장음표시 사용
31쪽
potuit post mortem Valentini , qu m jam o stendi pervenitJe usque ad tempora papae Glo lini. Deinde, in NumJdia non suerunt ἡuae Episeoporum provinciae, neque id affirmat prologus DYtae Synodi Carthagi nentis . Per duas namque ibi nominatas Numidias intelliguntur , nequaquam duae eiusdem Numidiae Episeopales pio. vineiae , sed duae provinetae subiectae eidem Numidi eo primati. Iam namque supra ostendi Nu. miliam ae Mauritaniam Sitifensem fuisse olim eandem provineiam . ex intervallo autem disse. tam sui se in provineias duas, ita tamen ut ista Mauritania non fieret pro vineia Ptimatialis, sed iuxta Asti eae leges devolveret ut sub sollieitudinem Ptimatis Carthaginensis. At vero inter Cat. thaginem ae istam Mauritaniam erat grandis diis antia, ideoque Episeopi Carthaginenss pasto rates oeuli aegre poterant eo usque protendi. Hi ne Mauri siti senses petivere, non quidem eum Numidis in eandem Provineiam denuo uniri. sed tamen subesse eorum Pii maii, estque illis eonis cessum. Exinde ergo Numidia ae ista Maurita.
nia diei quandoque experunt dux NumJdiae, id est , duae prouine e subjectae Numidieo Pii.
Tettio genique , Ista inter Xant; ppum ae Vi Ootinum lis non fuit pro Iure Sedium , tale namque ius in Astieanis Diovi ne iis non suisse iam abundὸ dixi, sed fuit pro Iure personarum, quia nempe uteique asietebat se esse in Episeo, pali ordine seniorem. Patet id elatissime ex san. Eli Augustini Epistola ad Victorinum . peto Rea.
aeorum potissmum credunι. Ecee , Iuniores Nu.midiae Episcopi ne seiebant ulti crederent , sedeon vocandi erant Episcopi seniores, ae istis eod- , tendentibus Episcopatus aetate vieini ; quare Quia non de dignitate ae Iute sedium, sed de personarum senio atque exinde enato Iure agm
At eeee magna hie diiseultas quomodo Xantippus iste potuerit esse totius Numidiae Senior Episeopus ae Ptimas , & tamen esse sueeessor sancti Λlipii Episeopus Tagastensis . Etenim Rii pius ad .ictam meliorem abi; tanno primo aut eungo Papae Bonisaeli, id est, anno Domini 4 I9. aut 41 . Quomodo ergo eius successor potuit esse omnium senior, erant qhippe illie Au gustinus, aliique multi in Episeopatu seniores λRespondeo Xantippum i sum . non prima ordi. natione sua, sed facta post Alipii mollem tran. statione ereatum esse Episeopum Tagastensem, adeoque omnino fuisse possibile, ut non ita pli.
dem post fuerit Senior ac stimas. Episeoporum
namque translationes etiam a d Astos su siel usitatas , patet ex eanone vigesimo septimo quar. ti eoneilii Carthaginens s. Licet enim non haberent Seges Λtehi. Episeopales , habebant tamen , ut in eodem ea none dieitur, Sedes no. biles & ignobiles . Hine namque Constantina quandoque vocatur Numidiae Metropolis, ha. bebatque non mintis quam prima Sedes provinciae mattieulam S Arehivum. Hi ne etiam iam erus Possidius dieit quosdam Augustinenses Mo. naehos assumptos fuisse ad Episeopatum etiam Ecelesarum eminentiorum . omnino ergo habebant ansam facien/arum translationum. Quod porro Xantippus translatus fuerit. eolligi potesteae Augustini Epistola ad Victorinum . Dicit namque ibi, quod Uictorinus nomen Xantippi, Ep. III quem in Episeopatu aὰ modum senem norat, in suis littetis tractoriis odiisetiti Pio secto non alia de causta, nisi quia annos ejus, non a prima ordinatione, sed a nupet sacta translatione eom. puta n dos volebat, ideoque Xantippum per istam translationem esse factum ex omnium seniori omnium Iuniorem . In hoc , inquam , principio fundabat victorinus suam adversus Xantipapum praetensionem His dicta snt quasi per pa. renthesim , redeamus ad rem nostram.
