장음표시 사용
151쪽
xestarot Hesiodus Theog. 32s. Qui versus quum omnem
emoti dationem respuere videatur, ego Vtrobique reum nendum putauerim vulgatum lectionem t
Xon quod is μι tum dictum esse putem pro ιωιι: sed haeso in tu ibi mula id sibi permiserunt poΡtae illi, ut spiri tus n, eritatoria lenirent, inauditam vocis sormam, οφ etii la: ari. Quae forma quam monstruosa esset, iam Seu sit ili uridus Stephantis ad Hesiodum. De Voce ἐσκυν - , or : sit gularia Notauerunt Hesychius, alii. Quorum Dihil ud Choerilum spectat propius. CL si placet, Pie S i ii ii ad Moeriit Pag. 49. seq. Frequentat hoc verbum caniter. clut in Theriacis v. 735. 89. Vbi uer-muDnus corii turam propositam ad Orph. pag. 304. sa-cile niario, PPin P, Postponet nuper divulgatae Benueitem n lationi: εσκλοκοσι, Quam emendalsionem non modo respuit se actus, sed postulat: nam tu Vulgata lectio Do otiatur, Vol potius impedimento eat verbum ἐσκλή- iis σι. Quod in Alexiph. v. 46έ. Praebet cod. Biccard. εσκὶ orti, non longe Bbsui, quin restituerem Choerilo. CiDioma in huic persecto propria est neutralis siue in transitiva, quam vocant, siguificatio. Inter alios Apol Iouius Rhodius II. 55. iaάνraeωμούς, α λεους, περο ν OF εσαν Dalainle. In Epicharmi vorsum apud Athesi. II. p. 60ι P. quem toti tauit Porsonus Aduers. p. 5o. inferri posse putabam Besychii glossam ἐξεσκληκους, hac ratione: - οῖον αἰ μύκαις ἄρ ἐζωκληκorae νιξεῖσθε. τοῖον tit fortasse dixerunt Dorienses pro οἱονει
In Vulgarem dialectum, ἐφορουν, Iosephus traduxit id, quod C exilus reliquerati ἐφορειν. Hoc et Barne
152쪽
sius dat . ubi lios versus profert, in Euripidia vita cap. X. p. 31. noti ed. Lips. Illuti ci na Iosepho Ei, obius dedit. Ego quod hic Choerilo reddam ες ορει. ν. quum
ἐκδον reposuerim in tertiia Versu , NON Vereor ne inconstantiae me accusent harum rerum periti. IIOmexi enim
- ταὶ r δε ορεον δμωαἰ non tantum apud me effecit, Vt Choerilo iam duram synaeresin Placuisse putem. Duram dico, quam Choerili aetato duram visam esse existimem: quae, quum duae suppeterent sormae, ἐφορεον et δε ορδυν, haud dubio hane praetulit, ut versui faciliorem. Apud Homerum maior synaros eos libertas, quamquBm UdyMeae versus, quem posui, dubitalionem admittit. 'M. , est in Scuto Hexculis v. 295. 296. Contra BymETedma exemplum hoc:
et Homeri tempore et Choerili placuit, et nunc placet.
De vocalibus apud Homerum contractis et non eo ulractis lata est dispulatio. Hic de imperfectis verborum, quae eXeunt in εω , loquor: de quibus quae moneri possunt, adhibenda sunt etiam ad alia exempla. Nilnirum hac in re qui essicere velit criticus, ut semper sibi similis et constans sit Homeres, et semper Vel contractioneVtatur, vel non contractione, verendum est ei, ne, dum
diligens videri velit, negligentem se praebeat. Multa enim illo negligit. quae. si probe perpendantur, demonstrarat. Homerum hac in re sibi constare Nec posse Deo potuisse. In quihus primum est diuersa poetarum. qui bus Homerica debentur, aetas, diuersus stylus. Deiridanum Urorum ratio, quae alia est in m a versus seda, Blia in altera; praesertim thraeos et arseos discrimen, quod magnum est. Porro ne hoc quidem sine momento esso
Potuit, quale verbum illud esset, de quo contrahendo
153쪽
1 8an non contrahendo ageretur e quibus illud sitieris eon
flaret: qualis ante Vltimam Sγllabam syllaba anteeoderet. Veluti pro θίον, ε θεον Prosecto nemo scripturus orat δεμ, vel εθενν; Pro πνίον nemo πνρ . Denique et hoc sortasse vespeXerunt Poetae, quaenam littera esset in capite vocabuli sequentis, vocalisne an consona. Sane in uniuersum non dubitem antiquiorem et probatiorem dicero eam formam, quae non contracta, tu εον. ΕXemplis utar. ψωρον δ' ἐν ΤΠευρωνι, Nomericum est et omni dubitatione maius. Plane sis Choerilus: οἴκιον δ' ἐν Σολυμοις οφεσιν.
