장음표시 사용
161쪽
proposuit in Iexico graeco V. υποπρωρος. Σεσημανται etiam Phavorinus. Praeterea nihil mulandum. Quum
illam prorae sormam oriri rostris suum comparasset Hesyclitus, rem etiam alia comparatione illustraturus, addit : οιον ἰχθυπρωρους εἰνιιι. Aptissime: nam Pisces rostrum habent suillo simile. At in Plutarchi Periclo p.
166. D. Vtique legcndum et Dorrsωρος μἐν - σιμωμα. Vidit hoc Schneideriis l. l. Vbi contra mentem viri doctissimi seruata est, Operarum errBlo, Vetus Iectio υπο-
πρωρος; vidit et auctor dissertationis de tutelis est iusignibus nauium, quae est in Rullia Lenti opusculis, Lugd.
Pliotii verba ita scripta protulit ex codico IIer-
Dresilanum: εἰουαι ἰαν. Albertus ad IIesychium haec tantum Protulerat, negligoni ius cxcerptarx x. scirisOe 'Αρχιλοχοις , εἰσγων ἐπισκωπrων; Pro ει- συμίαν legendum osse εἰς Σαμίαν. Quod non satisfacit.
Quamam enim est Samia illa Z Nisi credideris nomen proprium latero in μιννυω. HOC Vtiquo persuasum habeo , nihil in his esse Cratini, praeter verba πιμιακυντροπον. Cratinus, quod colligo ex Hesychio Photioque,
do ro quadam obtusa loqueus, eani dixerat obtusam esse Samio morc. ΙiI VOco μιι vos, VCl misi cura, Ugo latere suspicabar Vocabulum νων. Sed certiore aliquanto coniectura ex codicis lectione εἰς συαμίαν, vel είσυαμίαν, EXSCulPSi, εἰς,υν σαιιίαν. Postrema clarissima sunt. HOC enim certum est, tu vocabulo ναυσὶ latore.
quod exhibui, Dol. Simillima ratione coaluerit ut σω tractet υσίν apud Photium in V. Σ ιωναι. Vnum de Samiorum naui, idque antiquissimum et Choerilo proximum, testimonium apponeiadum est, Herodoti lib. III. 59. των νζων καπρέυυς ἐχουσίων τας Π -- ρας ' κρωτ ρωσαν. Quae peruerse cepit Wosselingius. Eodem errore inductus auctor dissertationis eius, quum Disitir le
162쪽
supra laudaui. ad caput illud de insignibus nauium retulit et Herodoti et aliorum scriptorum de Samiorum naui locos. Nimirum opinabatur ille, huic nauium generi suis caput vel anteriorem partem in prora appositum suisse, tamquam insigne siue paras emora, Vt ali Oxum animalium capita et siguras aliis nauibus appositas esse scimus: Ornamenti Caussa, Vel ut liaberent, quo distinguerentur. Verum hoc vetant et Choerili versus, et Herodotus, qui preras aprum insigne habentes, numquam καπώους dicturus fuisset; Vetat, De alios in partes Vocem, luculenta Hosychii, quam apposui, descriptio. Contra quos leuo est Eustathii patrocinium. qui unus auctori dissei lationis sauet. Samiorum illiae naues Non apri insigne in prora, sed ipsius Prorsu eri tremitatem obtusam habuerunt et reflexam, ut est suis matrum; quae prorae Duma, cum alueo nauis lato et cuse
ato, essiciebat, ut tota nauis suis quamdam similitudiariem Prae se ferret. Hoc est, quod dicit Choerilus,
Versum laudant ex Hesychio, sed de suo nihil admonent. Salmasius in Plin. exercit. pag. 4OS. C. Pantilius ud Mich. Apostolium centi XVII. 25. pag. ΟΦ3. dissertalionis de tui lis et ins. n. auctor Pag. 279. Et est in Scaligeri libello eo, qui inscribitur arsωμαυυς παροιμιάῖν ἰμιιεrέγων. et in Erasmi adagiis pag. I 653. ed. W- chel. i599. in prou rhio Samii litterati. μίη scribendum esse vidit Alberius. Praeterea scribendum erat et si OQ. Hoc quidem , quoniam magis poeticum et magis Homericum, et quoniam ad gradicas a DT a Suauius accidebat o PM quam i oe, praecedente littera vocali. Quamquam hoc leuius: vid. frugna. IV. vs. 5. Nequo obstat, quod Eo augetur huius Vorsus sigmatismus. Sed cur magis Homericum dixerim συός, caussa reddenda est. In OdyMea utraque forma occurrit: υῶν et συῶν, ιδοσι et συεοσι, Cenitivus siugularis rarius Obulus, sed
163쪽
tantum hemistichior αργιοδοντος Don Ita Vt, quantum ad Odysseam perlineat. credere liceat, nullam poetis, Priotev motri conditionem, fuisse legem. erum in Iliado longo longequo praepotens est lin'c forma, συος et
ι δοντες ὐες, lib. X. 254. et XXIII. O2. Carterum eiusmodi ex pla, quae Choerilo Prorsus sint gemitia, frustra circumspectes npud Homerum. Vnum est in II. VUL553. Ita genitivum illum Ponere solet Homerus, ut ultimam in arsi haboat.