Unde pre omno Aue ranas Eeri fias ario fuerit ea miserabit ι inopia claricaeum p
ita legimus etiam in conellio Hipponens .
Taurum inopiae Chritorum ord nandorum hi Afri. C. 4I . ea patIuntur Ecclesiae , us quaedam Ioea omniaδdeseria μι. Dico eam exortam esse exsaei no-
rosa ae plusquam Diabolita nequitia Donatista rum, quos sopitis aut sand sopiti aeritet eaeptis Paganorum perseeutio bus . immisit Diabolus in Ecclesiam eo fine, de quo in libris ad sanctum Comitem Maleellinum se set ibit sanctus
toris currere genus sum aeum, Haernicos movit,
qui sub moeabulo Ch is uas disj nis νε reentCljoianae. immittere non poterat satellites ae Emissatios sibi ae suis operibus aptiores. Omnis namque eorum suti ssima audaeia eosdem eum Paga tum persecutionibus habebat sibi praefixos fines r videlieet Christum ae Ecelasiam non dumtaxat dividete, sed landitus de tertis eliminare. Habebantque media fini Issi , s quidem possibilis sciret, admogum proportionata , enu metata nobis a sancto Optato , Ecelesidi Milevi. tanae Episeopo , in libris adversus Parmenianum, illotum rabidorum Episeopum Carthaginensem. Ptimo. furtiseia Gelliani . legitimi Carthaginensis Epistopi , Omniumque Episcoporum atque Presbyterorum ipsi eommunieantium, diiseebant esse impura , irrita, eontagiosa , D que invisa . Deinde, Eueharistiam ab illis eon. seetatam dieebant esse prophanam; esse non corispus & Sanguinem Domini, sed panem dc vinum ex prophanorum hominum attactu stabiosum r
32쪽
Igeoque In quaevis orthodoxa templa irrumpentes repertam illie Eueharistiam eanthus ae poreis inltetiam proiieiebant , pedibusque eontetebant. lTettio, id ipsum sietebant de sancto Chrismate In oithodotiis enim Saeerdotibus nullam dice. hant esse potestatem ali ius elementi sanctificandi. Quarto, omnes ab orthodoxis Saeerdo. tibus baptiratos, eonfirmatos , ordinatos . de nuo istis iisdem Saeta mentis initiabant: Dice. hant quἱppe eos nulliter Initiatos. Quintd, O thodo vorum altaria ra/ebant ac exurebant; ea 'liees , aliaque vasa sancta frangebant, stacta comsabant, conflata etiam i/ololatris uenflebant; Basilieatum parietes ae pavimenta lavabant rδjebant quippe ea omnia eph prophanis or. thodoxorum saeti ne iis ae eoni actibus iacta esse leprosa. Sexto, lateis eat holieis in suis ex me. teriis negabant sepulturam 1 Dieenies sanctam suam terram a piophanis istis eorporibus non posse eontaminari. Septimo denique, iactabant se solos sanctos, omnesque sub ea lo fideles gen. tes ex Gelliani eommunione pollutas esse , at que adeo ab ipsa dira Christo reeoneiliandas. Et quidem hisee tabidis violentiis omnem fer. inὸ Λ sileae Clerum ae populum ad suas traxere partes. Tessem adduco sanctum Augustinum in libro de unitate Eeelesiae se seribentem de Cap. as. isto populo & Cleto. Iarea conscientia Iureris ComiIιι, quod Carthagine adversus i nnoeentem Caeellianum iactiosus seeundus Episeopus Ti-gistanus eum sui similibus nequam Episcopis
Bram parem mutit o Episcopi is Cloiri 2 popuI redieνunt. Videntes porro tabidi Donatiuae to. tam ag se Deeurrere Asti eam, antequam ad matrem Catholicam, reeurreret, eommisere saei nora ista plusquam diaboli ea, de quibus ita di-L. eit sanctus Episcopus optatus. Nee maia Impo.
