장음표시 사용
251쪽
Cathedra loqui non est censendus Pontifex , quotiescumque de fide loquitur, suam pronunciat opinionem potest
enim tanquam privatus homo errare, male de Doctrina fidei serit ire, Setiam consequenter scribere . Dicendum itaque Romanum Pontificem tunc solum
indeficientis judici. praerogativa frui,
cum in materia fidei, morum pronunciaturus , ad Scripturam, ora dione attendens, controversiam, quae agi tantur expendit quid circa talem controversam credendum sit exponens uni- Verta Ecclesiae , tamquam Spiritus sancti oraculum, cujus assistentia nunquam
defiet Summo Pontifici , quotiescumque aliquid, tamquam dogma fidei univcrsis fidelibus credendum proponit quod , licet ex se solo possit Summus
Pontifex peragere , nunquam tamen facere consueverunt Pontifices, nisi praemissis sacri Senatus , dociissimorumque irorum consilio, fusis etiam ad Deun precibus , ad implorandam in rebus maximi momenti de eernendis Spiritus Sancti assistentiam S quotiescumque esse gerit Pontifex juxta communem , quae in valuit loquendi formulam dicimus quod Summira Pontifex quitur ex Cachedra. Innotescit autem iniversae scelesiae Pontificem loeutum esse ex Cathedra , ex
ipso loquendi , de propor.endi modo signa enim manifesta Ecclesiae lunt , quod Doetorum, Antistitum, sacrique Collegia suffragia susceperit Qquod poci humiles deprecatio ines , promissioni Divicae innixum, se fideles obligare pronuntiet: quibus stantibus , nemini Catholice sunt, enti cadere debet indubium , quod Romanus Pontifex in suo promulgato de creto locutus si ex Cathedra Accedit etiam, ut signum a posteriori ut in scholis loquimur consensus Episcopori quorum est depositum fide, custodire,cit qui omnes simul aberrare non ponsunt alioquin posset deficere Ecclesia . Quod si aliqui renitantur , fugi cndi sunt, ut membra a capit deficiun-tico unitati fidei Ecclesiae nociva
De auctore Hesis, ECtes , quae comuniter creditur
Heracli imperatoris edictum, quo
cautum erat, ne quis unam auiduas in
Christo confiteretur operationes , ad unicam adstruendam in Christo voluntatem, non fuit author eraclius Imperator, sed Sergius, qui eam Heraelii nomine inscripsit, ut ipsi majorem conciliaret apud populos aut horitatem Constat enim ex epistola , quam eraclitis scripsit a Joannem quartum On-tifieem , illum absolute negasse sua ,
fuisse. Vocatur autem communiter e-
raelii Felelis , quia sub ejus nomine promulgata fui ; quapropter sub nomine Heraclianae etesis etiam a summis Pontificibus Severino, Joanne quartosuit damnata
A Hemtico inuonis contineret Haeresim .HEnoticon , quod idem significat ac
edictum canitivum , ab Accacio haeretico conscriptum erione Imperatore immulgatum , publicae quid ei Mostudio proculandae pacis , sed revera
propter privatos Aceaei fines; licet nullam expies Se continerct formalem haerelim , merito tamen a Summis Pontificibus fuit damnatum, non modo quia
synodum Chalcedonensem, Midei definitioinem in eo editam lentio premebat , cum stantibus circumstantiis de ea debuisset reverentem mentionem faccrera sed etiam, quia jussu Orestatis laicalis editum fuerat , cum Principes nullum jus habeant promulgandi dicia
in his, que fidem concernunt. Hoc edictum me noti connuncupatum , in eo etiam deficiebat , quod haereticos recipi jubet,at, quamvis non praemisia , neque indicta corum abiuratione , nullaque inflicta haereticis, quos recipi decrev
252쪽
Honori damnationem in sexta Synodo fuisse conclamatam ejus epistolas ex sextae Synodi sententia fuisse combustas , negari utique non potest Nihilominus non fuisse a sexta Synodo damnatum ut haereticum . sed ut reum negligentiae in coercendis haereticis Validis argumentis communiter sustinetur, , quidquid aliqui probare contenderint duracto onorium esse in haeresim lapsi immo nothetit artim Honorius enim defenditur a Joanne quarto Pontifice in pologia . quam scripsit pro Honorii defensione ad Constantinum Imperat carem, Heraelii filium . Desen diu a S. aximo artyre, in dialogo cum Pyrrho e in epistola ad Marinum . Item ab Anastasio Bibliotechario in praefatione , ad Ioannem Diaconum pluribus aliis qua diserte probant nullum Romanum Pontificem fuisse unquam in haeresim lapsum . Habuit utique Honorius modum loquendi, qui haereticis on thelitis favere videbatur. Nihilominus, dum unam tantuni in Christo esse voluntatem asseruit, ex ejus seriptis conitatintelligentium esse de Christo ut homine,
cui esse duas voluntates contrarias juxta Catholi eum sensum negavit quam
contrariam voluntate ni mentis, E car
nis, ex primi parentis culpa, qua Omnes infucti sumus , contraximus . Cum autem Verbum naturam humanam a Dsumpserit, qualem Deus ab initio condidit, excepta poenalitatum impossibilitate , sub hoc respectit asservit Honorius non esse in Christo contrarias voluntates mentis, d carnis. Sed quia debebat clarius su exprimeres, ne ansam daret haereticis, fi etiam quia nullum cum ipsis pati debebat commercium, per quod suseipicionem praeberet Onothelismi ideo tanquam gravis negligentia reus valde culpabilis, contra ipsum in sexta Synodo stiri conclamarum . Dato autem
Mnon conce , quod Honorius infide
errasset sequeretur ad summum , quod errasset, ut doctor privatus in his , quae ad Sergium scripsit; neque aliquid ultra potest evinci ab illis , qui Honorium in fide errasse contendunt.
