장음표시 사용
301쪽
nodus Illiberitana eam XLVIII. statuit, ne de more ea techumeni tempore baptismi numos in coneham mitterent, ne sacerdos, quod gratis accepit, pretio disrahere viariatur. Non malum, sed mali species canoni dedit occasionem : adeo scilicet ab omni auaritiae & turpis luerisuspicione ecclesiae ministri liberi & immunes esse debent . Qua ratione Tridentini patres in sacris ordinationibus nee sponte oblata ab episcopis eorumque minii tris accipi Voluerunt. Trident. fef. XXI. de ref. cap. I. Cui disciplinae adhaerens S. Carolus statuit , ne quis presbyterorum pro administrandis saeramentis ne obtentu qui dem eleemosynae quidquam acciueat, reste Iussano inivit. S. Caroli lib. VIII. cap. 4. Et bene profecto esset, si legitima auctoritate saltem in eeelesiis, quae statos reditus possident, abolerentur consuetudines omnes , quae in administrandis saeramentia, in danda mortuis sepultura& aliis saeris ossietis aliquid offerre praecipiunt . 1 39. VII. Iam . vero vet admittatur simonia, non requivitur , ut accipiens spiritualia datae in eum finem pecuniae conscius sit sed sufficit , ut collator spiritualium illam acceperit , quicumque tandem si, qui donet, care. 3. C. I. q. 3, Hinc electi aliaue eo latio beneficii ipso iure nulla est, si quocumque modo simoniaca fuerit, e iam si ipse benefietarius vitium ignoret ι cap. 27. o. de fimonia . Sane semper verum est, non gratis dari .ecclesiae ministeria, si collator aliquid acee perit , etiam in id beneficiario, qui in hac specie tantum nullius culpae reus est. Verum si qui dederint temporalia , id fecerint in fraudem ti dispendium eius, qui eligendus erat, electio sustinetur , quum malitiis hominum non sit indulgendum, cit. cap. 27. , licet alias qui temporalia acceperint, sim
VIII. Nune sophismata & Iaruas , quibus sim
piaci suam prauam agendi rationem tegere studuerunt , aperiamus oportet e profani enim homines, qui alias in simodiam . procliues sunt , ne nundinationis donorum divinorum facile conuincerentur, mysteria quaedam ver invum laruas excogitarunt, quibus' seipsos excusarent s&.sM Oniam, uti noliti loqui amant, palliarent. Sed sophisinata ista pereunt ominia ad Christi doctrinam. coli
302쪽
in gratis aecepsis, gratis dare. Harum astilliarum 1lIa videtur antiquissima , qua sub specie pietatis tegitur fiamonia , ubi videlicet temporalia pro spiritualibus aecipidi euntur, ut illa in usus pietatis, veluti in eleemosynas& ecclesias aedificandas , impendantur. At qui ita spiri crualia admihistitat, licet alias pietatem intendat, certo non gratis elargitur. Et deinde non licet peccata graui iasima admittere, ut pietas exerceatur. Ut enim recte Gregorius M. obseruat, aliud es propter peccata eleem onas facere , aliud pmntra eleem Inas preeana commisteressan. 2 7. C. I. g. I. Illua nempe tamquam iustum & pium semper elim mendauit ecclesia; hoc vero tamquam nes trium semper damnauit.