tendas animas. Die uti pueral r De paevi entia Diaeissis , ne ahquis oris nars potuissena. Ignosci te vos animas evertisse . Intensis fideles anιηtiose seipsa paenitentes . Agnoscite vos animas eversisse. Inienisti maeanos . Presisteros , E seopas , δε- ei sit Latias . Agnoscite vos ammas evrerisse. δε vitis ει comes vestre Iam dudum fuerat , eas nune manus inferae conati e s. Et hae facinora sunt Diaboli eus isse sons, ex quo per omnem Omnino Astieam enata est miserabilis ista inopia
Plimo itaque fideles rebaptietabant ae Deci maledieebant . Quae obseura verba explieanda sunt ex iis, quae sanctus Λugustinus selibit lulibris adversus Crestorium, se dieens de D
ntim , cum tamquam Pu num extis stant, eum eate. e sumenum faciunt, ut praeparens deinde mingem
dum , vel potius exstinguendum . Et in Epitiola ad eognatum suum Severinum. Disque ιηΛαιου- EpJZtes rebus iramur, ει CMIstas in innocentiHI ex. I7 . RHών. Sicut quippe nos in ea ieehumenis nostris exore iramus, adjutamus, atqueexumamus
Diabolum illis a primo preeato subintrusum,
eogimusque eosdem eatre humenos , ut dominanti in se Diabolo abrenune ient, maledieant. que , atque ipsum eum omni sua pompa eiu-tent; ita saei notos Donatistae nostos haptiza. ios, ct quidem ut in libro de uni eo baptismo testatur Augustinus, etiam Diaeonos , Ptes by. II
totos ae Episeopos faeiebant suos Caleehu me nos, atque in ipso exoret 2abant atque exum a. hint gatam a nobis baptismalem aquam tam . quam pollutam ae se biosam. eosque ipsos nostros bapti ratos enebant ad eluciem aquae eiurationem ae maledictionem : Quod utique erat realegieere ips Deo ae Chrisso, in cujus nomine aqua ista fuerat data ae sanctificata. D, litabant per aquam istam in baptizatos nostros initoductum esse novum malignum spiritum, eique per varios exoteismos , exui flationes ac manus impositiones maledieebant: Quod reumra erat maledieere ips spiritui sancto per aquam istam vetaeii et introducto. Erat, inquam, ut
sanctus Augustinus loquitur, Christum , datum. que ab ipso sanctum spiritum pellere ae exunflater Hine dieit idem sanctus Optatus: Iuia L. Σιniqaius , quam exortitore spirium sanctum p ta tenim qui hominem legitim/ baptizatum denuo
tum sanctum in ipso habitantem. Teste namque Augustino in libris de baptismo, in cim. ni baptietato habitat spiritus sanctus, liret non L. f. C. se ad mitae sancti ut onem , tamen usque ad Ma
Meundo. in noeentes quosque pueros Ae pae. nitentia saueiabant , ne aliqui ordinari potuissent. Quae verba explieari debent per hune e non em quarti Coneilii Carthaginensis. Ex p . Cap. 68.n te sibus , quamvis fit bonus , Ctiricus non oml dinetur . D pre unoν nrium Episcopi fictam fure ι , deponatur a Gera , quia se ordinationis rem re non prodidia fuisse paenitenrem . si autem
33쪽
Dis partis sui ordi avi dumma ot paresare μι- vertiν . Eaque diseiplina fuit istis tempori hus per omnem sub exto Eeelesiam tigidisIime o, se ivata , adeo ut paenitens ne quidem ex Eeclesiae necessitate adspirate posset ad plenum Loctoratum. Patet hoe ex ptima Toletana Syno-
clerum , nis tantum fi nec 1suas out usui exueril, ιηreν Lectores: Isa ut Emuelitim o sostolus non Iegar. Ei enim de in Hispaniarum sanctissimis Melesiis solebat Evangelium solemniter eant a ri per Lectores . Eaque diseiplina erat longe optima. Indignum enim est , ut homo nuper in einete di iaceo sub omnium pedibus ae m. nibus ante Eeelesae, quam ingredi non poterat limina ad genteulatus ae volutatus, postmodum supra alios splendeat ad Altare. Ex his itaque patet, quo sensu sanctus Optatus dieat ne ino. rosa Donatistis r GHque meνos de paenarenIIa sistitiobam, ne ahquι εν nari porti sent . Duela. hant , id est . Deiebant irregulates . Faciebant
id eo diaboli eo fine, de quo se dieit Doctissimus Eeelesi Aurel anensi Episeopus Gabriel
tendii Papa Sitieius in Epistola ad universos Orthodoxos. Volebant ergo Donatissae , astu verae iter diabolieo, omnem Astieanae Eeelesia ea tholieum Clerum radici ius exstinguere, atque ita soli in vaso isso populo dom; nati. Hi ne manus suas imponebant, non solis pueris, sed omni omnino capiti . Noe namque est tertium eorum saei nus , de quo sie santius
parcere vadusia. Hoe, inquam . es illud eri .men , de quo Romae a sancto Papa Melebiade, eique assidentibus Episeopia damnatus est Do natus a Casis Nigris , verus huius Sehismatis
Goliath , ausus Carthagine primus erigere alia. re contra altare. In Donatum quippe, teste eo. dem sancto optato , sana Ais sensentiae v.