ALiquos filis S S. Patres , qui dubitarunt an Angeli essent corporei, non inficities in hae enim quaestione dubitative aliqui locuti sunt, alii allertive subtiliis in corpora Angelis tribuerunt, veritate nondum ala ccletia liquata quae in Concilio Lateranensi A. celebi ato anno ars. Angelos esse puros spiritus pro nune lavit licet vere id , ut fidei dogma non definierit , quod communitur Theologi putant. Inter Sanctos Patres quinoruerunt ante praefatum Concilium e cubitative locutos esse colligi potet ex eorum scripti , reeensentur S. Augustinus lib. is de Cim Dei, cap. 2I. Sc lib. I. cap. Io S. Bernardus serm. s. in Canti ea; S lib. s. de Consid nihil Onrinus ali in potius Angelos esse puros spiritus, vide urquod altera Doctor Melli uiui, quandoquidem saepe repetit Angelos narura sua esse impalpabiles naturam Angulorum
cognatam esse cum natura animae rati O
nalis , similia . Dum vero aliqui S.
Patres dicere videntur Angelos et se corporeos, nihil lux asserere voluerunt, quam Angulos ministraturos hominibus corporeis, Deo permittente coipora a sumere an aere , an materialia, etiam inde eis pronunciando , finitoque ministerio, assumpta corpora deponere Vi de S. Ber loc cit. Se etiam pro Patrum excusatione, lege Veiosillum in advertet iii Theologicis D. Hieron quaesito a.d M. Navarro Pro lego m. duini gel. s. anno S.
253쪽
De ordiuatione Iericorum facta ab
CLerici ab haereticis ordinati, an ali deessent ordinati, quaestio Lia est ab Episcopis Macedoniae , qui hac de re ad firmissimum oraculum Romani Pontificis, Innocentium primum scripserunt, ad quos per epistolam dedit Innoeuntius responsum , ex qua constat Clericos ab harieticis ordinato , valide quidem sed illicite esse ordinatos . Certe quod amisit haereticus , clare non potest; at honorem, amisit haereticus, non characterem dare igitur characterem potest non honorum , ergo qui ab haeretico O di natur, valide ordinatur , uri chara cterem suscipit, illicite tamen , quia ex illicita ordinatione consequi honopem non potest ordinatus, ct qui in ordinati O- ne honorem non consequitur , illicite ordinatur. Vide citatam epistolam Innocentii, in qua uberius praescias nodatur difficultas. Vide etiam ejusdem Innocenti epist. 8 in qua explicat quid senserit, dum solum Baptisma in haereticis ratum esse pronunciat, non a uicinordinationes ab eis saetas. Sed ex quo de re iteratione Sacramentorum sermo est institutus , videtur adhuc quod urgeat in hac causa dissicultas gravissima , quondoquidem e 1 Anastasii narratione colligitur Stepha num Papam quartum rei rorasse orcsinationes factas a Constantino Antipapa , quies terum Verus erat Episcopus , , si illicite consecratus. Dicendum tamen Irephanum non re iterasse ordinationes facias a Conitantino, sed sollim reconciliasse illos, qui cum illicite essent ordinati ab Antipapa , erant ipso jure ab executione Ordinis suspensi; ut itaque illicito ordinati, Ordinis potestatem exercere valerent Stephanus eosdem reconciliavit , quam reconciliationem , consecrationem vere ordinationem voeavit Anastasius. Vide super hanc controversiam cpistolam S. Gregorii Magni, numero trigesimam secundam.
