장음표시 사용
201쪽
Γῆδε σος ἡ βιοrois παραίνεσις ανθρώποισιν.JIn Sardanapali tumulum. Exstat hoc epigramma eum Choerili nomine, in Anthologia gimca, L. I. p. 185.
Bruti L. sex versibus, quorum Sextum ego Vncorum Rignis inclusi. Exhibent illud praeterea Strabo XIV. pag.
989. Vel 672. Di Uno versu auctius, Athenaeus , I u. pag. 556. A. atque scholiastes Aristophanis ad Aues V. Ioas. et, quae scholion illud tutegrum descripsit, Eudocia pag. 372. Eudociam rursus ad verbum, cum omnibus mendis, expressit Phavorinus in v. Σαρδαναπαλος Ρηg.
652. Vcu. Quinque priores habent I getam in Chil. III. V. 65 S. sqq. pag. 47. Basil. et ex quo Tacines descripsit, . Diodorus Siculus II. XXIII. In vulgatis Diodori libris
tantum quartus et quintus legebantur: sed tres priores We elingius restituit ex Golga et melioribus codicibus. Etiam Vindobonensis eodex eos habet: vid. editio Diodori Bi poni. Vol. X. p. 422. Adde alios scriptores, qui partem tantum epigrammatis, duos vel tres versus, Vel Vnius versus partem praebent, apud Iacobsium Animaduors. in AnthOl. v. l. p. I. pag. 575. sqq. et apud DR-visium ad Cic. Tusc. Qu. V. XXXV. Vaticanus quidem Anthologiae codex non tres posteriores, sed, ut nunc didicimus, duos habet. eosque tamquRm αδεσποτον, quar
tum et quintum. Atque hi creberrima laudantur, et in Disitired by Cooste
202쪽
que afferri video, in V. ' χωλη. Tum excitatis a Ia-eobsto et Dauisio scriptoribus nil de Polybium in excerptis lib. VIII. cap. Xll. ed. Schweigh. t. III. pag. . o. Et qui eosdem respexit, Nicetani Amminatum Clion. in Andronico Comneno lib. II. Pag. 17D. A. Dd. Vcu. Para
velit. Nobis addidisse sufficiet Eustallii uiri ad Il. IX. 435. et XXI. 76. et Odyss. u. Si 5.
Integrum epigramma. certe quinque Versus priores, parodia eludere studuit Chrysippus ap. Athenaeum p. 557. A. Versum quartum et quintum simili ratio noCrates apud Plutarchum et Diogenem Laertium, et in Anthologia L I. p. 137. Brarula. Quum versus sint elegantes, et nobili quadam, si quid in hoc philosophiae genere potest nobile esse, Simplici late scripti, et Choerilo uostro omnino digni: nos ea nunc retinui quaestio, utrum illud sit Choerili, necne, et citius Choerili. Quam vellem diligentius excussissent viri docti. Eamiplano intactam reliquit, qui omnium si classe longissime de Sardanapali molium eniis et inscriptionibus scripsit, Bulierius in dissertationis de Sardanapalo, quam primum animaduersioni hus ad Ciceronis Tusculanas annexam deinde repetiit in dissertationibus Herodotois, gallico editis Diuione I 46. cap.
L pag. 2ι S. sqq. Ex ea ego, quae ad rem nostram lieno faciunt, enotabo, omissis iis, quae partim mavis to salsa, partim a nostro consilio sunt aliona.