pis Iapsis mauum imposuisse, quod ab Eces a isse. nam es. Verum quid est Episco a manum Imponere . quianam est is ud elimen ρ Hoe opus, hie labor est . Sancti Optati intemptes Franeiseus Balduinus, aliique non pauet putant erimen istud fuisse erimen reordinationis. Ast longissime sunt a veto. Non nego a Donati sis sui stereordinatum . Eos namque reordinasse , palam laestatue Augustinus libro tertio eontra litteras Petiliani. Breviter itaque dieci, illie agi de ista manus ἱm postione , de qua se statuit quarta
Synodus Carthaginensis . omni tempore Ioum cap. I. Cap. 26
Cap. 8. Et quinta Synodus. Item ransmatum es, at smauus paenisentibas a sacredoribus imponantuν
nasterio remotos, non eis manus tamquam paea,
Agit, inquam, illie sanctus optatus de manu in raenitentiam impositar De ista paenitentiali
eartemonia , plena humilitatis, consusionis, aedejectionis. Antiqui namque ea non es in grave erimen delapsos Episeopos, Presbyteros, ae Diaconos . deiieiebant , non extra Eeclesam in odiginem paenitentium, sed solummodo in tu i eam eommunionem. Canones A post lorum , necnon in suis ad sanctum Amphiloehium leoni ἡ memEpiscopum scriptis canonibus satilius Baslius magnus dant assidue hane rationem: Iti a non v n. cor Dominus bis in id psum. Hoc est, Pia Mater Beelesa Patrem Caelellem imitata idem peceatum non vindicat duabus paenis, excommunieatione ae depositione. Laica namque eom. munici non erat eommunio Eueharistiae subsola panis speeie, ut putant Cardinalis Hostus in sua Confestione Concilii Petti viens s , ae Joannes de Ragus o Saeti Οιdinis Piaedieaiolum Proeurator Genetalis, ae postmogum sanctae sto. manae Eeelesiae Cardinalis, in disputatione ista, quam ecitam eoneilio Basileensi habuit eum Jo. anne de Roe. yetana Patriarcha Hullitarum . Ne. que erat communio Euchati uiae etitia eancellos, ut putant Cardinalis Bato mus, Iacobus Pame lius, ae Severinus B initis. Erat perpetua ae i Drepatabilis elὰrici depositio atque do gradu ae dignitate eletieali dejectio in ordinem ae sotiem lateorum . Dicebatur communio latea. quia taliter deiecti in catholica sanctotum eommunio ne non amplius ut Cleliei, sed ut meii Iaiei conversabantur ae tractabantur. Erat paena sanὰ gravissima. Hi ne Eeelesia eam solam gravibus eleri eorum peccatis, pro quibus laici extra catholicam eommunionem abiiciebantur, judiea bat e e plene suffetentem . Fateor tamen et rieos ob quaedam enormia preeata suisse olim non solum depositos, sed etiam exeommunica. ios , id est , omni omnino, etiam latea, communione privatos. Nihilominus nee tune red, gebamur in Ordinem paenitentium , neque n. eerdotum manibus subiiciebantur. Quin immo manibus istis non subi ieiebantur , quantumvis iam in lateorum communionem ae ordinem de jecti novum erimen admitterent manibus issis dignum. Parcebatur enim, non ipsis, sed rea. gno Saetae ordinationis Saetamento, quod iam degradati ae depositi a3hue retinebant in majorem suam damnationem. Ea manuum imp stio non erat quidem summa paenitentium homiliatio, ae dejectio ; sebat anim in tertio sub strationis gradu . ideoque primus S seeundus paenitentiae gradus, nempe seius di audientia, eontinebant humilitates longἡ dejectiores 1 Nihilominus erat tanta, ut ipsa sola irregularem saceret, dei ieeretque a Ciero. Probo id ek hoe
