장음표시 사용
451쪽
que Gratiam Dei credidit supprimendam. Sed unum est quod nos in tanto beneficio assicit, quia tarde hoc tam praeclarum Dei munus effulsit: siquidem contigit absentes feri Mquoidam Pelagium ipsum Celcstiumque quorum caecitati tam prae- cipuae veritatis illustratio deberetur: ad quos, etsi tardius , non dissi-dimus propitio Deo eandem gratiam peruenire, qui vult omnes ho- mines saluos fieri, N ad agnitionem veritatis venire. Nos vero etsi olim spiritu charitatis qui in te est, doesti, subiectio- Ἀncm eius abiiceremus erroris; in hoc etiam nunc gratias agimus, quod hoc quod ante credidimus, nunc aliis aperire didicimus, viam εfacilitatis viariore sanctitatis tuae sermone pandente. Et alia mana: Incolumcm beatitudin m tuam, nostrique memorem, misericordia Dei nostri glorificet in aetcrnum. Lia GALPalass.c.1 .
Meminit eiusdem operis a se compositi Augustinus, Dili. Ioz. ubi id Librum grandem appellat, aduersus Pelagis hamesn : unaque cum aliis, quae tum ediderat, offert Euodio, si quem miserit qui cuncta describat: nec non usit. 232. qua idem ad Ioannem Hierosolymitanum Episcopum post Synodum Diosipolitanam Pelagio tum ad- 'huc fauentem, transmisit: hac fini, ut tortuosus coluber, qui nune alentis, nunc negantis, ad elabendum, formam assumebat; capi prius, deinde caueri posset: non Romae tantum, ubi priusquam 1 G this occuparetur, nidulatus fucrat, sed non vltra rediit; verum e iam Hierosolymae. Idem denique hoc opus existimatur esse de quo Hieronymus, postquam recensuerat editas ab Augustino contra Pelagianos com- .mentationes, puta ad Marcellinum tres numero: quartam ad Hilarium in haec subdit: A lios quoque commentarios tuo nomini cudere dicitur, qui necdum in nostras venere Panus. Vnde supersedendum huic labori censeo, ne dicatur mihi illud Horatii, In siluamne ligna feras. Aut enim eadem diceremus ex superfluo : aut si noua voluerimus dicere, a clarissimo ingenio occupata sunt meliora. Hi ron. lib.3. coni. Pelag. Hoc namque elogium est, de quo alibi Hieronymus Augustino scribens ait: Certe in Dialogo quem nupe redidi,
452쪽
s. III Donatista vitilitigatores perpetui.
Donatistas non cessasse a studio calumniandi, sed replicuisse continenter veteres nugas, quas supra retulimus, istud indicio est, quod inquit Augustinus: Ad Emeritum Donatistarum Episcopii , qui in Collatione nostra, quam cum illis habuimus, eorum caussam maxime agere videbatur; aliquanto post eandem Collationem, scripsi Librum satis utilem : quoniam res quibus vincuntur, vel victi esse monstrantur , commoda breuitate complectitur. libr. a. Retract. cap. 4 6. Quare tametsi constet Emeritum hunc , insigniter suis e perii nacem in schismate & haercsi Donatistarum , ut dicturi infra sumus ; quia tamen hic Augustini liber intercidit , impresse amr- mare non possumus , ex quo capite, Collationis robur hic Emeritus voluerit enervare ; ut necesse habuerit Augustinus , singu- 'lari libro prosequi res , quibus vincuntur , di victi este mon
Neque enim puto tam stolidum fuisse Emeritum , t quem Αugustinus aiebat & bono ingenio praeditum, & liberalibus disciplinis crudi taen ; Epist. i64. ut dicerct quod Donatus Presbyter Μutugennensis: Posse secum Catholicis, de ipsis Gestis aliquid agere, si omittere voluerim verba Episcoporum partis Donati, ubi dixerunt et Nec causa caussa, nec perfora persona preiudicat. Illi enim respondcns Augustinus ait: Haec verba vis omittarqus, ubi per eos nescientes veritas locuta est. Sed tu dicturus es, hic eos errasse,& in falsam suntentiam incautius cecidisse. Nos autem dicimus hoc eos verum dixisse , & hoc perteipsum facillime probamus. Si enim Episcopi vestri ,electi ab uniuersa parte Donati qui caussam omnium sustinerent, S si quid egissent, gratum & acceptum ceteri haberent ; tamen in eo quod illos temere S non recte dixisse arbitraris, non vis ut tibi praeiudicent: verum ergo dixerunt, quia nις la
453쪽
ino, nec persona persima prodicat. Et ibi debes agnoscere , quia si persona tot Episcoporum tuorum, in illis septem constitutorum, non vis ut praeiudicet personae Donati Mutugennensis Presbyteri;quanto minus non debet praeiudicare Csciliam persona, etiamsi mali aliquid in illo esici inuentum, uniuersae unitati Christi, quae non in una villa Mutugenna concluditur, sed toto terrarum orbe diffinditur t&c. Epist. 2Oq.
