장음표시 사용
71쪽
Qu.volunt verum esse illud sachim , eamque suine
i ristinae Ecclesiae consuetudinem , si senteotiam sium multis argumentis muniunt. Adducunt illi ea quae in Mo innistas ac Novatianos Patres antiqui scripserunt. Quibus nihil magis familiare est quam ut illis haereticis e probrent ac crimini vertant quod tametsi ipsis cum E clesia Catholica conveniat, eamque in imperandis ejusemodi poenis imitentur , tamen peccatores quibus illas injunxerunt veniae spe non erigant ac sustententi Extat iulia argumentum in Libro Tertulliani de pudicitia cap. 3. in Epistola Cypriani si. ad Antonianum , sub finem. Idem reperias apud Pacianum Epist. i. Ambrosium de Poenit. lib. I. cap. 16. & lib. ii. cap. 9. Eadem consuetudo veteris Ecclesiae probatur ex Epist S. Leonis 9i. nunc 83. ad Theodorum Foroiuliensem, ex Canone ai. Concilii 3. Tot tant , ex capite 7. primae Innocentis priini Summi Pontia ficis Epistolae, postremo ut alia mittantur , ex his ut putatur, Zephyrini Papae verbis quae a Tertulliano Mont nilia facto reseruntur & reselluntur de Pudicitia cap. r. Ego Maecbis O fornicatioais delicta paenitentia functis di
Constat quidem maturatam aliquando neque semper ad integram usque satisfactionis expletionem dilatam ab selutionem fuisse , cujus rei fidem faciunt Ss. Cypriani R Leonis epistolae ; quin etiam, ubi haec in Ecclesia coim sietudo coepit obtinere, ut plures gradus ac variae quasi poenitentiae publicae stationes distinguerentur, volunt At thores bene multi concessam absolutionem fuisse prius. quam ad ultimam ventum esset illarum stationum; verum neque illae neque sis quaevis exceptiones unquam imp dierint , quominus fit vulgatillima inter Catholicos Authores opissio , ut generarim loquendo, concessa non fuerit absolutio nisi post expletam si non omnino, saltem
magna ex parte satisfictionem. Si verum est iactum illud ; s fuit id nseribus Ecclesiae .
oculis constanter obserrasMm ut ne da retur absolutio nisi post expletam satisfactioram quid jam saperest 3 s,amvis enim hic ordo fuerit postmodum inversus, tamen sine ille ma- , uine rectius ac simplax, nullius sere momenti quaestio
72쪽
ter absore; non debere. Quae voces damnant omnino tum praeseptem Ecclesiae morem: tum eum etiam qui olim ut modo observatum est, in quibusdam saltem occasionibus adsciscebatur. Liquidum est illam Ecclesiae consuetudinem quae in propositione arguitur sententia, non damnari ;neque enim insinuat illa opinio, non debere nunc a peccatis suis absolvi qui satisiactione sibi imposita nonduir omnino defunctus est. Sixtus 4. Constit. I7. licet ea. p. 3. Quod attinet ad censuram quae dicitur a Facultate Parisiensi edita die r. Iulii an. 16 i. nulla neque illo die.
neque toto deinceps anno extat quae ad praesens argumem tum pertineat. Nec vero usquam reperietur damnatam et
Facultate Parisiensi fuisse opinionem illam quae tantopere in propositione reprehenditur.
