장음표시 사용
61쪽
tit peccata sua illi homines' consilerentur surdo cuidari
sacerdoti a quo exaudire nequeant quin ab aliis simul omnibus audirentur ; num idcirco Sacramentalis esse desineret ea consessio quia publica esset3num illius intuitu non posset Sacerdos Sacramentalem absolutionem. pertire Consessio secreta peccatorum in Ecclesia semper obtinuit , rejecti sunt quicumque eorum palam declarando rum necessitatem invehere voluerunt, sed nusquam e linmodi publicae confessiones nullius valoris aestimatae sunt Sanctus Leo Summus Pontisex in Epistola ad Epiuco pos Italiae condemnat ac prohibet quemdam usum qui in iis locis invaluerat, cogendi peccatores ut scelera stapalam recitarent: sed eum morem reprehendit qui a Po nitentia deterrere plurimos potuisset, non jubet ea peccata de novo declarari quae publice antea declarata se xant : imo laudat atque extollit illorum hominum fidem qui morem hunc secuti fuerant : observat tantum modo necessariam non esse eam quae publice sit, consessionem,
sed satis esse si quis peccata sua secretis apud Sacerdo
rem deponat. Suscit enim illa confiso quae primiim iseo offertur , tum etiam sacerdoti qui pro delictis paritentium precator accedit Epist. m. num. ad Episcopos per campa
niam, Sumnium, ac Picenum o tutos.
Non hic exquiretur diligentius extetne aliud aliquod prioribus lacidis impressum publicae cujusquam Conse
nonis vestigium. Non deesset fortasse quaerentibus mur quam consita morem hunc nunquam fuisse necessirio otas andum nec ubique vult receptum aut usurpatum:
sed ad profligandam propositionem hanc decimis octivam satis est quod publicam ejusmodi consessionem Chial non prohibuerit. Id aut m conceptissi is verbis dec
62쪽
Conc nunt cum Caluinistis ct Dominam is mio a veritate sipatio distantem amplectuntur qui volunt posse Ecclesiam ob secreta peccata publicas panas
DECIM A nona propositio falsa est , remexari &quadamtenus schismatica, ut pote quae eam Ecclesiae potestatem detrahat quae potestas consequitur ex auth ritate ipsi a Christo concessa , qua etiam uiam in unesse prioribus sarci is non immerito potest assirmari. Id ultro conceditur neque quodvis Lethale crimen , neque cogitationis ac simplicis desiderii peccata pinniatentiae publicae fuisse obnoxia , sed est procul dubio cur credatur publicas olim poenas ob publica & occulta flagiti perinde fuisse impositas, cum ea nullo discrimine habea tur Sacris canonibus poenas ejusm di palam subeundas decertientibus. Id ipsum etiam agnoscit Catechismus k manus quod etiam in occultis criminibus, quae graviora essent, interdum feri solitum erat. De Sacram. Poenit. n. q3. Si quis hoc sibi certis argumentis probari voluerit, I gat caput Io. Libri a Tertulliano scripti de Poenitentia. Canonem 3 q. Epistolae Canonicae Sancti B silii & Homuliam L. Sancti Augustini. Qui 'ermo est in nova editio
Qua in re utitur Ecclesia ea potestate quam a Ch accepit. Et quidem peccatum secretum agitur eo loci ubi Christus varios reprehensionis fraternae gradus praestriubit : Hinc est i ut observat Saninis Augustinum sermone 91. alias 6. de Verbis Domini , quod 'velit Christus ut
ab admonitione secreta ducatur exordium inter teipsum solum quia enim ait Sanctus Doctor, secretum 'fuit, quando in te peccavit secretum quaere cum corripis quod pe
capit. Iam vero quod primae illi admonitioni, quod etiam secund e quae secreto utique fit obsistatur, est illud etiam secretum peccatum. Verumtamen permittit Christus
63쪽
s gelu illud peccatum, ut Ecclesiae deseratur , ut in illuc Paena aut excommunicatione publica animadvertatur : Si Eccis iam non audierit Oc. idque concessae a se Sacerdotibus potestatis vi; Amen dico vobis, quaecumque azigameritis , O Si quis olim existimaverit eam semper Ecclesiae fuisse disciplinam ut secretas ob secreta , publicas nonnisi ob publica peccata poenas injungeret, ille se in facio continuit , dixit tantummodo nunquam, saltem vulgo, po nas publicas propter occulta peccata Disse ab Ecclesia imperatas, sed non eousque progressus est ut Ecclesiae potestatem negaret aut circumcideret , ut assereret aliter re eam non posse. Id profecto nullibi alias quam in propositione reperiatur. Est illa quae proscribatur eo dignior quo profertur audacius, neque enim contendit tantum nusquam in secre in peccata poenis publicis. Ecclesiam animadueitisse, imbne posse quidem, sed etiam superbo ac contumeli' ' verborum apparatu affirmat coucinere cum calvisistis O d arinam ia nito a veritate spatio distantem amplecti qui vo- tuu pulse Ecclesiam ob secreta peccata publicas poenas imperare.