. s. IV. Heros oe La irin Gasticani Episcopi Pelagium
detegunt. ac deserunt. : .i: . rem sic Donatistis partim, partimq; Pelagianis exstirpandis Augustinus in Occidente incumbit; Pelagius in Oriente a viris bonis, qui disputationibus eius offensii fuerant, ad Episcopale iudicium perductus est. Nam sicuti ante triennium Paullinus Diaconus, Celeis stium in Africa agentem, Christiana libertate detulit; ita nunc He ros & LaZarus Gallicani Episcopi, admirabili zelo Christianae fidei -- di doctrinae impulsi, in Palaestinam ubi tum degebat Pelagius itinere suscepto, eumdem accusare decreuerunt. Fecissentque fructu multo maximo, nisi propter grauem unius eorum aegritudinem, ad diem Synodi occurrere, & praesentes esse minime potuissent. I.de Gest. c. I. O s. Ob hanc caussam euenit, ut accusationis capita complecti libello debuerint, quem porro Eulogio Episcopo Caesariensi, eius Prouin- Liae Primati, transmiserunt: qui ceteris Episcopis conuocatis Lys dam, quae alio nomine Diospolis vocatur, Synodum indixit. Conuenerunt praeter Eulogium, Ioannes, Ammonianus, Porphyrius,Eumtonius, Porphyrius, Fidus, Zoχymus, Zoboenus, Nymphidius, Chromatius, Iovinus, Eleutherius & Clematius , L I. conr. Iul. cap. sis O T. numero omnes quatuordecim tfinductoque in consessum Pelagio, obiecta sunt ei plurima, quae aecusationis libello conti-
454쪽
442 LIR. III. CAP. XIX. nemo, qui Pelagium respondentem vel mendacii vel fraudis argus
rei: aut verborum Latinorum vim,quae ex Pelagii libris decerpta legebantur, accuratius Graecis Episcoporum auribus interpretaretur.