Nimirum, ut paullo longius disputationis initium
capessam, duo fuerunt, quantum ex Atheuma maxime XII. P. 529. sq. apparet, Sardanapali monumenta, dur quo inscriptiones. Vnum, sepulcrum, in urbe Nino,
203쪽
propo Ninum. cum ea inscriptione, quam Ox chaldai eo Scrinoue in Orationem prosam translatam habet Aulenariis loco laudato, et Versibus gracis quiuque vel sex vel septem expressisse perhibetur Choerilus. Altrvum monumentum ad Anchialen siue Anchialum , ἐγγυς Ποντειχοιν τῆς 'Anιαλον, quae Amani Vorba II. V. png. 266. Gron. cum statua Sardanapali et breuioru inscriptiovo bac, assyricis litteris concepta:
Sic hoc Athenaeus. Alii aliter. Quam varietatem nunc Pro tereo. IIanc inscriptionem ab illa longiore non oririles probo distinxerunt. Stephanus Byη. in v. 'Arrιαλη a Sardanapalo conditas esse dicit Anchialon cum Tarso; o
sera καὶ το ἐπίγραιιιια tu' Noe θω. Onσ' ἐφορον -- λne ιπrαι. deinde statim subiungit nil eram inscriptionem, quosi ad Ira sit: a αρδαναnαλος o . νακυνδα oci εω παῖς 'lo. llntic Ego confusion om vel inde ortam, quod grammaticus Bliquis notos versiculos, ratis sitit, Ao' otc. sol ius strein i det. vel ei. qui hanc epitomen socii, tribuondam cen-Beo. Stephantis Byzantinus ipso haud dubio scripserat του ἐροι καὶ το λιγναμμα οἴδε ' Σαρδαναπαλος ὀ , . παῖς Ct Versiculos illos Stephanus vel planct non comm mora Vorat, Vel secundo loco, post breuiorem inscriptionem, Pinu Crat, admonito lectore, diuersas esse inscription CS. Quamquam vel sic dubium manet, an iron satis accu-xule utramque distinxerit Stephanus. Fortasse non Nisi interpreto graeco diuersas esso credidit, quum tamen
Utiam loco diuersae fuerint. Strabo quoque l. l. ubi do Anchiale agit, v triamque epigramma sine di stinctio no PPUnit, quasi unum idemque sit. Quod ibi et Casa u- bonum male habet, etsi hic quum hoc loco, tum ad Athemium lini m. p. 583. sq. in eo errore versatur, Ut Dipitigo Orale
204쪽
utramquo inseriptionem ad idem monumentum portinuisse, et in assyrico archetyPo Vna in suisse opinetur. Sed Straboni ego infra Opom seram. Laborat enim, et eadem serr ratione, qua Stephantis, adiuuandus est. Iam vero, qui cardo et sinis est huius disi utationis, Honii sententia est non inanis, ad Apollodori siri pag. 1 odi. ins iptionem eam, quam breuiorem dixi. pee Alexandri demum comites. Clitarchum et Aristobialum. innotuisse. Aristobulum solum nominaro debuerat, omisso Clitarchor V. Gronouium ad Arrian. l. l. P. 67. disputantem contra Casaubonum. iae Honii seni θntia si sthiam ad longius epigramma,' sepulcrale, bini consei ualum, a Choerilo expressum, Pertinet, non
poterit antiquus ille Choerilus Samius intelligi sed Choerilus Iasensis. Alexandri comes. Atque hiano intellexit Freinshemius in catalogo scriptorum hist Ovim de Alexaudro. quem Curtio prie fixit: Huius Choerili Didentur eos Deraua, quibua epitcPhium Sardana ali in Iuditur, qtii exstant apud Abhemeum MI. Vii. Et ol, Dous ad Anthol. Gr. pag. Si 5. ed. Wechel. Qit Aliam Suri napali regis Assyriorum . mollissimi et usseminatissimi, quod α Choerilo Poeta Alexandri muni tempore scriptum nonnulli suspicantur. Qua in sententia etiam Athe eum esse Dideo. Alii hac quid in de ro sententiam non declarauerunt sua ine Choerilum auctorem nominant, intelligentes, ut vide, tur, Samium: Charitum A. Scholius ad Adagia Graecorum pag. LI. Verum etiam hoc quaeritur, utrum versus illi omnino recto Prae se seraut Choerili non en, siue ausi quior is fuerit. siue recentior; an alius scriptoris sint. Nam ne id quidem, Choerili esse, lam Certum quam credidisse videntur viri d U.
