Mandatum episcopi sancti Pontii de publicatione sentetiæ plurimorum sacræ facultatis Parisiensis doctorum, quos de variis propositionibus consuluit. Quae ad dogmata, moralem, & Ecclesiae disciplinam spectant

51쪽

vatum restitui aut Deo reconciliari , si quidem ill

actum hunc ab ipsa virtute charitatis secernebant , qusine virtute nemo vel in gratia constituitur vel Deo reconciliatur : Neque in dubio est , quin assi meri Τuditanus Episcopus contritionem quam absilutioni praeire necesse est , animatam esse debere ea charitat quae vitam animae tribuat , siquidem ille ad recipien dum Sacramentum persectam contritionem requiri contendebat.

Facile quivis intelligere potest duas illas opiniones magno a se invicem intervallo distare : posse enim juxti

priorem sententiam affirmari validὸ non conferri absolutionem nisi iis qui contritionem habent asiqua charitate animatam tametsi non idem cum alterius placiti fautoribu Censeatur , videlicet absolutionem validὸ conferri non posnisi iis qui prius fuerint in gratia constituti. Q si charitatis initium in contritione ad Sacramentum necessarium postulant Theologi bene multi, non ideo arbitrantur peeam aliqua charitate animatam contritionem justitiae ho minem restitui. Unus hic omnium loco nomiuabitur Estiu qui suam de illa re mentem sic expromit. Ex iis quae dicta sunt ad dist. 13. lib. 3. manifestum relinquitur esse quamdancharitatem seu dilectionem Dei quά diligitur sicut diligen dus est, id est, super omnia, quae peccatorum remisonem autecedat , juxta illud Luc. r. remissa sunt ei peccata multi quia dilexit multum. in A. dist. I7. art. 3. ad 6. At vero Tuditanus Antistes diserte tenet ac defendit per illam contritoinem ad recipiendum Sacramentum n

cecessariam hominem quidem iustitiae restitui, sed virem

tute tamen Sacramenti cujus illa votum continet: opus essi contritione perfidia ; nec tamen hinc argui per Sacramentura peccata non remisti , quippe quae sacramentum jam inveni remissa praeeuntis contritionis efficacitate: Si quidem aiebat, ipsa contritio id praestat virtute Sacramenti, cujus potκm inesi continetur. Hoc quoque diserte declarant quotquot etiamnum hanc opinionem tuentur, ut videre est in libris ad eam propugnandam nuper exaratis. Episcopus castor. . o. i. cap. i I. de contritione Loranii. an. 1678. amor P vir

52쪽

Quidd attinet ad illam partent 1 opositionis ubi dicitur hac opinione Sacramentalem absolutimiem praecipuo Isso σὰ tu fraudari id diluitur Tuditani Essscopi verbis supra memoratis. Caeterum illa dissicultas nullarenus attingit primam opinionem., juxta quam ait Estius conversio, id esscontritio aliqua charitate animata, tollis peccarium quaml ad actum , non tamen statim quoad redistis qui penniset donec Sacramento stratu, lodo cit. V s.

DECUMA quinta proposito vera est velis la pri

varia quae assignabitur verbo approbari ) significatione; adeoque explicatione induet. si ea vis esse diritur vocis illius ut solemnemi quamdam & disertam approbationem denotet, vera propositio est, Neque enim iuxta hunc sensuna Ecclasia Catholica sermani Graecorum deprecativam approbavit , qta videlicet nusqtiam aut ullo generalis alicuius concilicanone, aut alio quovis selemni situ pronuntia it bonausermana deprecativam quae kud Graecos userpatur Sin, id ab Ecclesia censendum est approburii is quod δ servatur nunc & est multis. jam ante seculis inter in rios Ecclesiarum ritus observatum , quod in omnibus, qua ipsius authoritate eduntur, Eucliologiis ac rhuasibus Ibbris extat, quod tametsi in ipsius oculis, ac remigis fiat non arguit tamen , non conqueritur, non mutari jubet verum est , juxta hunc sensum, qui prosecto maximi obvius est ab Ecclesia Latina formam Graecorum deprecativam approbari. Unde sequitur propositionem hanc falsas Esse ac temerariam eoque betare ut dissentionem & di 'ortium graecam inter & latinam Ecclesiam seveat. Ut ne res altius quam a Concilio Florentino repeta tur, nusquam in eo Latini conquesti sunt de se a aliisquἡ in administrando. Pathitentiae Sacramento ritibu