Quapropter ad singula, quae proposita suerant, Pelagius veteratorieretponait. Cumque aliud mente, aliud ore circumserens, haberet in Episcoporum numero quosdam quorum gratia fruebatur; alu verti quod erat obiectum penitius non perspicerent; absolutionem, de Ecclesiae filii testimonium, subdolus impostor suffuratus est. Haede caussa placuit Hieronymo , eam Synodum, miserabilem appellare : visi a 4. apud Ariast. quae quidem , quod tempus spectat, habita est Honorio x. & Theodosio v I. A A. Cossi mente Decembri praecipite c ut patet ex Luciani Presbyteri libello, de inuentione R li4 uiarum S. Stephani in inciditque in Annum CCCC. xv. aetatis Αu sustini sexagesimum secundum, paullo ante inchoatum. De eadem synodo ita cecinit Prospere No βενιο in ι oriolis
455쪽
Acta Synodi Disolitana nude exhibita, absque
V Erumtamen erit operaepretium, Gesta illius Synodi se minati naexhibcrer ut magis peripleue tum illa Prosperi inteitigantur, tum praesertim clare cernantur, quae per id tempus Pelagio Celestioque obiecta sunt. Cum Synodus Diospolin conuenisset, inducto, ut dixi, in conis sessum Pelagio, inter ea quae libello comprehensa eidem obiecta sunt, iuud suit primum, quod in Libro quodam suo scripsisset : No posse Use fine peccato, nisi qui lego sicuntiam habuerit. Quo recitato Synodus dixit i Tu hoc edidisti Pelagi ' At ille respondit; Ego quidem dixtin sed non sicut illi intelligunt. Non dixi, Non posse peccare, qui scientiam legis habuerit; sed adiuuari per legis scientiam, ad non peccandum, sicut seriptum est: Legem in adiutorium dedit illis. Hoc audiato Synodus dixit: Plane aliena non sunt quae respondit. Piso de Gest.
Adiecit Episcopalis Synodus & ait: Legatur aliud Capitulum. Et lectum est in eodem Libro suo posuisse Pelagium i omnes νοlantate propria regi. Quo lecto Pelagius respondit: Et hoc dixi propter Li- Derum arbitrium, cui Deus adiutor est eligenti bonat homo vero peccans, ipse in culpa est quasi liberi arbitris. Quo audito Epispopidixerunt: Neque hoc alienum est ab Ecclesiastica doctrina. Item recitatum est, quod in Libro suo Pelagius posuit: In die iud ' i''uis O nceatoribω non se parcendam, fled aternis eos ignibis exurendos. Sed cum respondisset Pelagius, hoc, secundum Euangelium se dixis se, ubi dicitur de peccatoribus, Isti ibunt in supplicium aeternum, iusti autem in vitam aeternam ; addidit: Si quis aliter credit, Origenista est. Hoc ergo Synodus dixit,alienum non esse ab Ecclesia. d.l. c. 3. obiectum est & illud Pelagio, tamquam in Libro suo scripserit r
Malum nec in cogitationem venire. Respondit autem, Hoc non ita po
suimus , sed diximus debere studere Christianum, ne male cogi-Κkk 1 tet.
456쪽
466 x . . LIB. III. CAP. XIX. tet. Quod sicut decuit, Episcopi approbarunt. eod. L cap. 4. Recitatum est & aliud , quod in tuo libello scripserat : Regnameelorum etiam in νeteri Testamento promissum. Ad quod Pelagius t me di per Scripturas probari possibile est. Haeritici autem in iniuriam
veteris Testamenti, hoc negant. Ego vero Scripturarum auctorit
tem secutus, dixi, quoniam in Propheta Daniele scriptum est i Et accipient sancti regnum A ltissimi. Qua eius Accepta responsone, Sy. nodus dixit: neque hoc alienum est a fide Ecclesiastica. rad. c. s. Post haec obiectum est, quod Pelagius in eodem libro suo scripserit: Posse hominem, si νebr. esse sine peccata. Et quod scribens ad Viduam,
adulatorie dixit: Inuemaι apud te pietas, qua nusquam ιmunιι locum. Inaensat νbique peregrinam sidem lusitιa. Veritaε, quam ιam nemo cognoscit, domessita tibi ct amica fiat. Ei lex Dei, qaa ab omnibus prope homιnιbus conis
temnitur, a te seia honoretur. Et iterum ad ipsam ros te felicem O bea-sam, si institis qua in cris tantum ιιθένedenda est, apud te solam inveniatur in terris. Et alio ad ipsam Libro, post Orationem Domini & Saluatoris nostri, docens quemadmodum debeant sancti orare, ait: Ille ad Deum dignὲ elevat manus, illa orationem bona conscientia essundat, qui potes dicer . Tu nosti Domine, quam sancta ct innocentes O munda δει ab omni malitia is iniquitate O rapina . quas ad te extenda manvi: quemadmodum munda O iusta labia, ct ab omni mendacio libera, quιbus ofero tot depres
Ad hoc autem Pelagius respondens, ait: Posse quidem homi nem sine peccato esse, & Dei mandata custodire si velit, diximus: hane enim possibilitatem Deus illi dedit. Non autem diximus , quod i
ueniatur aliquis ab infantia usque ad senectam, qui numquam peccauerit: sed quoniam a peccatis conuersus, proprio labore & Dei gratia, possit esse sine peccato: nec per hoc tamen in posterum inconuertibilis. Reliqua v ro quae subiecerunt; neque in libris nostris sunt, neque talia unquam diximus. His auditis, Synodus dixi t: Quoniam negas te talia scripsisse, anathematizas illos, qui sic tenenti Pelagius respondit: Anathemati Zo quasi stultos, non quasi haereticos: siquidem non est dogma. Deinde iudicauerunt Episcopi dicentes: Nunc qu ni in anat matizauit Pelagius insertum stultiloquium, ctu respondens hominem cum adiutorio Dei & gratia, polluesse sine peccato ;respondeat & ad alia capitula. eod. I. c. 6.
