장음표시 사용
331쪽
Item suspensio, non secus ac excommunicatio & interdiis ctum, in scriptis ferenda est, & quiderii expressa eaussa ob quam irrogatur, east I. de sentent. excomm. in s.f. VII. Si clerici in suspensione functiones ordinis . aut beneficii, unde suspens sunt, exercent, a canonε sunt alieni, eap. V. de fient. re re iudi cata in s. Immos presbyter ab ordine suspensus minorum ordinum lanctiones exerceat, ex seritentia Fagnani ad eap. 2. de ele
rico excomm. ministrante etiam a canone alienus censen
dus est ; iunctiones enim minorum ordinum sacerdotio insent , & inde veluti totidem rivuli a fonte manarunt modo tamen lanctiones illas suspensus presbyter exerceat tamouam eleucus , cui iunctio propria est.' Hine quod in plerisque ecclesiis iunctiones ordinum minorum a cim vicis 'necessario ordine non insignitis aut etiam a laicis solent exerceri ; presbyter ab ordine suspensus non videtur a canone alienus, quod iunctiones minorum ordinum obeat, nam iunctiones exercet, tamquam si ab omdine non penderent.
-- . - - . .- De absolutione a censuris.
S.I. V Emel irrogata censura noti tollitur, nisi per abo solutionem seu relaxationem , ςap. 28. ex. de
feni. excommunicationis: quum enim per censuras iuridica & eanonica ecclesae potestate christiani a communione sue in totum , siue pro parte prohibeantur, non videntur nisi eadem potestate in externam ecclesae communionem restitui posse. Absolutio a censuris, quae relaxatio, venia, communio in antiquis monumentis ὸ ieitur , est relaxatio poenae , sue vinculi secundum ecci sae sermam concessa . Forma vero ecclesiae id ante omnia postulat, ut ademiae communio non facile restituatur, sed ubi de emendatione constat, cau.3I. C. 23. q.
S. II. Ex veteris disciplinae regulis, quibus unumerat ' Diqitiam by Cooste
332쪽
CAP. XXXVIII. DE ABSOLUT ETC. Due
erat ecclesiae poenitentiale sorum, internum nempe, reo laxatio censurarum etiam una erat, & eiusdem interni
fori pars habebatur , & ab eodem siue episcopo , siue presbytero, qui poenitentiis praeerat , concedi thlebat. V. Μori n. de adminisν. menit. lib. I. cap. Io a) . Sed, ubi duplex in eeelesia sorum inualuit, internum nempe,& externum , & irrogatio censurarum ad externum devoluta est ; duae species abiblutionis a centutis dii tinctae sunt, una in foro interno, quae Deo reconciliat, altera in soro externo & contentiolis, quae praecedente iudicis sententia externam pacem restituit. Vtraque proprii fori limitibus e reetur , nec ulterius operatur : quin saepe contingit, ut qui potest eensuras in iuro exteroo relaxare, in soro interno absoluere nequeat , & e contrario. Hi ne absolutio in foro interno etiam vi Iubilaei data adtollendos actus sori iudicialis satis esse non censetur. Neis cessaria, vero est relaxatio in foro externo in iis praecipue eas bus, quibus censura ab iudice fertur & denun- . tiatur, alias interna relaxatio sufficit. Espen. tract. decemsuri cap. XI. 2.
