장음표시 사용
181쪽
nem nouauerit. Stephano testo, alicubi apud Aput telem est: το μη ἐκτελεχές, id est, Gaza interprete, ra- termissio. Quod si Verum, statuendum erit, in hac quidem voco scripturam tantum mutatam, significationem antiquam seruatam esse ab Aristotele. Quae res mihi quidem dubia videtur. Facilius crodiderim, Aristotelem, Vt ἐντελεχειαν actum siue persectionem, ita in se dixisse perfectum. Certo sic recentiones loquuti osse videntur. Vt Themistius. Ρo Pro Stephanusii arrat, Platonem de legibus ἐντελεχωρ assidue dicore. Hoc ogo non credo. Locum inuestigare non vacat. PIatonem ubique ἐνδελεχῶς scripsisse puto, antiqua et scriptura et significatione. Nec poetae, Puto, ab usu antiquitatis auctoritato munito depelli se passi sunt. Quare dubito an ἐνολεχείαις scribendum sit tu Menandri frag- merito apud Stobarum Serm. XXIX. pag. I99. 15. aPud Clericum pag. 216.
- παντα γαρτα ς ἐντελεχε ἰαις καμπο-λαε πιυαγιι ατα.
Praesertim quum idem Poeta alibi: ἐνδελ&χής. At M nandor, uisi salior, uno versu scripsit:
νδελεχἱαις Exhibet Erasmus, ubi hunc Iocum iu seruit, tu 'adagiis. Nec solum in ea editione, quam supra Iat daui, sed etiam tu antiquioribus. uuod nescio unde accoperite Dam apud Triu cauellum, ut in editionibus G snerianis a. I 549. et a 559. est ἐντελεχε&ις. Contrario modo peccatum est apud Martianum Capellam lib. I. pag. 5. cd. Gi ot. Gluit saltem EndeIechiae ac Solis filiam postulare. Et lib. II. p. 46. Aristoteles PCr Coeliqumque PDimina Eudelochiam scrupulosius requirebat. GPotius in notis habet Entelechias et Eufelechiama. At- quo hoc dedit 'Martianus, aut valde negligenter Ugit. Iam quod ad significationem attinet, quam Voci suae ἐντελέχεια tribuerit Aristoteles, modo dixi esse a Ium et Diuitigod by Cooste
182쪽
Perfectionem. Budari haec est interpretatio. quam adoptauit Stephanus in thesauro, et alii quoque acceperunt. Vt unum testem ad uocem, haec habet ab antiquioribus Apostolius I. I. pag. 2O8. διαψέρει δἐ ἐ- ελεχεια ἐνδελεχείας
χεια. Atque hanc interpretationem etiam ii Aristotelis loci adiuuant, ubi ἐντελέχεια non de anima, sed ad alias res transferiur. Pli Dic. lib. VIII. non procul ab init. φαμἐν δῆ τὴν κDησιν ειναι ἐντελέχειών του κιννῖτοῖ fixis rori Bene interpretatur Simplicius sol. 258. h. υτιλτιν ἡ κίνησις ἐνέργεια του κινvrου I xMητόν. Restat expediendus Ciceronis locus Tusci I. X. Agitur autem do eo, utriam Cicero Aristotclem intellexorit, an non intellexori L Itaque res grauis est. Ego, lateor, si demonstrari posset, scripsisse Ciceronem, quod Dauis ius odi- .dit ox Veneta quadam editione, δεδελεχείαν, ipse iudicarem, Ciceronem. quum ista scriberet, Aristotelis mentem non persperisse, et Aristotelis ἐντελέχειαν cum Rutiqua illa, quam vidimus, ἐνδελεχεω Choerili et ali
rum confudisse. Verum, quum nuInquam laturum sit, ut illud demonstretur, malumus Ciceronem doctum quam indoctum sacere. Itaque animo motum denegari
ab Aristotele, probo sciebat Cicero; sciebat idem aliquid interesse inter ἐνδελέχειαν. Vetus Vocabulum, et Aristotelis ἐντελίν uis: sed hanc non satis accurate interpretatus est motionem, quum deberet actum. Quod autem adiecit continuatam et perennem, quae notio non inest iii v. ἐντελέχεια . adiecisse videtur ea de caus- m. quoniam ipse ex antiquo vocabulo ἐνδελέχεια hanc Perennitatis notionem ad recentius vocabulum ἐνrελέχεια commodo transferri posse existimauit. Etiam Emesius in hunc sensum disputauit, ut Ciceronem ab imperitiae crimine liberaret. Vide indicem graecolatinum in V. ἐντελέχεια. Et bene illo gessit rem Ciceronis. Quamquam, dum Ciceronem cum Aristotele penitus conc