. Errant vehementer ct turpἱ ac defenda jnorantia D borant qui cum absolutione Sacramentali fri interiori permiscent ct confundunt ritus antiquos publica, Canonica ct Caremonians absilutionis qua vigente priorunsυeritate saeculorum , palam ct extra Tanitιmia Sa cramentum ob scandalosa quadam ac publica fortiuquorum punitio ad forum exterius pertinet, nonnisipos perse tam omnino satisfactionem scandali emendandcausa concedebatur, quavesullatenus erat Sacramentalis VIGEsΙΜ A tertia Propositio evidentem habet cunvigesima secunda cui consequens est Doctrinae similitudinem ; hoc ipse temeraria est & falsa. Hinc etiam embnent projecta Authoris audacia & injustitia Nullus est , quod sciatur, Catholicus scriptor qui Sacramentalem a publica Canonica & Caeremoniali abstatutione non decernat. Ex illa utriusque absolutionis dbstinctione exurgit responso ad ea quae haeretici adversim nos ex Ia. nunc Cypriani epistola depromunt, ubi
73쪽
quandam a Diaconis concessanti vertam dum loqui ux propositis,nis Author de iis qui sacrani talem abs tutionem a canonica & caeremoni
ii non distingunt, iacile intelligitur, id eum sibi proponere ut eos perstringat ac denotet quos in praecedentiptopositione impugnavit , qui aifirmant , id uise ρ ioribus Ecc seculis constanter ut fervatim ut ne dantur abs, tia nisi post expuram satisfactiarim. Duplicem illam absoli nonem ideo discriminat, ut significet, in more positurii Disse ut absolutio Sacramentalis, ineunte , publica vero desinente demum satisfactionis tempore concederetur. Ut autem declinet ac eludat multa Patrum & Concili rum loca ex quibus probatur absolutionem datam non
Disse nisi post expletam satisfactionem, ea ille ita vult interpretari quasi exteriorem quandam absolutionem, merὰ caeremoniasem, & a Sacramentali distinctam denotent. De ipsa quaestione milla hic controversia instituitur de qua nihil quidquam ab Ecclesii decretum sitisse, jam antea declaratum est. Si qui sint qui propugnatam ab A thore propositionis opinionem sequantur ii ipsi non poterunt quin propositionem condemnent, multumque in ea , si modo penitus introspicere voluerint, non audaciae modo & malignitatis sed etiam temeritatis ac salsitatis depre
hendant; idque in duobus praecipue quae illa propositio
complectitur. i. Sub filia imagine repraesentat ille Auclior sententiani quam impugnat atque ut aliquem colorem quaerat err iis & ignorantiae nominibus quibus eam opinionem obruit ,
malign. insinuat duo quaedam is ea confundi , quae r
vera non coniunduntur, neque cend confundi ullomodo debent. Et vero qui ab Authore propositionis i petuntur , eos sacramentalem cum publica Canonica & c remoni est absolutione non confundere , vel ideo patet quod fateantur illi concessam multoties fuisse Sacramei talem issolutionem ob peccata quaedam quae poenitentiae publicae non erant obnoxia, ad que publica, canonica caeremoniali absolutione non indigebant. Accedit quod
agnoscant caeremoni dem aut a Poenis Canonicis
74쪽
absolutionem datam aliquando Risse ab iis mi ibus potia
stis non erat Sacramentalem a peccatis abiblutionem lconserendi. Reliquum igitur est ut vel Author propositionis opinionem, oppugnet ejusmodi cui patrocinatur ne- lino, vel si adversus explicatam modo sententiam insurre xit, eam misere deserniet, aliter quam se habet exponat ejusque desenseribus imponere voluerit. Σ. Erroris & deflendae ignorantiae notas inurit, huic ita de matae a se opinioni. Ea certe nomina ni ligantur insisse & absurdae prorsus sententiae qliae nullum nisi ignobilem& labefactatae apud homines astimationis , sit desens rem agnoscat, at vero quod illis omni contumelia alae vituperio plenis vocibus indigne traducatur validis licet argi mentis nixa & apud pleros lue Theologos recepta opinio , id illasa charitate, justitia, veritate, fieri non potest. Atqui talis est Sententia ab authore propositionis impetita. L gantur quae in praecedentis propositionis examine dicta sint. Sed quoniam ideo in crimen erroris ac defendae igni rantiae adducuntur quos impugnat propositionis Author , quod de Sacramentali a peccatis ab lutione intelligantea quae ille de caeremoniali & publica a poenis canonicis obselutione interpretatur ; haud abs re fuerit ostendere , nullam hac in re neque erroris neque ignorantiae labem reperiri : Duo tantum ad id SL Cypriani ta Leonis loca
