장음표시 사용
211쪽
Dei tute coiisiderarida sunt Diodori vel haroi. uno τινυς πιμος, Quae, si uo uotum liabuet it versuunt auctorem Diodorus, Sive non habuerit, melius eonueniunt in Choerilum Iasensem, quam lucelebrem illam Samium. Sed Chocritum istum indicare volui ovidetur Diodorus. Omnino Si hunc Choerilum accipimus, clarissime apparet, quo modo acciderit, ut plerique scriptores auctorem opigrammatis vel ignorau rint vel iguorare volucrint. Malo Poeta si quando carmen bonum exciderit, id maiorem celebritatem nanciscitur , quam poeta ipso. Hunc obliuiscimui ; illud canimus, laudamus. Denique in ipso epigrammate, si nihil aliud Choerilo Samio indignum, corte una licenita est, Choerili recensioris, quam illius, amo couu nientioi'. Hoc dico, quod ante θνητας correptionem admisit poeta. His accedit argumentum pinne mirum Et inexspeetatum. Mirum enim videri debel, si casus ita tulerit, ut in quaestione tam obscura lucem praebeat scriptoris animaduersio latini et recentissimi, eaque ipsa et obiter facta et adhuc obscurissima. Ita tamen est, nisIeoniectura me sallit. Porphyrionis vidimus locum, quum de Choerilo Iasensi ligobamus t vidimus et mirati sumus. Qui ad Horat. Art. do hoe Choerilo loquens: Huius, inquit, omnino septem Dersus lauda bantur. Sic editiones Venetae a. 149O. Et i49u. cum Α-scensiana; MediolanenSis a. 1512. inepte et mendoserfudebantur. Commentator C qui it Cho ritus, qui ge-. α Alexandri describens, septem tantum persus lati tabises fecit. Hoc quidem, quod commPntator C. u- quiuivis, Prorsus absurdum et antea a me explosum: Choerili in opico carmine longiore septem tantum suisso versus laudabiles. Carmen illud de robus gestis Alexandri, si umquam fuit, aut totum malum fuit, aut plures habuit versus laudabiles, non sopioni. Contra,
si Porphyrio, quod nullo statuo, intellexit Choerili ia
212쪽
Sardanapalum epigramma, densum babent et fortasse vera stitit, quae dicit: Nui . Omnivo septem Dersus D rabuntur. dam lioc accidet e Potest . ut poeta alias malus et infelix, semul epigramma faciat rotundum, absolutum, et quod Omulum auriugio approbetur. Esso
aurum auctores, nPud quos ..tem versus contineat
Choei di epigramma, dictum eat et dicetur mox expli catius. Bene lactum est igitur, Ut ex omni Choerili poesi ii ipsi versus, et soli, ud MO. Peruvii int, qui, si vera tradidit Porphyrio, omnium optimi essent. Certe equidem, Praeter hoa versus, Me VMum quidem iuueni inter eos, qui choerili nomine inscripti ad nos peruenerunt, quem Choerilo Iasensi. quam damio tribuere malim. Quod moneo conti a Dau. Hein ium , qui haec scribit, Choerilum istum vindicatur 'contra Scaligotian, de fiat. Hor. p. 27O. Sq. Et Profecto Gaducuntur ab antiquis Dersu. Choerili non Pauci, nec monetiae eiusdem. Orum nonnulli Jorte ab Horatiano illo sint conseripti. Non dicit, qui illi sint Veisus: neque alios. spero, Choerili versus habuit Heli ius, Praeter eos, quos ego proposui. Caeterum, si haec vecto eouioci. Porphyrio is, quem nos habemus, nou ipse Choerili epigramma inspexit, sed ex alio notam suam descripsiti Is vero ex aliquo grammatico gru co hauserit, apud quem illud septem versus continebat. Vix est quod moneam, lulac solum ad Porphγrionem pertinere. Horatius, quum Choeri- Ium bis terve boniam dicit, maius aliquod istius hominis poema respexiti sortasse, ut dicam aliquid, Lamiam
Postremo id obseruatione dignum est, qua ratione laudabiles versus dixerit Porphyrio. diam a umentum et sententiam versuum Communi Consensu carpunt