f. IX. Non minus spretosa est ilIa simoniae Iam
qua temporalia dari dicuntur non propter ipsa sacra ministeria, sed pro opibus & reditibus, qui inde perei mun tur. Ita quidam capellani Gotho redi Meis apud Petrum Damianum lib. I. ep. I 3. & lib. V. v. 'II. se non esse simoniacos dicebant, quod non ipsum sacerdotium, sed possessionem praediorum pecunia redemerant. Sed quum reditus ecclesiastici saero ministerio adhaereant , & inde pendeant beneficium datur propter officium cui peo emiam pro ipsis reditibus donat, & pro ipso ecclesiasti. eo Effeto dedisse emistur. Qui , is horum alterum dit, inquit Paschalis papa in em 7. C. I. q. R., s
nec alterum mouenit, nevisum inuenditum derelinquit
f. X. Praeterea non desuerunt scriptores, qui nullam simoniae labem esse docuerunt , si pecunia non tamquam pretium rei, spiritualis, sed potius tamquam honorarium, vel tamquam caussa impellens detur, nimirum ut dispensator spiritualium ad dandum exeitetur & moueaturi. Sed apage manifestas iniquitates. me admissa hae doctrina . in ecclesia prorsus nulla esset simonia r quilibet nempe' daret non tamquam pretium, sed potius ad impellendum tollatorem, & ad gratum animum demon strandum ..' Ad haec, rationes, unde moueri debent eeetesiae ministri ad dispensandi spiritualia , non sunt , iuera temporalia , sed liersonarum merita & eeclesiae utilitas. . Et qui isInriIMi ia ex doctrina ecclesiae procurant, a a Deo tantum Pro - curationis. suae praemiam debeat exspectare. i iis
303쪽
I. XI. Inter laruas, quibus simonia tegitur, etiam
referri solet redemtio vexationis, qua temporalia dari dia euntur , ne ad obtinendam eoniserationem siue beneceium op natur impedimentum . Hae in re videtur diastinguendum , num ille , qui impedimento est, ius h heat , vel non habeat ad spiritualium collationem. Si priamum , vera est simonia ; pecunia enim datur ei, qui partem habet in rei spiritualis administratione, cap. 23. ex. ais smonia. Si alterum, nulla videtur esse rerum saerarum nundinatior etenim qui alteri, a 'quo spirituale nonaonsequitur , Meuniam dat, ne impedimento sit ad rei spiritualis adquisitionem, gratis aeeipit , maxime si ius persectum adquisierit; licet ille, qui ne impedimento sit,peeuniam accipit, iniuste saeiat. Quoniam vero in hae Gie latere simonia potest, & periculosum est , nos iure nostra iudiees sedere, scite S. Carolus nemini lieere
statuit , ad redimendam vexationem ne in easibus quidem
e permissis pecuniam dare , quidquamue pacisci , aut transigere , nisi episcopi consensus accesserit. Com I. Μ
diol. tis. de eonstitaei. eontra smoniacos,' XII. Poena contra simoniacis ordinationes secun dum veteres eanones est depositio emtra clericos, tum indinantes, tum ordinatos ; exeommunicatio vero contra Ialeos tanti eriminis sequestres & interpretes. Cone Chal. d. 'cau. IL, Aurelian. II. ean. , Trulla . ean XXII. Sed unus ex sie dictis canonibus apostolorum etiam ab Melesiae communione ordinantem & ordinatum exturbat, μου. πψ.XXX. Depositio ista elericorum, perpetua erat,
nec per poenitentiam licebat smoniacis amitas gradus Tecuperare , cam. 3. C. I. q. 7. Et quid quaeso iustius, quam ut gradu & ordine suo perpetuo caderet, qui il- . Ium in quaestum abieeit, & existimauit, sacerdotii gratiam per pecuniam posse adquiri Sie. vero depositi smo- .niaei in monasterium sub perenni poenitentia detrudeban- tur, eam 7. C. I. q. I. idque ex veteri disciplina, quae depositos elericos monasteriis ad poenitentiam includebat. f. XIII. Perpetua depostio in antiquis eanonibus proposita proprie spectabat simoniaeas ordinationes , quibus - esim benefieta erant adnexa; at ubi beneficia seorsum ab
ordinibus consori coepta iunt , depositio. eum adprehe