53쪽

qqcraecorum. Rebus pace compositis lectoque ridet dea Creto, nonnullas adhuc graecis latini quaestiones propositerunt, rationemque ab eis quorumdam a suis discrepantium usuum repetiere. Una ex illis quaestionibus spectat Poenitentiae Sacramentum , quid sit cur Graeci tum Episcopi tum Sacerdotes peccata sua sacrificium Missae celebraturi, non deponant. At vero de illius Sacrame ii se a nihil omnino quaesitum est. Iis quaestionibus omnibus graeci fecerunt satis. In duabus postremis haeserunt , quarum quidem altera ad Matrimonii dissolubiliatatem, altera ad elemonem Graeci Patriarchae pertinebat. Paucis post diebus jussit eos Summus Pontifex convenire.

De illo duplici capite conquestus est, simul quod Ephe-

sinus Antistes a Concilio decessisset succensuit. Sed in has querelas prius non descendit quam agnovisset in eadem secum, illos fide esse. Nos Fratres Dei Beneficio sumus fide conjuncti. In Actis Conc. Flor. post sess. is. & definit. Conc. Cito inter utramque Ecclesiam dissidium recruduit , sed nihil usquam hac in parte Latina Ecclesia Graecis e probavit , neque usiam illum mutari voluit aut improbavit in iis qui pacem cum ipsa vel initam servaverunt vel de integro inierunt. Post multas quae praeteritis saeculis , & hoc etiam ineunte prodierant Eucliologii ac libri Graecorum ritualis editiones , novissime anno 1633. Venetiis cuia sunt & in vulgus emissa. Id eis permittitur ut ad illos se libros accommodent, ut illis adhaereant, ut in omnibus sequantur. Et vero ita se Romae gerunt, ita in aliis Catholicis Urbibus, ita in nostris etiam Templis in quibus admittuntur, neque tamen in iis precibus quas ad Paenitentiae Sacramentum usii ant quidquam vel addere jubentur vel immutare. Verumtamen non agitur de caeremonia quadam quae sit ad libitum, quae nullius momenti ac ponderis censeri debeat , quae serri possit pacis ac concordiae causa,

tametsi non approbetur : agitur forma essentialis , ade que valor vel nullitas ipsius Sacramenti , cujus autem

Sacramenti , & quam necessarii λ Nequit graecis objici

quod in administrando poenitentiae Sacramento ea forma' 'Ur quae nςc valida sit , nec legitima , quin ma

54쪽

rcclesia Latina in crimen adducatur aeternae plusum animarum damnationis , quippe quae id pennittat aut satitem dissimulet ac patiatur. Tolerat in graecis resipisce tibus Ecclesia quidquid potest pie & absque supremi ni minis offensa tolerare , verum palam & aperte denui tiat , nolle se , nec si maxime vellet , posse eousque videri indulgentem , ut , si quid inesset in eorum ritibus quod fidelium animarum detrimento conduceret id vel comprobet , vel flentio praetermittat.

Licet Graecos in diebus nostris ad obedientiam Sedis Apostolicae revertentes fovere ct honorare Pelimus es mores ac ritus eorum , in quantum cum Domino postumus i sustinendo e Iuhis tameu, illis deferre nec volumus, nec debemus , quaepericulum generant animarum , ct Ecclesiasticae derogant ho

nestati. Conc. Later. q. cap. q.

In ea quidem institutione quam Clemens 8. an. Is9si instrui iussit de ritibus graecorum, cavetur, ut si qua do graeci Sacerdotes abselutionem cuipiam e Latina Ecclesia impertiant, quod ipsis licebit urgente necessitate, illam formam usurpent quae praescribitur in Concilio Fl rentino , hoc est in decreto Eugenii q. ad Armenos quod sub illius Concilii finem editum est , eique formae si libuerit solitas suas preces adjiciant. In casu aecessitatis Presbrteri Graeci catholici possunt Latinos absolvere. Utantur forma absolutionis in Generali Concilio Florentino praescripes , O postea si voluerint, dicant orationem illam deprecati amquam pro formά hujusmodi absolutionis dicere ta tum consueverunt. ISed id etiam ostendit ab illo Pontifice probatam fuisse

sermam .deprecativam qua graeci in Ecclesiae suae homineS ut' tur. Dum enim praecipit, ut, si formam suam deprecativam adhibeant in quopiam e Romana Ecclesia ob luendo , sormam praeterea Latinorum adsciscant, hoc ipse per eum iis licet nihil omnino suae illi formae a licere , dum absolutionem homini graeco concedunt. Possunt intra se suos ritus ad litteram observare , ex quiabus serinam ab hitionis deprecativam esse Summus Pontifex confitetur. Refertur decretum illud in Bullario. Est inter Clementis VIII. Bullas trigesima quarta S,