et det tantur scriptores quum ausiqui, tum recentiores et christiani. At tonendum Est hoc. Septem versus di
cit Porphyrio. Igitur Porphγrio vel hoc, quod legit
213쪽
apud Athenaeum, vel illud, quod apud scholiastam
Aristophanis. agnoscebat Bdditamentum e quo utroque lasciua priorum versuum Sententia euertitur et corrigitur. Praeterea Versus etiam priores ab arte laudabilea
videbantur. Alioquin illa reprehensio Sardanapalum tangit. non Choerilum. Multus de ea est Bulterius pag. 223. qui in eo fallitur, quDd aliquam culpae partem a Sardanapalo in Choerilum conferre studet. Haec habui. quibus ostenderem, Choerilum hic intelligendum esse lasensem. At Bium uero obloquitur unus, sed locupletissimus testis. Si enim ex Cicerono,
de Finib. II. XXXII. Tusc. V. XXXV. constat. iam Aristoteli Iectos suisse Versus illos, nocessario inde sequi videtur, eorum auctorUm csse Choerilum Samium, non
Choerilum Iasensem. Etenim ea suit inter Aristotelem et Choerilum Alexandri temporis locique ratio, ut vix ullum intor illos commercium esse potuerit. Quam rem exposui ad Aristotelis Iocum ex Topicis. Prorsus ut inulta miro modo singi debeant, si statuere velis, Choerili illius versus in notitiam Aristotelis venisse. Itaque, si quis propter Aristotelem Choerilo Samio tribuere volit epigramma, certe non iaciot sine auctoritate. Mihi tamen, ut in omnia ulla discedendum putem, Porsuaserunt Partim ea argumenta, quae pro Choerilo Ia- Eensi pugnare antea admonui, partim nlia quintam, nunc breuiter proponenda. Quae inter so composita et coniuncta eam vim habebunt, Vt epigramma, quale Supra apposui, sic a Choerilo Iasensi scriptum csse, nec in mon et totum tribuendum esse Bpparrat. Nimirum, quod ante omnia tenendum, ex Cicerono noti hoc efficitur, ut integrum epigramma notum habuerit Aristoteles, sed tantum hoc, ut eos versus, qui nunc quartus et quintus. Eosque solos latino carmine expressit Cicero. Porro etiam alios scriptorcs si spretra, tam multi sunt, qui hos duos versus vel exhibent vel
digito mon trant, reliquis omissis, ut miruin videri de-
214쪽
beati Duos Steplianus Byzantinus, Dio Chi ostomus, et Vaticanae Anthologiae auctori duos Polybius, Pluta chus binis locis. Suiuas. Eustathius binis locis; nec nisi hos duos parodia reddidit Crates. Hinc dubitatio nascitur , au multi hos lautum versus pro antiquis Et genuinis habuerint, integrum autem Ppigramma vel ignorauerint vel non agnouerint. Eam vero suspicionem egregie confirmat Strabo. cuius lectionem quum supra
expedi uerim, hic eam difficultatem. quae Vna reliqua, explicabo. Strabo postquam integrum Choerili opigramma apposuit, haec addite καὶ δη καὶ περιτεθααε ταλη ταυτί, et Versus quartum quitatuni quo repetit. Quos
repetilio, valde mira, tam male habuit Brissonium doxegio Persarum principatu lib. I. p. g. S. M. ed. Ledo lin. ut ea abundare diceret. Qua defendoris Trachu-ckius: indetur, inquit. Strabo innuere, exclusis reliquis, duos tantum hos oersus vulgo ferri. Recte. Modo clarius hoc explicuissot Traehuckius. Hoe sibi voluit Strabo: duos illos versus etiam ex ira Choerili epigramma exstare et circumferri. ignoto auctore. IIaec do Strabone. quae mox clariora seni. Epigramma ipsum si spectemus. quum in prioribus versibus non valde singularis lectioriis sit varietas, at in quarto et quinto, utSEXlum nunc mittam, prorsus admirabilis est di sero pantia. In his quaedam auctorum negligentine tribuondaeaso videntur: veluti quod roco' exhibent quidam pro τυυς , et ἐνωrois quidam pro ε-roe. Alia perperam illata sunt ex Cralelis parodia r ιδίην . Vt in Anthologia. pro επασον : et quod in Anthologia Vaticana: rctetoe τυ-