De electione Episcoporum facta per
h meo quod Principes Episcoporum
Pelectioni antiquitus se immiscerent; imo ex scripturarum antiqui monumentis probari possit utid Principum assensum δε confirmationem Clerus exposceret in Episcoporum electione , hoc tacere tune consuevit Ecclesia , ut Principes adversus schismata , quae tunc temporis invalescebant, authoritatem suam interpo Terent caeterum e praefatis exemplis
nullatenus evinci potest , Episcoporum electionem spectare ad Principes semper enim Ecclesia in Episeoporum lectione ju suum littere cxercuit. Siquidem Apostoli eonstituerunt Episcopos per orbem universum dii successive juxta Ecclesiarum exigentiam alios Ordinarunt pisco-POS. Qii Od autem plures Principes nunc temporis jus habeant in Episcoporum clectione ς se ilicet ipsos praesentandi, hoc
est sus eis ab Ecclesia concessum , quatenus popillorum , quibus omni nantur vocem e Iercent, pacis causa , it schi LGlata , contentiones in electionibus vitentur. Qua ratione Clerus alias eligeret, populus consulerct, notum est eruditis illud vero ius non osset Ecelesiae li-lHrtati, itae dignis de caulis talem tacultatem in aliquibus Regnis ad Reges transtulit, ex privilegio libere ipsis concesso a Summis Pontificibus
De PDImodiae usu quando incaeperit. Psalmorum cantum in celes , solum tempore Damasi Papae fuisse institutum, facile est una cum illis, qui sic
sentiunt reprobare nullumque est fundamentum desumptum ex eo , quod Dama sus in libro Pontificalium de cantu diurno , nocturnoque Psalmorum mentionem ficiat: nam Damasus ita meliorem formam ritum psallendi redegit , hymnis
254쪽
modi in Eeclesia invexit, qui a tempore Apostolorum jam invaluerat, multo ante tempora Damasi. De usu Psalmodiae seripserunt Iustinus Martyr in apologia ad Antoninum. Clemens Alexandrinus Orat. ad Gentes, eritillianus lib. a. ad uxorem. Vide Card. Bona in libro De Ecclesiastica Psalmodia, in quo expresse de antiquo usu psallendi, etiam ab ipsis primordiis nascentis Ecclesiae disserit.
CONTROVERSIA LVIII. De publicis disputationibus Caia
thuieorum cis haereticis, auexpediant.
DIsputationes publicas Episcoporum,ela Doctorum Catholi eorum cum
haereticis, satius est non eoncedere , licet aliquando fuerint oncessae, aliquando si ita Pontifici bene visum fuerit, Propter aliquam urgentem causam, puta cum ex his maximi spes boni Ecclesiae affulget, possint concedi , sicut temporibus D. Augustini Carthagine contra Donati-itas faetum est; nulla enim tunc tem pinris via opportunior patebat, quam collatio Episcoporum cum Donatistis , ad eos in viam veritatis Pacis reducendos. Ceterum melius esse has collationes non coneedere , ex eo evincitur, qutidhaeretici non quaerunt per disputationes publicas assequi veritatem , sed student mrisse sapientes Ostendere dc vietores videri, intus vero semper sunt obstinati ;& dum per Scripturas convincuntur,cum alius ipsis non patet aditus ad evasionem dissicultatis , Scripturas aperte negant, vel corrumpunt, Vel in pravum sensum , detorquent Min his congressibus saepe cxitus comprobavit, quod haeretici etiamsi possint convinci, dissicile tamen possunte Onverti. Aliud etiam ex his publi- eis disputationibus malum imminet, quod plebs accurrens, cum parem utrinque disceptationis ardorem, parem negandi, , defendendi ex utraque parte libertatem animadvertat, rationum vim non hune, aut forte nullatenus pereipiat, nihil boni inde reportat, is potius quandam animi in rebus fidei vacillationem , menti Drim. II.
lue confusionem . Itaque qui haereti eiunt , non sunt audiendi AE admittendi ad disputationem , sed ad suorum errorum de tellationem is conversionem experientia enim saepe comprobavit. quod haeretiei in disputationibus publicis, non
veritatem quaesierunt, et conversionem, sed eavillationem Almo convicti, ut veteres in Gallia Calvinistae , ex nec ante
eos superbia , obstinatiores recedunt.
sub eodem nomine , excitata controversia de aetymis , schisma conflavit inter Orientalem Occidentalem Ecclesiam ; quapropter defectu sermentati Latinam Ecclesiam vero carere Sacri scio effutiebat , quod falsum esse constat ex his , quae jam alibi diximus , cum tamina etymo, quam in fermentat Verui a confici sacramentiam negari haudquaquam possit. Hinc tamen orta et dontroversi , an se ilicet Ecclesia Graeua senim in Sacrificio fermentatum Latina vero aetymum adhibuerit. De hac contro. versa pro sua in enti eruditione scripsit prae caeteris Cardinalis Boii Lith. I. Rerum liturgicamini cap. 33 asserens tam Graecam , quam Latinam Erclusum uuque ad octavum seculum mox te trienta intum , mox aetymum adhibuisse ad conficiendum Sacrificium, pro temporis , bc locorum opportunitates ita ut in hoc nec Graeei a Latinis , nec Latini a G ae eis discordarent. Interdictus tamen in Latina Eeelesia perpetuus fermentati iis us ex quo ratione hujus quaeitionis ML hael Cerularius eclesiam proscindere at usest . Sententiae hujus doctissimi Pti purati adhaerere magis arridet promer gravissima momenta , quae loci cit .iciem minentissimus adducit Chri lius ip e Ma ymum adhibuit in institutione Coenae, sermentatum, quando se conjunxit cum Discipulis progredientibus inanimatis qui eum cognoverunt in si acti Olie panis. Item, cum tempote periscutionis convenirent ad sacra facienda in catacum bis It a liO
255쪽
Citholi et , qui profugi erant super terram, probabile est non semper potuisse
a Zymum mvenire , adeoque ut sic ro confortarentur Viatico . etiam in fermentat . pro te inporis opportunitate consecrasse . Scripsit pariter de hac controversia Ioannes abistonitu Benedictinus Joann. iam pinus, d alii.