Si de sede huius si agmenti, et quonam illud Persi-
eorum loco fuerit, nam ex Persicis est, sermo inseratur. vationem Comminisci poterimus Hora vitam. Fortasse locum suum habuit versus in descriptione pugnae Salaminiae. Verum huic etsi interfuisse viduntur Samiae Naues, nullum tamen Vsquam, quod sciam, rarum facinus, quale iudicat Choerilus, commemoratur. Veraus talis est, ut sponte aliquis Suspicetur. Choerilum doxe quadam graui et in i momenii loquutum ess , quae per nauem illam effecta fuisset. Vnum memini, quod huc trahi possit. Quum Herodotus lli. 79. sqq. Ga wcos de circumuenta a Persis classe certiores sacto, esse
narret per Aristidem et per triremem Toniam, Diodo xtis hoc ossicium vico Samio tribuit, XI. XVII. doque incredibilo est, Choerilum Samium vel hoc vel aliud
quoddam in Salaminia pugila sucinus ciuilius suis viridieasse. At quum ivvo Prorsus incerta sint, et quum Diodorus de viro tantum Samio, Dalaiore, non de Daui Samia loquatur, malim de eo tempore hi de iis rebus cogitare, tu quibus Samiorum partes suisse constat. Id vero fuit, Herodoto et Diodoro tostibus, circa pugilam Mycalensem. Quum attigisse videtur, ut alibi mi ni tum est, Choerilus. Ac nescio an aptior nostro Dag- metito audis inueniri non Poast, quam in ea naarati Ono,
164쪽
quae est apud Herodotum IX. 90. et apud Diodorum XI. XXXIV. Vbi Samiorum legatos in Dolum insulam venisse nareatur, Graecorum Pro Ionia auxilium imploraturos. Hanc igitur fortasso narrationem Ita exorsus est Choerilus: Aῆυς δε τις ωκυπορος , συος εῖας ερου cEt, quod Praeterea coniici licet, hoc sortasso fuit libri Persicorum ultimi initium. Non vendito haec pro certis. Bes eiusmodi est, Vt, quid esse potuerit, demonstrasse svis iat 3 quid ruerit, demonstrari non possit.
165쪽
moerili in Perseide. Scho viva edidit: πιιραου ΠερσηAD 'Oρκον δ' Nescio an non ex codicibus. Trincauelliana certe sim pliciter habeti Mιρέλου. sine additamento isto. Decernant, quibus Sio si codices inspicere licet. Interca suspensum relinquemus, Vivum ad Persica reserendum sit hoc fragmentum, an ad aliud quoddam carmen. Quae dubitatio ne tum quidem prorsus su lata erit, si constiterit, ad Persica illud retulisse Si boeum. Sane versus est magniloquentia epica diguissimus. Persam loquentem audire tibi videaris, vel po tam de Persis. Quos veritatis suisse studiosissimos, te Statur, Ut unum aduocem, Herodotus I. 138. Cui addas, si placet, Nicolaum Damasc. apud Stobaeum serm.