humilitas ae dejectio nata ex ista manuum impossitione a
34쪽
iIone. Quantumvis per publieala paenitentiam fuisset meritus, eἱque per Saeerdotem suimet ag. dictus , dummodo eius manibus reipsa publiee non fuisset subjectus , poterat admitti ad ele. rum . Et hoe est facinus Donati a cis, Ni fgris , omni unique Donatistarum . Omnibus a Gelliano ad se declinantibus Episcopis, Plesbyteris, ae Diaeonibus manus paenitentialesim. nebant , atque ita non solum ipsis personis, sed etiam ipsi sanctissimo Jesu Christi saeramen. to gravissimam irrogabant injuriam, quod sui i eeatum abominabile , dignissimumque damnatione. Non sumiebat illis ipsas inhonorare personas. ea sue dumtaxat redigere in communionem lateam e Volebant insuper ipsum Chii,stum in suis Clelieis plusquam iudaieε iniuriari. Et ex his patet intellectus obseurissimorum verborum , quae supra adduximus ex sancto Opta
quod omnes a se s et Synodalem Carthaginen. sis aduersus Gellianum coneis tabuli Epiliolam circumseriptos atque a Gelliano ad ipsolum Rhisma deelinantes Clelieos contra omne ius re/egerint in lateam communionem . Laica quippe eommunio . utpote hominis de eletioli di. Enitate in infimum laicorum ordinem itrevorabilis gejectio est vela mors . non ipsus homi. ris , sed eletiealis honoris: Iugulat, non mem .hra , seg nomina , Iutique nomina Episeopi , Presbyteri, Diaconi . Cleliei r Per eam vivi,
hominibus oeciduntur eorum honores r Peream .iui isti homines sunt vera su nera ae ea. davera ereptae dignitatis. Patet item intellectushotum verbolum . Indensas Diaconos, Pres seros, Episcopos Fecistis latior. Aetas ce' comer veser, utique in Clericatu . Iam dudum fuerat , cul ne manus inferre conati estιs . Item horum . V. γιι ιο uis sedilata sunt MMeemes , exarmari fritis. ληισ/ nominis stilo ali Ium sacerdotes .
aestruenιes . Argu It histe vel bis assidue Donati. stas, quod in noeentes atque ab iplis paupertate1Ensus sui ei reum seriptos Episcopos , aliosque eletleos degradarint, deiecerintque inter lateos Noe namque est vivum homicidum, est ex elerieo Deere laicum, est malitiae vectibus destrue. Cap. χχ. re opus seu Saeramentum divinum.
Hare autem verba . Docere, ubi vobis manda. tum es, radere e ira sacerdotum, exponit nobis I
o eure a labitum intitura furiat. Hane ergo etiam injuriam Diaeonis , Plesbyteris . atque Episeopis, eontra omnem Ecclesiae diseipi nam, i tro. Q - gabant Donatistae . Haee verba , in genua fige. rene Impo vir, exponit hie ea non quatia Cranei. lii Carthagὶnens s . Paenitenιes et am dubtis re mi sonis gentias Raut . Lapsus ae in lateam eommunionem abiectus eleticus non poterat . ob revelentiam sui Sacramen ii , inter paenitentes gonua figere: Eam tamen Saeramento iniuriam etiam intulerunt Donatissae. Velum quid est ,
tendo. Respondet docti stimus Episeopus Ua
qas paenitentiam perunt, Imminsonem monti vim et .