Eod ni modo Tecentiores poetae, exempli gratia, qui nunc mihi occurrit, Apollonius IV. ii 9u. De quo bene ibi monuit Brunkius; modo ne illud addidisset de pronunciatione: nam Apollonius suum θαμβεον non aliter pronunc abnt, quam εὐκεον suum Homerus et Choeri Ιus. Nempe ita, Vt utraque vocalis audiretur, sed so tius et longius littera o. Eadem, quae Brunkius ad Apol
Ionium, sed perinde salsa, Heynius priecipit ad Iliad.
XI. 232. Contra, quod citἴτε- legitur Il. XII. aso. et γεγωνευν Od. IX. si'. et quod ἐρευν, αἴυ- in Scuto Herc. Soll. So9. Non tam inde explicandum, quod recentior ssint hi loci, quam poetarum antiquorum consuetudiHI tribuendum crediderim, qua Vltimam versus Syllabam, quam longissimam sacero et pondere sonoque quam Plenissimam umabant. Iii Odyss. XIX. 61. et similibus emplis ne potuit quidem ἰ ρευν scribi. Alius generis, quam quae supra attuli, nec tamen dubium, eSt ωκεον,
Il. NX. 213. Add. Od. XXIV. 536. ad quam normam in n. XVIII. 539. sortasse restituendum est o nεον, noudine codicibus. Paullo duriora, sed non magis dubia videntur ἐγδειον B. XVIII. 493. Don νεου in Iliadis ultimo V. 722. et a 'ρἰθιζιεον in Od. X. uosi. Quod est in Iliadis liaco by Corale
154쪽
septimo V. 594. ν νώγεον, pm eo antiquior poeta daturus fuisset ῆνωγον. Apollonius IV. I 6.
- χρυσεον δενυπερθεν αοπον rquod aliter efferri non potuit. At in Odyss. IV. 252.
Don ambigendum est, nisi de eo, utrum λυρον maluerit poeta, an ἐλυευν. Si cum augmento, Ut credimus, maluit, sponte se Osserebat ἐλοευν, vix ut cogitare potuisse videatur de altera forma noεoν. Quae quam diis cultatem habitura fuisset ad prenunciandum, ea sortissimo sentiri debuerat in hac sede versus. Non omnes Pedes eumdem vigorem habent; ac plerumque maiorem habent priores. Neque in Odyss. XXII. 56. V Ilam caussam eripulo, cur ες ορεον scribi maluerit poeta, quam ετ ερον, quod est apud Eustathium, aut εςυοευν, quod
sacilius ad pronunciandum, et Scuti auctori placuit. Ac subit dubitatio, an librariis debeatur μορεον. quibus ante Oculos versaretur versus sibi. Quam suspicionem confirmant codex Vindobon. LVI. et eod. Harlet. tu quibus otiam εκφon1ον contra metrum. Nisi hi codices aliam, quae Olim fuerit, lectionem monstrent: ξίον' ται ν ἐκνορδον Φιμαὶ.Choerili fragmentum desumptum esse eX eo loco, ubi Persicas copias recensebat poeta, ipse Iosephus a firmauit. Id autem qua oocasione secerit Choerilus,
monui ad fragmentum III. Quo hic pertinet Verbum, quod posuit Choerilus, διεβαιM. Cur autem hoc Dagmentum P teriore loco ponerom, illud de Sacis priore,
leuos fuerunt caussae. Potest enim contraria ration Choerilus priorO Iudaeos commemorasse, poSteriore Sacas. Sed qui Herodoto placuit ordo in recensendis Xerxis copiis, fortasse idem et poetae placuit: ut Primo Petrias poneret, principem populum, deinde qui Persiae a septemtrione et ab oriente populos; unde transiret ad Arabes et Aethiopes, et hinc adscenderct in anteriorem Asiani. Quem Ordi uera at sequutus est Poeta, Saeae
156쪽
Itis quidem cum ita meminerit, Iia ros scias is noscitur: quem quilib6t cum legerint admirantiar , non calumniasi Gra corum, sed sapientia aramma convictit. Gesrchus enim
Cum imperito homino agimus. At quadam tam ninsunt tam stuporida, ut librariis potius, quam Rusnio, seu quisquis illo suerit, tribuenda sint. Ioluti ' odlegitur, Plenissimam res, manifesto ita corrigendum
cst: Phenissam ore. De solis montibus dubitavi potest, an scribae debeantur: sed quum paullo post moratos dicat sino cognomine honus illo interpres, paene crediderim, genuinum osse solis. Quid euim. si indoctus homo, soni similitudino deceptus, vocabulum σΩDμος Γ spondere putauerit voci latinae solu4 8 Ex proxime S . que utibus lacile exsculpseris hanc lectionem:
Quod tamen non valdo placet. Neque semper pressit orba graeca interpres. Pro αὐχμαλεοι Rufinum legisse: ὐκααλ , coniectura est Alberti ad Hesych. v. Aoat αλιο .