XLIL pag. 295. med. Alioquin, si liberum sit iudicium,
Nescio an non tam epicum carmen deceat hic versus,
quam ethicum vel philosophicum. Eiusmodi autem carmen scripsisse Choerilum, vel suisse, qui a Choerilo scri Ptum esse opinaretitur, probabile set, qui compa rauerit fragm. IX. et X. Rarum est in poesi antiquissima vocabulum χρεών. Et Choerilus fortasse inter primos, qui inferrent, fuit. Qui ulli usurpaverint, vide apud Stephanum in thesauro . IV. p. 531. sq. Eustathii, quem laudat Stephanua, iu
166쪽
Πer oleum Iocum obseruatio est ad Diadi s librum I p. 166. 8. Bom. Ab Homero illud alienum est. In Odysseae libro XV. V. 2O . quod refragante Homeri usu et reseagantibus antiquis libris, casu magis quam consilio; propugatum suerat. χρεών, bene euanuit ex Douissima editione. Ibi χρεώ, praebem inter alios codex Vindob V. et IIarteianus cum Eustathio. Iterum in Odyss. I. 225. χρεων exhibent libri Allienaei, ut videtur, Omnes VIII. p. 562. D. ' Homeri 'codices, quod sciam, omnes: Nρεών. dimirum Allienaei auo longo tritius fuit χρὲων quam χρεώ. die autem aliquis eo deseratur, ut etiam inversu Choerili rota; restituendum opinetur, tenendum est, Homericum usum hoc Postulare, ut unam sγllabam laciat vocabnium a ρεώ. Eam legem quum con alanter seruauerit Homerus. mirum non est, quod illam syllabam corripera non dubitauerit auto vocalem, Iliad. XI. 6o6. Vbi non erat, cur tam despctvata moliretur Heynius, qui non offendit in hoc versur δε-δρει' Quamquam latendum est, paullo tacilius et lenius hoc esse, quam: τί δέ σε χρεω ἐμεῖο. Itaquo Homericam legem miga a re Don ausus est Choerilus. Alii virum ausi sint, nec Ne, non Expedita est quaestio. Apud Apollonium Rhodium II. 167. non dubitarem re-Pouere, ad Choerili exemplum t
Nisi his alibi idem Apollonius vocabulum Τρεώ eodem
modo ponere videretur in versu 'Nempe ita, vi bi syllabum sit et vllimam corripiat Anio vocalom : contra Bomeri usum. Semel lib. D. v. di 7. quem locum iudicauit Stephanus in thesauro t. IV. P. 615.
Alter Iocus est ΙV. II 64. -- Tox' αδ χρεω ἐυε μιγῆναι. Quibus locis quo minus χρεων restituamus, hoc impedit, quod nescio an Rpud ePicum poetam χρεων non possit
significare fatalem noce Oitate ι. Igitur Apolloesus for-
167쪽
tasse hoc sibi permisit, ut χρεώ bisyllabum saceret. Eadem ratione, quum Choerilus χρε- una syllaba extu
isset, idque sapientissim et alii bisyllabum facere non dubitarunt. Ιs, qui aureum, quod dicitur, carmena ipsit, V. M. Si.
Poeta, elegiaco fortasse Ionius videbatur, talem correptionem admittoro, quam χρεων mODOSyllabum sacere. Qui deindo hoc vocabulum frequentarunt, poetae attici, Partim et plerum Ino, nisi fallor, per duas syllabas ei ferunt, partim coutrahunt attico move. Numerorum elegantiam non nimis curauit Pythia. Quae nunc anti O more, quem perpetuo illa Seruare debuerat. χρεών habet una sγllaba, nunc duabus syllabis cum correptione. Oraculum apud Pausanium IV. p. 5io. et P. 542.
Nisi quis malit: αὐtις ἔκνητ . ex cap. XIII. p. 5D. ubi Pausanias: si vo χρδων αυθις ἐλθoriae. Tα παρ' ἄλλα, vel τα παραλλα adverbium est, ut τὰ πρῶτα. Quum χρεών xarum esse in poesi nutiquissima dicobam, altiorem poesin intollexi. Multum ea voce delectati fuerunt poetae philosophi, si eta Parmoni de iudicium sacere volumus. In cuius vorsibus, quos collegit Fulleboruius, quater occurrit χροωνἐ V. 41. 65. 90. 1O8. semper antiquo moropositum ita, . Vt vian in syllabam saciat. Id quod sorte fortuna magis sucium est, et Propter fortuitam vorsus commoditatem, quam consilior nam us. 23. idem Par ineuides χρεω secit bi syllabum Cum correptione.
168쪽
Dedi abrepta versuum membra, ut exhibuit Casaubo IIMM . Quod et tutissimum, et mea quidem sententia vero proximum. Facile fuerat, tres versus integros efficore. Idque certatim tentarunt viri docti. Valheu Tius ad Herodoti VIII. i 2. pag. 626. Ulcus, quod dicit, Primi Versus, sic Persanavi putabat, si legeretur: χερσὶν ἔχων κολπου κύ λικος τρυν ς' Eumdem Athenaeum VI. P. IIo. F. scriberer πυριν ἐκ κεραμέων κολοβῶν. Toupius ad Theocritum pag. 352. χερσὶν ανολβον ἔχω κυλικος τευτος Quod interpretatur frustum inutile, laudato scholiasta Sophoclis ad Antig. 1265. 'Aνολβα, άυωqέλπτα. TOupium sequutus est Schwoighaeuserus. Denique Iacobatus in Additam. animaduers. in Athenaeum Pag. 247. hanc coniecturam proposuit ri/ρσιν M' ἄλ/ιον ἔχω.