De Brunone Auaeeavensi, at Ven- ferit haeresi BereMarsi. Erengarius Archidiae onus Andega- vensis Episeopatum eiusdem Eccle fiae reten e n unone . Husim suam promul ivi circa existentiam realem Orporis Caristi in ueharistia, qua impu-
nata, a 'tus e Sacramentariorum Pa
rens. Cum nascentem haeres in Brunci mout susim pastorale munus exigebat , statim non compresserit , ansam aliquibus dedit eredendi h piseopum, uria cum Archidiacono hae es propugnaue. eo ab haeresis nota innocuus diu tirun Episco Dus qui eum speciali amicitiae vinculo filii devinctum haberet Berengamum , ne ari non potest cum aliqua legititie nascenti haere se opposuisse , tori iub peresipiseentiae Boeengarii. Caeterum , Bru-nonem nunquam h prefi Berengarianae consensis evidenter ex eo comta , quoaubicumque de damnatione haeretis in Conciliis facta sermo initituitur, nulli
hi de Brunone sit mentio , quod secuS foret, si Berengarii inhaeresi Bruno uil- se collega r imo Gregorius septimus Be rengarium , post eiuratum errorem, Bru non Episcopo suo ommendavit. Sed, Me Brunonis epistolis evidenter On
stat ipsum semper Episcopum orthodo-1um extitisse.
De resignationibus , permutationibus, erpensiouibus Bene norum o Μ in Concilio uronensi, celebr
bium , an hujusmodi divisiones , de per mutationes, quae passim invalescunt finxti ei tae . Solvit quaesitum Urbaniis tertius Canonis interpretator, Cap. Quaesitum'
aeaaestum est inquit si commutatibne
sic ri valeant praeheudarum , cum commu tati di enitatum in Turoneus Concilio fuerit interditia . Generaliter itaque teneas , quὸ commutati9ue praelandarum
de Iurefert an possunt , praesertim Mesi ne praemissa , quae circa Oiritualia ορ, convexa Diritu asibus Ialem semper
continet 'Mourae . Si autem Episcopus causam inspexerit nece Curiam, Ircite ρο- terit de auo locu ad alium transferre pera Duas , ut, quae aut os funt tutis uti Ies , Iibi se aleunt titilius exercere Circa pensiones vero cortum est . quod ab initio non concedebantur . nisi utrimetiti, di consolationis erati qua
propter in Concilio Chalcedonenti
celeurato anno S . ubi primo de pei sonibus fit mentio, oceatione ii Od Balsinus, Stepnanus contende ii an de piscopatu piae lino, primus enim fuerat isude depositus , alter subrogatus e cunjudicasset Cone Ilium, ut neuter sed ei et cx tertius Ondinaretur e decretum et , utriquc ex aerario Ecclesiae Ephesinae submin latraretur penisi annua ducento iunaureorum , nutriment , on ιtioni gratia . Hoc posto, videant quo jure non nutrimenti cx consolationis , sed cvendae ambitionis gratia, acquisitas pensiones , plures, quorum paucus non enumerus, disperdant. Quotidie perstreeunt adventantes in Curia inhiare pensionibus, quorum vitae tenor Ecelesiae nilnus beneficus , a beneficiis excludit se idem est Ecclesiae patrimonium , sive titillo beneficii, sive pensionis immeritas conferaturo disperdatur. Dispersae procudubio pensiones sunt, quae juxta Chalcedonensis Concilii mentem , non nutrimenti solius M consolationis gratia, sed aliquaesito, emendicato praetextu aut colruruntur, aut obtinentur a alias eo red eveniret, ut , quod necessariae pila cporum sustentationi debetur, in pensi cnes, quibus Episcopales mensae grava itur , convertatur , quo fiet cic utinam
non fiat ut Episcopi plus invigilare de
256쪽
beant pensonatorum implendis marsupiis, tiam sibi commissis pascendis animabus . Pascat Episcopus gregem suum doctrina, pascat exemplo: simul&χ- mel non paseat, eleemosynis , disse ite oves vorem audient Pastoris . Sed qua ratione Episcopus gregem suum ad te trahere valeat eleemosynis , cujus prO- ventus pene toti conversi sunt in pensionem Feelesiasticos fructus , convenienti eorum qui praesunt sustentationi , Ecclesiae sibi commisi reparationi. Rupe rum subsidio deberi, Patrum in synodis