Doctrinam riss ndunt Arcano Confessionis ct synοῶ Tridem na menti e Piametro oppositam qui tametsi fateantur maxi mo semper criminum Sacerdoti declarandorum necessitatem volunt tamen , ad Consessionis essentiam non pertinere utrum publica sit an secreta
sed ad aliquod disciplina caput quasi ris Di si orum authoritate immutata , d perinde est ac si a iur
pse Episcopos hoc in negotio agere ad libitum , eorumque arbitrio res qu4 ut vel secreta peccata palam declarari juleant pana numitatis Consessionis vel Ar
. io tantum decla rami permittant. VIGESIMA propositio quam insistenter tam sum re prehendit eam Propositionem cujus prior pars vera est, sterior ut pote se aliquod attingens , apud Theolo 1 I 2
64쪽
1s . Prior pars notatae propositionis haec est : ad Cons
nis essentiam non pertinere, utrum secreta fit an publica, quod verissimum est, ut constat ex iis quae ad decimam octavam propositionem adducta sunt, momentis, ut etiam docent Theologi maxime omnibus noti ac familiares, v.g.
Layman de Sacram. Poenit. cap. n. I. assert. II. ubi Sanciatum Bonaventuram citat in A. dist. II. pari. 3. an. I.
quaest. 3 & Navarrus in Manuali sito cap. 2. n. 8.
Posterior pars affirmat istud ad aliquod disciplinae caput pertinere quod sit Episcoporum authoritate immut , tum. Sunt quidem voces illae Paulo generaliores nimirum innuere videntur aliquandiu viguisse peccatorum palana
declarandorum consuetudinem, eamque in Secretam conia
sessionem, Episcoporum authoritate desiisse: quae sententia superius in undevicesimae propositionis examine convellitur ubi declaratum est non modo nunquam in E clesia necessariam fuisse publicam peccatorum confessi nem , sed etiam infrequenter admodum, nec nisi in priuvatis quibusdam Ecclesiis usurpatam eam fuisse, si m do alicubi mos ille obtinuerit. Verumtamen etiamsi is sensus esse diceretur vocum ilia Iarum, non idcirco dignae essent quas Author propositionis ita contumeliose insectaretur. Esset quidem facti qliaestiolaviter & temeia asserta, ut loquitur Sacra Facultas Parisiensis in Lutheri censura. Cens. in propos Luth. tit. 3. de Consessi. Prop. a. quae assertio aliquo Forsan ex Origenis & Soromeni loco qualis in historia tripartita refertur , negligenter lecto niteretur , aut etiam alteriuscujusvis authoris fide, v. g. Maldonati e Societate Iesu, qui sic loquitur de 3. condit. Conseis non est necessariumcd essentiam ut confessio sit secreta , quia longo tempore facta est publice in Ecclem. At qui Factum aliquod leviter, aut etiam temere asserit, ille dici non potest doctrinam tueri confessionis Arcano ὸ diametro oppositam, si quidem quicumque publicam confessionem audissent, ii eam aeque tectam ac clausam servare tenerentur, ac qui audit secretam; neque illi dici potest Poctrinam defendere Synodi Tridentinae menti ἡ diametro oppositam si quidem Tridentina Synodus id dumtaxat observavit publicam Consessionem non ibisse a
65쪽
3s Christo Domino praeceptam, nec expedire ut in Ecclesia
praecipiatur. Quam iniquius & absque ullo colore rati6his eaederit' illae voces ab Authore propositionis in eum sensum a 'ntur quem haudquaquam, ut patet, obtinent. perindhes inquit ac si dicatur , hoc in negotio pose Episcopos
agere ad libitum , eorumque arbitrio perviitti ut, ctc. Nemo
est quin videat hic aperte calumniari Authorem propositionis eamque significationem, illis vocibus assingere quae nullam habeat cum naturali ac genuino ipsarum sensu cognationem. Dum quis pronuntiat neque ab ipso Christo neque. prioribus Ecclesiae seculis latam esse legem illam qua qui sacris sunt ordinibus initiati, caelibem vitam ag xe tenentur, si subdatur istud ad disciplinam pertinere γάsterit Episcoporum authoritate immutata, non ideo pria vati cujusvis antistitis arbitrio permittitur ut in ea re agat ad libitum illaque caelibatus lege suae provinciae Ecclesiasticos vel obligare possit vel liberare. Idem dici potest de quibusvis aliis disciplinae capitibus quae cum neque a Christo Domino instituta , neque aliquandiu autem observata fuerint , alicujus deinceps Concilii Generuis decreto , aut unanimi Ecclesiae totius consensu ac usu fixa sunt & stabilita. Sed nihil necesse est ad sensum ita Laxum ac gener Iem interpretari voces istas, utrum confessio publica sit vel secreta, id ad aliquod disciplina caput pertinere, quod sit Epi