e cium sumo eaput a saeerdote, fio ur tibique con fluuium est, eonsequantur . Hoc ei licium , quod talis Epi1coporum capit ibus imponebant propha, ni Donatissae . vocat optatus mortiferum vela men eversonis. Per Ipsum enim Epistopatus ici homine vivo oeeidebatur ae penitus euertebatur. Metis itaque ordinibus, magnis utique D m ni ae Dei nostri Saeramentis, ne ino toti nai istae quadruplicem irrogabant injuriam. Quod ordinatis manum impone ient: Quod eos sectere eoram stante populo juberent: Quod eis e put raderent: Quod capiti raso ei licium imponerent . Neque tamen assentiti possum doctissimo Episeopo Gabrieli Alba spineo, qui putat Dia- eo nos, Presbyteros. ae Episeopos a Donat illis suisse eompulsos ad plenam ae integram pirenitentiam, ad omnes quatuor poenitentiae gradus. Sane tantarum injuriatum nusquam meminit sanctus Optatus: Eas utique, si ii toga die suiliant, nequaquam identio inuoluturus. Qu modo enimis, qui adeo exacte omnes teriti gradus iniurias enumerat, omisturus suisset injurias gradus se- eundi de primi , longe utique gra. iores λ Si . inquam, Donatissae Episcopum . Presbyterum, aut Diaconum projee ident in partem ea techume norum inter audientes , aut extra Melesiae te.ctum ad populi genua inter siemes, haud dubii optatus ea Parmeniano desticuisset in sontem ae barbam. Et hoe sensu aeeipio haee optati vet-ba . O inpietas inaudata i quem juaiaveris , inter paeni ent om o toνmenta servare . Hoe est , eum Diaeonum , Plesbyterum, aut Episeopum . quem d gradatione ae in lateam communionem abiectione Oeeidetas , tamquam de speetali gratiareeipere in tertium poenitentiae gradum, dispensareque in primo ae Deundo, atque eam dispen s. tionem quasi donatam uitam depra dieare. Em namque erant strophae isto tum Nebulonum. Et sane longe aliu/ est , quempiam recipere in comis munionem Eeeleliae per solam manuum supra rasum ae ei licio velatum caput impositionem ,
aliud per plenam poenitentiam . Distinguit ea C 1 sanctus Lib. 4
35쪽
sanctus Augustinus se selibens aduerses Pet lia. α, num in libro de uni eo baptismo . Me istud ὸ δ.
Id eam tantum tribu νe communionem , me ea sis liquem in eleri rus honorem ves exiguum subroga
se . Eeee , impositio manum non erat vera ac plena poenitentia, sed quaedam solummodo pee. nitentiae imago. Res nota es omni ei, qui an tiquam solemnis poenitentiae formam , omnesque ejus quatuor gradus novit. Ea interim umbra ae imago impendi non poterat clericis , neque quis eam passus poterat vel ad estguum cap. p. cleri gradum subrogari. Unde ptima Toleiana lSynodus, dum ob Eeelesiae necessitates permisteκ paenitentibus ordinari Lectores , reees Jt ab avito Ece Iesae rigore. Hae de caussa nemorosi Donatissae omnibus nostris Episcopis, Presbyteris, ae Diaeonis, quos in lateam communio. nem abjeeerant, etiam manus imposuere , eam.
que ahjeetionem, lieet natura sua irreparabilem, ho sigillo voluere obseratam . Lai ea namque eommunio, lieet gum justa est , sit penitus tr. revocabilis, injusta tamen omnino potest ea stiri aut eam declarati; at vero manuum impositio s. e rus ε sive iniuste facta saetebat irregularem, adimebatque omnem Omnino spem ad Cletum adeundi aut redeundi. Noe seientes Nebulones isti, ut istos Clelieos, quorum depositionem seu lateam mmmunionem norant esse iniustissimamae notorie nullam , perpetuo a elero sine ulla regitus spe ei ieerent . eorum eapitibus manus imposuere. Huius nequitiae finem ae seopum au. Iudi di a sancto optato . dum Presbyter aut Episco. ytis deue tur, fie Heba caperetur. Hoe est , ut Rectore deposito ae in ista depositione immobi. liter fit malo, seeuti totam Plebem invagetent, eique de suis Episeopos ae Rectores darent . Neque eis sumetebat ita trueidasse Rectores. In
super omnem populum, etiam innocentes pueros . redegerunt in publieam ae plenam poeniten. tiam, idque ideo. ne aliqui ervinari potat gent. Volebant enim omnem orthodoxum hominem a
Ciero reiectum, atque ita soli in AseIs populis dominari. Neque nequitia eatuit eventu: Ex e en Im per Omnem Astieam surrexἰt iam plus 4i.