decreverunt emanatae sanctiones Romanique Pontifices suprema illa, qua pollent authoritate firmarunt. Nunc temPO ri multi conqueruntur invaluisse nescio an dixerim usum , vel abusumi haec magna ex parte convertendi in pensiones
Quod si ita , an id fiat juxta piam eorum mentem , qui instituerunt ditarunt Ecclesiastica beneficia, ip viderint, qui
Ecclesiarum proventus in supervacaneaS
disperd in pensiones Quid enim tristius, quam si Episcopos pen fionum exuberantium censu gravat O , tanquam pensiona- natorum oeconomos constitutos magis
suspiceris, quam fructuum Ecclesiae fibi conantissae providos dispensatores credideris Non negarim paupere Eccles asticos , qui Feelesiae deserviunt, aliunde non habent, a ditioribus eiu sustentandos , o qui Ecclesiae utilitati insudarunt, debere ab Ecclesia laborum suorum remunerationem accipere tritum
est, qui altari servit de altari vivere debet. Quod maxime intelligi debet de primi ordinis personis , qui universalis Ecclesiae utilitati Iahorant , nec aliunde habent, quo congruenti decore vivant, quibusque propterea pensiones merito solvuntur, sed tamen solius utrimenti, confulationis gratia, non ut ad saturitatem se ingurguent non ut qui pensi ne consequuntur in deauratis curribus famulorum turba circum stipati incedentes, potius sponsae, quam Ecclesia urr Rcctores appareant . Tanta utique Onesset pluribus in Ecclesiasticis vanita S, neque tanta in aliis mendicitas , si solitis nutrimenti, bc consolationis gratia distribuerentur pensiones . Quod dico, orta
docens , non reprehendens a sed Apostolicae Sed is, quae haec docet nos, doctrinam disciplinam omnibus , tanto magisterio fultus , proponens . ac de re mature egerunt Cardinales in consilio ad PaulaII J Card. Ontarentis ad eumdem, opere typis dato Coloniae is38.
De Consiti Arelatensi. REgnante Carolomagno , anno I 3. celebrata est Arelatae Synodus , in
qua conditi canones 26. , quos Parac SCarolo Magno obtulere , seu colligiti rex praefati Concilii clausula , in qua se
legitur . Haec, quae meusatioue digna prospeximus, quam remissim auu lavimur, di Dom3uo Imperatori rae eutanda decrevimus , t ceuter Ius Iemeu-tiam, ut si quiaedic minus est, ejus prudenti uppleatur , emendetur , perficiat. Ex quo aliqui deducere contendet unt Synodorum canones sui esse Imperatoris judicio. Nihil tamen inde eviri itur. Cum certissimum sit in iis canonicum nullam habere Imperatorem potestatem , quod ista Pontineis author irate firmatum , per-γetuo viguit in Ecclesiaci mora vigue- at in eius imagine, seu figura , antiqua cilicet Synagoga , in qua ex requirunda
erat de ore Sacerdotis , cuju5 erat clii lo-dire divinam scientiam Patre tam eria Concilii Arelatensis id honoris gratia imperatori, adeo de Ecclesia Venum enito deferre voluerunt, non ut imperator lancitis canonibus per suam approbatioi emrobur adiiceret, sed ut magis, ac magi, adienti metendum de Ecclesia Imperat O- rem allicerent, illum de urbane tractantes , ut etiam ejus sensum viderentii rexquirere . Quod tutissime poterant a Principe scilicet, in quo non tollim regium , sed e Sacerdotalem , si dici potest, animum speciali supernae gratiae unctione inesse noverant. Caeterit m , cano
nes sancit in Concilio Nicaeno , praetente Constantino , robii suum sortiti sunt, statim ac fuerunt a Romano Pontifice pio-bati, nullaque praemisia fuit eorundem canonunt oblatio Imputatori , ut eos
257쪽
suppleret, emendaret, perficeret, quod urbanitatis gratia dictum fuit a Patribus Arelatensibus.