Choerilo tribuuntur in Authologia Graeca Brutilat. In Brod ei editione pag. 29q. et Sthphani pag. 217. Ut iu echeliana P. 515. praescriptum t: Tu ρὐο απυλον,
205쪽
sine auctoris nomine. Vatieanus liber, qui duos versus habet, pag. o 99. ex nuperrima editicinor 'Adormioν. εἰς-ν Σαρδαναnci H υν. omnino Brunkius ex Athenaeo intulit Choerili nomen. At ne ab Atheiueo quidem ita tribuuntur Choerilo, ut nulla dubitatio relinquatur. Rea haec est. Athenaeus, priore loco, lib. VIII. pag. 536. x
πιππος tei IU Altrro loco, pag. 529. octo. ex Amyntae Ii-hro inscriptionem proseri bene longam, in Prosam Ova-LOnom griocam o chaldaico sermone trariolatam, qum sic incipit: 'Eγώ δἐ ἐβασίλευσα. καὶ ἄχρι ἐώρων viz. quam metricam fecerit, Amynta testante, Choerilus: ἐς μοε- Foeta Aowuον εριμετρον ποιήσαντα. Sed hanc metricam interpretationem ibi non addit. Hinc non ardua fuit Tes, coniicere. Vt coniecerunt viri eruditi. eos ipsos Versus, quos si pra lib. III. apposuisset Athenaeus, esse metricam illam inscriptionem, a Choerilo factam. At enimustro satendum est, hos versus et inscriptionem Pro,a oration nunciatam ab Athenaeo p. 529. sq. non
ita sibi similes esse. ut illi necessario huius interpretati Mideri debeant. Iudicet lector. tu δἐ ἐδασίλευσα, καὶ δερε δευρων toυ ἡλίου φῶς,
C--I PRret haec aliquis eum versibus illis, et valde di esse latebitur. Augetur dubitatio, si alios scriptori udimus. Diodorus, ubi versus istos laudat, barba- asermone scriptos dieit a Sardanapalo, et inde
B, ιιεθερμηνευθέν, ab homine Graeco, υπό τινος
206쪽
Choerilus, sed: Mὐικ ται G καὶ Xmons τοὐλιν. IIaeo omnia qui Perpenderit, non inepto colligat, tria misso
inter Giaecos epigrammala Sardanapali: viuuia . quod breuius appellaui, tu monumento Anclita leo; alterum e sepulcro apud Ninum. a Choerilo factum, cuius Huno nihil Prictor paxa plirasin prosa oratione scriptam apud Athenaeum exstet; tortium ex eodem sepulcro, sed liberius expressum ab ignoto nuctore, his Versibus. qui etiamnum exstant: Eo εἰλἰς ora θνπτυς ειυς etc. At tu fuerunt, qui ita iudicarent. Menagius ad Diog. Laert. lib. II. pag. 26 i. postquam in Strabone nostrum epigramma apposuit, sic Pergit: Choerilus illud Epigramma Mersibua aliis expresserat, quos habes apud Athenarum I. XII. c. r. Voluit dicere. eorum versuum Paraphrasin haberi apud Athenarum. Equidem has dubitationes non eo consilio moui, Vt Menogii opinionem meam sacerem e qui ipse duas tantum, ut dixi, inscriptiones graecas fuisse putem, et Versus eos, quos supra apposui, Choerilo, quae vulgaris est opinio, tribuam. Sed scripsi haec, ut ostenderem, quam leuibus interdum incertisque testimoniis, tu hac,
quam Perpessa Sunt auctorum veterum scripta, ruina, opinionos nitantur vulgares et ab omnibus sucure repetita . di equo vero mirum, si in iis potissimum rebus dubitationi locus detur. quae antiqui lati notissimae et celebratissimae sucrint. Nam do Iiis eam ipsam ob caussam , quod Olim notae fuerunt, Obscuro nonnumquam, i breuiter, et parum accurate loquuntur, qui nobis su-Persunt scriptores.