MOX pro θαρτα logisse videtur : θ άoria. Quod quum at αι scis derivaret, vortit erectos. disi δ' ὀρθά legerit. Ilaeo in mentem milii rouocant Grotii ad Lucam disputati , Nem, Vbi Iuda Os equites describi his versibus dicit: at nihil inest de oquitibus. Istum interpretem intelligebat Gyraldus de Poet. liisl. dial. III. pag. Ior. quum Choerili versuum eX Eusebio et Iosopho mentionem fecit et in Iatiuis Iosephi EXemplaribus omnibus animaduertit perperam legi Cy rillus. Non insolita ab iTatio. Cyrillus in chronicis Dieronymi duo Palatini, eo loco . quem tractaui, quum sermonem laciebam de Choerilo I rogico.
157쪽
Acholiastes Apollonii Rhodii ad lib. I. v. III. ubido orithγiae raptu agit:
dimirum iu Persicis. Atque haud dubie eodem loco
atque eadem occasione B OPEM et Orithyiae mentionem
secerat Choerilus. qua eam subulam insertam legimus ab Herodoto VII. 189. Cf. Hermia in scholiastam apud Buhnhoni uiti ad Tinueum pag. 263. et Pausaniam I. Pug. 45. Boreae operam, qua adiuvisset Athenienses, sor lasso splendida narrationo descripsit Choe illus. Quem Poetam meteroquin parcum fuisse videri in adhibendis
diis, alibi signi licaui. Locum quod attinet, unde rapta fuerit Orithyia, a Choerilo dissontit Pausanias. Qui ab Ilissi ripis raptam
orithyiam tradit. Ac sane haec est nai ratio Vulgaris Et DEquenlatissima, quam confirmaro videtur id, quod delubrum ad Ilissum conditum esse scribit Herodotus.
Consoratur, quem ibi Valkenarius laudat, Plato in Phaedro P. 229. Deinde Meursii, quem ValLenarius voluit, Iocus, est in libro de Athenis Atticis II. IV. pag. 3tis. sq. Vol. IV. Thes. Gron. Sod his praeterea de orithγide raptu disseruit Meursius, in Graecia Feriata I. I l. V. Boo/ac ιοἰ, Pag. 74 I. sq. vol. VII. Th. Gron. et ubi Choerili quoquo meminit, in libro, quem inscripsit Begnum Atticum, II. XIII. p. 142. sq. ed. Amst. i 655. Haud pauca Prae OC Cupauerat Natalis Comes in mythologia. Addi potest Πeynius ad Apollodorum III. XV. 2. qui in secunda oditione etiam Maximum poeta in adhibuit. Tot auctoribus, qui ab Disso numine Orithyiam raptam tradunt,
158쪽
quibus etiam Teteletes accedit Chil. VIII. V. 255. sqq. pag. 145. Bas. repugnauit Chocritus, si sidos Apollonii scholiastis. Quibus cur negetur sides, caussam idonoam nouli abeo. Nam quod Boiiahius ad Apollon. appomi. pag. 2ii. Boeotiae fluuium esse Cophissum an inis lucvtit. DOum intuerat vir doctus, etiam Atticae fluuiuin esses Cephissi nomine. V. Pausan. I. pag. 92. et Strab. IX. Pag. 613. B. trio. Α. ed. Almol. Nihil eam in rem Rutilikenius ad Tim. p. 268. ubi de Choerilo mentionem insert. Choerili hoc fragmentum primus, quDm Sciam, iri u Esligauit et iudicauit GSraldus, quem 5aepius laudaui,
Pausanias pag. 92. ubi de Cephisso Attico loquitur πρυς χχMin Iahonte, propo ad fluuium nairat locum esse, ubi Pluto, rapta Proserpina, doscondisse dicatur. Quod memorabile. Quid enim, si is, a quo primo Choerili testimonium acceperunt nostri Apollonii scholiastis, Choerili libro non inspecto, Pro eo, quUm dei, i ut, Ilisso, posuerit Cephissum, memoritu lapsu, Pr Dr-Pinam cum Orithyia confundentis 3 Etenim haud dubio iam ante Pausaniam fuerunt, qui Proserpiuam propoCephissum Atticiae raptam narrare uti Certe in Athica raptam qui tradiderint, nouimus. Vid. quein Spanhemius laudat ad Callim. h. Cor. 9. p. 752. sClioliastam Sophoclis ad Ood. Col. ι59o. sq. et quem Heynius ad Apollod. not. p. 57. schol. Hesiodi. At Iuco quum in mera coniectura posita sint, praestat tenere hoc, Choerilum Orithyim Paptum ad Cephissum Atticum retulisse. Omnino diuersi ab diuersis, ut vel ex Platono liquet , indicabantur loci, unde rapta fuisset Orithyia.