De restituto Imperio oeeidentali. DE secerat Occidentale Imperi iam ah
Orientali militis annis divisum morte Momyli, sive Augustuli, an . 76. Inductisque Regibus Italiae Gothis , ein Longobardis , rogali hoc nomine Mureditiones Italae Principes agnoscebant Anno autem Scio a natat Domini , eo iis Rom. Pontifex Romano popul acclamante, Carolum Magiatim 1 taliae Regem , ipsa Naralitii Dominici die Imperatorem alutavit coronavit . Quidam putant hanc fuisse Imperii ab Oriente in Occidenrem translationem . Perpe ram tamen e manfit enim subirene orientale imperium , einde sub Nicaephoro, di successoribus , a Pontifice Leones, Carolo imperatore is reliquis in dies Pontificibus, ct imperatoribus agnitum; nec augurat Carolo , aliqua mutatio tria orientalis Imperii ditionibus contigit a quin imo tentarunt Carolus aeo utrumque imperium, nuptiis Irenes ch ejusdem Caroli unire. Igitur ex magni urus Prineipis ex atrationes, Imperii e restitutione , quaedam oriuntur controversiae:
an scilicet haec fuerit Imperii restitutio solius nominis quid in ei Pontifex Carolomagno contulerit Z An scilicet aliquid temporale dominium , sub qua ratione lectores jus eligendi Imperatorem acqui fierint, an hoc jus eligendi Imperatorem , a Sede Apostolica in Elect res ipsos dentixerit . Circa quae omnia
cum variae circi im serantur opiniones, ut paucis pro modulo meo rem totam expediam . Praemittendum , quod Ecclesia, ubi urget ne celsitas , potestatem habet exeiendi utrumque gladium spiritualem se incet, Qtemporalem . Sed cum tem poralis gladius in Ecclesiasticorum mali uvidearu infirmus , caeterii aliquando necessario fit exerendus ad tuenda cclesiae 1ura , hoe tuitionis osse jum , quodor ictus Regibus d Principibus CathO
ieis etiam est a Deo omissum , fingula riter nihilominus asiumpserunt Imperatores ex quo Catholicam amplexati sunt religionem . Cum autem imperialis dignitas in Oriente dumtaxat tunc temporis resideret, omnes successive Impera- rores Catholici, Eccle fiam tueri peculiariter gloriabantur; quapropter in emergen- tibiis necessitatibus Pontifices ad imperatore ni in Oriente residente in habuerunt recursum. Sed cum postmodum inval scente Graecorum schismate Imperatores Orientis officium de ensorum Ecclesiae ut ait Sigoni ii, repudiasse viderentur speciale hoc tititionis metum , cui dein fuerunt imperatores Orientis, alteri demandare in parte Occidentali necessarium arbitrati sunt pro suo munere Pontifices. Quapropter Leo Tertius hoc onus simul, dc honorem Carolomagno, tunc de Eeclesia inter omnos Catholicos Prii cipes bene merito conferre proposuit Quod praestitit solemniter, Oder , Carolo Magno in Vaticano, in die Natalis Donii iniit dixi, Onsecrato Ex quo patet, quod Imperatoris dignitas noria et nudus titulus , sed maxime posta itin munere tuendi Ecclesiam contra infideles , schismaticos, quoscumque Ecclesiae jura comprimere voles tex ratione cujus muneris , supra caeteros Chrisitianos Principes, honoris primatus est Imperatoriae dignitati adnexum inteium caciente seculo nono, Caroli Magni extincta linea in Ludovico Quarto ine liberis e vivis erepto Romanus Pontifex se ad eum Imperatorem confirmandum obstrinxit, qui Germaniae Rex eligeretur, dummodo esset Catholicus, ct capax hc- elefiae jura sustinendi , quod examinare spectat ad Summum Pontificem in Germaniae Regem tunc temporis electus fuit Conradus Primus, Franconiae Dux: Cum vero jus eligendi Germaniae Regem, quod
prius spectabat ad plures Germaniae Pr
ceres, ad hoc specialibus in comitiis com gregatos, tum Ecclesiasticos , cum laicos , per ullam auream , ex unanimi Procerum regni consentu, qui in pluritate votorum inter se discrepantium , non
parva in clectione o hstacula , molimina saepe reperierant, ad aliquos tantilm
258쪽
Germaniae Princrpes , qui primo fuerunt numero septem, ruerit translatum, qui se quis praetatis Electoribus , juxta sta uia in Germaniae Regem eligitur, hic a Ponti fiee finihi Obitet in imperatorem agnoscitur. Ex quo patet, quod in electione imperatoris, prout electio Regis Germaniae est concurrit Pontifex , quatenus una tim imperatore, Munanimi Proce um Germania consensu , sancitum
et Germaniae Regem perpetuis futuristomporibus , per Principes Electorales fore eligendum quae sanctio circi annum millessim iam, sub Gregorio ubiatqSaxon , ex Otthone Tertio . creditur suum sortita initium . Quo vero Rex
Germaniae electum, Imperaro inauguraris . sive primarii Ecclesiae: de vento is honorificentiam consequitur sub hac consideratione jus elige ad Imperatore ι , ab Apollo lica Sede dimanat , qualenti Shaec in imperatorem agnoscere decrevit, quem lectores Germaeruae Regem praenicerent.