νορὶ λαoil ε. At quae Atlieitiuus habet ex Chrysippo et
tam vehementer discrepant a lectione caeterorum scriptorum omnium , ut ex alio ea fonte hausta essct oporteat, quam ex quo caeteri sua hauserint. Qua in re hoc etiam obseruari velim, quam graui auctoritate nitatuet
215쪽
illa Athenaei lectio: nimirum Chrysippi, ex quo haec
descripsit Atliouaeus. Et ne a Chrysippo demum illam aliquis illatam existimet, comparetur parodia Chrysippi, in qua eam luctionem expressam videbis, quae
Iam quonam haec omnia tendant, sentiunt. put perili. Vna est ratio, qua testimonia et indicia scriptost Cum tantopere litubantia et repugnantia inter se concilientur ac fumentur. Dicam quid xei sit. Versus hi:
secti a poeta nescio quo, qui de inscriptione Sardanapali sepulcrnia aliquid cognouisset, εed cuius nomeumaturo in obliuioneni abiisse videtur, iam ante Aristololem in Graecia serebantur. Quam diu anto Aristotelem , non dixerim. Sed mature Sardanapalus innotuerat Graecis. Herodotum in Assyriorum libris uberi xem Sardanapali mentionem fecisse, probabili coniectura statuit Wesselitigius ad IIerod. II. Icto. p. 17 . Quamquam dubito, an tium quam diuulgati fuerint hi libri. Taceo Vellauicum, Ctesiam, Aristotelem ip*um Polit. lib. V. c. X. Curio Aristophanis aetato in prouerbio fuit Sardanapali nomen. Qui deinde inscriptionem Sardanapali sepulcralem integram cognouit et graecis versibus expressit, Choerilus Iasensis, Alexandri comes, illas ignoti auctoris versus in epigramma suum recepit, sed paullulum immutatos, ut suos fecisse videretur, hunc in imodum τλεῖ, ἐχών, υοδ i. αρον κω - ρισα, -- συν ἐρωε x-λαθον' tia di noλλω καὶ in Λα u&kta ac υνιαι. Quam Choerili scripturam unus nobis seruauit ex Clit MPPO Atheuauus. G trux ruantit et usitatior, τι Pur Diuit Zooz, iocrate
216쪽
erat, antiqua ineerti auctoris scriptura. Cicero quidem, quum ex Chrysippo integrum Choerili epigrammavertere et apponere Potuisset, maluit ex Aristotele duoaversus, breuitatis studio, et quod antiquiorem testem verentiori . antiquiores versus versibus Choerileis praeferret. Nam antiquam incerti auctoria scripturam anto oculos suisse Ciceroni, liquet ex eius interpretatione e- at illa iacent multa et Praeclara relicta. Quid Z quod eamdem, ut paullo ante animaduerti, e iam Chrysippus in Parodia aua expressit. Qui quum iri prioribus Versibus Rccurate sequutus esset Choerili manum . in ultimis duobus, Choerili scriptura relicta. ad manum incerti auctoris reuertit. Vnum, πα-α, retinuit in sine versus, pro antiqua lectione vitavi. Sic Cra- es quoquo in Parodia: τωὐe -- μευή. Nec dubitari potest, quin idem κῶνα λελειπται legerit, quamquam haeo Iongo alio modo extulit in parodia. Et sic, qui hos duos
versus. prioribus exclusis, seorsum exhibent, omnes a tiquam incerit auctoris manum resniunt: ταυτ - μα. ερωτος - κεῖνα λελειπται et si paucorum quorumdam in
singulis aberrationem ociPias, de qua mox ita dicetur, ut simul diuersas elua ca Sas et originem explicem. Verum hoc maxime memorabile, quod etiam ii, qui 4ntegrum exhibent epigramma, 3Olo Athenaeo excepto. in his duobus versibus non Choerili, quod exspectes,
lectiones . κεῖν ερο -- συν εω- - παντα λέλυνται, repraesentent, sed antiquas illast ταυτ ἔχω - μετ - κεῖνα λέλειπται.