55쪽

sacramenti , quale a Graecis administratur , nequaquam

illis precibus constare P quae in ipserum Eucliologiis leguntur , sed aliis quibusdam indicativis aut absolutis vo- .cibus quae in iis item non extant , quas quidem Voces graeci multi ignorant vel omittunt , alii vero pronuntiare solent poenitentem dimittendo, nimirum σε habeo te venia donatum : quae prosecto voces non magis ad rationem Sacramenti pertinent quam quae a nonnullis Consessariis dum Poenitentem d mittunt, proseruntur, rade in pace, aut vade Onoli amplius peccare. At non extat ejusmodi forma in Eu-ehologio λ Equidem fateor; neque enim, si extaret, in recen- feodis aliorum opinionibus tantopere laborassem. Est tamen frequens , ct in ore multorum conssariorum quotidie versatur licet major pars Graecorum ex ignorantia quod nesciant totam vim latere in his paucis verbis , ea nou utorur 'qui autem utuntur , ex usu quotidiano vocem quodammodo corruperunt, locoque, συγκε ωρηαενον, Pulgari ct corrupto

pocabulo dicunt αυχωρημένον. Amudius de Sacr. poenit. cap. 3. hanc Arcudii conjecturam secutus est in suis ad Graecorum Eucliologium notis Pater Goar. in orationes super Poenitentes. p. 676. & 677. Hic necesse non est sententiam . illam resellere , quaere maturius expensa, corruit ex se omnino. Neque o servabitur nullatenus consonate ejusmodi placitum doctrinae Clementis VIII. verbis inodo relatis expressae. S

eis est monuisse , juxta hanc ipsam & aliam quamvis opinionem, extra omnem controversiam esse politum, ab Ecclesa Latina non improbari , sed potius permuti de

approbari maxime serinam qua graeci uturi fili, admunistrando poenitentiae sacramento, qualiscunt de dein illa sit & quibusvis vocibus enuntiasta. Qua in re falsitas ac temeritas eminet hujus dech quintae propositionis , in qua cum Author agnostat semmam Graecorum deprecativam esse, Ut est , iifirmet i men eam ab Ecesesia Latina non comprobari.

56쪽

XVI. PROPOSITIO.. Qui docent ab Ecclesia Catholica formam deprecati

vam arua Graeci absolutionis loco utuntur' approbari, - ea ue ex ipso consensu Doctorum in rei natura unum ct idem quid esse, ii ab usitatis Ecclesia tramitibus defectunt, Doctrinam insolentem profitentur , estque' adducunt ut credatur posse formam tuam in Ecclesia Latina Iegitime Uurpari.

QUONIAM hujus ac praecedentis propositionis e

dem natura & ratio est, nec ullum inter utramque discrimen ivtercedit nisi quod praeter falsitatis notamquam illa impugnatae a se opinioni inurit, haec eamdem novitatis atque insolentiae criminibus oneret, ex iis quae

in priorem illam propositionem congesta sunt, quid dotac posteriori sentiendum sit, aestimari potest.

XVII. PROPOSITIO.

yuxta Fidei regulas non potes forma Poenitentiae, nisi imperativus sensus attribui, aut , quod tutius es, absolutus, nequaquam vero deprecativus. QUANTUΜVIS captiosis ac fallacibus verbis cir

cumscribatur decima septima propositio , facilὰ t inen deprebenditur id eam moliri ut astruat lalsae rei fidem , faciatque ut quod ad religionis articulos non pertinet pro religionis tamen articulo habeatur. Si ea mens fuit Authoris hujus propositionis ut de se Ma Graecorum loqueretur , aut de alia illa Erma qua quondam in Ecclesia Latina administratum est Poenitet tiae Sacramentum. , docent plures Theologi utramque deprecativam esse, hoc est utramque ejusmodi vocibus constare quae sint lasae ad Deum a Sacerdote preces in gratiam xcenitentis. De usu Ecclesiae graecae ad praecedentem pro-

57쪽

aut duodecim prioribus saeculis , Ecclesiae Latinae consuetudinem ut absolutionem concederet per orationem &preceS non Vero per has voces Ego te absolvo illi sententiam suam probant tum ex antiquis Ritualibus libris in quibus nullum vestigium extat illorum Verborum , tumiex iis quae reseruntur in summa manuscripta Petri Cantoris de Sacramentis tum ex iis quae fatetur Sanctus

Τhomas eo ipso loco ubi formam ab lutam astruit

ac tuetur. Opusta 22. in responsione ad i. & Σ. objecti

nem.