304쪽
- smoniaeas beneficiorum eollationes, eoque veteres e nones extensi sunt, can. 9. C. I. q. Quia collationes heneficiorum per simoniam omnino nullae sunt & ina nes , exorauag.1. de fimonia in re commmes: idque loeunt
habet, tam si utrimque smonia perfecta si, quam si eo ventione nitatur, cam3. C. I. g. l. , ac siue pecunia ab ipso electo, sue ab eius amicis parentibus eo igno, rante data st , vel promissa, cap. a . ex. de smoisa. Hine tenentur smoniaci dimittere beneficia, quae nullo iure tenent , . & suos npn faciunt fructus , si quos ias: .rim percipi ni, lxIV. Vetus depositionis poena, qua ordinaures Aordinati per simoni m perpetuo adficiebantur, in nou disciplina desueuit , .eiusque loco suspenso successit. Et ordinantes quidem iure decretalium suspenduntur a quorumcumque ordinum collatione per triennium ordin ti.vero ab ordinis suscepti usu, quousque veniam a summo pontifice impetrauerint, eap. 43. ex. de sino uia . At egdecretali Pii v. eum primum qui ordinati sunt per sim niam , ab ordinum exercitio sunt ipso iure suspensi per decennium , & earceribus ad annum madcipantur. Ixen in noua distiplina smoniaci omnes , elim tanti eriminis sequestres, excummunicatiunt i tast sententiae summo pon'tifiei reseruatae subiiciunxur , rauam a. se simonia ιη erer comm. Remissus fuit depositionis rigor ex frequentibus indulgentiis, quas in magna peccantium multitudine lauismi pontifices & episcopi eoncesserunt, ut per simoniam
ordinati gradus suos recuperarent , quo .chra. Lppus diff
De poenis oe censuris ecclesiasticis generatis .
S.I. V Celesia, quae hominum Beletas est aa spiritui' c. lem animarum salutem iustituta, eerte iure dis vim potetatem habet poetias fiat iso congruas irroga
305쪽
Ri. Sane apertis constat apostoli verbis, in Melesia est a regimen aliquod a Christo institia iusti, & apostolis demandatum , Act. XX. 28. o regimen vero 'omni coactione destitutum nullius usus est. Deinde Christus eonceptis νο- his Selesiae suae ius infligendarum poenarum eoncessit,dnm ei claues communieauit, quibus Tolueret & ligaret,& in sontes animaduerteret. Matthi. XVIII. II. seqq an - ' II. Verum enimuero poenae eeelesiasticae lon edisserunt a poenis civilibur, quae hominibus nequam iaetuitate irrogantur r ilIae spirituales sunt, utpote quae tantum animarum & ecclesiae salutem respiciunt ; istae vero eorporales sunt, & praesentis vitae commodis privant . Ex societatum finibus poenas, quibus illae reguntur & sustinentur, metiri oportet. Qui in ciuitatem coa lescunt, praesentis vitae commoda intendunt & securitatem : qui vero eoalescunt in ecclesiam , alterius tantum vitae, quae tota spiritualis est , adquisitione tanguntur. Hinc civiles poenae terrorem & dolorem in delinquentes inserunt , atque bonis , aut iure ciuitatis , aut vita privant , & per equuleos, ungues, laminas , laqueum , ea
nifices exercentur. Contra ecclesiasticae animam non cor
pus adficiunt, & quae iis inest eoactio, potius in priuatione alicuius boni ad religionem pertinentis, quam in irrogatione corporei mali consistit b . Et recte spiritua,
a Atque ex his eonstat, diuinae institutioni aduersari massum & Mehmerum, qui contendunt reclesiam nulla iurisdictione, nullo sacro imperio ex Christi institutione ad poenas irrogandas auctam esse, poenasque ecclesiasticas initio veras pomnas non suisse, sed potius pactitias , ex confoederata disciplina pendentes, qua initis pactis christiani se adstri getant ad loci tatis leges 'lancte seruandas, eosque iurez fraternitatis & ossicio priuandos, qui ex regulis societatis non uiuerent.. ' b) Itaque coactio, quam in puniendo adhibet ecclesia, non est proprie se dicta vis externa, sed potius vis indirecta, qua boni seiritualis priuatione delinquentes coguntur. .Ecclesia, γυι-ε ciali imperm destituta, vim facere 'non potest. Hinc