coporum authorite immutatum. Ut sua illis verbis veritas astruatur sussicit si aliquod tempus possit assignari quo te pore publicae Consessionis usis alicubi obtinuerit qua tumuis perperam, uti accidit eorum Episcoporum culpa quos S. Leo in Epistola ad 18. propositionem citata reprehendit , qui usus postm6dum Episcoporum authoritate sit abrogatus, nullo mandato, nulla lege edita ut qui prius peccata sua palam consessi essent eadem secreto confiteri juberentur. Certe sessicit si publica confessio , in pluribus Ecclesiis aliquandiu viguerit. Atqui multi ita esse assirmant, ex quibus est Petrus Soto Instit. Sacerd. de Conseis Iect. I i. quo loco probat , publicam ejusmodic consessionem, non minus quam secretam, rure Sacramenta-
66쪽
Periculum es ne irrita omnino e r nullius ad satisfactionem pretii sint quacumque ante absolutionem pana luuntur, nisi praecedat reconciliatio cum Deo per con tritionem : Siquidem nullum opus satisfactorium ess
potes, aut meritorium nisi qκis in satu gratia sit consi
VIGESIMA prima propositio sella est , erronea
tum antiquo tum praesenti Ecclesiae usui contraria, ii consectariis, quae inde erui possunt, periculosissima , valet plurimum ad deterrendos a Poenitentiae Sacrament peccatores, aut ad impediendum quominus se ad illud recipiendum; ut par est, comparent atque accingant. Varia quidem est Theologorum de bonis operibus qu: extra statum gratiae fiunt, opinio. Quidam illis satisiactionis, ac meriti etiam de congruo, nomen denegarum Dominicus Soto in A. dist. I9. quaest. I. art. q. & Suare de Sacram. Poenit. disput. 37. a. n. q. contendunnon posse ne de congruo quidem satisfacere qui in peccato versatur. Verum haec subtiliter potius & argute quarsolide disserunt , ut in locis citatis videri potest. Id intendunt potissimum ut sententiam resellant Scoti, ut aiur& quorumdam aliorum , quos censuisse affirmant, condonata semel peccati ciulpa, posse in quovis statu poenquae luenda superest, fieri satis, etiam absque ulla vel habituali vel actuali gratia, etiam in inserno. Ita sententiai illam explicat Soto 3. Quaestio , & Suarea n. Σ. & Aidem Scoto ne de congruo quidem mereri qui in statu peccati est. Ibid. g. ex hac opus quod extra gratiam sit , id . q. q. t. art. 6. late monstravimus, nullius est meriti neque vero de congruo, alioqui , ut ait Paulus gratia noesset gratia , saltem non haberet perfectam rationem gratiae,
congrμisas estet in opere , quod ad ipsam di onis Soto loc
V lim quamvis penes verba discrepent ab aliis d
67쪽
3 Theologi , in re tamen ipsa consentiunt. patentur omnes ejusmodi poenas ac bona opera non esse inutilia. Et vero constanter id apud Catholicos teneri & licet selemnibiis verbis defin tum non fuerit cum ipsis tamen Fidei capiac bus assinitate quadam conjunctum haberi debet , illis poenis ac bonis operibus has saltem quae sequuntur inesse
i. Valent illa ad praeparandam justitiae recipiendae antimam , ad promerendum aliquatenus, saltem per modum dispositionis, divinam gratiam & veniam peccatorum. Si cut enim fide certum est contritionem imperfectam , tametsi non reddat sanetitati hominem, bonam tamen ac utilem esse , animamque ad gratiam suscipiendam praeparare , ut est in Concilio Tridentino definitum sessi 1 . Can. s. ita pariter non procul distat a Fidei religione, periculiun nullum esse ne irritae poenae sint , irrita bona opera quae a peccatore fiunt habituali quidem gratia d si tuto juvante actuali & Spiritus Sancti impulsu, non adhuc quidem taehabitantis , sed tantam morenis; quonitens adjutus viam sibi ad justitiam parat. Concit. Trid.