169쪽
detur. Laudat Valkonarium ad Amnaon. pag. I 33. et Athenaeum lib. XI. p. 494. B. Nescio, an hoDum nihil satisfaciat iudici seuero. VHkonarii coniectura iusto audacior; praeterea κολοβου abundat. Toupius validiorem circumspicere debebat testem. Nam Primo salsum est, quod dicit scholiasios ille, ἄνολβα Sophocli disse ανυ εὐλυτα; deinde, etiamsi hoc Verum esset, multum tamen interest inter ἄνυλβα βουλευματα ot ανολβον κυλικος τρωοος. Iacobsius autem quas attulit, Non emciunt, ut δὲ - μον putem id significare posse, quod ille voluit. Accedit, quod vox υλβον hoc Verborum nexu tam elegans est et tam poetica, Vt suspicione etaemia esse videatur. Hanc vero si vel tuemus, Ut retinenda ost, peritior quis-quct nomen excidisse tutelliget, quod eius epitheton e
set. Tale igitur tu vorsus tuitio excidisse existimo. Nisi Choerilus dedit:
χερσὶν ολειν ἄνολβον pacis, κυλικος--ααφις ἐαγος.
Quod placebit, quicumque lyricum huius fragmenti e Iorem reputauerit. Atque Sic cinrissimum. qua ration poetae verba a librariis mutilata suerint. χλβω ανολβoeest, qui desiit esse ολβος, qui iam nou est ολβος. Familiaris Graecis elegantia. Quam iniita utur Romani. Catullus :Funem - nec Itinera.
σνολβον, infelix, Empedocles dixit ap. Clementem Alox. Strom. III. p. 452. B. vs. 55u. cd. Sturg. Si Vere
Necdum poenitu il coniectura . Etsi satendum est, δυς--ολβων Parissimum vocabulum non indignum videri Empedoclo: cui Ogo nullum nunc memini quod respoudeat, Praeter Homericum δυσπι μορος. Apud Choerilo in moneo, ante χεροῖν fortasse fuisse ιπια VH etiam ενι praecedente epitheto aliquo. Diclio Homerica est: κισ-Disiligod by Corale
170쪽
σίδιον μεγα χεροιν εχων. Certe Praecessisse videtur aliquid, quod eum χερσι, coluereret. Hoc autem Omisit, brevitati studens, Athenaeus; χερσ, Lel iuuit, ut necessarium ad sensum loci. Qui hos versus protulit do sati Horati pag. 263. Dan. Hei ius, in ultimo versu tacito admisit coniectu
Quam inde recepit, non dubitanter, Sam. Petitus obrupag. 163. Quanto melius et Umnino egregium, quod exhibui. Debetur id GuiIesmo Cantero Nou. Leci. IV. V. p. 596. lom. III. Tliea. crit. Gruter. In codicibus est:
In qua emendatione hoc maxime laudandum est, quod sermonem Poetvr allegoricum bene perspexerit Canterus. Quod etiam Casaubonus tangit. Conserendis urit de hac allegoria, quam audacissime, sed solicitePad sinem pol duxit Choerilus, Valhenarius ad Herodotum I. I. qui Vocis ναυπιον usum illustrat, et quem illo laudat, Bern. Martinus Vari Lecti lib. III. cap. II. pag. Io 2. sqq. edit. all. qui praeter Choerili fragmonium apto apposuit Dionysii cognomine Aenei locum ex Athon. X. p. 445. D. Sed in caussis et sominibus metaphorae exquirondis suctuat et sallitur Martinus, dum ni is subtilem se praebct. Res ita se habet. Merum largo prosu-εum prouocabat imaginem mavis. Hinc compotores remiges siue nautae, Pocula naues siue cymbae diccbantur. Apparet, in Ilis metaphoram esse PDruersam: sed in eo non argutandum. Opportune autem Martinus illum commemorat votorum usum, quo Poculorum generibus nomina a re nauali impertiuerint. At longius progressus Chaeritus quaedam habet singularia et 1ix Apud alios obuia. In his primum est ναυαγιον. Quod comparat ex ClemeDtis Paulagogo lib. II. Vallaenarius, nou accurato Tespondet: nam ibi τὰ τῆς μεθης ναυαγια