την ut Appuleius dixit poetam. ix. i. 1ου 5. dorstrinque plagosum scissili inimiunculo magis inumbrati, quam obiecti.'Vido etiam uian. Lib. . cap. 47. ix.

57. Ἐπηλυγασάμενος την κεφαλην Stejusde iii Eliani apud Suid. v. Ἐξεκύκλησαν, Pro quo pudori indom v. Φιλε - μων POSuit ἐπειλυσάμενος. 'lutarcii deSOlert unimal. p. 971 α βῶλόν τινα iσυρφετον ἄνω προ ἴσχεσθαι του σώματsy, οἴον ἐπηλυγα μενους Syne S. Calv. VII CV m P. G. C. ὁ με γαρ Φερεκύδης θοιμάτιον ἐπηλυγασάμενος Epist. 53. P. 292. πυκνον καὶ βαθυ σκότος ἐπηλυγάσεται Damas c. apud Phot. p. 030. Hoc verbulai, unde vi dejectum est, restitu ninus in v nusto, Sed foedissime contaminato, ueli 0ri Fragmento, quod ni obis

est, ut figuratas loquendi formulis, quae

hinc lanarint persequamur Thu did. Lib. i. 36. οἱ γαρ δεδιότες ιδία, βούλονται την πόλιν s εκπληξιν καθιστάναι, ὁπωs τεκοιν φόβω το σφετερον ἐπ ηλυγάζωνται ubi vide Interpretes, Hoc verbuni, e Tluicydide ductu in marinin frequCntavit Dio Cass. Lib. viii. p. 34. λλοι τὴν φιλίαν την προ αὐτον ἐπηλυγαζόμει oti Lib. lix P. 29. ω και τ συνειδυs σφῶν δια τουτο ἐπηλυγασόμενοι Ct iuiden Lib. Ixi. p. l 2. cim iii P. 1323. Sbium Epist. 05. p. 249. δόγματα δε

γάζει φαινόμενον. libu in do vocis Crip tui addamus, in qua tantopere variant libri veteres, ui ipsi interdum viri docti, quid eligendum sit, nescire videantur.

Maxime sita sorina est ἐπηλυγάσασθαι. Sed Cod uini in Dion CasS. Lub lxi. p. 992. praebet ἐπηλυ μισασθαι. Sicut

Scholiastes in Platonis loco laudato. In

Plutarch de Is ei Sir. p. 22. autui perum Editorent, Sam. quirium erat ἐπιλυγίσασθαι in Aristolat. Hist. Aniin.

Nobis vero formarum, qua incensuimi , nulla temere rejicienda videtur. Nam a re CS λυγάζω, ἐπιλwγάζω, ἐπιλύ- γαι os ab antiquo λύξ, λυγος, λυγίζω, ἐπιλιπγίζω, πιλυγισμός. Vide Hesych. V. Ἐπιλύγαιον et Ἐλλη. Ali λύγη autem est ηλυγάζω, ἐπηλυγάζω, επηλυγί- , etc. II S Cll. v. Ἐπηλυγίζονται, tvi λυγισμένος Schol. Aristophati ad Charn. v. 6, 4. Moeris p. 63. et ibi

76쪽

viri, vim pluribus illustravit uster ad Aristoph. Nub. v. 42. Ἐξαίρειν eadem

,iguis stilane dixit Euripides Hippia

Inenda est literat, ut sit ἐπίβδαι O επιβδαί. In accentu enim variatur Graminatici ἐπίβδα intor pri tantur dies illos, qui feritis proxime Sequuntur, et a plebe, tanquum festi, per lusum celebrantur. Ipsum vocabulum, quod moribus tribuit Eustath ad Od A. p. IG86. satis indicat, prioribus hos dies accessisse. Chol. Pindari ad Pyth. d. iv. v. 249. Ἐπι

Suidas et tymol. . p. 357. 54. Ἐπίβδαι. α μεθ ρται ἡμεραι, δια τὶ, πρὶ Θίδειξιν oris προτεραι ἡμέραις γενεσθαι, άλλη επιβαινούσης in quibus extricandis Hustero aqua haesit At Hem sterim si ussi rem putabat expediri posSe Log'ndum, διὰ τ πρbs επίδ. . πρ ημ. εποε