Hinc est quod Sanctus Joannes dignos Paenitentiae fuctus postulet ab eis, qui sua sibi peccata remitti volunt. Quos a peccatorum sordibus abluturos se Baptismatis lavacro spondebant Apostoli , ab iis signa poenitentiae quaedam
petierunt. Sancti Patres & universa Ecclesia peccatotes semper hostati sunt ut ultrices a se poenas repeterent an te*iam ad absolutionis gratiam aspirarent , quam illi pretium satisfactionis appellaverunt. aesam pomo inept m,
quam Diquum poenitentiam non adimplere , O veniam δε- lictorum sustinere λ hoc est pretium no exhibere , ad mercem manum emittere. Tertuli. de Poenit. cap. 6. Postret 'id magna cura Sacerdotibus inculcaverunt ut priusquam a
'lutionem peccatoribus impertirentur , perpenderent d ligenter ac indagarent quibus 1lli poenis & laboribus peccata sua expiassent. cause pensandae fune , O tunc ligandi atque solvendi potestas exercenda , videndum est quae culpa
praecessit, aut quae sit paenitentia secuta post culpam s. Greg.
68쪽
x. valent etiam illi labores ad impetrandam ouem
peccato debetur, poenae condonationem. Cum vim ilhc aeternae poenae condonatio ipsus peccati remissioni con nexa sit atque obligata quae res ad alteram impetrandam valet, eadem alteri pariter obtinendae inservit
3. Divinam iram avertunt, removent omnino aut salieni valde minuunt temporales poenas quas vult Deus ob peccatum infligere. Id probat S. Thomas exemplo Achab. Regis. Supplem. quaeae 14. an. Verumtamen d inutisi em, vel dilationem temporalis poenae merennis ejusmodi opera μαι
Id etiam probat adductum a Concilio Tridentino Ninia
vitarum exemplum. Sic enim habet sess i . cap. q. ubi de contritione imperfecta loquitur. Hoc timore Militer eoηcio Niniritae, ad Ionae praedicatioηem plenam terroribus paenisevtiam egerunt, O misericordiam a et omino impetrarunt. Non erant in gratia constituti Ninivitae , si quiudem, ut ait Concilium, illam duntaxat imperfectim contritionem habdibant, illumque divinae irae timorem qui per se non efficit hominem justum. Docent tamen cum scri turae tum sacrosancta Synodus id effecisse populum hunc in eo ipso statu degentem , inuniis ac reliquis ejusmodi operibus seis ut divinam iram placaret di impendentes
sibi poenas averteret. Huc etiam congeri possent ea Concilii cap. 8. verba. N p e reia securior ulla via io Ecclesi; Dei unquam existimata fuit, ad amovendam imminentem a Deo poenam, quam ut hae
paenitentia opera homines cum vero aηimi dolore steqμωtevt.
Non solos ad illa poenitentiae opera justos vocat Ecclesia, verum etiam peccatores. Imo videntur illi ad ea instigari ivsamentius , quandoquidem iis est ab imminente poena l& iustitia Dei ultrici memendum magis.