Certissimum est nunquam fuisse ab Ecclesia proscriptam Τheologorum illorum opinionem , nec sine temeritatis nota dici potest eam Fidei regulis adversari. Potessergo juxta Fi ei regulas Paenitentiae sormae sensus dep=ecativus attribui, evidens enim est formae deprecativae sensum inesse utique deprecativum.

Si vero loqui intendit ille Author de forma quae nunc in Ecclesia Latina usurpatur, docuit quidem Sancta Synodus Tridentina sess. 1 . cap. 3. eam in his vebis esse positani Ego te absolvo , O c. sed nulli bi definitum est non posse illis vocibus sensum deprecativum assignari.

Potest integra atque illibata fide duplex in his verbis sensus distingui , alter indicativus & absolutus , qui genuinus est, seque primum offert animo: alter Paulo remotior & deprecativus. Ut enim Sacerdos in administrando Poenitentiae Sacramento , duplicem quasi perso

nam gerit, hinc quidem judicis cui subjacet Poenitens ,

illinc vero intercessoris ac Patroni qui Deum pro eodem Poenitente deprecatur : ita pariter potest absolutio spectari simul ut actus authoritatis ac juris in Poenitentem, simul ut intercessio & oratio apud Deum. Hanc duplicem Sacerdotis quasi per nam non obscure designat Concilium Τridentinum , dum ait absolutionem esse simia alieni Beneficii dispensationem O actum judicialem sess. 14. cap. 7. Eamdem clarius adhuc expressam videas in illa oratione quam plerique Rituales libri a Sacerdote, priuia quam ad audienda peccata accedat , recitari vel juben:

vel hortantur. me indignum, propter magnam tuam

58쪽

tuuar miseraeordiam, ministram fecisti Oscii sacerdotalis, e

me exiguum , . humilemque mediatorem constituisti ad G dum O intercedendum ad Dominum nostrum Iesum christum Filium tuum peccatoribus , O ad paenitentiam revertentia

bus.

distinctione multi Theologi se se ab iis Patrum i

cis expediunt, in quibus tum aliorum Sacramentorum, tum praesertim Poenitentiae formae, nomen orationis addici iatur. Secundo respondemus vocari orationem o supplicationem, quia licet sit actus jurisdictioni, respectu Poenitentis qui absolvitur, tamen debet esse quasi humilis oratio respectu Dei. G mach. de Sacr. Poenit. cap. 6. Idem reperire est apud Silvium in partem q. 8q. an. 3. potest etiam dici, O quidem eonformiter menti S. Leonis, quod ipsam Sacerdot lem absolutionem Pocet supplicationem , ea ratione qua Oaliorum Sacramentorum formae, licet , esse Πνὶ proferantur , dicuntur tamen a Sanctis Patribus precer vel orationes, quia scilicet quatenus proferuntur a legitimo misistro cum intem. tione conserendi Sacramenti , sunt tacita quaedam inrocari. disinae potentiae. Apud Vasqueetium, ad eumd. artic. dis. 3. n. 13. Dicitur autem supplicatio, aut olatio, ipsa se

ma , non quia per modum deprecationis proseratur, sed quia locum habet orationis, cum statim praesto adsit divina majestas verbis sui ministri operans remissionem pes

catorum.