νέσθαι , propterea quod titilendi causa demonstrandoeque publice loetitice prioribus accedant: Ἀποίνεσθαι ridem quod ἐπάγεσθαι in Schol. Pindari. Πρbs πίδειξιν sunt, quae non occulte, ut sacra et festorum solemnia, sed publice atque in omnium conspectu aguntur. Μεθέορσος Eolibus Πεδόρτα ut in HesyCh. egregie Salmas Apud eundem puto legendum. Μετακοκκύ. 'μερα μεθεορτος, εν εορτη υκ εστι. Hinc proverbium a Themistocle ortum, νυστέρα ἐρίζει πρὸς την εορτῖν, cujus meminit Plutarch. T. i. p. 320. E. nam νυστέρα vel ἡ ὁστεραῖα hic idem quod μεθαρτος. Praecia re Omnia D nisi quod durior est explicatio vocis επίδειξις in Suida et tymol. M.

Ego si implicissimum arbitror corrigere, επίδοσιν, inccrasionem, additamentum.

Cratinus apud Hephaest. p. 48. α ' δμέY ἐχρειογέλως ήδμιλε ταῖ Ἀπίβδαις. Quartum των Ἀπατουρίων diem proprie πιβδαν appellatum esse, tradit Hesycli. v. Ἀπατούρια Porro sic dicta Repotia, Vel primus Ost nuptias dies quod ex Glossis et t. docuit Jos caliger ad Fest. v. Nepotia. Vide Is Casau bon.

ad Athen. iii. 15. p. 182. Denique pro sendis Ianuariis accepit aristides

sere sunt, quae de ἐπίβδαι in cli rum monumentis reperiuntur. Qua illi in Platone quaerere velit, opera iidei EMε Plii lila. p. 77. G. ρει ταυτα ἐκ της αὐτῶν χώρας ἐν ἐντὶν Lem. iii.

P. 585. D. πάντα εὐρειν ταυτα ἐν τω τι re

εβρει τα παρα τα πόσει μινυρίσματα.

ubi vide Bergierum. Rarius occurrunt composita ἁπεὐρεῖν, εἰσεδβεῖν, et . LeX-icon angerm. II s. Ἀπεβ σεις. πελεύ-

τειχῶν ἐρύματα. Adjectivurn ερυμνὸς in Platone legere non memini. Herm. Ollius V. C. Excurs. . in Apollon. p. 755. illud reponit in Phaedone p. 400. C. hs Ἀχερων ' δι ερύμνων τόπων ρεγελλων. ubi ditiones, δι' ε ὶμων τόπων, eoque Timaei glossam resert 'Iulgatam tamen lectionem servat Stobaeus Ecl. hvs. i. P. IS9. Ερμαιον The g. p. 10. D. y ἐγώ

ἡγησαίμην Euthv d. p. 215. G. πόθεντο υτ τ ερμαιον ευρετην Ibi d. p. 224. D. Charmid. p. 237. C. 'Ερμαιον, Σώκρατεs, γεγονbs αν εἴη ἡ τη κεφαλης

ασθενεια τέ νεανίσκω quem locum, ab interprete male intellectum, recti US UCrintitos Casau bon. ad Theoplar Char. cap. 12. p. 251 Gorg. p. 297. D. οἶμαι

εγω σοι εντετυχηκὼς, τοιούτω ερμαίωεντετυχηκεναι. Ibid. p. 29 S. D. εάν τις βήματι αμάρτη, ερμαιον τουτο ποιούμενOP.

SSmpos . p. 3I6. F. Phaedon. p. 397.

H. ubi vide Scholia. Polit. L. P. 426.

77쪽

A. Legg. i. p. 82. II. Ερμαιον et εὐτύχημα linxit Impos . p. 333. F. ηγούμενο δε αλὼν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τὴ

Lili. i. p. l . p. 32 ex hoc ipso tria tonis iante, ut Olet hauriens μὲν ον μετηρ ἔρμαιον αὐτης καὶ ε υτύχημα λογίζεται τουτο. Praeter a ensio apb videmitters luis ad Isidor Peliis Lili. v.

I p. 22. Bergleri ad Alciphr. Lib. iii. I p. 29 ei essenii: ad Diod Sic. v.