viis ac ne vix quidem tria haec ad istam propositionem , vigesinam primam quadraverint. Licet hujus proposti nis Author diverticulum sibi aliquod ad effugium reliis iquisse ex industria videatur , dum implicatis adeb ambagibus verbisque ita fallacibus & captiosis sententiam suam intricavit, tamen si modo bona fide agere voluerit fateat necesse est peruulum missio es se irrit
69쪽
o nulliuρ ad satis actionem pretii sint quaecumque extratiae flanim poenae Iuuntur ; etenim si triplicem quam retulimus secum utilitatem importent dici nullatenus p . test non esse eas neque satisfactorias, neque meritorias. Porro inter omnes Theologos ac Catholicos , qui tres illas eiusmodi poenarum utilitates non agnoscat, reperire . est omnino neminem. Idcirco probat Cardinalis Bella minus , idque unanimi Catholicorum omnium conleesu Veceptum esse & a Solis haereticis negar1 innuit. Actum paenitentiae quatenus ab auxilio , gratiae ct a libero arbitrio procedit, O hominem disponit ad justificationem , ipsius I vicationis causam dici posse aliquo modo etiam scientem de Sacramento Poenit. lib. 2. cap. 11. Licet enim ibi artde contritione , manifestum tamen est , hanc esse illius
mentem ut principium aliquod generale itabiliat quod hi
omnibus Poenitentiae actibus commune. Quin etiam dum
explicat quemadmodum satisfactio divinam justitiam
cet & expiet peccatum , monet lectorem ut adeat ea uuae de contritione disseruit. Mod si veteres Patres 1ηte dum actionibus humanis tribuere Videntur, ut Deum ex rammico amicum reddant , atque adeὸ pro expianda culpa satis--
faciant , interpretandi sunt de satisfactione ex congruo, non x condigno , ut Libra Superiore diximus de vi ct merito
Haec sunt momenta gravissima quibus adducta PMndam est, & etiamnum adducitur Ecclesia ut poenas lu. eundas imponat etiam iis, quibus, ut fiat de illorum po nitentia celetior, aut aliis de causis, non statim concede dam esse absolutionem judicat. Sive autem illae poei ante absolutionem & extra gratiae sanctificantis statum exhaustae, effectum suum sortiantur cx opere operato , ut probat Isambertus, disput. ultima Non solum ex natur operis ut loquitur S. Thomas in eo loco quem Isambem
ms citat, sed etiam ex vi clarium quatenus pars Sacramenti sive alio quovis modo, certe suus illis effectus non deest , periculum non es ne irritae omnino O nullius ad sa- risfactionem pretii sint. Non peccat quae eas imponit Ecclesia, sed maxime distat ab Stolida quam toties Mon-xat ei tanistis & Novatianis objecit immanitate , qui poena
70쪽
imperarent eiusmodi quae inutiles essent 8e ad veniam reccipiendam non praepararent. Nihil enim agendum. omnis autem poenitentia agenda est .... porro frHfra uitur,
si venia caret. Sunt haec Catholicorum verba qu ipse sibi Tertullianus ob cit postquam in errorem concessit Montanistarum. de Poenit. cap. 3. Illis etiam principiis nititur Sanctus Thomas , dun consessarios admonet ut rationem ducant laborum a poenitente exhaustorum , ut pro acceptis habeant, ut tantumdem ab iis quas injungere debent poenis deducant, ut leviores imponant pro majori quibus ille se praemunie-τit, bonorum operum numero. uanto est major contritio , tanto magis diminuit de culpa , O quanto aliquis plura. bona facit in peccato existens , magis se ad gratiam contritionis disponit ; er ideo probabile est, quod minoris poenae sit
debitor , θ' propter hoc deberent a Sacerdote discrete computari , ut ei minorem poenam injungat , inquantum invenit eum melius dispositκm. Suppl. q. Iq. art. 3. I.
Denique hoc sundamento stat communis , ut vocat Cardinalis a Lugo, Theologorum omnium sententia quae docet posse aliquando Consessarium a Poenitente , etiam rite ad recipiendam ab lutionem comparato , exigere
ut poenis imperatis deiungatur , priusquam hanc illi impertiat. Post quam ille Cardinalis propositionem hanc probavit confessarium posse differre absolutionem per aliqsoties , licet paenitens sit legitime dispositus n. 167. eamdem
confirmat. n. 77o. Ex communi Doctrina Theologorum qui dicunt posse confessarium aliquando obligare paenitentem , adimplendam paenitentiam ante absolutionem ς quod licet non
post facere per modum vindictae in punitionis , potest saltem facere per modum medicinae , quando judicat id necessarium Pel utile paenitenti ex eo quod soleat facit omittere postea poenitentias sibi impositas , vel ut confessarius cerius sit de
paenitentia impleta, vel ob alios fines, ut docens Suarek, Reginaldus , ct alii , quos refert o sequitur Bonacina. De Pa nit. dist. s. q. s. S. 3. Pun. a. n. 2o. de Luo.