III. Iam a eensuris ab episeopo seu alio iudiee ee-elesias leo per sententiam laris ille iure absoluit, qui eas
irrogauit, eone. Nicaen. ean.V., vel eius in munere sue. cessor, aut eius delegatus, east. 2O. ex. de oes ordinarii,
aut denique superior , veluti metropolitanus, si querela de iniquitate censurae ad ipsum deseratur. Sed metropolitanus nemini potest pacem impertiri , nisi legitime &plene ipsi eonstiterit de episcopalis censurae iniquitate rcontra H certum appareat , excommunicationem esse tuosam, superior iudex excommunicatum ad iudicem , qui X x 4 ex- '
a Quamuis autem relaxatio excommunicationis interni seri, pars esset; tamen seorsum & diuersa formula a peccatorum atalolutione dabatur; excommunicati enim in pacem recipiebantur in ipsa poenitentiae datione , peccara vero remittibant ut per absolutionem sacramentalem , quam demum emensis poenitentiae spatiis peccatores accipietant. Relaxabatur vero excommunieatio non sine sollemnitare, quam synodiu Arausicam pr Ponit, can. I . C. II. Dissiligod by Coostq
333쪽
excommunicauit , remittere debet, non vero pacem dare, nisi periculum iu mora sit, vel excommunicator r quis tus absolutionem satisfacere parato per malitiam de neget . Quod si dubitetur, an censura iusta sit, superior , eam relaxare bene potest, quamuis rectius sit, si ad proprium antistitem remittat , cap. 7. 3. 3. de sent. excom
f. IV. Quod vero spectat ad censuras latae sententiae, haec regula recepta est: si silmmus ponti sex aut canonis conditor earum relaxationem sibi expresse non reseruauerit, absolui unusquisque potest veI a proprio episcopo, vel a proprio sacerdote, cap. 29. ex. de sententia excommunici Nomine proprii sacerdotis etsi parochus veniat'; tamen in hac caussa etiam tamquam proprius sacerdos habetur quisquis consessionibus praeest. Quod si summus ponti sex aut alius canonis conditor absolutionem sibi reseruarit , ipse aut etiam alius sacerdos ex eius d legatione relaxat censuram. Censentur vero aucti dei gatione ad relaxandas In soro interno censuras papae, aut episcopis reseruatas etiam illi , qui ab iisdem ab spluendia peccatis reseruatis generalem potestatem habent. f. V. Sunt interim casus, in quibus generalis censurarum reseruatio cessat, & relaxatio etiam sne speetali d legatione ab inferioribus minii iris conceditur. Et sane episeopi in soro conscientiae rite absoluunt subditos suos a casibus occultis etiam papae reseruatis. Trid. fef. XXIV. de ref eap. 6. Praeterea episcopi relaxant censuras papae reseruatas, ubi censura obstricti impares sunt ad Romanum . iter , quales sunt mulieres, senes, valetudinarii, cap. Iῖι ex. de sententia excommunie. Et generatim cessat
omnis reseruatio , & presbyteri quique absoluunt, si mo iis periculum urgeat, Trident.. δεν XIV. de sacri poenit. ecp. F., quamuis inde evanescente periculo sic absoluti Romano 'pontifici vel eius legato se silere debeant, eius
mandata accepturi, alias in aeamdem eensuram incidunt, east. 22. de fient. excommAnici in 6.
f. VI. Relaxatio censurarum cognita veteribus patribus una & absoluta erat, quae poli emendationem, aut finitam caussam dabatur; at in noua disciplina datur e iam absolutio ad cautelam , ut vocatur, quod ad mai
334쪽
rem eautionem dari consueuit. Ea locum habet, ubi de vi latae censurae dubitatur, daturque petenti de illius
validitate adhuc pendente controuersia, cap. N. m. defex tent. excommunicationis ; item praemittitur absolutioni saer
mentali ab omnibus iacerdotibus, qui soro interno praesunt, idque ne absolutio sacramentalis ob censuram iure illatam & ignotam frustranea si r & porro inseritur mnibus bullis & Tescriptis apollolicis, ut eo salutari reis medio concessa gratia impetrari possit f. VII. Est & alia species absolutionis a eensuris priori non absimilis,& antiquis quoque ignota , quae dieitur ad reincidentiam, quae, ubi de censura certo conmit . datur ad definitum tempus, aut ad certum actum, ut illo tempore elapso , aut actu peracto se absolutus rursus inei dat in censuram . Solet haec absolutio eoncedi sub certo modo seu obligatione, videlicet satisfaciendi parti laesae, vel exercendi certum pium opus, aut itineris Romani suscipiendi: qui modus intra praefixum tempus impleri debet, alias tempore elapso, & modo non impleto censuisra vim suam resumit, nisi per absolutum non steterit ,
quominus modum impleret, nec eius noua culpa adsit. VIII. Nec tantum relaxantur excommunicationes,
dum adhuc excommunicati vivunt , verum etiam pollmortem; fieri enim potest, ut excommunicatus , qui signa poenitentiae & emendationis dederat, ante acceptam pacem moriatur ; aut etiam ut quis post mortem excommunicetur . Pax post mortem in veteri disciplina facto p b Absolutio ista ad cautelam demum post saeculum decimum inuenta est, ubi excommunicationes frequentiores esse,& illarum caussae per seri ambages tractari coeperunt ; dummenim visum est, tamdiu extra ecelesiae communionem manere
& ita 'recepta disciplina, ut pendente quaestione de vi censurarum absolutio ad cautelam caretur. Inde censuris latae sententiae eatenus multiplicatis, ut saepe nesciant fideles, an censuris obstrita sint, necesse suit, absolutionem ad cautelam sacramentali absolutioni praemitti, & omnibus gratiae rescriptis inseri. V. Espen. traa. de embr. cap. XI. f. I.
