장음표시 사용
191쪽
undatur, quod. pro nomine Memnonis haberi possit. Tale nomen ego PUEsto, emendatio ae nec nimis audaci, et in loco desperato, et qua ita describatur Memno, nusquam Ut possit melius. L gor Gerulus Iliacis miles in aggeribus. Figri homines, ανδοεοῦ κi άπιοι. μελανες, communi ap- poliatione Aethiopes vocantur: vid. Ral in h. Ep. crit. II. pag. 163. add. Aeschylum Prom. 81 i. et 357. Quo sensa
Copheam hic Meroen, fuscaquo regnG Canat. Hic 'ero, quum corruhim militem dicoret Propertius Iem Donom, non timendum fuit, Ne dubitaretur, quis-ham ibi intelligendus esset. Ex Aethiopibus praeter Memnonem Demo cum bestore congressus est . in ona uiuo
de comitibus Monitionis, eorum quo in bello Troia uosacinoribus, nihil vel non inultum trad nilum habuit antiquitas. Ad Rulinhonii dispututionem nudo Cyneg ticorum scriptorem IV. 69. apud quem diἴθοπες Ritter husio acceptum fuit Pro nomine proprio, ut sint Aethiopes. Et sic nuper Solinei derus statuit. Aethopium noui, et Dianam Aethopiam: sed hoc aliud est. Αο- thiopes semper Mistianες, numqua in AEaeo περ dicti sunt, licet utriusque vocis eadem sit Origo. αMon/e, nigri, CD Negeticorum scriptori audiunt viri illi. importuno et Ianguido epithetor quod senii et, qui ex Homero aliisque honis poetis compertum linbuerit, quaenam epith ta et quando' Ponenda sint unoquoque loco. Memno quonam colore suevit, non inutilis est disputatio et noua sori se e cuius hio capita quaedam, et potiora, Vt spero, capita Percensebo. Homeres et Hesiodus haud dubie non nisi album Memnonem nouerant. Metitio, testi et arbitro huius rei primario, quid placuerit, eonteetura assoqui poterimus, Quinto adhibito. et qui praeterea ad Arctinum so composuisse videlitum Quintus, quum Aethiopea nigroa d erit II. 32. IOI Diuitiam by Coos e
192쪽
M2. quo et singulorum . quae ille finxit. tendunt no- ruina, Aethops ct Nychitis r Memnonem tam n ipsum nulla re ab heroibus graecis diuersum sistit. Polugno itis in cole herrima illa pictura puerum Aethioseum nudum addiderat Memnoni. id est, fusco Colore Pu Drum. di mi Dum quo distingueretur Memno . quem nil una fecerat pictor, ut reliquos heroos. V. Pausan. X. P. 37 Nuc egregio facit Eustathius ad Dionys. v. 249. ubi Mem Nouem docet pulcerrimum et solum inter Aethiopes
valde candidam suisse. υπερλελευκανθω. Vt Aurorae
lilium. Deinde qui has tabulas propius adducore auti istori e voritatem studuerunt, quum id non vito modo cerint, Plerumque lamen ita fecerunt, Vt album colovem Memnoni dedisse videantur. Inter eos, qui illum tradunt ad Troia in accossisse a Persis, Suidas in v. Σπεμνων diserte negati eum fuisse Aethiopem. Alii, citi ibus mirum et ita credibile, ac recte quidem, erat hoc, Nemnonem Aethiopem siue Aegyptium auxilio venisso Troianis, duos Meninones finxerunt: vitum Α ihi O-Pum illum et Aegyptiorum herocin, alterum Troianum. Iam vero hunc. Troianum, ne potuerunt quidem uiscum sacere, sed albuin secerunt, ut caeteri. V. Philostrati vita Apoll. VI. IV. p. 232. sq. et Horoica P. 669. In Heroicis et hinc apud Eudociam p. 46. corruptum est, si quid video, Tρωικου. Corrige, T ἴλου. Nisi hoo iam anima luerterunt viri docti. Alio loco, pag. 233. vulgatam tabulam sequuta est Eudocia. Quid veri inia
sit in tota illa tabula, si quid suit, bene indicauit Heynius ad Apollodoriun III. MI. 4. Quis Primus nigrum
siue suscum finxerit Memnonem eum, qui bello Troiano intorta isso dicitur, Dolim dicero confidentius. Loquitur de eo aliquoties Pindarus, atque ita loquitur, ut si susciam uouisset, non praeteriturus suisset rom tam singularem. Quare tragicis Graecorum Poetis hanc in- vetitioncm Vindicandam osse aliquaudo coniiciebam. certo lion Oiuo magno auctore suscum dixeiunt romani
193쪽
scriptores optImi et antiquissimi. Nocticolorem, auia daci dictione, quam notauit Gellius XIX. XII. L ius, ut sertur, dixit: rem a Graecis didicerat. Nigrum Virgilius Aen. I. 439. Ouidius Amor. I. VIII. 5. Atrum idem Ouidius ibid. XIV. 51. Nigrum Seneca quoquo in Ag
memnone V. 2II. Denique coemium, κυανεον, Prope illas ox nostra emeudatione. Inter graecos scriptores inseriores eamdem viam iniit Plutostratus in Imaginibus L VII. p. 75. II. VII. p. da D.