ratus, Radet. docet; & ubi exhortationes ad frangendam commuinclam non lassiciunt, contumacas extra 'communionem px - .la Mit, Disitigod by Cooste
306쪽
lium poenarum ratione ecclesiae potestatem Cyprianus. audium spiritualem dixit ep. LXII. al. IV. ad Pomponis. Itaque poena ecclesiallica natura sua est irrinatio mali. spiritualis , quod iure sacerdotii infligitur chriuianis inuitis ob delicium admissum in punitionem & emendati nem delinquentis, & ecclesiae salutem . , f. III. Poenae ecclesiasticae alio iwmine eensurae diactae sunt e , & origine sua continentur omnes in priis
vatione ecclesiasticae communionis , qua ex Veteribus reingulis delinquentes vel in totum ecclesia, tamquam ethniis
ei & publicani, eiiciuntur , aut sacro ministerio in perpetuum , vel ad tempus cadunt, aut alias communibus precibus & eucharistiae participatione prohibentur. Item poenitentiae , quae peccatoribus inuitis irrogantur, suad. Vere
licit, & satanae relinquit e quae proiectio. per indirectum coactionem continet. Nihil quippe tam debet sermidare christianus, quam priuari iure fraternitatis , quae ecclesiastica omnia bona impertitur . Atque ex hae doctrina intelligendi sunt veteres patres, qui hoc inter reges & episcopos discrimen ponunt, quod illi Montibus, hi vero volentibus imperent. Hieronym. epist. III. ad Nepotian. , Chrysost. Bom. vlti ad Hebraeos. Numirum ideo volentibus ecclesiam imperare veteres patres t nent , quod illa vi externa destituitur nam alias ecclesiasticae poenae sui generis coactionem continent. c Si rem in origine sua attentius spectemus, apparebit, poenis ecclesiasticis ransurae nomen potius liuenire. Censura apud Romanos in priuatione iuris, vel dignitatis consistebat; etenim notatio censoria procedebat, ut qui senator esset, sen tu eliceretur, qui eques equum publicum 'Heret, qui plabeius in Caeritum rabulas reserretur. Nota ista censoria species erat poenae, seu coactionis, quae ad vitia legibus non interdicta
spectabat, eratque in ciuitate recte instituta omnium magistr tuum sententiis acerbior, quod Bodinus de republ. Iib. V. eap. 26. obseruat. Huiusmodi naturae origine sua sunt poenae ecclesiasticae , quae vel iure fraternitatis, aut communione pr eum & eucharistiae , aut dignitate omnino priuant. Ceterum in ecclesia praeter censuras non erant aliae poenae canonibus compreheniae, qua in re a republica ecclesia distabat. Diqitiroci by Cooste
307쪽
verae poenae, iisque peccatores communibus preeibus 8e eueharistiae participatione exeludebantur. Poenalia vero opera libenter suscepta & tolerata verae poenae dici vix poterant, iisque potius ipsius criminis malitia eluebatur, quam delinquentis frangebatur contumacia: poena enim id natura sua postulat, ut imponatur inuitis.
IV. Suis finibus adstricta diu stetit potellas eese flastica, atqhe ideo spiritualibus poenis contenta a ciuiliis bus abstinuit. Hinc si quando intestigebant episcopi, opus esse eivilibus poenis , vel ad cohibendos haereti eos, vel ad elericos & laicos in offeto continendos, eiusmodi posnas ab imperatoribus exorare consueuerunt, can. 62. ET
7. C. Afri Verum labentibus annis scena mutata est,& in eeclesiasticis regulis passim additae poenae ei uiles a quibus delinquentes infamia notantur, aut priuatione cuvilis dignitatis puniuntur : cuius generis poenae in salsis Meretalibus saepe occurrunt d . Quin nonnullae poenae ecclesia meae speciem eluilium poenarum induerunt, idque sensim contigit, postquam ecclesiasticae poenae in soroexterno per iuris ambages irrogatae sunt.