Ἐρυσίβη Sympos . p. 321. E. καὶ γαρ παχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσίβαι ἐκ

πλεονεξία καὶ ακοσμία περὶ ἄλληλα των τοιούτων γίγνεται ἐρωτικων Polit. X. P. 5l6. . σίτ τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα τε

ζύλοιν ubi vide Scholiasten Axioch. R.

730. E. κλαῖον νυνὶ μεν αὐχμὲν, νυνὶ δ' ἐπομβρίαs, νυνὶ ἐπίκαυσιν, νυνὶ ἐρυσίβην.

Eleganter rubigi itim describit orpheus

de .npid. 5. v. l. p. 340. καὶ αἰθερίην ἐρυσίβην, Η τε κατουρανόθεν πταμένη ποτὶ καρπον ἐρυθρη, Ἀμφω περὶ σταχύεσσι περισμύχουσα κάθηται. Sic ille locus Scri-hi milus. Quam melidali Oilem confirmat Code Regius, cujus Variantes Cum G nero cc in municavi, p. 4IG. Vulgo editur: Ἀμφὶ περὶ σταχύεσσι περισυνέχουσα κάθηται Glossae Philoxeni Robuo,, πάχνη γίνεται, ν τινὲ ἐρυσίβην καλουσιν. lesbch. in . et ' l. Editor. Ἐπεσφάλακεν J IIcla cuin pulvi8cul abstulit Suidas, Et Cron, ut liO-iminis judicium agnoscas, ex posterioribus Glosso graphi nostri verbis novani glos, naccari linxit 'Aτροφησαν ἐμαράνθη μη τραφεν Timaei glossa gravi mendo laborat. 1im nil illi verbum est ἐπεσφάλακεν,

piod ii Sterus, in επεσφάδακεν inulan S, inultum berravit. Ipse tam n, mra CX-plicati Oii iii ab hoc vi rho alii nam vide ret, paene ulli in viain ἐσάπη reser ad πεσφακελισεν Vellem, set Od ingressus erat iter, persecuius esset Nili ilCuini certius si quam glossana hoc modo corrigendam S e Ἀπεσφακέλισεν. οἱ μὲν ἐπεσπάσθη, etc. Ea perti lut ad

σεως ξιν-διάπυρον τ α γινομένην καὶ

πάλιν ψυχομένην, σφακελίσασαν. Ibid.

p. 49. B. ταν στουν, δια πυκνgτητα σαρκος, ναπνοη μη λαμβάνον ἱκανην, in ευρῶτος θερμαινόμενον, σφακελίσαν,μ ξτε την τροφην καταδέχηται. Iic Ti- In tu ἐπισφακελίσασαν, Illo coni posito

ilippocrates pud Foesium in n. v.

Σφάκελος non Selirit Sus est, pro Sina plice σφακελίσασαν in exemplo Suo Scriptum iiivetiit. Ex vulgata lectione, quam Scholiastes ad h. l. secutus St, luxit glossa IIesb chii Σφακελίσαν κακωθεν, διαφθαρέν. Pro επισφακελίζειν eodem Siniuia αποσφακελίζειν dicitur. Ierodot. iv. S. 7πποι μὲν ἐν κρυμου στεωζε αποσφακελίζουσι. esychi Q Ἀπεσφακέλισεν ἐσάπη Ἀριστοφάνης 'Oλκάσιν οἱ δὲ ἰατροὶ την ἐκ της πέψεως μελανίαν ηαντὶ του προσεσπάσθη. φὶ αιφνιδίω απέθανεν. Suidas Ἀπεσφακέλισεν. οἱ μεν γραμματικοὶ ἐσάπη, πεσφενδόνησε. σημαίνει δε καὶ τ ὰπεκακησεν τι δεξαίφνη απέθανεν ὁ δὲ Αριστοφάνη αντὶ του απεσπάσθη. Elyin Ol. u. p. I 20. 3. Ἀπεσφακελισε προεσπάσθη ναιφνιδίωsαπέθανεν. οἱ δε ατροὶ, kiπὶ του σάπη. Lexicon angerin II s. Ἀπεσφακελισεν. οἱ μεν ιατρ9ὶ ἐπάπη λλεται δε καὶ αντι του ἁπεσφενδόνησεν ετ τ εξαίφνης ἁπεθανεν ὁ δε 'Αριστοφάνης καὶ αντὶ τουαπεσπάσθη. Lexit Oriri egi uni II s. Ἀπε- σφακελισεν. αιφνίδιον ὰπεθανεν. οἱ μεν γραμματικοὶ σάπη φασίν 'Αριστοφάνης αντὶ του κλασεν. οἱ δε ἰατροὶ την ἐκσηψεως μελανίαν λέγουσιν. Ex his