Ita prouerbio est votoribus Nestoris ob Antiloesium Inctus. Sophoclis versus ex Philocteta ad Propertium attulit Toupius. Conserxi possunt Horatius Od. H. IX. 13. et Tryphiod. V. 13.
194쪽
Haec quod in reliquiis Choerili Samii collocauerim,
fortasse multi erunt, qui me vituperent. Iudicium esto apud peritos. Egregium est et quantitas pretii Taetaso excerptum . pro quo multa illi otulte et arroganter ui cta condonabimus, quod ex commentario in Hermogenem inedito vulgavit Rubnheuius ad Longinum III. u. Pag. 256. ed. nouiss. Id hoc loco describam integrum. De metaphoris loquitur. ι πόρρω δἐ λαμβαιονται , ωσπερ ποδεῖ πιιρίλλος, καλων τυυς λἰθους γλ Aria, τούς Ποrαμους γῆς ς λίδας.
λαὶ πίσσαν μή, ν, ῆν ἐλυραι μυρίωiται. Primo m versum expleui addita particula καί. Sic saepe καί et δέ iungit πgetetes in chiIiadibus. Ad Aeschrionem Postea accedemus. Ante omnia dispici dum eat, utrum-
195쪽
me eum Choerilo Tragico laic nobis ros sit, an eum Cho
xilo dia inio. De illo cogitauit Buhnhenius, Nec sitio id iam ratione. Muretus var. I t. X. II. Ouidium, quod in libro primo Μetamorph. lapides vocaverit terrin OA-εα, animaduertit sequutum esse auctoritatem veteris tragici. Citari enim iraec a vetere grammaticor
versum sine auctoria nomine laudat Eustath. ad II. R. pag. Sos. Sed auctorem Choerilum edit I cetres Q. euius locum ad Longinum P. 1 25. attulimus. Eti verba Eustathiit Thriati ηται δἐ καὶ γῆς οστα τους λιμους phreis, εχ δηλοῖ το, γῆς οστέοισιν εγχριρις θεὶς πομ' ὐνοε λἰθοις
τυλ te, alia. Itaque si eumdem poetam respiciunt Eustathius et Taetetes, profecto is Choerilus Tragicus est. Nam vorsus mani sono iambicus est: excidit in medio Epitheton pedis. Verum hoc ipsum, an eum dPm respiciant, non tam GPloratum est, quam visum est Bulin-kenio. Reputet haec aliquis. Primum, Eustathii disputationem si conseras cum TZctgae loco, Cisrum est. Posnon unum auctorem sequutos esse, sed diuersos. Alia
exempla Eustathius, alia Τgeletes habet. Illod maxime, quod ex Choerilo habet Taetetes, γῆς ς λεθας. quis putet omissurum fuisse Eustathium, si cum dona ducem ante oculos habuisset, que in habuit Helgos 3 Est aliquid simile apud Eustathium, sed diuersum ab illo, et multo minus audacter dicium t qa, βις υδά μν. Dcindo Plano non intelligitur, quid insit tam singulare in hac motaphora, γῆς ὀροία, cur ea non nisi ab uno poeta adhibevi potuerit. Sane ho prorsus singularo sucrii et uHMintum, quod est apud Eustathium. γῆς ὀστέι ν Zπέμ-εἰς nodat eatque hoc aut iocose dictum, aut ab
196쪽
surdum. At eamdem metaphoram si caute ne modeste adhibitam tibi fingas, nec tam audax, nec tam longe petita videbitur, quin plures poetae in cam incidere potuerint. Sla illa elegantissime aptis,imeque usus ebi ita Deucalionis tabula Ouidius: eni lioc Mureliis consideritius quam cautius tiam quum inuentum tribuit. Choeriluin Samium egregie decet illa metaphora, quem figurato sermove delectu tum fuisse constet. Choerilus Tragicus ut ea usus isse putetur, nihil suadet; cuius sesemo qualis fuerit, fgura lus au Non figuratus. nemo puto nunc Comportum habet. Pi aeterea mirabile hoc foret, et singulat is casus, si eius poetae, ex quo tot Scriptores antiqui nihil habuerunt, quod proferrent, Vnum V aum aeruasset recenti imus scriptor, Eustathiust nisi
Oculatioribus plures Choerili 1 ragici versus inuenire contigerit. Quid sentiam, nunc plana est expositio. Versus, qui est apud Eustathium r
non est Choerili Tragici, sed paullo inferioris aetatis,
at ex florentissi ina tamen aetate. Est autem cornicus,
vel potius satyricus. Quae Τgetzes protulit, ea ad Choerilum Samium pertinent. Ac quominus reserantur ad
Persica, nihil impedit; immo aliquid persuadet. Namque rem tam leurni nisi ex magno quodam et celebri Carmine non enotaturi fuissent et Propaga turi. Neo tamen Choerilum crodemus οστέα et ς λίβας term simpliciter dixisso saxa et flumina r seu moderate, Vt paullo ante significabam, ea metaphora usus est, eo sere In
do. quo Homerus nauium pennas dixit vela in Tire-Bisa Vaticinio, vel ut pennas idem arma in Iliadis XIX. 586. μερα sagittas simpliciter dixit Aeschylus Septem e. Theb. 6 3. κώἰ περμῶν προβλν μωνα. quam lectionem ibi vulgaturus est Hermannus. Audacissime hoc dictum est etiam Pro tragico POeta.