Itaque Choerili esse nostrum epigramma, duo intestium auctori late constat: Athenaei et Straboni f. Additurus oram Plantidem, si constaret. Planudere ΑΠ-
thologue codices habero Choerili nomen. Verum hoc. Vt paullo ante monui, Brunkius demum intulit in An- uiologiam. Quamquam non negauerim , Planudem in hac opinione fuisse, ut epigrammatis auctorum liabe-Disiligod by
207쪽
xet Choerilum. Potuit enim licio didicisso eri Strabonis
loco mox laudando, in quem eiusdem Plauudae excerpta eristant, ut docemur a Trachiackio. De Athenaeo breuis erit disputatio, quo earum vis dissicultatum, quas ipse excitaui, vetundatur; do Strabono paullo dicendum erit accuratius et longius. Ac primum, si quo alio in carmine, accidere Potuit tu hoc Epigram male, vi auctorem vel Obliuiscerentur scriptores reccntiores, vel nomi uare supersederent. Sic seri solet, ubi carmen aliquod, vel Versus, in prouerbium abiit. Choerili mii versum vidimus celebratissimum, πεrρον κοιλαἰνυ φανις ζατος rquem Choerilo unus Vindicat grammaticus ex longe re
centioribus, Simplicius. Quid igitur mirum, si illorum maXime Verauum, qui ex toto epigrammate fuerunt tritissimi, auctor incertus visus est multis 3 Quod ad Athena um attinet. Verum quidem est, a Sardanapali inscription o ea, quam ex Amynta ille seruauit, nomstrum ePigramma, verba si spectes, plurimum disserre et sed quis est, qui a poeta graeco interpretationem harbarici epigrammatis quasi pedissequam et verbis adhaereutem eX'eCt ty ac sensum mentern quo si consideres, quaenam accuratior eademque elegantior fingi possit Paraphrasis 3 In qua etiam hoc non reprehendendum, Sed laudandum, quod de suo Poeta graecus adiecerit admO- uitionem ad viatorem et M ειδωρ οτι θνητός ες vo De qu in archetypo nihil, in quo Sardanapalus ea omnia de Sepraedicat. Hoc hono consilio ex altera iuscriptione, At ehi alea. adscivit Choerilus. Strabonis, quod paullo ante monstraui, Verba, Vt vulgo leguntur pag. 989. AI- mel. Vel pag. 695. sq. LV. ed. TEschuch. tantum absunt, Vt probent, id .quod Volo, epigrammatis auctorem 1uisse Choerilum: ut probent. auctorem noli suisse Cho ritum. At enimuero Strabouis locus perturbatus CSt.
Vulgata serri uulto mado potest. In qua hoc in cili'
208쪽
bile, Strabonem virnmque ins ei iptionern, et eam, qua prosa oratione scripta, brcuiOrUm, Ct metricam. Uriam. post alteram sinu omni distinctione appositurum suisse.
1 usit hoc Casai onus, cui vςrha quaed in desiderari videntur Quod nec probabile, nec, si ita rem instituas. vi Pgo facturu* sluia, necessariam. Veritas suboluit Bulierio l. l. p. 225. Nec sane occulta est. Sed certum auxilium ferunt TZscli uckii codices, quorum in toto Strabonis loco mira est lectionis varietas. Qua etiamsi vii noluit TZschiachius. at clarius tamen disponere eam debuerat. Quantum video, duae sunt codicum classes Vna eorum, qui post inscriptionem breuiorem, Anchialeam, statim subministrant haec: Mi inprαι δἰ καὶ Αοιρὼος tουαυκ καὶ δῆ καὶ Πεδει νε-
sex illis versibuq prorsus omissis. Sic Venelus. II. Mos-quensis, pt Paris. qui tamen illos in margine positos habet, Abeia eoriam, qui Post inscriptionem istam bre-Viorem pergunt sic r
Nediceus III. IIinc essicitur, quod fuit a manu Strabonis. Qui ita scripsit: IIέμνηται δἐ κυὶ Σοωίλος roDrων id est, harum rerum ' EJ εἰδωρ δει ot qui sequuntrarsex aut quinque versus. Vt perspicue et diserte significet, illud epigramma esse Choerili. Deinde sic pergo-hair ωαὶ διὰ καὶ περαιερεταε τα En η ταυτι' Tatiae em -- τερπν ἰὰαθον - λέλειπται. I m ortae laut turbae, quum librarii, repetilioue duorum versuum, Toux cu - xsset Ana θον -- quae sane mira, offensi, unus hos duos tantum versus scriberet, integrum epigramma omitteret,