335쪽
Hu c , quam eonceptis precibus dabatur ; sed labentῖ-hus annis eo res deuenit , ut in utraque eeelesia certa vetarum formula tribueretur, ea . 28. ex. de sint. -- remmanis. Quin a nonnullis falso creditum, per illam absolutionem mortuos ab aliquibus poenis liberari; exeommuneiationes enim & absolutiones mortuis datae eorum animabus nee prodesse, nee nocere possunt sed eorum tantum memoriae . U. davet. eccles dise l. disi. III.
o Veluti si mortuorum exsecratorum nomina in sacris di-vtychis , ex quibus antea expuncta suerant . iterum restituerentur; itemque si oblationes mortuorum nomine factae ab ecet sta acciperentur. Bin h. orig. eceus. lib. XIV eap. f. ix. Quo iacio iterum mortuorum nomina in sacris precibus recit bantur , & eccl*sia pro eorum dormitione deprecationem s Fuit in veteri diseiplina absolutio . quae oeconomia quadam dabatur excommunicatis, qui in gratiam apud reges recepti aut regiae mensae particim iacti erant: quod synodus T
letana xil. 3. de iis, qui contra regem, gentem vel parriam egerant, decernit. Idem vero veluti in capitularibus generatim de omnibus excommunicatis cautum tuo Carnotensis deer. par. XI m cap. 34 . testatur, quamuis in eam semen. tiam nullum hodie exstet capitulare. Mos iste obtinuit in Germania, Francia, Hispania & Anglia r quod Seldenus δε
ib. I. p. io. probat'. Nimirum id obseouit ecclesia tribuit primcipibus , ut censuras suas relaxaret, si illi in suam gratiam e communicatos recepissent. Etiam apud gentes homicidii reus, mi & a sacris & a communi contortio arcebatur , expiatusleu absolutus tum demum maxime habebarur, C a. rege quopiam exceptus hospitio purgaretur L V. Seldem iaci cit. Diqitiroci by Cooste
336쪽
De depositione reliquis poenis ecclesiasticis .
S. I. Atis de censuris, nune de poenis eeelesiastieis stricte sic dictis agendum, inter quas principem sibi loeum depositio vindieat, Graecis καθαιρεσις dicta. D finitur , ena eeclesiastica , qua clerici propter crimen in perpetuum ordinum exercitio , iacris iunctionibus & b neficiis in totum exuuntur. Vna erat in veteri disseiplina depositio , quae etiam degradatio dicebatur ; at ex regulis nouae disciplinae depositionis duae sunt species, una simplex seu verbalis, quae depositis stricto sensu dicitur; altera sollemnis & actualis , quae degradationis nomine venit. Simplex depositio per nudam iudicis sententiam clericum gradu suo nulla adhibita sollemnitate exturbatrsollemniet vero & actualis verbis & re peragitur, est enim actus ipse seu sollemnis caerimonia , . qua clericus sola sententia prius depositus reapse sacris indumentis & insignibus spoliatur, & ad lateos abiicitur. 6. II. Multa inter depositionem & d radationem 'inis tercedunt discrimina : praecipua vero sunt: depositus adhuc retinet priuilegia clericalia, degradatus vero ea Omnino deperdit, & deinceps velut laicus reputaturid positus item abieratur ad poenitentiam, degradatus traditur iudici saeculari puniendus: depositus denuo deponi nequit, at potest degradari. . Discrimina ista sunt ex nova disciplina , quae inter depositionem & degradationem distinguit: nam seeundum veteres regulas per ipsam depositionem elerici priuilegia clericalia una eum ordinum exercitio amittebant,& statim ad laicam communionem transibant: depositi clerici magistratibus punie di ab episcopis non triaebantur ; nee poterat euenire ,. ut depositus degradaretur.
f. III. Inter depositionem & degradationem distinctio inualuit, ubi clerici de magistratuum iurisdictione et-
337쪽
lam in ei uilibus delictis omnino exemti sunt, & respuis bliea atrociores & sanguinis poenas, quae in nouis Europae regnis frequentes non erant, receperat. Nimirum
in hoe rerum statu aliqu1ndo clerici canonicis poenis ia officio retineri non poterant: atque ideo in delictis atrocibus magistratibus puniendi tradi debebant, ne in ocet sae & reipublicae pernielem nequiores euaderent. Ita non sufficiebat, clericum deponi per nudam sententiam,ruae eum nee clericalibus priuilegiis spoliabat, nee soroaeeulari addicebat. Ergo necesse fuit inter simplicem,& sollemnem depositionem distingui , ut depositi eleri ei Hr degradationem ad lateos redacti magistratibus tradii, ,ssent a . Eiusmodi discrimen aut induxit, aut iam
inductum exeunte saeculo decimo seeundo Clemens riti seu Caelestinus m. probauit, east. Io. ex. de iudiciis.