197쪽
inh14onis vorsus, quos se auit TEPlges, N8m sunt illi sex omnes Aeschrionis, admonuorunt et de hoc poeta aliquid proferrem certius, quam a viris doctis passim obseruatum vidi. In illis quidem versibus H; να est emendatio Buhithonii. Codex utrobique: σέ-
γανα. Tum cauendum est, ne corruptum putes Aeschrionis vorsum niterum. Acramen quaesiuit in eo, ut maroro ρην diceret. Denique in ultimo versu particulam xvi Tgelgae tribuit Buhnkenius: ego eam ad Aeschrionis
versum retuli. At Tgetzae est iste versus r καὶ πψαχου δυστηνα etc. Aeschrionis letalem nemo explorauit. Vetustum scriptorem VOeat Ruhnhenius. Ne vetustissimum hahoamus, vetant illi ipsi versus. Vt metaphora antiquissimi et optimi quique poetae usi sunt, ita sacco spargere metaphovas, quod fecisse Aeschrionem arguit
Tzelges, paullo recentiorum est. Lubricum tameti est hoc argumentum, nisi sortiora accedant. Fortiora autem praebent auctores veteres, quibus ita utar, ut ex duobus Aeschrionibus unum faciam. Nempe quum Velerum scriptorum historia Saepe obscurata sit eo, quod diuersos scriptores eiusdem nominis in unum consuderunt, etiam contraria ratione interdum peccauerunt
viri docti nimium distinguendo. Duos Aeschriones distinxerunt Ionsius de script. hist. Philos. ΙΙ. II. 5. p. a 47. et post Ionsium Fabricius in bibl. graeca vol. II. pag. 96. edit. Hamb. quae Dunc sola ad manum est, et Bubnkenius ad Longinum l. l. Vnum Samium, quem laudat Athenarus VII. p. 296. F. VIII. p. 555. C. Alterum Mitylenaeum, quem Suidas et Eudocia, et Ticines in chil VIII. vs. 4O6. sqq. et in Lycophr. v. 683. Neque alium, quam Mitylenaeum intellexit in commentario ad Hermogenem. Iam vero-um TEetza compares Athenariim. γαμβοποιον dicit Aeschrionem suum, et ex eo choliambos profert Athenaeus; TEelges Aeschrioni suo iambos tribuit in elliliadibus, et choliambos profert ad Herm
genem. Quid hinc efficietur aliud, quam hoc, Vnum
198쪽
- I95 eumdemquo esse Aeschrionem Samium et Aeschrionem Mitylenaeum Qui poeta quo tempore ViXerit, nunc in aprico est. Aristotelis tam iliarem amasiuitique. et Alo-xandri Magni comitem iaciunt Suidas ot Eudocia; quibuscum eximio conuenit TZelgae tu chiliadibus. Eximio eompetunt reliqua. Aeschrionis nostri filius suit Lysanias, quem opportulae huc vetulit IOnsius ex Diogotio Laertio, et quem Athenaeus laudat VII. p. 5oέ. B. XIV. p. 62o. C. De iamborum scriptoribus commentari neminem melius decebat, quam filium eius, qui iambos scripsisset. Ille ipse autem Lysanias, quod heno ania maduertit Ionsius, Eratosthenis praeceptor fuit.
II De tam perspicua ct tam bene inter se conuenientia sunt, nihil ut indigeamus aliis testimoniis. Immo hinc lux redundabit ad testimonium Athena i , III. pag. 55 5. C. Ex eo discimus, Polycrate Atheniensi sophista posteriorem fuisse Aeschrionem. Quem Polycratem singulari loco posuit, uno Athenno teste usus, Fabricius in bibl. graeca vol. VI. p. 829. Harub. At vero hic Polycratos non diuersus est a Polycrate Athenionsi
rhetore. Zoili magistro, de quo idem Fabricius vol. IV. pag. 486. Ionsius I. VII. I. pag. 4 i. Menngius ad Diog.