S. Cyprianus qui multis Epistolis & toto sito quam
longus est de lapsis tractatu, id unum agit ut evincat coam cedendam non esse abselutionem etiam iis quibus martyrum rogatu solito citius indulgebatur nisi post decursimi aliquod satissectionis tempus, ita loquitur: Geterumsi quis
praepropera a temerearius remissionem peccatorum A
re se iis putat posse, aut audet Domini praecepta resc* dere, non tantum n il ode', sed O obest lapsis. Tri 2. delapsi . Nemo sane dixerit, errare vehementer & turpi ac defenda ignorantia laborare qui verba illa de remissionupe torum aut ab lutione explicaverit. s. Leo epistolam suam si . in nona editione 83. ad The
75쪽
sandam non esse reconciliationem neque communionem iis qui eam in extremo vitae articulo posti effagitaverint Sacramentalem procul dubio abiblutionem illi flagitabant, hanc ipsam iis indulgeri vult S. Cyprianus. Id satis signi
ficat Sanctus ille Pontifex , dum ait eos tam parvo mortis discrimine esse ut vix inventu spatium vel confiso P. nitensis vel reconciliario Sacerdotis deinde dum adjicit ronum iu dixi etiam talium necessitati ita auxilio m est , ut in actio illis pamitentiae es communionis gratia si eam etiam amisso vocis Oscio, per judicia integri sensus postulant, Ma
Ex his patet velle Sanctam Leonem idque ex Ecclesiae regula ut absolutio Sacramentalis ante satisfactionem concedatur iis hominibus quibus grave quoddam periculum mortis imminet. Atqui non miniis apertum est eandem ab eodem regulam asseret ut quae absolutio necessitate urgente' ante decursum satis ionis stadium indulgebatur, ea, extra' necessitatis casum nonnis post exhaustos omnino satisfactionis labores impertiatur ut o confitentibus actionem Poenia remiae darent , ct eosdem salubri satis actione purgatos ad
communionem Sacramentorum per januam reconciliationis a mitterent c. I i.
Ita ratiocinantur illi Theologi quorum sententiam peria tringi; Author propositionis. Efficax sit illud argumentum
necne, certe tantum hic assertur ut pateat non posse illud erroris , O degendae fnorantiae insimulari. Sunt & alia liae in eadem propositione merito notari carpi possent. Significat v. g. ille Author canonicam quam vocata silutionem, adeoque satisfietionem publicam qua illa coi cludebatur non cecidisse nisi in publica quaedam eaque atrocissima fugitia quoram pollio ad forum exterius pertinet. Verumtamen ex iis quae ad 6. proposit nem obse Vata sunt , constat publicam satisfactionem ob si creta etiam gagitia s isse imposivam. Praeterea, nullum alium, ut videriae, essectum, nullam aliam sitaemnis ejusmodi abs Mutionis, & quod consequensa enitentiae publicae , rationem agnoscit ille Author scandali emendationem. Erat tamen vetus har L
76쪽
clesiae disciplina pluribus aliis iisque maximi momenti
rationibus atque argumentis fundata. Nimirum haec inprimis Ecclesia intendebat, ut peccati contagio reprim retur, cursus fraenareer, malitia plecteretur, in placaretur ira Dei , misericordia flecteretur , ut sanarentur inflicta peccatoris animae vulnera , ut ille se ad gratiam recipiendam abjectione sui voluptatumque omnium praecisione praepararet, &c. Ad extremium, non est dubitandi locus .Fili publicae illae poenae effectum eundem obtinuerint & eodem fine impositae fiterint quos exponit Coi cilium Tridentinum ubi de quavis satisfactione loquitur, fessi. i . cap. 8. Ex his omnibus patet propositionem hanc vigesimam tertiam non minus temerariam ac in)ustam esse quam quae praecedit , atque adeo aeque damnari hanc debere ac illam cui assinitate quadam devincta est.