CONTROVERSIA LXIV. An Episcopatus sit ordo Sacr
I hac celebri controversia , non m do Catholici ab haereticis in The logi a Canoniilis, sed Theologi inter se sunt opinionum varietate divis. Quid sentiant de Episcopatu haeretici, jam alibi exposuimus inter Catholicos vertiali sentiunt Episcopatum non esie proprie Ordinem , prout Ordo est aer mentnm, ieet u alia ratione ordo dici pollit Episcopatus, quia scilicet eit potessas ad actiones hierarchias in corpore Ecclesiae, quam potestatem reliqMi Sacerdotes inferioris ordinis non habent. Alii ex illimant Episcopatum siequidem Ordinem & Saeramentum, non tamen cristinctum 1 Sacerdotio , sed, quod Episcopus sit Sacerdos magis per-Κctus, id est in apice potvitatis ordinis Sacerdotalis conititutiis, lieet diversa adhue maneat jurisdictionis potestas . Alii client piscopatum is Pre Dbyteratum esse ordines illinctos , Episcopatum imprimere characterem di-llinctum ab Ordine res Oytura tuc, live addere supra Sacerdotium novi Ordinis character isticam extensionem quemadmodum ad Diaconatum res hyteratus οὐ enim plerisque loqui placet quae sententia videtur probabilior: nam in consecratione Episcopi infigitur ejus animae potet a spiritualis indelebilis nec potest auferri ab Ecclesia , unde remanet in Episcopo et iis excommunieato, haeretico, de polito, Vel degradato Ca nones Concitu Carthaginensis quarti praescribentes ritum observandum in fingulis Ordinibus conserendis , incipiunta Ordinatione Episcopi, ergo Episcopatus est ordo, consequenter imprimite haracterem inde tabilem. Tum quia inordi: latione Epite Opi confertur gratia
vciit pertit bet pol tolus, ad Timoth. . ergo ordinatio Episcopi est vere
proprie Sacramentum, quia gratia in Sacramento confertur , non autem incerimoniis, ut docet S. Thomas in r. a. quae . t. O8. art. E. M a. Hanc contro versiam uberrime tractatam exhibe Fa-gnanus in Iibrum primun Decretallum
IN affirmativam partem propera surria
fuisse Coelestinum Tertium , constat ex cap. LaudabiΠum , de converso. . e infidelium lib. I. antiquae collectionis Decretalium, editae ab itonio ligustino, pag. 9s. Sed hae Coelestini Tertii opinio non fuit approbata ab Eccle-fia, quam ut doctor particularis Ponti- sex pronuntiaverat, eamque emendavi Innoc. III cap. uantum . de divortiis Qua Propter . Raymundus , qui jussit Gregorii Non collegit Decretalium bbrum, in eodem non inservi cap. Lιudabilium. Conu Trid se is a 4 dicita a thema in asserentes propter haeresim solvi Matrimonium. CON-
259쪽
De vino non consecrato an p/9priὸ usecretur per immissi nem, contractum partiolis
AGitata fuit haec controversa nono
currentes eculo, cujus pals affirmativa id est vinum non consacratum vere proprie consecrari per infusionem particulae consacratae , videtur parrinnum habuisse malarium piscopum . Item An onymum auctorem Micrologi, cap. 9 cui sententiae suifragare videtur illud , quod exprimunt Miliales vereres, in quibus leguntur haec verba COMMixti Corpo=i confecratio ιυinis D Mini mosyri yesu Christi, quae pro rebatur a Sacerdote seria sexta in Parascue , quando Sacerdos infundebat portionem Olliae consecratae in calice, in quo erat purum vinum non conse-eratum. Videtur in hanc sentcntiania, propendere Baronius . qui narrans mi-r.iculum quoddam ad annum ri 94 de aqua , in qua intincta particula consecrata, deprehensa est deinde aqua conversa visibiliter in Sanguinem, sic seribit me de transubsantiatione aquae in uetuinem Chrsi per commixti,nem Corpbras Christi divivitur uetari quod
semper Feri in vino , cum comisisti iu- tercederet, antiquitas exi imavit mistamen non obstantibus , eerti sinum mihi est , quod scribit S. Bernardus pili. 69. docens immissione particulae consecratae in vinum non consecratum , sive contactu Corporis Christi, vini quidem
liquorem sacrum esse , non tamen in Sanguinem mutari, sicut mutatur in consecratione formati . Qui ergo contrariae fuisse videntur opinionis , inteligendi sunt exprimere voluisse, quod vinum
non consecratum , per contactii particulae consacratae antificationem accidentariam aceipiat , non consecrationentia, veram, realem e caeterum dicendum ti ret , uti Sacerdos in Palasceve , quando facit commixtionem particula conlacratae cum in non come crato,
Vere consecraret tamen certum est hoc lenam fisi sexta in Parasceve omnimodo consecrationem excludere . Neque aliquid evincit miraculuin supra relatum , nam illa aqlia non fuit conversa in Sanguinem, sed solum signum Sanguinis su epit , ut confunderentur haeretici tune temporis realitatem existentiae Corporis , o Sanguinis Christi
in Sacra rnent mordicus impugnantes, quos medio praefato miracu Io voluit Deus confundere . Caeterum ex continuata aratione praefatae historiae , constat quod ad re iteratas piscopi S populi praeces , qui ad prae satum miraculum accurrerunt , iterum sanguinem