3. . V. Apud veteres patres admodum simplex & pi ea de poenis & censuris ecclesiasticis loquendi ratio: nec illi poenas a censuris & irregularitatibus serupulose distinguunt, quin potius censuras & poenas promiseue s Plent usurpare. At postquam scholastiea philosophia rebus saeris intexta est, de poenis & censuris ecelesiasti eis Melogicas subtilitates disputari coeptum est, inualuitque ta
dem d) Videtur huie mutationi multum contulisse eanon synodi
Carthaginiensis anno cccci. celebratae, qiu in alienum sensum detortus est. Genuinus canon exstat in C. Afris. can. εχ. , &ab imperatoribus petendum decernit, ut poena damni, peeuniae atqu. conoris statuatur in eos, qui damnatos elericos defenderent. At canon iste a salsariis mediae aetatis corruptus est, δέ quod petendum erat a principibus , veluti a synodo decretum exhibuit. Hinc factum docet Petrus de Marea de eotisct. ea-
non. cap. VIII. n. 6. , ut plures mediae aeraris pontificum απ-
'itutioues damno honoris . nitiarisne inanitatum adficiendoris eam, lai suis de mis reluctati fuerint .
308쪽
dem doctrina, poenas ecclesiasticas stricte sie dictas disti
gui a censuris; eenturas esse tantum tres, excommunicationem , sit spensionem & interdictum ; irregularitates esse
impedimentum eanonicum, nou censuras. U. Μorin. deaciminiseri poenit. lib. VI. ωρ. 23. n. I 2. Huic nouae doctrinae eaussam videtur Innocentius m. dedisse , qui ininterrogatus quidnam nomine censerae in rescriptis apost
liais intelligeretur, respondit, per eam non solum inte dicti , sed & suspensionis & excommunieationis sente tiam intelligi , cap. χα ex. de sex r. rinj. VI. Hae recepta distinctione sollieiti fuerunt the lagi scholastici & deeretalium interpretes, propriis notis &eharacteribus poenas ecclesiasticas & censuras deseribere ,
qua in re inter omnes non conuenit. Communior tamen& reeeptior sententia ita habet , poenam ecclesiastieam esse priuationem bonorum spiritualium, quae in criminis punitionem sontibus infligitur ; censuram vero esse priuationem aliquorum spiritualium bonorum, quae ad rei mendationem irrogatur Ita inter se conueniunt poena Melesiastiea & censura, quod utraque priuat usu spiritua lium bonorum ; distant vero, quod illa in punitionem &vindictam eriminum; ista vero imponitur in emendati nem & medicinam: item illa natura sua perpetua est ;haec vero, Utpote in emendationem imposita , ab ecet fastica potestate iure ordinario tolli potest . Ex quibus notis constat, censuras degenerare in poenas, si non ici emendationem, sed in punitionem criminum irrogentur. f. VII. Poenae ecclesiasticae ex veteribus regulis iueodem soro , quo ehristiani a eriminibus soluebantur, i rogari solebant. Ut enim recte vidit Morinus, sorum ecclesiasti eum, quod ad eriminum punitionem eiusque m
delas spectat, in veteri disciplina unum fuit, in quo idem siue episcopus, siue presbyter poenas irrogabat, & a peccatis & irrogatis poenis soluebat, idque vi potestatis et
Nium, quae sacerdotio cohaerebat. Sed ubi sorum externum ab interno & sacramentali separatum est, irrogatio
censurarum earumque relaxatio ad sorum externum compit pertinere : & simul receptum , auctoritatem sori e terni & iudicialis nec rationem sacramenti, neque remisissionem culpae in soro interno. attingere , sed tantum adligamen
309쪽