Sublatum eunt omnem Poenitentia Ur Euchar pia usum , qui pressa sere volunt non licere peccata sua consteri extra Dioecesim imo ne extra parariam quidem
Dam. Ucax es Gra hujusinori ai que imperis lex
ad constrandum Poenitentia Sacramento ossium. VIGEsIMA quarta propositio falsa est, scandalosa,
temeraria , regulis ac Canonibus Sanctorum Concialiorum contraria, idonea quae subruat Hierarchiam, quae perturbet concentum illum atque Harmoniam qua fideles tenentur legitimis pastoribus suis adhaerere ac eorum p testati sibjacere. lilia propositio censuram continet hujus alterius propositionis: Non licet peccata sua confiteri ex a Diaecesim, imo ne extra paraeciam quidem suam. amobrem si vera sit haec ultima propositio , si sancta , si ordini in Ecclesa tenendo consentanea , quae illam condemnat periculosior
est eo quo sellis arrogantiae plenior
77쪽
Norunt omnes non licere apud eum sacerdotem pe iam deponere neque absolutionem ab illo recipere qua potestatem absolvendi non habeat , eam vero potestatem nihil aliud esse quam j trissctionein ipsi in certum fido. sum numerum concestam. Ex illo Sacerdotibus collato iure exurgit quaedam in fidelibus subjacendi necessitas ita ut quemvis pro libito confessarium eligere nequeant, scileos adu e teneantur qui sint ipsis attributi. Id Statuit Tridentina Synodus sess i . qua doctrina stat quidquid de casibus reservatis docet idem Concilium. Cum igitur Episcopus in omnes sue dioeces s , Parochus , in omnes paraeciae suae fideles jus obtineat quitur privati cuiusdam arbitrio non permitti, non licere, subducere se praesulis sui jurisdissioni, si extra tace, cesim , aut Parochi, si extra paraeciam peccata sua d positum eat. Est haec legitima & a multis saeculis in E
clesia comparata ratio. Id obtinebat multo ante regulares exortos tempore. Ille mos non modo non in desuetudinem
abiit dum δε Hierarchiae quaedam ministeria admissi r gulares sunt, ut etiam novum inde robur acquisierit, quidem ita illi admissi fuerunt ut semper ratio duceretur antiqui illius & longo usu consecrati ordinis , ut es seips subjicerent. Sed quemadnu ni regulam generalem non destrumeta confirmant potius ac quasi munimi peculiares exc tiones, ita pariter haec regula quae in se verissima est,
non lisere extra 'Diacesim , im ne tu a phaetiam q idem tam peccata ripmrere, certis quibustum exceptionibus r
stringitur quae illam non tam pessi dant quam stabiliunt magis ae noris viribus adaugent. Est vulgo recepta & in pietate fidelium pos a consu rudo iussi quis itineri sitscepto a sita Dioecesi peregrin iur liceat peccata sua probato in ea ubi est , Dioeces , Presbytero confiteri , qui usis bona fide ac pietate .: Christianorum nixus atque fundatus non prodest si istud san
vo animo & , ut vocant, fi aude ac dolo malo, nimia inuri ut se quis Discopi cui eum divinae mentis providentia subieest jui cti mi furetur ac si piaci vult sanc-
inius tantiam inconfusum haberi qui ea mente at
78쪽
que consilio in aliam Dioecesin peccata sua con sinistmigraverit. ad co essarium etiam rigular in ali nawiaecisi commoraηtem dedita opera se cooerens , peccata fluasit c Udo r, nisi confessarius ille , ct ab Episcopo loci se a
consilentis ordinario ad confessiones audiendas probatus erit, ei tanquam inconfuso Parochus Eucharistiae Sacramentum n praebeat. Illius praeterea ordinarius cujus conseisionem ille S .cerdos non probatus audierit, ne eum patiatur in fuί Duec
y co iusi aes per biennium audire, neque ibidem contionari Concit. 3. Prov. p. r. de iis quae ad Poenit. Sacr. pertianent; quod iterum inculcat in 3. Synodo Dioecesana ubi loquitur de Consessione Paschali. Idem videre est in man datis Synodalibus Gratianopolitanae Diceces s tit. 6. art. 6. n. 38. quid ea de re sentirent jam diu aperuerunt The ' Iogi 33. in decisione an 1666. typis mandata casu 28. ad 3. quaestionem. Est hoc etiam in more positum ut quamvis Sacerdoti non liceat ad Confessionem admittere eum qui de sua paraecia non est, admittat tamen si forte eum illuc iter detulerit, modo absit dolus, modo non eo animo vene rit ut se paraeciae suae subducat. Id etiam jubet San tus Carolus in ii. sua Dioecesiana Synodo Monita executionis decretorum quae ad Sacramentalia oec, Nequis P Nobur consessionem audiat hominis alienae Parochiae. Advenas autem O peregi nos quos intra Parochiae suae sines brevi tempore in Dioecesi morari contigerit, audire liceat etiam tempo-
e Paschali, nisi fortasse de industria eo accesserint, ne in Pa. xochiali Ecclesia Sacramenta sumant. Ex illo eodem usu atque ex permissu Summi Pontificis licet regularibus in aliqua Dioecesi approbatis audire peccata eorum omnium qui in illa Dioecesi versantur , ex q uacumque sint paraecia dum ii se se offerunt, excepto tempore ac demptis occasionibus , quibus id Ecclesiae Institutis , Decretis Antistitum ac varia Dinceston iis
Attamen, ut jam observatum est nedum exceptiones illae suam huic legi vim auserant, Non lico e extra Dii co- , imo ne extra paraeciam quidem suam peccata consile, i,
natorem contra ei addunt a tabor axeni Ecqui
79쪽
cas inestras supra memoratis censeti quis iliam debes ex .