Quapropter obiecta Pelagio sunt, quae iuDoctrina celestij disci-
457쪽
puli eius reseruntur inuenta. Adam mortalem factum; qui siue peccauisius non peccaret, mortiaras eget: qaoniam peccatum Ada usium solum uberit , ct non genua bamanum. Quοη-m lex fis mittit ad regnum, quemadmodum Euangeliam. Quoniam anto adueruum Chrissi, suerunt homines e peccato Quoniam infantes nuper nati, in istosata sunt, m quo Ivit Adam ante nauaricationem. Quoniam neque per mortem Ni prauaricationem Ada, omne geonus hominum moriatur: ne e per resiurrecti em Christi, omno genus hominam resiurgat. Haec ita obiecta sunt, ut etiam apud Carthaginem ab Aurelio & aliis Coepiscopis dicerentur audita, atque damnata, absente tum Augustino. Deinde obiecta sunt & alia quaedam capitula, commemoratione nominis Augustini interposta, quae missa ei de Sicilia fuerant , cum ibi fratres Catholici huiusmodi quaestionibus turbarentur: quibus &respondit scripto ad Hilarium Libro, a quo erat consultus. Ista sunt autem et Pa- bominιm sine peccato, si velit 6 D. Insanies es non baptia tur, habere vitam aternam. Diuites baptiyatos, nisi omnibus abrenuntient. I quis bom νis fuerint facere, non reputari illis, neque regnum Dei posse eos haber . Ad haec sibi obiecta, Pelagius ita respondit: Polle quidem hominem sine peccato esse, dictum est se perius. De eo autem quod fuerint ante aduentum Domini homines sine peccato , dicimus & nos, quoniam ante aduentum Christi vixerunt quidam sancte & iuste, secundum Scripturarum sanctarum traditionem .Reliqua vero & secundum ipsorum testimonium a me dicta non sunt, pro quibus ego satisfacere non debeo: sed tamen ad satisfactionem sanctae Synodi anathemati Zoillos qui sic tenent, aut aliquando tenuerunt. Post hanc eius responsionem, Synodus dixit: Ad haec praedicta Capitula sussicienter &recte satisfecit praesens Pelagius, anathematiZans ea quae non erant
Obiectum est Pelagio quod diceret, EtiGsam bis σι sine macula θν a. Ad quod respondit: Dictum est a nobis scilicet ita, Quoniam lauacro, ab omni macula & ruga purgatur Ecclesia, quam velit ita Dominus permanere. Ad quod Synodus dixit: Hoc & nobis placet.