Grammaticis inter collatis intelligitur, in Suida et Levi stegio pro γραμματι -

κοὶ critu iidum esse ἰατροὶ, in eodem Suida et Lexico Sangerni. Pro απεσπάσθη ex Tinate ἐπεσπάσθη, in i tyinoi Og dCuique tiro προεσπάσθη ex Hesychiis προσεσπάσθη. Aristophanis aute in Ouienit jactatur, ut, qualia vim inii veri, tribuerit, nescias. Lexicon liel Or. s. Σφάκελος. οἱ μεν, τον παρμόν' le e , σπασμόν Des δε, τ απόστημα οἱ δε την

ckenarium Anim ad A intra OII. P. 22 l.

Ἐταιρίστριαι Sympos P. 323. B.

ἴσαι δε των γυναικων γυναικος τμημά εἰσιν, οὐ πάνυ αυται τοῖς ανδράσι τον νουν προσέχουσιν, αλλὰ μῶλλον προ τα γυ

78쪽

στριαι γυναῖκες αἱ τετραμμεναι πρις τὰς εταίρας ἐπὶ συνουσία, sis ἁνδρε s. Isντριβάδες. ubi ipsa Plutonis verba retenta

Sunt, ut tanto tinus dubitos, quin gli sae sonte, que ni indicavi inus, manarit Luci an Dialog. Meretr. v. P. 289. ει μετινεταιρίστρια τυγχάνει ουσα τοιαύτας

γὰρ ἐν Λέσβω λεγουσι γυναῖκας, ὁπ ὼν- δρῶν μεν υκ θελούσας αυτὶ πάσχειν, γυναιs δε αὐτὰ πλησιαζούσας, ἔσπερενδρας. Tales crissantes mulieres, quae aliis nominibus Lesbiades, tribuites, frictrices, et Subagitatrices vocantur, intelligit Clemens lex Paeda g. i. P. 264. γυναῖκε ανδρίζονται παρα φύσιν SyneS.

de Provid. p. 105 C. p. II 2 C. Moeris p. 151. Timaei gl0ssam in exica sua receperunt Photius s. et Suidas. Ετνος Hipp. Maj. p. 99. E. δτάντις την χύτραν, ην ἄρτι λεγομεν την κα- λην, vi ετνου καλοῖ μεστην ubi vide

Scholia Basilius Scholiis ἁνεκδότοι in

Gregor. Nagian Z. Orat. XX. p. 342. A. Ετνος, εἶδος οσπρίου. οἱ μὲν κύαμον οιδε το καλούμενον πισσάριον οι δε,

εψημα θηρῶδεs τουτο γὰρ δασυνόμενον σημαίνει αφ' υ καὶ θηρα καὶ Ἀθάρα. Ενθεν καὶ Ἐτνρρυσι παρὰ φ Ἀριστοφάνει. Eτνos οἶν φησὶ τ ερειχθεν καὶ

Mangelus male spernit Ss lectionem, εὐερκεσιν iacois. Substantivum εὐερκία

bis reperitur Legg. i. p. 24. . . Timaei glossam exscripsit Photius Lexico

Edηνίως Respicit Timaeus Sophist. p. 149. B. φ μεν ἁλύπως τε καὶ εὐηνίωs

tu itur. Polit. . . 463. G. καὶ διδαξαμενου ἱππεύειν ἐφ' 7ππων ἁκτεον bi την θεα μη θυμοειδῶν. μηδε μαχητικων, αλλ ωτι ποδωκεστάτων καὶ εὐηνιωτάτων Phaedri p. 5. A. τὰ μεν θεων χ ματα συββόπα εδενια οντα, ρ αδίω πορεύεται τὰ δε ελλα πορεύονται