Verum etsi possit illaesis Fidei regulis Sacramenti Posnitentiae Arma deprecativo sensu donari, ut modo explicatum est , fatendum tamen usque eam esse actum vere juridicum , & quasi sententiam absolutionis. Id Statuit

Sancta Synodus Tridentina. sess. Iq. cap. 6. & Can. 9. quod ita esset, etiamsi serma Sacramenti Poenitentiae seret deprecativa , ut VasqueZius observat. n. 7. Denique quod deprecationis forma quis uteretur, in absolutionepecca torum, non esset in causa, quominus diceretur habere potestatem ab

59쪽

XVIII. PRO POSITIO.

confesso Feccatorum Secreta ita est ex Chrsa Domini insituro ut si palam illa feret hoc ipso de

neret esse Sacramentatis , juxta Decretum Conciti Iridentini. DECIMA octava proposito salsa est acitemeraria,

tum in jure , tum in facto. In jure quidem , quod asserat consessionem peccatorum secretam ita esse ex christi Domini instituto , ut si palam illa fret , hoe ipso desineret isse Sacramentalis in facto autem , quod in ejus rei argumentum concilii Tridentini Pecretum adducatur. Ea de re sententiam suam aperit Tridentina Synodus, duobus in locis Sessionis Iq. Ita loquitur cap. caeterum quod ad modum confitendi secreto apud solum Sacerdotem , etsi Christus non vetuerit quiri aliquis in vindictum suorum sceler tm , est sui humiliationem,lcum ob aliorum exemplum, tum ob Ecclesiae osseusae aedisic tionem , delicta sua publice confiteri possit, nou est hoc tamen divino praecepto mandatum, nec saris consulte humana aliqua lege praeciperetur ς κt delicta, praesertim secreta publica esisit confessione aperienda. unde cum a Sanctissimis o auriquissimis Patribus, magno , unanimique consensu , secreta confessio Sacramenalis , qua ab initio Ecclesia Sancta usa est, ct modo etiam utitur , fuerit semper commendata; manifeste refellitur inanis eorum calumnia qui eam a Dipino mandato alienam , O inventum hominum esse, atque a Patribus in Coucilio Lateranensi congregatis , initium habuisse , docere non

verentur.

In Canone vero 6. habetur Si quis nega verit confessionem Sacramentalem vel institutam , vel ad salutem necesυ-riam jure divino , aut dixerit modum secreto' consitendi soli Sacerdoti quem Ecclesia catholica ab iηitio semper observavit O observat , alienum esse ab institutione est mandato christi , ct inventum esse humanum , anathema sit.

Facile intelligitur nequaquam illis vocibus decrevisse

60쪽

Concilium sere ut Sacramentalis desineret esse coli fessio spalam fieret. Multum interest utrum dicatur non pra ,, cipi a Deo publicam consessionem; non expedire ut pro ,, cipiatur ab hominibus, Sacramentalem Confessionem , is semper sitisse in Ecclesia usurpatam, postremb eam instia ,, tutioni ac praecepto Christi non adversari, quomodo loquitur Concilium , an statuatur consessionem peccatorum Secretum ita esse ex chγisti Domini instituto , ut si palam illa fieret, hoc ipso dc eret esse Sacramentalis. Quapropter, ut apertum est , calumniatur Tridentinam Syno Lm A

thor propositionis quippe qui id ab ea decretum sitisse

assimet, quod revera non decrevit.

Ex quibus constat nihil quidquam definiisse Conc lium quo propositionis Author niti possit imb falsum id & ipsus Concilii verbis contrarium esse quod decretum ab eo & definitum fuisse assirmat. id patebit adhuc liquidius si diligenter attendantur ea quae ex cap. s. d sum in sunt. Ibi declarat quidem Sancta Synodus nullo divino mandato praecipi publicam consessionem, &c. sed prius observaverat eam non sitisse a Christo vetitam, illa posse uti peccatorem, in vindictam Dorum scelerum , edi sui hu-χitiationem , cum ob aliorum exemptum, tum ob Ecclesiae seusae aedificationem. Non si bdit Concilium Sacramentalem se re ejusinodi consessionem, verum id ex ipsis verbis facile colligitur. Et sane qui sic peccata sua palam sacerdoti confessus fuisset nemini dubium esse potest quin ad in petrandam ab illo veniam , eadem secreto iterare non

teneretur.

Illud etiam accedit ut ex Concilio Tridentino inde inecessitas exurgat peccata sua confitendi quod nequeat sacerdos, ut pote judex in Poenitentiae Sacramento, sente tiam ferre suam nisi prius poenitentis stlatum cognoverit iconstat enim Sacerdotes judicium hoc incognita causa exe cere non potuisse, Oe. V nde meritis deducitur aeque posse :sententiam abselutionis a. Sacerdote ferri post publicam lac post secretam consessionem , quandoquidem utraque pariter notitiam peccatorum sibministrat. Statue cymbam i in alto mari refertam hominibus , procellis ita jactatam .i uasistat,

ut certum & ineluctabile musta tum sit. Si conting ,