ira dioecesim aut paraeciam suam peccata osuisse. iitaque quamvis illa lex quae iubet omnes unoquoquc alio, peccata tua in propria paraecia confiteri, nonnullas ex iis quas modo retulimus exceptiones recipiat , ut ex verbis s. Caroli intelligere est , verbis tamia generali, bus effertur tum apud Lateranense Concilium in celebri Canone omnis utriusqiu tum in pleris de ritualibus libris, in quibus, ut & in Parisiensi legitur, debere fideles omnes satem semel unoquoque anno peccata deponere apud Pastorem suum aut alium quemvis Sacerdotem,cui has ille partes demandaverit. In concione vulgo pronao Dominicis
Passionis & Ramorum fieri si lita: quae propositio in eat dem censuram incurrit ac ea quae in hac vigesima quaria notatur, si quidem in eamdem omnino cum illi set
Vera igitur & probanda est generalis illa lex non liset
peccara sua extra Diaecesim , imo aeri extra paraeciam quisicostam congre=i neque condemnari aut reprehendi ullo in do potuit sed dumtaxat ad usum ac disciplinam Dioe suos explicari.
Quin etiam, posses Episcopus pro jure seo legem illam
in sua D mesi ad verbum & recisis quibusvis excepti nibus observandam imperare. Exempli tia , prohibere posset ne ulli regulares quantumvis in sua Dioecesi a probati quempiam ad Confessionem admitterent nisi qui ad eos a Par his remissus suisset, aut, quod idem est, posset indultae regularibus approbationi clausulam hanc inserere de conse is rectorum quae vulgo in approbandis aliis Sacerdotibus enuntiatur. Nullum ea de re dubium uperesse potest, post tot Summorum pontificum Bullas , tot decreta Congregationis Cardinalium, post edita CGri Gallicani initituta, post latum in Regulares Aginnenses edictum , aliaque id genus argumenta plurima quibus
vincitur posse Episcopos facultates quas Regularibus co cedunt audiendi peccara , quibus voluerint exception iis ac limitibus circumscribe e. - hinc evadit ista propositio reprehensone ac cel
ra dignior cum ipsa unius Episcopi verba iniri 'o. Quod
80쪽
Quod in ea issimetur sententiam illam sub in Defuehurentiae , Eucharistia Sacramenta id intolerandae audaciae est. Quod autem in eandem illam sententiam conjiciantur ea quae ab haereticis adversus Coissionis necessitatem congesta sunt, videlicet duram esse hanc legem, aspera m , imperiosam , valere illam plurimum ad Golandum Paenitentiae Sacramenta odium ad vero insaniae cumulus est , neque habet ultra quo impotentis animi aestias abripiatur.
XXV. PROPOSITIO. Rem molitis si qua fingi potes , horribilem , atrocem ,
infert Sacramentis contumeliam , adeoque viam munit
ad ea penitus fibruenda, praeripit Debbuin eam qua ip-μ in s Confessarios sibi eligenri facultatem , spernis
authoritatem Summi Pontificis , defectis ab Ecclesia consilio est voluntate conceptis vocibus . Iubilei Bussis
expressa super illa Confessarior eligendV potesate , qui
vetat , ne quis ad Catholicam Fidem recens converses, aut quivis alius de haeretico genere peccata sua per Pochale tempus concionatori Monacho confiteatur , es nimirum pratenta ratione quod eum ille vulgo ibi non commoretur brevique sit, post expletum muneris sui sta Hum Hscessumus , per temporis angustias non possit probatam habere illorum vom num Fidem , religionem , paenitentiam neque penitus indagare sintne , ut par es , ad recipienda Sacramenta comparati. VIGε si Μ A quinta propositio singularem quemdam castim attingit quo in casu debuit agere Episcopus prout infusa ipsi a Deo prudentia suggessit. Quoquo modo se viserit unum habet sacti sui arbitrum ac judicem
Deum , certe illud excutere ac reprehendere hominum non est ipsius ditioni subditorum. Fieri quidem potest ut inter eos qui recens ad Catholicam Fidem accesserunt ab quive de genere sunt haeretico reperiantur nonnulli qui ψ, i li