장음표시 사용
191쪽
tamen discordantium, id speciali definitione
praecipimus I Vt antequam cos reconciliatio vera innectat, nullus eorum accedere ad altarc domini audeat, vel gratiam communionis fanctae percipiat: sed seminato tempore per Pinitentiam compensabunt, quod discordiae seruierunt. Quod si unus eorum, alio con-ν ii temnente ad fantificationem caritatis concurrerit,ex eo tempore,ut pacificus intra Ecclesiam reputetur, ex quo ad concordiam festinasse conuincitur, sententia tamen superiori seruata, ut lepus,quod in ira expendit, Eeminatum in poenitentiae satisfactione persol- , Vat. Non est hic locus confugiendi ad interiorem reconciliationem quam Ecclesia non
agnoscit. E st enim Ecclesia sensibilis,& r conciliationem petit sensibilem. Et haec sunt illustriora loca, quae ex sacris conciliis colligere potui. Modo quasdam pontificum &patrum auctoritatos ad idem confirmadum victor poni. adducam . Victor decimus tertius a Petro .is' λς ψ ep. 2. ad Episcopos Afros sub principio; cum dixisset, inter cos contentiones,& aemulationes ortas esse, praecipit, ut concordare
velint: & postea subdit. Nam si hoc agere cito neglexeritis,& vicissim reconciliari non studueritis ab apostolicae sedis,& totius Ecclesiae communione vos pelli non dubitetis . Fabianus, ut refert Gratianus d. 9o. Si quis. Si quis contristatus noluerit reconciliari fratri tuo satisfaciente eo,qui contristavit, acer. a timus
192쪽
INI MICORUM. I 67rimus maceretur inedijs,vsque dum gratan ii animo satisfactionem recipiat. D. Cyprianus cuius sentcntia resertur d. 9o. Neque ad Cain: asserit non posse habere placatu Deu, qui cum fratre non habet pacem: quam cer te habere non videtur, qui pacem debito modo postulatam negat . Dicerem enim ei, ostende mihi pacem tuam ex operibus tuis .
Neque enim sufficit animus, ubi opus est facto, & ut scripssit Theophilus Alexandrinus Episcopus si verbum nomini in grammatica coniungamus, perfectus sensus efficitur; &si verbum solum fuerit; aut nomen sine verbo nihil est omnino, quod dicitur. D. Augustinus in Enchiridio ad Laurentium cap. γῆ . quem locum tractat Magister sententi rum d. 3o. tertii,& ibi scholastici; asserit aperte nobis non dimitti peccata,nisi petenti dimiserimus.Venerabilis Beda Luc. I T. Poenitentiam agenti,& veniam flagitanti,necessarium esse ait dimittere . Theophilatus loco supra citato. Legendus est Maximus home Iia de sancto Stephano. Sed quoniam sunt aliqui, qui non admodum sanctorum patrudoctrina permoventur, quos merito apatΟ-rcs nominares,& magis scholasticorum
dictis afficiuntur; his etiam ut satis
faciamus,idem rursus schO- . lasticorum, & summi-istrarum auctoritate urgeamus.