pristinam aquae figuram suscepisse , quae postmodum in tanti mirae uti memoriam reposita fuit in loco sacro quamvis
modicum vinum immixtum cum vino jam Onsecrato , communior opino sit converti de facto in Sanguinem, Orta, sequitur ex commixtione particulae con- sacratae cum vino non Oniae rato, vinum ex tali contactu particulae consacra Σconverti in Sanguinem dii parcas enim est quod vinum immixtum vino, tran fit in unam X eandem sui litantiam O- mi geneam, continuam, ideoque bene asseritur ex tali comini xtione vini non consecrati, cum accidentibus vini consa erat vinum non conlecratum converti in Sanguinem , quod tamen dici nequitratione contactu, particulae conlecratae cum vino naturali, nam panis commixtus cum vino, non transerunt in unam. Meandem sus .lantiam continuam , O
GEnuinum esse tractum S. Bernardi
non supposititium , ut asserere contendunt quidam recaentiores, evincit stilus ipse epiliolae, qui mulli titio dictamini in eadem uniformis apparet
260쪽
Suade etiam aut horias B. Alberti Μagni Thomae silensis S Thomae Sc Bona venturae , qui candem indubitanter D. Bernar Ro adscribunt. Qitia vero ex hac epiliola aliqui pro Lare contendunt S. Doctorem in ea fuisse sententia , ut Dei param a labe originalis peecati immunem non fuisse arbitraretur , seque imium apologiam hie inserendam censui quo fiet, ut erga Beatam Virginem fine laue conceptam clientelae meae testimonium id me uinuo meo Patri S. Bernardo debiti obseqii argumentum expen dam , eundem a contraria sententia cui ex eo quod seripfit ad Canonicos Lugdunenses, inhaesisse aliqui perperam autumant, vindicando , in cujus rei gra
Selendum , quod ulna originalis in duplici statu debet cons derari, scilicet in statu eausali , bc formuli. Status causalis culpae originalis . eorrespondet
conceptioni eminum , o significat quod quotie unque ad generationem humanam semen infiinduti , illud quod itprocreandum ex tali semine , contrahit debitum ex illo instanti contrahendi culpam Originalem , quando corpore organirato fiet animae infusio. Status uro formalis culpae originalis correspondet in fioni anime , significat, quod quotieseumque in corpore organi Zato anima infunditur talis creatura ab illo inuanti contrahit necessario culpam originalem nisi condomitante speciali gratia infusionem animae, tali creatura absolvatur a formali culpa originali, quam tamen causaliter habere intelligitur, rati ne debiti conrracti in infusione seminis. Adeo clara doctrina ab omni hus Theologis accepta praeripue a subtili Doctor in lib. 3. sententiarum distinctione tertia , manifeste vindicat Doctoiem nostrum ab opinione , quae ipsi asse itur , qtio adversa senserit de immaculata Conceptione Virginis, quasi contra hanc
Haber utique S. Doctor in sui epistola ad Lugdia lenses , quod ipso non fuit sanctificata in ipsa lui Condeptione sed duriu' C anceptione loquatur , an qllatenus hae e dicit infusionem seminis, vel lim
sionem animae , hoc perscrutandum Locutum autem misi de Conceptione , pro statu causali, constat ex ipsa epist la, in qua teritur Aut certe e carum
quomoa nonfuit, ubi libido non defuit sed libido non est in infusione animae, sed
in infusione seminis, ergo S. Doctor quan do asserit Coneeptionem Virginis non fuisse sanctam, loquitur de Conceptione prout diei statum causalem , non vero pro ut fignificat infusionem antinae in eadem epistola , Conceptione GVirginis non fuisse sanctam , a flar equis sol te S. Do torem pi obaverit, quia seribit, quod ibi non erat Spiritus sanctificati . ait unim uomodo namque fam
fundi Spiritui societas cum peccato fuit Sed ex is verbis manifelle
colligitur , sanctum Doctorem loqui de Conceptione seminis , in sola enim Conceptione eminis defuit Spiritus sanctificans, quem defuisse in inlusione animae aperte profitetur, ut infra ex eodem Doctore probabitur, ergo S. Doctor dum negat Conceptionem Virginis fui se sal clam, loquitur de Conce prione . prout diei infusionem seminis , non vero O .ditur de Conceptiones, pro ut dicit infulionem animae, quod adnue magis declarant
subsuauentia Doctoris verba Nisi forte quis dicat de Spiritu fatim eam
viro conceptam quod hactenus inauditum Ne ibi valet opponere , quod nomine Cone eptionis communiter apud Theologos anime innitio intelligi rur , ut hinc deducatur sanctum Doctorem fuisse locutum in sua epitiola de Cone epyiones, pro
ut dicit infusionem animi, non ero Pro-
ut dicit infusionem seminis . Licet enim
verum sit, quod nunc communiter nomine Oneeptionis , animae infusio intelligitur antiq litus tamen vigor Latinae vocis Conceptio re irentius retine harur
Unde ante seculum xiii communi us gnificabat infusionem feminis Illuc a lepinus; verbo Conceptio ait: Cυuciperemutieres diecutur , i. . tenitaI se te uappres eudunt ad faetum fιcie udum item verbum γυ ipi proprius iare vel saltem stetisse pro insuilone seminis . prolγatur etiam ex sae Pag. Ηuae Genefico, legis