183쪽
- 17ου - Ιiare studet, Nimis longe progreditur. I, am quod dieit
esse Perennem, Pe Petuum, non Verum est. Notio perennitatis tu V. ἐντελεχεια non inest, aed a Cicerone demum, ut dixi, adiecta. Hoc vero acute monuit Ernoslus, Ciceronem non dicere motionem, sed quasi quamdam motionem. Id quod multum valet ad excusandum Ciceronem. Qui tameu si accurato loqui vo-Iuisset, vocabulo notione melius abstinuisset. Davisium non intellexisse, quid esset ἐντελέχεια, manife-
Longius haec me abduxerunt, quam Pulctueram. At quum Choerilum aliquantum reliquerimus, nihil impedit. quo minus alius scriptoris versum, cuius Obi- er mentionem tacit is, quem supra Commemoraui, C. Nosmannus, breuiter explicemus. Nimirum Idcasmannus, postquam Choerili versum ex Galeno produxit, ex eodem Galeno III. Vs. pari. III. etiam hunc versum Ponit, cuius auctorem se nescire fatetur r
Scimus nutae, quod etiRmsi nesciremus, coni iura, si quid sentio. assequeremur, Versum esse Empedoclis. . Vid. Stiaretii Empedoclea v. 17o. Vbi S iurgius, elathoue vidit, Empedoclem non potuisse scribere ἀνταυ- ω, in explicatione tamen huius verbi sallitur, et dum. Plutarchum emendare tentat, Empedoclis verba comaeumpit. Plutarchi lueo sunt de Pythiae oraculis p. έοο. B. υπιις ει του μ ἐν 'Tμπεδοκλεους καταγελωτε, φάσκοντος τον ῆλιον περιαυγῆ csic hoc quidem eleganter miteliba- Chius pro eo, quod Vulgo est, περὶ γῆν) ἀνακλασει φω-
184쪽
pum, id est, repercutit vlendorem ad obmpum.
Vel etiam scripsPrat diore γε, in hoc in ictum, qui innoxiam loci ignoremus. Addidit Orriatiis caussa: cir ων- si, iοισι προσωποις, in quo uiatio Perennitatiq. aut . si malis, celeritatis inest. Η eo igitur Verbi ανναν γνω potostas primoria est, Vt ait neutrum et Coniungatur cuin priopositione προς. VUl Cum dRtiuo Eius roi. cui rys pondet splendor ille: ut ADRXagorus di ii, υριδ αννιλαμ ιειτω , λίω, ap. aikeu. in Eurip. dia tr. P. 195. Empodo-elis versum in suam rem desiecteus Galenus lioni itioni dicentem facit:
Quippe verbum αὐαυγίω . quod primitus neuti um fuit, interdum accusativum n dari uit. Ambigue loquuntur Euripides ap. Valken. dia tr. pag. l 94. et Chinemo ap. Athen: Xlu. p. 6o8. B. quos versus explicuit Hermautius ad Hecubam. Sed nihil impedit, quo minus pro necusatiuis ibi habeantur σέλας et εργον. Ad hunc modum, sed longe audacius, Galenus scripsili critii γλεον χλυμ mis, ut si dicat aliquiar Olympum oculis refulgeo. Quo ad sensum voluit significari respicio. Credimus enim κυν scripsisse Galenum.. Alioquin iacito
foret, restituere πρός ex Ρlutur ho.
in ipsa illa solis descriptione sedem suam habuit, certe ad solem respicit Empedoclis versus is, quem servavit grammaticus Beh Levi A Decu. v. l. P. 3.37. -9 μιν γαρ αναπιος ἐνα-I- ωγία κυκλον. Qui versus noua accessione auget reliq ias Emped cleas. Εum tamen iam protulerat, ab RuhDkenio acceptum. Hem sterhusius ita docta illa disputatione de m/νων p. quam repetendam Curauit in cominent. ad Αeschyli Persas v. 464. Schulatus, vir celeberrimus. Cuius in me beneuolentiam, et familiaritatem suauissimam inier ornam Pnta habeo. Verum dum grairin: au-
185쪽
Ilibuerit Voeabulum πια οἱς, ipse erroris reus teneturi si quid video, prorsus diuersum fuit a πεμπν ς. nec rotundum significauit Empedocli, sed sacrum. Vt
grammaticus rectissime inter se comparauerit litoc:
ε ς, ευαγῆς. παναγῆς. Quodsi obiecerit aliquis, tum primam syllabam in ante corripi debuisset ego confido Hipponactis versui apud Teteinam ad Lycophr. έ56.