193쪽
168 Da PACIFICATIONE Idem probatur communi sententia doctorum
QVAΜvis auctoritates hactenus ex acris conciliis & sanctis patribus allatet
sententiam nostram verissimam esse demonstrent: in ut veritas pposita magis ac magis confirmetur, eam sententia communi doctorii, qui ex professo hanc dubitationem agitarur,corroboremus. Et ut a principibus schoAJeη Alens lasfieis incipiamus. Alexander Alcniis partet
tertia quaeitione F 9. In rei pontione ad lecun. dum argumentum,ubi pulcherrime declarat locum Augustini, petenti ait, remittendum esse rancorem qui loquitur appetitum vindictae, non autem punitionem ex Eulo iustitiae.. Albertus Magnus 3 .sent. respondens ad hac dubitationem de signis externis sic habet. Sed tamen mihi videtur, si postulat veniam non irridens, quod tunc non est negandum suμ βψ signum dilectionis : & quod debet resiluta-D. Thom. re. D. Tho. ibidem qu sitione prima non mo n. . d -- danda signa dilectionis obligat, cum inimicus petit, sed etiam ad familiarem coit suetudinem: quod tamen ut supra diximus, non placet. In lectione 3. ad Rom. loquens de eo,quem poenitet,& petit veniam . Absq; omni aissicultate caritatis signa sunt ostendenda. Idem docet in a. a. q. 83. ar. 8. D. P. ηοη Bonaventura d. 3. super littera MaFistri, indixisset necessarium eue dimittere racorem , a. non
194쪽
INI MICO M. I 69 non autem signa rancoris, subiecit haec verba. Nisi deuote,& humiliter vcnia postul tur:& de hac di inissione ait intelligendam esse D. Augustini sententiam, quae ibi refcr-tur. Richardus de Media uilla, distinctione
eadem. Homo, inquit, petenti veniam tenetur remittere signum rancoris :& rancorem
etiam non petcnti. Gabriel Biel ibidem re- GAEMIpctit doctrinam D. Bonaventu re& eam sequitur,& dubio a. in fine & lectione II. in canonem missae ubi fusius de hac re disputat. Eandem doctrinam Diui Bonaventurae repetit, & sequitur Nicolaus Orbelis. Ioan Niebanes Viguerius in commentariis ad Romanos Ioan is
cap. I 2.cum repetisset doctrinam D.Thoms de signis uniuersalibus, veniens ad casum nostrum, ait ; absque difficultate esse danda indicia caritatis. Petrus de Tarantasia,que Syl- ς' uester citat ex loco D. Lucie hanc conclusio DTue trinem probat. Ra incrius in sua panteologia R in iv parte a. ver. dilectio cap. 32. repetit doctrinam D. Thomae ex tertio sententiarum. Temnetur, ait, homo indulgere, & remittereosi
sensam quod est intelligendum quantum adsigna ) quando poteret veniam. Albericus , hi quem Sylvester & alij citant, plus dicit, quanos velimus, quod etiam non petenti sunt re mittenda si1gna tan coris; sed fortasse loquebatur de communibus signis . A uctor sum 'suma eonemae confessorum libro tertio. Veniam petenti tenemur remittere, ex illo D. Lus . IT. Sue
195쪽
1 o DE PACI p ICATIONE Supplementum siue Pisanella, siue Magistru
tia ver . caritas 3, 3. facta distinctione communi de rancore, signis, & satisfactione, loquens de signis, ait. Veraciter petenti, idest parato, se emendare tenetur. Tabiena ver. car. f. Iq. sequitur doctrinam D. Thomae ex tertio sentcn. Rosella, auctore Baptista Tro
riam, veraciter petenti. Angelus verb. diligere β. a. Syluciter in aurea rosa, cum de hac re disputat coclusione T. Qui non vult loqui satisfacere volenti, si communicat, iudicium sibi manducat, & citat Antoninum a. p. tit. 8. cap.3.f. 6.& Durandum ordinis minoris. Clemens Cardinalis A mccesi de concilijs Euangelicis cap. 16. Sane negare homini signa familiaritatis quando venia petit, aut necessitas poscit, vindicta est. Non placet tamen, quod addit, debere ctiam ad familiaritatem admittere, nisi intelligat de consilio. Summa Astensis prima parte tit. 62. art. I. q. a. repetit doctrinam D. Bonaventum & R chardi,& tandem concludit his verbis. Non tenetur dimittere per signa nisi deuote,& humiliter petat. Dominicus a Soto in suis commentarijs in ep. ad Rom. cap. I 2. Cornelius Ιan senius in sua concordia Euangelica c.98. Quod prius in corde remissimus, etiam ore remittendum est. Ambrosius seruita, luem plurimi faciunt pleriq; concionatores in ser
mone quodam in quadragesima inquit, si
196쪽
parcis,& non loqueris, signum est odi). Fran Franci sciricii cus Canophylus in ser. de iniurus feria ς' 'Phyi sexta post diem cinerum, ubi de remissione Diviciarum fatis bene disputat. Sed ne videar nimis longus in hac re, hos enumerasset criptores sufficiat, quorum auctoritatem nemo sine temeritate parui pendere poterit. Et cum nonnulli potius rationibus quam au moritatibus concedant, ut his fiat quoque sa- , sitis, eandem iterum veritatem rationibus confirmemus.