Deinde obiecta sunt de Libro Celesti, quid in unoquoque capitu Io contineatur, magis secundum sensum, qua in ecundum verba: quae quidem ille latius exsequitur; sed tunc subiicere omnia, qui libellum aduersus Pelagium dederant, se non potuita dixerunt. Ergo in pria
458쪽
mo Capitulo Libri Celesti , hoc scriptum esse posuerimit moniamplae facιmus, quam in lege o Euangelio iugum est. Ad quod Pelagius respondit: Hoc quasi nostrum posuerunt: dictum est veris 1 nobis secundum Apostolum de Virginitate, de qua Paullus dicit: Praecepistum Dei non habeo. Synodus dixit: Hoe dc Ecclesia recipit. eod.
Hinc iam obiecta sunt Pelagio alia Celestii capitula capitalia, desine dubitatione damnanda: quae nisi anathemati Zasset; cum his sine dubio fuisset damnatus, inquit Augustinus t & superioribus versibus adstipulatur Prosper. Primum,in tertio Capitulo lcripsisse Celestium i
Gratiam Dei ct adiutoriam, mn ad singulas actas dari, sed in libera arbitris esse, vel iniere ac doctr. na. Et iterum: Dei Gratiam secandam merita naiastra dari: quia si precatonbis ιllam rit. videtur esse utiquae. Et his verbis intulisse: Propteνea ct ipsa Gratia in m νοluntate posita est, siue dignae ferem me indignis. Sι enim per gratiam omma facimuε; quando νιηιimur aleccatis, uos non vincimur, sita Dei gratιa, qua ratuit uos aiauuare amni modo. o non patuit, Et iterum ait: Si gratia Dei in quando riscimis peccata ;ergo ipsi culpa, quando a peccaro νιηιιmar et quia omnino custodira nos aut um potuit, aut noluit. Ad ista Pelagius respondit: Haec utrum Celastii sint, ipsit viderint qui dicunt ea Celesti, esse:ego vero numquam sic te uui, sed anathematim, qui sic tenet. Synodus dixit: Recipit te sancta Synodus, ita verba reproba condemnantem. eod. s.c. Iq. Deinde cum de quinto Capitulo libri Celestii Pelagici fui set obiectum, quod assirment, Unumquemque hominem, omnes νιrtates posse haberι θ grmivi: ct auferant diser uatem gratiarum, quam apostolis docet; Pelagius resipondit: Dictum est a nobis, sed maligne & imperite reprehenderunt. Non enim auferimus gratiarum diuersitatem; sed di simus donare Deum ei, qui fuerit dignus accipere omne, gratias,sicut Apostolo Paullo donauit. Ad hoc Synodus dixit et Consequenter de Ecclesiastico sensu de ipse senisisti de dono gratiarum quae in sancto
Apostolo continentur. eod. i. O cap. -
In sexto Capitulo Celestii libri positum, obiectum est e Filios Dei
non posse vocari, nsi omnimodo absique peccaro fuerinι efecti. In septimo: Oblinιonem O ignor tiam, non subiacere peccato: quoniam non secinniam νεωπιatem eviniant, sed sitiandum necessitatem. In decimo Capitulor Non esse liberum arbiινium. β indigeat auxiliae quoniam ια propria ν luηιαε habeι unusquisiva Mifacere aliquid, aut non facere. in duode- cimo Diuitiam by Gorale
459쪽
cimo Capitulo : Victoriam ninam non ex Dei esse adiutorio , sed ex libero arbitris. Quod in serre dictus est his verbis: Nostra est Uictoria, quoniam prφν a voluntate alma susicvimin: Hur . contraris nostiam es quando vincimur, quoniam armari propria νoluntate contemsimus. Et de Apostolo Petro posuit testimonium: Diuina nos esse consiονtes natura. Et syllogismum facere dicitur: Quoniam si anima non potes es sine peccato ; ergo is Dein subiacet peccato , sum pars, hoc ast anima, peccato obnoxia est. I n deci mo tertio Capitulo dicit: suoniam paenitιηι ibm venia non datur secundum gratiam O miseruerdiam Dei, sed hecundum merita ct labarem earum , qui per paenitentiam digni fuerint misericordιa. eod. I. s. 18.