Qui tum latuisse videtur Homster iusium. Idem est Empedocleum αγῆς et Hipponacteum αγνις, eodem Sensu atque eadem notione, significaliouo tantum diuersa. Quam in rem conserri potest, si opus est. Buhnhenius ad Timaeum in v. απρ. Vtrum istis scribatur, au πης, non multum interest, quum utrumque analogiam suam, qua se tueatur, trabeat. Apud Hipponactem quidem liac in ro variant Tret gae libri. Non.semel hoc sibi arrogauit Empedocles, ut ex verbis compositis, sed quorum compositio dudum oblitterata esset, saceret simpliesa. Ante Empedoclem rarissimum et post Empedoclem insolentissimum fuit αγης. tamdem insolentiae notam habent ν νεκὰ et ἡνεκεως. Quae ab Empedocle demum introducta esse acute coniecit Hermannus iuelementis doctrinae metri e pag. 54. Qui liber commodum apparet, ut hoc indu enotare possim. Talia studioso arripuerunt Alexandrini poetae, nouarum rerum,
Ubicumque inueuirent, cupidissimi. Nicandrum adhibuit Stephanus in indice thesauri. Ante dicandrum iam Callimachus Θεκ1ς scripserat fragm. CXXXVIII. In Empedoclis versu apud Aristot. Rhetor. I. XIlI. ηνεκεως tam insolitum visum est ei, qui codicem Regium Dros-danum scripsit. Vt etiam coutra metrum scriberetra θερος διηνεκίως Τεtωται.
Versus est 58 i. ed. Slurg. Quae pri edunt apud Ari-
186쪽
possunt eo modo. qui mitio placuit. Empedocles non compuit diaαιον. Sturgio debentur . quae alia correptae . diphthongi exempla leguntur in Empedocleis. Vs. II 7. Dcales quisque intelligit legendum osset tinori . Quod 'vel Plato postulat, cuius Verba adscripsit Sturetius pag. 549. Phr ictus apud Be erum in Anecdotis: μγ, σεμνcrενον του α; υρμ- Verbum ipsi. pq i. Sauauit inini P ad Pliuar imum e o
187쪽
Diogemes Laertius lib. I. 24. pag. 36. de Thaleter
ψυχατ ῶν ἐσω Aoψιλος ὀ no, tote. Editio Londinensis melius. A ρnoe, ex mente Mo nagii. cuius ad hunc locum ost disputatio de Choerilis. Thales an immortalitatem animae docuerit, Vid rint alii. CL si placet, Diogenis interpretes. Cicero qNi-dom. quod hens indicat Casauhonus, non repugNat Choerili testimonio. Suidas et noti toς ει μαλις το Οὐ σο
Eadem apud Eudociam. Verum haec ad unum sontem Tedeunt, nempe ad Diogenem Laertium. Α quo tamen Non ipso ea accepisse videtur Suidas, sed tertio quodam
Seriptore intercedente. Ac fortasse per Hesychium Mi- Iesium accepit. Licet apud eum, qui nunc spPolla iurn sychius Milesius, nulla sit Thaletis nasentio. Aliundo Petita puto. quae demesius habet. Quem Menagius exvellauit. At nostrum est, diiudicare. vhinam Choerilus illud de Thalete testatus sit. Narn quin noster intθlligeriduasit Choerilus, nemo dubitauerit. In Persicis quidem illud dixisse poetam, non credibile est. Sane, ut multa fusi possunt, ita occasio etiam quadam fingi poterit, qua oblata ibi dixerit. Ego vero de alio quodam Clio vili opusculo, sed poetico, cogitandum existimem. Quae in vita Thaletis Diogenes exhibet, Callimachi fragmenta ex choliambis, in mentom mihi reuocani in Ventum quoddam meum, quo eι versum, qui umo
188쪽
sino nomine sertur, domino suo sum restituturus, ct CH- limachi iamborum reliquias noua, Eaque Nou Coritona neuda accessione locupletaturus. Bastius ad Greg. Cor. P. 2 i. ex Elym OL ms. Ρuris. hunc verSum Proseri si non mine: ἴδειν εοικε πι, φερε νον κυρνῖν.
Cuius particulam exstare monet apud Suidam in v. O .
ersus est Callimachi, apponendus fragmento LXXVI.
Doc fragmentum volebat Salmasius in Plin. exercit. pag. D67. F. Vbi κόλουρα laudat ex Callimacho, memoriae Puto errore. Probum ost λluουρος, et lexicis reddendum, in quibus nunc legitur λείπουρος. In illo versu, si hoc: dignum obseruatioue. τερεγον pronuntiauit vel etiam scripsit Callimachus. Praeiverant Atti ei, et ipse Home-TUS In nomine ουσἰγος. Verbum Ddειν. si recte coniicio, primam producebat: Verbo Dδεω, quae verbi formasi equontior, propria suit correptio, ad heroicum Vo .