Idem confirmatur rationibus. cap. 3O. AIεBAT Plato, cuius sententiam Cle- γ' t - men3 Alexandrinus iure optimo laudi m δ' 'hat , se em simodi esse,ut nulli magis crederet quam rationi, & quae ei consideranti optima ii v 1 lacllet. Est enim ratio veritatis regula. Quare licet tam multis, ijsque grauissimis auctoritatibus proposita veritas confirmata sit, ut nullis rationibus indigere videatur, cupraesertim in Theologia magis auctoritas,
quam ratio urgere debeat: tamen,ut rem magni momenti, quam multae aduersariorum argumentiones impugnare nituntur, non carere ratione ostendamus , argumentorum
momentis munire non grauabor, idq; etiam libenter facio, quod quae afferentur rationes
etiam ad disponendos animos iratorum, ad ': reconciliationem faciendam nonnihil valebunt.
197쪽
D. August. Responsio Consulatio
Prola. Opus de ingratis. Secundaro.
171 DE PACI p ICATIONEbunt. Adde etiam,quod cum cognouerint apertissime homines iniquum omnino esse, non dare signa amoris; ab ipsa veritate coaeti, ne videantur palam malitiam sequi, m nus grauate gratiam reconciliabunt. Nam, ut scripsit Philo, nullus ita insanus est, licet sit insipiens, ut palam profiteatur malitiam. Prima igitur ratio est, qua utitur D. Thomas quae ex uoctrina Augustini colligitur. Ille, qui veniam petit, non videtur amplius inimicus, sed tanquam amicum se gerit. Ergo non est tradi indus tanquam inimicus: sed cum
eo agendum est,ac cum amico;& ita non erita reconciliatione exteriori repellendus. Non
me fugit, quid respondere soleant. Inquiunt enim hoc esse particulare signum dilectionis, quod neque amico debemus ostendere . Verum haec euasio nulla est. Nam si casus incideret, in quo amicitiae conseruatio dependeret ab aliquo peculiari amoris signo , non posses, salua amicitia, & sine offensione, tale lignum negare, quo negato ipsa laberetur amicitia. Ita accidit in proposito: cum iste, ut ais , sit tuus amicus, cum odium erga eum non exerceas, & ipse se tibi sub ijciat, ne existimet, te eu odio prosequi,debes externis signis, amorem erga eum declarare tuu . Ad dextera pacis,palam dare,te pudet hostic Secunda ratiot. Is qui negat signa reconciliationis ; cu m congruenti modo petuntur , dat causam idoneam ad excitandum odium , . xl l ad
198쪽
INIMICOR v M.ta 173 ad Auendas inimicitias. Ergo no potest sine
graui crimine illa negare. Quem enim anima putas habiturum erga inimicum eum, qua seruat Christi prsceptum de petenda venia,si reconciliatio congruenter petita iniuste den getur λ Non ne, cum ad id faciendum idonea causa detur, molietur aliquid mali contra ipsum non ne semper de eius verebitur voluntate non ne semper anxius, solicitusq; erit pHinc grauia incommoda, impensae, timores, curae,& innumera fere oriuntur mala. Quid enim est hoc, nisi suffocare fratrem quod dominus vehementer arguit,ac reprehendit. Quis dicat, posse quempiam,sine animo vindici ar,haec mala in fratrem satisfactione promittentem contorquere 3 Legendus est D. Prosperi opusculum de ingratis, ubi cumulta dixisset, quae ad commouendum ad piet
tem faciunt, ita scripsit. Taliasubnixus si defleat hostis, apud te:
uuid refere se quo te assem coperta mouebute consultus,trepidas, nutas, cumris, O hsres, uove anceps se praecipitet sententia voluis e Initium est; anιmis cognatis . non dare pace. Tertia ratio. Signa reconciliationis sunt si- Igna communia. Sed ista ex communi sententia negari non possunt. Quare etiam inimico danda sunt. Esse signa communia, satis patet ex cap. II. Vbi de natura signorum est disputatum. Sunt enim de iure gentium, &consuetudine apud omnes nationes introducta
199쪽
174 DE PACI pr C ATIONE: N apud omnes populos solent his signis reconciliationes scri,& damnantur ij, qui sine ratione ea negant. Quamobrem videre nequeo,quomodo sit caritas in eo, qui ista si Gruolita. γδ Rςgat , cum seras non se prodeat, & adpetitionem fratris non erumpat. Nam cari- , bElii, xδβ γ si νςr carita S', magna operatur. Et Aieά,hd. Procliis Constantinopolitanus Episeopus, , iii : ς' verς . Christianus, qui non est diues fi, & ,. d. de, spe,& caritate, id quod dicitur non est: ati grad. cain. iste quidem certe parum se caritate abundare demonstrat. Animaduertenda est dii genter hoc loco quaedam D. Anselmi sentenAnselmus. tia, enarratione quadam in Ioannem. Non
enim inquit, aliquis debet credere,quid qu id sibi animus de cogitatus sui vita sine operis
attestatione respondet. Si enim veraciter interius vivit cogitatus, mox in opere com- Quartaratio ponuntur exteriores motus. Quarta ratio,
quae nititur conclusioni quintae superius capite I7. positae. Resalutare inimicum salutantem , cst necessarium sub graui offensione, secundum veriorem sententiam . Ergo multo magis necellarium est dare signa dilectionis ei, qui congruenti ratione petierit,dicendo . Vade: dimisi tibi omne debitum vel Matth. 33. saltem odium. Alias Deus nobiscum aget, ut dominus cum seruo illo, qui noluit dimittere conseruo suo.
dii ἡ. ἐ' xstym ueta fertim detrusit, cuncta reuoluens 'P-RR ' Debita , dum dignis lueret per vincula poeueis. Quinta
200쪽
INIMICORUM. 17 sQuinta ratio . Illud facere debemus sub gra liniantioui peccato, sine quo salutem consequi non
possumus. At huiusnodi est dimissio odij
per signa externa . Ergo sine iactura aetern qfelicitatis omitti non poterit. Si non dimisse Matth. s. ritis, inquit Sertiator, hominibus, nec pater hi x vester dimittet vobis peccata vestra. Nec mihi iactes interiorem di inissionem, quia di ἔς*0nii Q. missio debet esse humana,politica, quae constet, euangelica, quam Christus docuit: ut si i cuti cxterna iniuria sentis te esse offensum, pariter manifesta dimissione te reconciliatuesse demonstres. Quare sicut interdum de doctrina apostoli non sat est corde credere ad iustitiam: sed opus est confessione ad sa- Iutem: ita interdum non sat cst, dimittere Odium animo, sed opus est exteriori remi
sione: tunc scilicet cum conuenienter pax fuerit petita. Sexta ratio. Qui iniuriosus sexta rati fuit debet honorem restituere,& eum, quem contempsit reuereri, atque proinde debet Cundem conuenire: Conueniat: velit resti-
tuere honorem, petcndo veniam. Nonne
laesus dcbebit hanc restitutionem acceptaris 11 eam ab eo requirit λ aut si non requirit, ii dicare se non laborare odio,& existimare, si bi satis esse factum , aut certe velle beneficio 'iudicis ab eo omnem satisfactionem reposcere,ut offendentis conscicntia, surdo verbere ipsum non percutiat Postrema ratio. Si