Quod qui cognitum habebat Heynius ad Apollodori locum supra laudatum, tamen in Simonidis apud schol. Apollonii fragmento, pro βρι ιισσου legi iubet 'moso υροῦ in aprico eae leg. Ἀλισσου. Multum abest, ut hoc sit in sprico. Legendum potius: . Hησοου. Qui Inous Est Atticae. Meminerunt Strabo IX. p. 612. Alm. ibique a
159쪽
Casaubono oxellati Tlm dides Pliniusque. Cp. Callim. D. CLXXXV. iliique Π sterii. Ex eo autom, qubdscholiastes Apollonii ita serius titulum operis Simonidei
addit: ἐν zῆ ναυμαχl 3. satis certo indicio colligo, oodein loco eademque occasione Oi thyiae mentionem fecisso . Simonidem . qua Herodotum, et qua Choerilum fecisso
Denique, ne lectionis varietatem in scholiastae verbis iis . quor ad Chooritum pertinent, intactam Praetermittam: legitur in:scholiis vulgatis. quod supra dedi, ε νονι πιιελγο σαν. Reconditus verbi ἀuελγειν usus fraudem fecit scholiasta, Parisino, qui pro eo scripsit ἐκυ-γουσαν. Si hoc scripsit. Verbum διιελγειν illustrat schOliastes Aristophanis ad Equit. v. 526. et v. 959. . Eadem hinc prostant npud Suidam in v. - ελγειν ' et V. ει ολγος. CL Eustathium apud Κustorum ad Suid. v. ωμορροἰ, ut Hesych. in V. μολγός. Quamquam vel sic paullo insolentius dictum est ἀυέλγειν decer Pero flores. Abstinet ab hoc verbi usu poesis altior, cui proprium cst. μέργειν siue ι μεsγεσθαι. Librarii tamen ubique α ιελγειν suum obtrudere solent. Quippe tritius utique verim in εκμελ γειν fuit, quam ἀυ ρη ιν. Vid. Apollo . Rhod. I. 332. IV. Iaέέ. Ex poeta desumpta est Hesychii glossa: ἀμεο μίν v. Kαρ:πῆν άυίρξων r Euripides, quem ibi laudant, in Herc. Fur. 506. υμεργονται recto nunc logitur apud Dionysium Perieg. 295. Εlsi Eustalli ius pira loreo voluisso vi lotur αυέλγονται r quod etiam Etymologias te net in V. 'LIλιαδες. ων θεα Γυεργειν sive αι ἐπεσθω Etiam Sappho dixit. Hoc tenebimus ex Athenaeo XII. s. 554. B. καὶ Σαπού φνησιν ἰδειν ἄνθε ἀαεργουσαν nαῖν ἄγαν απα- λυν. Sapphus verba constituere velle sortasse frustra so-ret, et Possunt non uno modo constitui. Repelit lineo Athenaeus ex Clearcho, qui dudum ut dialectunt ita alia quaedam mutauerit. Potuit et Choerilus ita scriberer ανθε ἀμεργομένη.
160쪽
Versus, quem ad Choerilum rosero certis indiciis; etsi nemo illi diserte tribuat
δεμυς δέ τις si κυπορος amata, υος εἶδος εχοισα. Eadem hinc Phavorinus pag. 65 a. sq. ed. Vera. Photiua
stituendum esse vidit. Quae res extra omnom dubii sionem posita est. Eodem error apud Strabonem tib XIV. Pag. 989. Alm. lom. V. cd. TMohuch. pag. 69λ d quo infra accurato dispulabitur , codex apud T cI ccum Mosquonsist Aesonome. Photio adhibito, versum, qui adhu o sine nomine serebatur apud Ι Mychium, pronum mihi fuit, domino suo reddere. Nolo repotero, quae de Samiorum naui, Samomo, disseruerunt viri docti. AttiDgexe satis habeo ea. quaa
pertinent ad lectionem Hesychii Photiique. Ac primum in Hesychii loco, quum fortasso excusari possit, quod