Quam hoc scribendi gemis habet sex spatiandi veniam, ea hic utar, ubi Choerili fragmentum, in quo
Vel Samur. Parum fructuosam ad disputandum praebet materiam. Callimachum tractanti obviam sactias est Romanus Callimachus, Properitus, et Propertii locus impeditissimus. In quem locum quat olim Commentus dum, multo post tempore iterum iterumque examinata. εeinpeΓ magis et masis placuerunt, et nunc mihi Vera 'unt. Vera enim dici possunt, quae ciusmodi sunt, ut meliora inuentum iri desperandum sit. Versus sunt
189쪽
Nam quo eam dubioe aeruetur spiritus horoe Nestoria est Diaua Post tria Mecla ciuia.. Cui si tam longae minuisset fata senectos Gallicus Iliacis miles in aggeribu Non ille Antilo i Didisset corpus humati, Diceret aut, O mors, cur mihi aera Oenti Vbi pro manifesto atque explorato habebimus
veram esse lectionem virorum acutiorum consei SProbatam, Cui si minuisset ; tum hoc, quod in quitur, Gallicum militem, seu quicquid ibi Iesesse militem Troianum, vel de Troianorum agminlitem. Sensum eatenus bene Perspexerat, qui vesp. non prorsus recte legebat, Beroaldus; cuitu
explicatio osti Si miles aliquia in bello Troiancnuisset longam Nestoris cietatem illum iugulando, secto non fidisset funus fili Antilochi. Altera
Clionean, meminisset, quam rectissime reiecit B du., Primus, quem sciam, intor oditoros, et sol omnium primus, intulerat Ioannes Calphurni in Versu έ7. hoc ambiguum est, utrum cum Santenicbendum sit, quod exhibui, Cui si tam longori auHeinsius legebat, insolenter dictum, Cui si longorum m. f senectra . Vulgala lectio editionis a. 14 5. Et Regiensis, et Uisinse quoque, codicum etiam aliorum, quam quotiores contulerunt, haec est: Ouis tam longe dic Praefero, quod Santonio placuit. longo uin ab itiqui, quum eli antiqua scriptura Cui si perperaietum esset Quia, unam syllaham versui deesse Trge iacit. Particulam tam luctu quicquid est libreum Gallicus miles merito omni hus displicuit. cCum dicere militem Tioianum , ab ignobili sui: lange rem Olo. et Gallicum praesertim, cuiuA 'apltionis. tanta ambiguitas sutilia suisset: hoc Lycolnis fortasse artificium foret, Propertimum tol
190쪽
- 135 -- Variant aliquantum codices ms. Sed leuem Puto eam varietatem esse, nec Valdo antiquam. Quod Vossi auus quartus in margine habuit, Ciuiati rus, critici est, nisi fallor, qui eo nomi ue Nestorem designari voluit:
Chloridis suisse filius perhibetur Nestor. Ileiusti Pi Santenti coniectura est, 1 FOsus vel Troicus; Burinantii, Dardanus. Quae nomina tam trita, Ut tam recedentia a vulgata scriptura, nemo ut demonstraturus sit . quis vel cur a plauissima lectio no tam veho menter aberraro
potuerit. At ne sensui quidem et styso Propertii mulatum consulitur hoc modo. Ieiunum hoc est: Nestor iusi Troianorum aliquis interfecisace. Qui antiquis sabulis tantopere dolectatur, Proportius, hic quoquo
unam quamdam sabulam, nec Periculum Vitae Om uino omne, in quo per decem annos Versatus est Nostor, sed unum diem ei unum heroem, qui eo die in angustum adduxisset Nestorem, cogitabat. In hanc rem nulla sabula aptior, nulla nobilior, quam quae traduntur docongressu Nestoris cum Memnone. Traduntur autem diuersa. Quinti narratio est lib. II. v. OOO. sqq. 1 Ortasso de duabus antiquior, certe EX antiquis Scriptoribus petita. deflorem. quum Antilochus peremtus fuisset, ira accensum obuia in se tuli e Memnoui. CL Tacet 1 Post hom. V. 23O. Eam sabulam quod .antiquiorem disi, non spoponderim, Prorsus eadem narrasse antiquissimos, velut Arctilium. Qui fortasse alio modo ex tanto discrimitae expediuerat,dest Orom. Antiquitatem II mnonis et montiae non tantum tribuisse putauerim, quantum tribuit Quintus. Altera narratio est, eaque ornatior et artificiosior, Antilochum, quum Senem Patrem defenderet. occisum fuisse ab Memnone. Ea P clarissimurn testem hahet Piudarum Pyth. V l. 23. sqq.
Add.jPhilostr. Imag. lib. IL VII. pag. 32ο. et IIcroic. Pag. 699. quem expilauit Eudocia pag. 46. II cc tabula
est, quam respexit Propectius. Vides, quam egregiqomnia conciuant, modo in desPerata voce Gallicuo ex-