alter hoc ponerot, illos duos omitteret. . llinc factum,
209쪽
vi in eodicibus iis, ex quibua fluxit vulgata lectio, Ilaeo
verba: μίμνηται δἐ κοὶ X. τουτων, locuna Obtinerent non suum. IIinc et id, quod illa: ώς τἄλλα τού του οὐκ uξια του λοκροτνήματος, in vulgata ante C au bonum, loco alieno inserta legebantur. Quae nunc, erutis et dispositis antiquorum codicum lectionibus, Sponto sedem recuperant suam, quae est inter haec τ εσθιε, nῖνε, παῖ 'et limo: δαμινῖται δἐ καὶ A. τυυHυν. In aliis tamen libris prorsus illa desiderati videntur. Non habet Guarini, quam supra commemoraui. interpretatio latina. hi qua ita concinnatus est locust
quidam dicunt ibi Epigramma esse e muriis litteris insculptum huiusmodi Sardanapalas Ana-eindaraxis flius a Anchialem et Daraum ona dia condidit: ede bibe Itide. et
Cum te mortalem noris: presentibus exple Delicita animum: post mortem nulla poluptaa. Nanque ego sum Pulvis: qui nuPeri tanta tene
Haec Eabeo gum edit gum exaturata tibido Hausit. at illa manent multar et proeclararrelicta. Hoc sapiens Duas mortatibua est documentum. hoerilua horum meminite atque hi Mersus ci cmjecerunt cvoluiti circunferuntur . Hoec habeo quae edit quinque exaturata libido Nausiar at illa manenla multa et pro clara relicta. Vulgxtam habuit in ano eodice Guarinus, sed non ha-
Et post Iuda, duo epigrammata distincturus, do suo adiecit particulam et. Caeterum, quod iam monui do Stephano Byzantino, id etiam in Strabone dubium manet, an is non distinxerit duo epigrammata diuersa.
210쪽
Vtrumque retulisse videtur ad monumentum Anchia-leum, quum tamen Poetica Choerili inscriptio ad monumentum Sardanapali sepulcrale, quod di iii fuerat,
Porueni ad caput huius disputationis vllimum. quod versatur Clisca eam qui rationem, utrius Choerili sit epigramma. Qua ita perfungar, xt Primo apponam ea, quae Pro Choerilo Iasensi loquuntur argumenta. Qum si cui per se singula inlirma videantur, at coniuncta aliquam vim habent. Deinde a me commemorabitur id, quod pugnat pro Choerilo Samio. Quae Omnia accessum patefacient ad viam quamdam mediam, qua una impeditissimum hunc nodum solui posse mihi Persuasi. Scindere facile est. Prima ratio, cur Choerilo Iasensi vindicemus hos versus, ea est, quam supra adhibui. viam monstrante Heynio. Quodsi ne Ancilialeain quidem inscriptionem Graeci compertam habuerunt Rute AlcXaudrum Maguum, multo minus credibile est, eam,
quae diui fuisset, Herodoti et Choerili Samii a late vulgatam fuisse in Grideia. Ex omnibus scriptoribus unus Atheni us sontem, unde sumpserit versus illos, iudicat. Verum DPque Chrysippus, ex quo eos descripsit Alli UmPus, neque Amyntas, quo teste eosdem Choerilo adscribit, ante Alexandrum Magnum fuerunt. Chrysippum Alexandro posteriorem fuisse constat. -γntas Alexandro et Choerilo certe non antiquior suit. Addendus est enim, nisi salior, scriptoribus historiae Ale-Xandri; cuius fortasse et comes fuit: ita ut Choerili versus ab ipso Choerilo accipere potuexit. Strabo quidem, quum dicit: ρυμνηται di καὶ Aownος To-ων, dum hium est, utrum Choerilum de duobus intellexerit, et fortasse voluit celebrem illum Samium. Sed in Asie-Naeo hoc non est de nihilo, quod liic Aoιρίλον dicit simpliciter. quum Choerilo Samio cognomen aliquod addere soleat u niuriere et dignitate: Aowlλει ὀ ἐποποιος,