Sie Diodorus cum Taelaa; scholiastes Aristophanis eum Eudoeia. Sic qui nune lucem suam recuperauit, Strabo. Hic enim, quum probe discerneret epigramma Choerili integrum et duos versus, etiam sine Choerili nomino circumso aesit , is epigrammato Choerili integru
217쪽
eam scripturam exhibere debuerat, quae esset Choeri-
non fecit. Ita ut hiuc quoque manifesto documento et ceat, interpolationem antiquorum Vorsuum Choerileam maturo in Obliuionem abiisse, et Choerilo inuito in ipsuin eius epigramma rediisse antiquam scripturam e
Nobis tam cia, in Choerilo versantibus, ex Athenaeo Choerili scriptura repotienda fuit. Hic vero, antequam longius procedam, aliquantisper consistoridum esse puto in Cratetis Chrysippique versibus, qui iacti sunt ad paros iam Sardanapali. Quippe hos explicare, et quo modo duo idem peregerint, compBrando Perscrutari, quum omnino operae pretium futurum sit et res non ingrata: tum ea comparatio praeclaro exemplo illustrabit, quae antea disputata sunt. Quemadmodum enim Choerilus hoc sibi sumpsit, ut antiquiores versus interpolando suos fac vel . simillima ita ratione Chrysippus Cratetis versus passim mutatos suo carmini inseruiti Tum vero ut Choerili si aua usque ad hunc diem latuit, ita suerunt Ptiam . qui ambigerent, utrum Cra elis illa parodia an Chrysippi esset: quum tamen auctorum testimonia et Iectionis varietas demonstrent, duplicem esse parodiae editionem, unam Cratetis, alteram Chrysippi. Ac Coa letis quidem parodiam quod attinet. etiam alius error Olim obtinuit. In Cratetem enim, non a Cratete Sin PtRm esse exi. timauerunt. Veterea Antilologiae editiones , Bi Od;Pi pag. 599. Stephani pag. 233. et Wecbeliana
218쪽
sunt editores. Atque hoc postulant Plutaresius de sui Iaude p. 546. A. Diogenes Laertius et Vaticanus codex. Intelligendus aute in Crates Theharius. Quod docentidem Diogenes et codex Vaticanus. Itaque Crates Thebanus, quem Olympiade C I. floruisse tradit Diogenes Laertius, hoc modo detorserat duos illos, qui lum
Antiquae Anthologiae editiones, Brodasi editio, Stephaniana, V echeliana, pro Inox habent Tυσσ'. Male. I a ticanus cum Plutarcho et Diogener Tu ιι. Corruptionis mussam et originem in si a docebo. In fine Bro laeus. Stephantas, et Wocheliana: et i, ' . Sed τυ νος ex Diogene Laertio ipse Stephanus dedit in praelatione ad Matrouis et M. Parodias pag. 86. et in Parodiis moralibus pag. IS9. Vaticanus liber: τάπος. Qui postea integrum Choeilli carmen parodia extulit, Chrysippus, Cratetis versus recepit, hunc in modum interpolatos:
In quibus quae insunt a Cratetis parodia recedentia, pleraque cXPIicari possunt, et cur Tecesserit Chrysippus, caussa reddi. Ante omnia hoc propositum sibi habuit Chrysippus, ut propius ad antiquum memplar RecederUt, quam Crates. Quare ε- ω retinuit et λέλειπται. Qturan vem retin et επαθον, consequeus fuit,
ut idem ἐσθλα scriberet pro eo, quod Crates τ σε ινα. -ων scripsit, remotis Musia, omnia humanae disciplinae et meditationi tribuens. Vt ἡδέα diceret, non ολβια. PostuIabat uniuersa pacodiae sententia. Quippo Chrysippus Choerili carmen a Sardanapali conditione et dignitate ad communem priuatorum hominum usum deflexit. Id versus maxime tertius parodiae declarat Vbi Schweigboeuserus, etsi recte tenet vulgatam scri-
219쪽
220쪽
ui, Deinde παρσrρῆuα a poetarum usu alienum est. Bonum luit παραχρῆuα. Et optimis Scriptoribus atlicis usitatum,
in prosa quidem oratione: Thucydidi, Platoni, Xon phonti, Isocrati. Et liabet Aristoteles. Quod eodem
utuntur Aristophanes in Pluto v. 569. 735. et Cratinus apud Athenaeum I . pag. itis. E. Pri co non colligonius hoc. suisse vocabulum Poeticum, sed potius hoc, suis soin communi vita non inusitatum. Logitur etiam in caritico mulierum Thesmoph. V. 695. quod carmen tam
paria in elatum est supra vulgar in Sermonem, vi sententiam meam consi in Pt inagis qu m euertat. Eadem
conditio est Critiae in olegis a P. Athon. X. pag. 455. Α. Melior haud dubie orator quam poeta fuit Critias. Cuius qui loguntur elegi, hoc loco, Et apud eumdem Atho moum I. pag. 28. B. et apud Plutarchum in Aleibiado, omnes Perquam ieiuni sun L Aliquanto floridiores sunt,
quos in Anacreontem scripsit versus, ap. Athen. XIlI. p. 6oo. D. De Critia tragico quid sentiret, nori obscuro significauit Valhenarius in Eurip. diatr. p. l4. et P. 209. Itaque hic poeta non habuit , cur recusaret παραχον iure licere in elegis. Inter recentiores scriptores illuit quoniat Parthenius in narraticinibus amatoriis. Mitto Micis. Mox multo usu tam tritum et tam profligatum visum est vocabulum, Ut quod uis aliud inagis atticum haberetur. Moeris Pag. 48. in v. αυτ οεI: - n αραχρῆμμα, ' .ηνικιοῦς. Frequentissimum autem fuit grammaticis et scholiastis. Arati versum risi.
lla interpretatur scholiastest παραχρῆμα, ἡ περὶ δυορ προς si τρεῖo Quod in scholiis ad Apollon. mi . IV.