copii , exi li Insonin P, 43. A. τάχ' ὀιν καὶ τὰ χείρω μηβντιτείναντα προς την ἐνερπειαν της ψυχης, αλλ' εὐηνια καὶ καταπειθη. αυτ τε ὁμαρ-;- σοντα otc. Philo T. i. p. II. Dio ChrSSOSt. Orat xxxvi. p. 450. b. Philo Strat. Lib. ii Icon. xvi p. 8ad Thensistior. i. p. 13. C. i. p. 146. A. Trans sertur deinde ab equis ad homines muri Sue tos, mites, et rationi obtemperantes. Legg. ix. p. 663. A. και εὰν με τις τοιούτοις παραμυθίοις εὐπειθη γίγνηται, εὐηνιο αν εἴη qui locus laudatur ab Har-POcrat. V. Εὐηνιώτατα, ubi vide II. Vales. Idem verbum ex Platone expulit librariorum inscitia. Legg. V. P. 605. F. σ2ν οὐν μη νόμος, αλλ' παινος παιδεύων καὶ ψόγος κάστους, ευνοῖκobs μαλλον καὶ εὐμενεῖ τοῖς τεθέσεσθαι μελλουσι νόμυις ἀπεργάζεται. Sic vulgata Exe inplaria, quae quidem viderim, habent omnia. Sed revocanda Si venustior lectio ex Stobam p. 434. quam Codicis Parisin auctoritas confirmat εὐηνίου τάῖς τεθησεσθαι μελλουσι νόμοι ἁπεργάζεται. Plutarcii. . ii p. 453. C. εὐηνιον καὶ απλοῖν, καὶ,φλόγω πραον καὶ πηκοον Philo, trat. Heroi C. cap. i. p. IS. καὶ φρόνημα αὐLρων εὐηνιόν τε καὶ σωφρον Themisti in xiii. p. 76 B. του βαρβάρους σιδηρω θηνίου ποιεῖν Εὐηνίω opponitur δυσηνιος Ἀξενιο et ἀφηνιαστης.

Εὐθύναι Protag. p. 200. A. καὶονομα p κολάσει ταμ καὶ παρ μῖν καὶ θλλοθι πολλαχου, ω εὐθυνούση τη δίκης, εὐθύναι Legg. i. p. 622. F. καὶεν ταῖς εὐθύναι του τοιούτου λόγον με- χετω πας. X. p. 93. F. εν εὐθύναις εστήτων κατηγορημάτων των μεγίστωνεν τοίσω αὐτω. Lexico Rhet. s. Εὐθύνα κυρίως, cis εισάγουσιν οἱ λογι

79쪽

φόνου δικάζοντες κριταί.

Ἐφοροι. πεντε μ είζους, και πεντε ὁλάττους.

τη πόλεως, δε πρεσβεῖσαι κακῶς και ταδικαστερια μεν οι λογισταὶ κληροῖσιν. κατηγορεῖ δε ὁ βουλόμενος, καὶ τοῖς δικασταῖH ἐφεῖται τιμασθαι 'Oῖ. ἀθλοῖσιν.

luod descripsit Faymol. . . alii. 57.

in lil pro δικασταὶ e Lexico Am lege λογισταὶ, ei conira in exic ἁλοῖσιν pro ἀθλουσιν ex Elymologo Psam Legg. xii p. s. commemorat ob εὐθύνους

i ii mn, qui proprio εὐθύνειν, ἐξευθύνειν, et κατευθύνειν dicebantur, Latine, diligi uis tioni in Popilli vocare. Qualia sortii illa in bene compara Is Coaubonus ad Sueton. Caes. io Plam l. c. D. H δε

i, cum laudat Pollux viii. 22. ubi de Junge annuui. Ibid. P. των δὴ τοιού

τέον εὐθυντὰς τινὰς νευρίσκειν θείους. Ibid. F. io δὴ δεῖ πάντως τους εὐθύνους θαυμαστου πῆσαν ἀρετhν εἶναι quo loco usi sunt Elyin Ol. M. p. 39i. 50. et Pli Otius exico A. cujus gli,ssa haec St :Εύθυνος αρχνῆν is ἐξ κάστης δε φυ- λης ἔνα κληρουσιν, τούτω δε δύο παρέδρους. dein Εὐθύναι. οι ἀπολογισμοὶ των ρξάντων. καὶ Κύθυνοι, οἱ τούτουs

ανακρίνοντες. δμων β . ει δε η oύτους κατευθύνειν αυτούς κατευθύνοντα.