Laert. in Socrate pag. 91. Polycratem SOPbistam , Pietc-ter Athenaeum, dicunt Diogenes Laertius, et qui argumentum in Isocratis Busirim scripsit. Hic sophista, ut consumpsit otium suum in deserisione hominum olim
scelestissimorum . ita SocratΘm t ludum mortuum accusatione insectatus est, et Philaenidis, castae mulieris, si Aeschrioni fides, memoriam iniusta criminatione contaminauit. Quem ultus est Aeschrio, fortasse patrimsuae famam vindicaturus. Si Samius suit A chrio. Phi-
Iamidem fuisse Samiam prodidit Dioscorides ep. XXVI.
Polycratem sophistam in Philocratem comicum ti ansforma Ditischoliastes ad Luciam Amores XXVIII. p. 429. vol. II. Fraudi stat homini verbum κωμοκυῖν. Aeschrio- via in Philaenidem epigrammatis Iluno indicem attulit
199쪽
ξεις ἐπιίνας, α ό. κυὶ κωμωδεῖιαι πυρῶ των ἐν Am ναις o is o P. Aliquid tale quum legisset scitoliastos Luciatu. xui uti απυευν Suum inde Creavit. Ita uomitio Polycratis facilis crat aberratio: Phylacrates est in codice Go-iliatio Quinctiliani VI. I. II. Igitur alium auctorem ci .cumspicere deberit, qui Porro volent inter comicos me tas numerare Plii locratem.
Scripsit et lieroica carmina Λeschrio. Eaque sola aioriant Suidas et Eudocia. Ex Ephemeridibus. quo opere Alexandri Magni itinera persequutus esse vid liar, versus C int spud TZetricii in chisiadibus, ita legendus rm ν δ ψοχήν τε, πολυς δέ μιν εσχ ορυμαγδόγVulgo: ψυχῆν, πουλοῦς - δεχ/ν opina αδυς. Aliud Rag- mentum ex iambis Aesclivionis Athei us inseruit lib. XIl. pag. 296. F. Quod infeliciter tentauit Boissonadus apud Schweighoeuserum in addendis pag. 417. Vir eruditissimus de veris ianibis agi putauit, oblitus eo tem
poro aliorum Aeschrionis versuum, qui scazontes sunt. Equidem non negauerim etiam puros iambos scripsisso hunc poeta nar at quum illo versus, quem corrigendum statuit Boissonadus, bonum scaetontem cous Lituat, multo nagis veri simile est . aliquid turbatum esse in Pru'Cedente, cuius particulam latitum posuit Allieitiuus. Huo sero scripserat pocta:
Herbam illam αεἰζω- appellat Athenaeus P. 679. Α. ut ἄθάια toν scitoliastes Apollonii I. 15io. Qui immorta Iem facit cibus, is recte dicitur diis proprius. IIam quae scripsi de Aescludoue, si quid inest no
Viam et antea nou Obseruatum, veniam habebunt de gressiouis. Digrediendi hauu occasionem etiam eo cou
200쪽
aelio arripui, ut illustraretur choliambicae poeseos historia. Parum illa explicula. Quod Poesvos genus, ut
Aeschrionis exemplo demonstratum Est, et alio ex inplo a me demotistrabitur in hac sci iptio DP, rotiatum est
et secundam aetatem vixit Alexandri Magni saeculo. Cui aetati Alexandrinos poetas adiungere, vel, si quis hoc malit, tertiam vitatem distinguere licebit. Fuit autem
hoc prorsus consentaneum Aeschrionis, Phoenicis, alio- Tuinque tempori, ne Alinandri uos minuicinorem, ciconsentaneum fuit illorum hominum indoli, ut ad chol iambos redirent: in quo carminis gEnere primorum nu-etorum antiquitas et Paucitas. et motri ibi a Siugularis atque insolens mirifice dolectavo debuerunt ammos taedio celebratiorum POeseos gonerum captos et ad noua
quaeque arrectos. Itaque in hac poesi cum Aeschrion elaborarunt alii. Quippe eadem aetate, niri coiitecturam o sallit, floruit Parmeno Byzantius, quem aliquoties laudant Athenaeus et Stephanus Byκ di que alia Her- meus Curiensis, quem AthemPus XIlI. p. 5365. E. At suci exitum aliquem habuerunt conatus. Hoc tam n ox illis nemo merori potuit, Vt ratione dignus haberetur a critieis Alexandrinis. Sano in gener fecit udario, qualoest elioliambicum, Unum inuentorem et persectorem