f. IV. Ex regulis veteris disciplinae episcopi in s nodo prouinciali, presbyteri reliqui inferiores eleriei a
proprio episeopo in ecclesiae senatu deponebantur. Cone. Antioct. ean. IV. er XV. Sed Africani patres in re tanti momenti solum episcopum in presbyterio sedentem vix sussicere putantes, in deponendis etiam diaconis & presbyteris plurium episcoporum praesentiam adhiberi voluerunt. Itaque statuerunt, ut diaeonus a tribus vicinis episcopis cum proprio episcopo arguatur, presbyter a sex; epist pus vero a duodecim episcopis damnetur, seqq. C. II. g. 7. Tum vero haec disciplina obtinuisse vid tur, si contingeret, extra sollemne sabendae synodi tempus episcopum deferri , & negotium moram non pater tur; nam alias etiam secundum Asricanos canones epia, scopi
a In veteri disciplina etiam deponebantur clerici, anteis quam pro delictis civilibus. a magistratu punirentur. Iustin. n mel. LXXXIII. iη ρνaef. f. a. verum depositio ista non eo spe. ctabat, ut illi in iudicis laici potestatem transirent; sed potius
ad eos altaris ministerio exturbandos ; integra tum erat in cie. ricos communium eriminum reos magistratuum iurisdictio et a Gque ideo non poterat euenire, ut episcopi ipsi reos magistratibus puniendos traderent, ut mittam quod tum eiusmodi tradiistiones ecclesiasticae mansuetudini aduersae censebantur.
338쪽
seopi in ordinariis lynodis deponebantur, can. q. eodem Diaeiplina ab Asricanis patribus statuta etiam in aliis O cidentis ecclesiis recepta est . , f. U. Verum labentibus annis depositiones siue opiis nodorum, siue presbyterorum & diaconorum per alios iudieri ab iis, qui in antiquis canonibus designantur, frictae sunt. Et quidem depositiones episcoporum una cum reliquis caussis maioribus ad iummum pontificem deu Iutae sunt. Huius nouae dileiplinae primordia debentur falsis decretalibus. quae inhio noni laeeuli opera Isidori Mercatoris vulgatae sub nomi ue Eleutherii, Iulii ali rumque pontificum edicunt , non lieere synodis prouincialibus praeter tententiam Romani pontificis episcopos damnare: quod veteribus canonibρς & veteris disti plinae viui aduersatur ; lynodi enim prouinciales per plura se eula episconos intelo pontifice damnarunt. Quae noua doctrina diu dubia haesit; tandem vero exeunte decim saeculo & deinceps una cum tali A decretalibus in Oee dente recepta est e & quia synodi prouine tales rariores eualerant, eo deuentum , ut episcoporum caussae, tamquam maiores, primo iudicio sedi apostolicae reseruarentur: quod supra east. VIII. uberius expositum est. LVI. Quod vero spectat ad meram depositionem maiorum clericorum , eam etiam a tribus aut sex episcopis una eum proprio episcopo Bonifaciuq viil fieri voluit. tantumque permisit , ut clerici in minoribus ordinibus
constituti possent sola proprii episcopi sententia exauct rari , eap. 2. de poenis 1n 6. Quod vero in aliquibus provinciis legitimus episcoporum numerus ad depositionem vix haberi poterat, statuit Tridentina synodus fefXIIL de res east. 4 , ut liceret episcopo, siue per se, sue pervicarium generalem clericos etiam maiores deponere, modo Ideo episcoporum adhibeantur totidem abbates , qui viam mitrae & haculi habeant, si in ciuitate, aut dio cesi inueniri & commode interesse possint; alioquin aliae personae in dignitate ecclesiastica constitutae, quae aet te graues sint, & iuris scientia commendentur . .. L VII. Sollemnitas, qua degradatio in noua discipliana peragitur, exemplo rei militaris videtur instituta ; dum eaim exauctorabantur milites, iasignia militaria iis deu
339쪽