Iigamen & relaxationem in soro externo spectarer & abis lutum in sacramento poenitentiae adhuc remanere sortexterni vinculis irretitum , donee in foro iudiciali eens ra relaxetur. Cumque tantum inter se ditiarent duo istaecelesiae serae, theolog i etiam docuerunt, sorum internum -testate ordinis sistrie sic dicta niti; forum externum sola iurisdictionis potestate armari ; nee ad exercendam iurisdictionem satis esse, ut quis in soro interno remit tendi & retinendi meeata habeat potestatem. VIII. Quando autem irrogatio censurarum in nova disciplina potestati elauium , quae in soro exteriore exercetur , adhaeret illi tantum censuras licet infligere, cui vel proprio iure , vel alterius delegatione iurisdictio ecclesiastica in foro exteriore competit . Ita dubium nociest , posse episcopos, licet non consecratos, sed tantum eonfirmatos censuras serre, quod secundum nouam disciplμ, nam confirmatio episcopis iurisdictionem tribuat. Quia potestas irrogandarum censurarum etiam simplici clerico, utpote qui ecclesiasticae iurisdictionis capax est , competere potest , veluti si ab 'piscopo vicarius generalis constituatur. Quod vero ordinis clericalis omnino expertes exereitii spiritualis potestatis , quae ab iure elauium descendit, omnino incapaces sunt; nec laici, nec seminae, etsi alias in ecclesiasti ea dignitate constitutae , potestate
irrogandarum eensurarum umquam possunt augeri , quod dociores communiter docent post Innocentium III., qui
ita rescripsit , licet beatissima υἰMo Maria dignisν --, rellentior fuerit aposolis uniuersis ς non tamen illi , sed
sis dominus elaues regni caelorum commisit , cap. IO. ex.
de poenit. ρο remissionibus. 9. IX. Censuris obstringi tantum possunt homines baptietati, qui grauioris eriminis rei sunt, & potestati eius, qui censuras irrogat, subiecti . Itaque ethnici, Iudaei ,
ac etiam eatechumeni censuris non innodantur . Qi iaon m mihi de iis , qui soris fiant, iudicare ρ inquit apo- .stolus I. ad Cor. V. v. I 2. Sane per censuras communio
ecclesiastica, siue in totum , siue pro parte prohibetur,& qui soris sunt, qui extra communionem abiici possunt' Sed in haereticos, schismaticos & apostatas recte ecclesia Masuris animaduertit, ut ita ad fidem & obedientiam , a qua
310쪽
a qua desecerunt, reuertantur. Quod si in eos, qui su diti non sunt , censura seratur nulla & irrita est defrictu iurisdictionis. Ne vero propter exemtiones de iurisia dictione episcoporum censuris episcopales a regularibus contemnantur ; itatuit synodus Tridentina fies XXV. regularibus cap. I 2., ut centurae & interdicta ab ordinariis lata ex mandato epileopi a regularibus in suis eeclesiis publicentur atque seruentur. q. X. Quaeres, num christianis in eeclesiae commuis nione defunctis pol Iint anathema & censurae irrogari, si constiterit, eos, dum adhuc erant in vivis, crimina admisisse , quae censuris plecti deberent. Et quidem si gatur de censuris proprie sic dictis , eae in mortuos nequeunt irrogari; non enim eeclesiastica communione sueta totum, siue pro parte recte excluduntur, qui amplius
inter vivos non versantur. At non vetatur ecclesia moris
tuos exsecrari & detestari ob ea , quae viventes plane senserunt, vel secerunt: quo sensu iam mortui anathemate scriuntur, & eorum memoria in ecclesia non celebratur. Cypr. eps. LXVI. al. I. ad elo. Fumit. ,-81.
a. Dum vero mortui anathemate seriebantur, eorum iam
mina a diptyehis seu libris mortuorum reclesia eradebat, ut ita eorum nomina non amplius inter synaxes recit rentur , nec pro iis oblatio fieret.
De excommunicatione. 6.I. Dotissima censurarum speetes exeommunieatio est, 1 unde veluti totidem rivuli suspensiones & in te
dicta manarunt. Excommunicatio vi nominis eadem estae eiectio de ecclesiae communione, diciturque etiam iaantiquis monumentis segregatis , ab lentio, abiectis aliisque vocibus, quae separationem significant . Communio autem ecclesiastica consiliit in exercitiis religionis, quibus