His recitatis, Synodus dixit: Quid ad haec quae lςcta sunt capitu Ia, dicit praesens Pelagius Monachust Hoc enim reprobat sancta Synodus, & sancta Dei Catholica Ecclesia. Pelagius respondit: Iterum
dico; quia haec secundum ipsorum testimonium non sunt mea, pro uibus ut dixi, satisfactionem non debeo. quae vero mea esse confessusum: haec recta esse assirmor quae autem dixi non vile mea ; secundum iudicium sanctae Ecclesiae reprobo,anathema dicens omni contraue nienti & contradicenti sanctae Ecclesiae Catholicae doctrinis. Ego enim in unius substantiae Trinitatem credo, & omnia secundum doctrinam sanctae Catholicae Ecclesiae: si quis vero aliena ab hac sapiat,
Synodus dixit: Nunc quoniam satisfactum est nobis, prosecutionibus praesentis Pelagii Monachi ; qui quidem piis doctrinis consentit,
contraria vero Ecclesiae fidei reprobat & anathemati Zat; communionis Ecclesiae eum esse Catholicae confitemur. eod. L c. 2Ο. Atque ita Synodus: magis utique attendens ad verba coram loquentis Pelagi j, quam scripta ipsus t aut certὸ non tam discutiens quid scripsisset, quam quomodo se diceret sensisse. Verum postea cla ruit eum fuisse mentitum, Synodumque circumuenisse, dum aliud lingua promerer, aliud mente tegeret, ut patet de hisce Actis legenti Commentariolum Augustini: equo hoc saltem manifesu liquet, quod ipsa hic haeresis damnata fuerit I eod. l. c. 33. & Prosper citatis, antea versibus testature quamuis eius seminator auctorque Pelagius, i subdole exierit absolutus.
460쪽
s. ULPelagius in Synodo absiolutus, litteris Augustini se iactitat: quas post Auguriimis exponit.
PE lagius igitur, ut iam non purgatus tantummodo, sed splendidus
etiam videri posset, praeclarorum virorum Litteras ad se scriptas, non sine fastu in Synodo exhibuit et atque intereas Augustini, quas supra produximus: quibus ne quis ullo pacto posset ollandi, sic aliis quando eas Augustinus interpretatus est. Ego quidem, inquit, in Epistola mea quam protulit, non solum ab eius laudibus temperaui; 1ed etiam quantum potui sine eius comis motione, quaestiones de Dei gratia recte sapere admonui. Dixi enim in salutatione Dominum, quod Epistolari more etiam non Christianis quibusdam scribere solemus. Nec id mendaciter: quoniam omnibus ad salutem quae in Christo est consequendam, debemus quodammo- o liberam seruitutem. - Dixi dilectissimum, quod nunc dico, &, si iratus fuerit, adhuc dicors quoniam nisi erga eum dilectionem tenuero illo irastente; ipse mihil magis nocebo. Dixi desideratissimum t quoniam valde cupiebam cum praesenti aliquid colloqui: iam enim audieram contra Gratiam qua iustificamur, quando hinc aliqua commemoratio fieret, aperta eum Contentione conari. Denique litterarum ipsarum breuis textus hoc indicat. Nam cum egissem gratias .quod me scriptis suis exhilarasset, certum faciendo de sua salute ac suorum quos utique si correctos volumus, etiam corporali salute saluos velle debemus mox et bona optaui a Domino retribui, non ad salutem corporis pertinentia, sed ea potius quae putabat esse, vel sorte adhuc putat , in solo arbitrio voluntatis & propria voluntate posita: simul optans & propter hoc vitam aeternam. Deinde quia litteris suis, quibus respondebam, talia quaedam in me bona multum benigncque laudauerat; etiam ibi petiui ab eo, ut pro me oraret, quo potius I Domino talis fierem, qualem me esse iam crederet: ut eum sic admonerem , contra quod ille
sapiobat, ipsam quoque iustitiam, quam in me laudandam putaue