Irebantur, L. Ia C. de dignitatib. lib. Io. seque eastria& eonsortio militum .secti militaribus priuilegiis cade bant . Itaque elericus degradandus sacris vestibus indutusae manu habens librum, vel aliud sui ordinis instrumen tum, perinde ae si in ossicio sollemniter ministrare debearet, adducitur ad episcopum, cui adhaerent alii episcopi ieu abbates, aliive, qui in sententia depositionis intera fuerunt . Epilcopus sngula ornamenta ipsi sigillatim eripit , incipiens ab eo , quod in ordinatione postremum fuit, & desinens in eo, quod primo datum est: thm iubet , caput omne abradi, ad delendam coronam cleric lem, ne ullum supersit clericatus vestigium. Dum vero sngula ornamenta episcopus detrahit, ad terrorem verba iis contraria , quae in ordinatione adhibita sunt, usurpat:& in detractione vestis clericalis addit veluti sententiam, qua degradatum omni ordine, beneficio & priuilegio elericali exuit, & ad laicos reducit, cap. 2. de poenis in o. h f. VIII. Depositio autem, utpote poena grauis, tantum ob delictum debet irri ari, quo clericus indignus
saero ministerio fiat. Delicii autem nomine ex veteris etesiae regulis non solum grauia erimina tam ecclesiastica, quam civilia veniebant ; verum etiam delicta ipsa
minora, quae elericum nota quadam infamiae adficiebant, aut alias e tra canones & clericale ossicium admittebantur. Et saue depositio manebat clericos, qui aleis & e-- brie--- M Cleriei degradati aut depositi ex mulis decretalium aliquando charactere impreta notantur, quo ab aliis possint im. tςrnosci, eap. ex. de erimine falsi. Fuit haec poena ciuilis, qua calumniatorum fronti apud Romanos Κ littera ex im e Remmia inurebatur, ut ita designaretur, inustum esse ca-umniatorem I veteres enim Kalu iam scribebant. Seruis quoque delinquentibus & praesertim fugitivis ardenti ferro inscribilolebant litterae aut stigmata, ut deinceps suo se titulo proderent. Inde Constantinus M. non licere ualuit, siciem hominis stilamate aut nota aliqua maeulari', quod sic es hominis ad similitudinem eaelestis pulcritudinis effoemata sit, L. I . C. de Hinci mirari subit, pontifices eo seueritatis deuenisse, ut clericos grauimum criminum reos stig te notarent, praeserim quod notatio ista infamiam i Ire reta . . . --.
340쪽
brietatibus vacarent , si admoniti bonam vitam non iniduissent, ean. XLI. aposol. Item praeito erat depositio, si eleri ei in sui officii exercitio negligentes essent, LVIII. amsolorum, can. 8. D. 8 I. Quod si quando oe eurrant elerici ob grauia crimina a gradu in perpetuum non deiecti, sed aliis minoribus poenis eastigati; id a guit, ecclesiam censuras suas pro varia temporis & pe
b. IX. Quod vero spectat ad degradationem, qua et xiei degradati magii ratibus puniendi traduntur, ea, quo primum tempore per summos pontifices probata est, propter magna erimi ua tum demum irrogabatur , si omniabus remediis & poenis eanonicis praemissis clerici coni maces & rebelles persilierent, east. io. o. de iudieiis,
cap. 2. en de clerico excomm. ministrante. Interim conelialiorum eanonibus & pontifi eum decretalibus sensim quamdam erimina expressa sunt, quae etiam sine reorum eo tumacia degradatione vindicari plaeuit. Talia crimina sunt haeress,& apostasia a fide, saltem si quis in illam relapsus, aut in ea pertinax sit, salsificatio litterarum apostolicarum , assassinium , erimen nefandum non semel admissum & eetera huiusmodi, quae Benedictus xlv. de synodo dioeces. lib. IX. cap. 6. recenset. f. X. Depositio autem ex veteris disciplinae regulis perpetua elit semel enim depositus in perpetuum gradu suo excidebat, nee spes ferme supererat vita, qua in pristinum honorem restitueretur . Conc. Antioch. can. V. scan. a. q. D. IO. Praesertim vero nulla erat spes r
stitutionis, si eleri ei depositi ex veterum legum sententia curiae addicti fuissent; euriae enim addicti ad clericatus gradum adspirare vetabantur . Uerum Augustinus depositionem tum perpetuam videtur habuisse, si depositi
condignam poenitentiam non agerent, ean.23.D. P. Quid
quid vero huius rei sit, in noua disciplina depositis post
poenitentiam tantum indulgentia sedis apostolicae, accedente proprii episcopi consensu, restitutionem sperare licet. 3. XI. Iam vero eleri ei perpetuo depositi ex regulis antiquis deinceps tantum uisum communionem recipiebant. Siric. papa epis . ad Himerium Tarracon. , couc. AgMh. n. a. , coac. Arelati III. can. I. U. Albaspin.