καὶ μετ λιγα Δὰ δε δε πάντας τους Εὐθύνους θαυμαστob πῆσανἈρετὴν εἶναι. Ἐμεῖς τούτου Λογιστὰς λ ομεν. Ol- lux viii. 45. Scholiastos ad Platonis l. c.

S. Pettius ait Lem. Atlic. i. 308. 1.

Plers atriis ad inrid. p. iaci. In inn,itu corrigamus Suidam: Διηύθυνεν ἐκώλυσε Levitas mendum St, quam iit

Kuster h. l. et Albertus ad He ch. T. i. p. 992. in eo haerere debuerint

Scribendum, κόλασε. Hanc posteriore in annotationis meae partem non li gisse videtur Oupius menti in Suid. i. P. 100. Ευθ Λυκείου Lusid. p. 06. init. Ἐπορευόμην με ε 'Aκαδημία ευθὼ Λυκείου την ἔξω τεἱχυυς. Iox 'Aκαδημίας πορεύομαι ευθ Λυκείου Thra g. P. II. D. οἴχεται δε νυν μετα Θρασύλλου στρατευσόμενος ευθ 'Eφε σου καὶ ωνίας. Gorg. p. 313. D. ἀτίμως ταύτην απεπεμ- ikε ευθωτη φρουρὰ s. Sed hunc Aiue

rum istim inulti multis illii strarunt.

Vide, ne plures commemorem, uenisiem. ad Lucian Dial. Mori xxvii. P. 137. Val et r. Animadu in Ammon. p. 90.ei Nessi ling. ad Diod. Sic ii. 2. Aliter capiendum est in Theage P. I l. s.

ηνίκα ὰποθανούμενος ψει ευθ του δαιμο νίου quod ornarius et Serranus recte veriuui, multi a dia nonis mundulum. Qui si mulae usus Oh rari latem notandus. In Titi, i textu εὐθύ Λυκείου scripsi pro ευθὼ Λύκειον, piod ius liabebat, pia in vis itai tiam legatur in Pliotio Lexico s. hunc ipsum Platonis locum respiciente. Mutua ejus ulcis i haec est Ευθὼ Λυκεῖον. τὶ εἰς Δυκεων ὁθεν Ερατυσθενης καὶ διατολλύποπτεύει τούς Μεταλλεῖς καὶ Ευ- ριπίδης υκ ρθῶς' ην εὐθύ Ἀργου καὶ Ἐπιδαυρίην ὁδόν. Euripidis locus est Ilippo l. v. 1l97. Eratosthenis mensio quo pertineat, ex Harpocrat. V. εταλλεῖς intelliges.

μ λαμβάνον ἱκανην - εὐρῶτος θερμαινόμενον, σφακελίσαν, μῆτε h τροφην καταδεχηται ubi vide cli Olia. Glossa auoque est apud Midam. Ἐφεται Insititia glossa videtur. Nulla enim plietarum, si bene aemini, apud Platonena est mentio. Grammaticus s. qui Δικῶν νόματα collegit, in Bibl. Sangonii. 'Εφεται. ενδρες ἄριστα

βεβιωκέναι ἐπιστάμενοι, περ α ν ἔτη γεγυνότες, ἴ τινες καὶ τα φονικὰ ἐδίκα - ν. exicon sinet . aras. φεται καὶ ἐπὶ Παλλαδίφ. δικαστέριόν ἐστιν Ουτως καλούμενον, καὶ οἱ εν αὐτεκρίνοντε κριταὶ Ἐφεται καλουνται Sed haec Oli 8Sima si in exedius etiam Graia saucis.

ii φοροι A cibi . i. p. 32. D. Lem. iii p. 59i ta iv. 599. D. pisti viii. p. 724. D. Nove in Ephori fuisse dicuntur in exico sinetorico s. quod

descrili Sit Et hol. 3I. p. 403. 55. ' Eφοροι ἄρχοντε ησαν ἄνδρες θ ἐν Λακεδαίμονι, κληθεντες απ του πάντα ἐφοραν.

ησαν δε ἡ μεγίστη θρχῆ Sed facili

80쪽

ν ποιητικα. ror in numeris. Multo magis mirandinest, quod Timeteus dicit de quinque Ephoris majoribus, et totidem linoribus. Cujus rei nullum, quod sciam, vestigium Supere S apud alios scriptores. l. Vil-loisonus ad Longum p. 179. ait, Se in margine Codicis ad vocem Εφοροι ad Scriptum reperisse ταμίαι, θεωροὶ φύλα

i Ἐχεγγυον In καλεῖ intellige Πλάτων. Quo ruagis SuSpicor, hanc glOS- Sani huc non aliunde tigrasse, Sed in Platone corruptam latere. Ocis exempla sunt apud Jos Wassium ad Thucyd. iii 46. et P. esset in gium ad Herodot. v. I. 'Aνεγγυο παῖ est Polit. v. p. 46 I. B. Ἐχθοδοπόν Legg. Vii. 636. E. κε

ubi vide Scholia. In eo Platonis loco verbum, quod cum genitivo τη αυτ ηs ὁδου &c jungatur, deesse vidit H. Stephanus. Εχεσθαι supplet vir doctus Misc. Observ. Vol vii. . it. p. 307. quod satis placet. Vox εχθοδοπOs erantiqua St, nec tacite alibi, quam in Poetis, maxinie Tragicis reperiunda Sophoclem Ajac. v. 950. et Philoct. v. II 32 jam alii laudarunt Usus est eodem verbo, sed in choro, Aristophanes Acharn. v. 226. Plato Comicus apud Polluc. i. 25. Ortasse Tragicorum aliquena ludens : νακογχυλιαστὸν χθοδοπόν τι σκευάσω. Apollon Rhod. Lib. v. 1670. εχθοδοποῖσιν Ομμασι χαλκείοιο Tάλω εμ η- ρε οπωπάs. Timaei glossam habet etiam Suid AS.

Zειρα Glossa reserenda est ad Herodot. . vii. 69. Ἀράβιοι δε ζειραs

λας ubi vide Glossas Herodotum laudant Hesychius et Suidas in v. Ad pilo.

rem alia, si r quiras, Plena sum et lita inicissi inus Albertus. Sed detergenda labes est, ii am glossae interpretali fiu8- cepit. Scribo, ut apud Umol M. I . 410 20.ἀνακεκολπωμενοι Pro ἁνακεκολ-λαμμεναι. Qui naagnam hujus Glossarii parte in descripserunt Photius exic. M s. et Suidas, non minus vitiose exhi

bent ανακεκολαμμενοι. ιτὼν ανακεκολπωμενος Si tunica in Sinum replicata,

ανάκωλos, ut ab ii fidein rnmmaticis recte exponitit r. cxico Rhetoricum M s. ειρά. ζύνη εἶδos h ενδυμά τι,

επενδύνοντο μετα του χιτῶναs, σπερεφεστρίδα, περ και μαλλον.

o τότε περιφρογόντες την φθοραν σχεῖον

που σμικρα ζώπυρα του τῶν ανθρώπων γένου διασεσωσμενα cujus loci elegantiam, dici vix potest, quot scriptore quoties vel expresSerint, vel ad umbrarint. Nonnullos indicavit vir summus, . r. Gronovius Observ. Lib. iv. cap. 3. P. 42. Plutarchus Laconic. p. 240. A. πάνυ βραχε τινα ζώπυρα διασώζοντε τη Λυκούργου νομοθεσίας. Lucian Tim Ou. p. 106. ζώπυρόν τι του ανθρωπίνου σπερμα-τos διαφυλάττον ει επι γονοὶ κακία μεί- νos ubi vide Solan et Hem sterii. Julianus Ep. ad Atheniens. p. 269. D. σύζεται δε ξ κείνου καὶ εἰ ὁμα ετ της τῶν προγόνων αρετηs ἄσπερ εμπυρσμά τι

σμικρόν. et p. 34. p. 406. D. τῆ γαρ

δευσεως - σοι μόνω ζωπυρεῖται. Liban. Opp. . i. p. 769. C. θεῶν δῶρον πιούμην τhν παῖδα καὶ του παντο γενους εκεχεν σπερ τι δεδόσθαι μοι ζώπυρον. Themist. Orat iii p. 43. A. η της πόλεως κείνης γαίγη μοῖρα μόνη, του γένους τα ζώπυρα διεσώσατο. Iden orat. vi. p. 84. A. Orat. vii p. I 00. D. καλύντι διασώσασθαι τα ζώπυρα τη φιλοσo-