t. inopia Clelieorum. Eam suble are voluit ian tius Aurelius, mox ut aflscendit Cathedram Canthaginensem. Hi ne mox a papa Sirieio ae sanct , Simplieiano Eeelesae Mediolanentis Episeopo rH ibebat namque simplieianus , siricio ae Amiastoliea ejus Sede Vieat iam praesecturam supra omisnes Leelesias Hispalii eas ae Λstieanas. Ab hisee, inquam, duobus Episcopis Aurelius petivit duci. Primo, ut in Cletum adscisti possent pueri ex Donat illis nati atque ab ipsis baptizati, qui jam adulti eonversi essent ad matrem Catholieam. ne. que unquam ab ea delapsi. seeunAo, ut Ucina listae Episeopi atque alii Cleriei, qui ad matrem Catholieam redire vellent, susei petentur in suis honoribus . Vi/eturque utrique petitioni tune suisse responsum negati vh. Patet id ex alia legatione, quam ad Anasta sum ae Ueneleum Sitietiae simplieiani proximos sueeessores Aestinavit Aurelius, idque eum iisdem petitionibus, additaque tertia, qua quosdam ex Italia Clelieos petebat Astiem subministrari. Hane namque s eundam legationem aAornans atque de Astieae inopia loquens Aurelius se d e; t de Melesia Romana ae Mediolanensi . Ex his enim sedibas sufuriae prohibuum: Nempe Eeelesiae nostrae ruinas restaurare per duo media jam dicta . Proinde eet tum videtur, quod sitieius ae Simplicianus ad Aurelii postulata responderint negative . Α Trismati τὸ autem responderunt Anastasius ae Ven reus , uti ter fidos testes probare possumus, quosidamque etiam Italos Clelieos in Asti eam itans misere. Λttamen eum nee istud eonsitum sure aeret ex voto, eonvertit A urelius utrumque oculum ad Augustini Monae hos, atque ab illis diu quaesitum solatium est plenissime eonsecutus . At inquies. postquam Donatistae ista sua ne. quitia totam set me Λ sileam reddiderant irregularem , unde ipsi potuere pro suis populis nanet. Di Episeopos, Plesb3ieros, Diaeo nos, aliosque Ct lieos 3 Respondeo de tuo Diabo leo Donat, satum saein ore non esse gubitandum . Hine Ep Τό, namque sanctus etiam Augustinus ad sanctum Aurelium scribit varios in suis monae his esse irregulares. Porro Donatissae in venete atque s biordinavere eterieos , quomodo omnes passm Haeretici, de quibus ita Teitullianu, in libro Pi
starum quippe ordinationes suisse ejusmodi , pluries testatur sanctus Λ usustinus .
36쪽
ΡRimum omnium fuit monasterium Hippo
nense in Horto, quem dedit Episeopus Ualerius . Hue ex Tagastensi omnibus needum muris mos ante Eremo , evoeavit Austus inus Λlipium : Ita quippe patet ex eius Epistola ad Ep sh sanctum Aurelium . Itiod Darrem vi pium in na. ε4. fra eo unctione mansis, ut exemplo se fatribtis
fluore positim. Nequaquam tamen potuit longo ibi hibitasse tempore . Nine enim Hierosolymam prosectus est, ae familiariter ibi usustin. Oo Hieronymo, nee non Ioanne Hierosolymo.
rum Episcopo, moxque ad filios redux ereatus
est, ante Augustinum, Episeopus Tagastensis. Quod enim ante Augustinum ad Episcopalem
sare inam evectus sit, palam sit ex variis Coneiliorum ae Epistolarum subseriptionibus, ubi seni. per subseripsit Alipius ante Augustinum . Et uti. nam quidem Ioanni Episeopo non i liuet sanit. Italis i Eis inter Λugustinum ae Hieronymum non legeremus mordaees Epistolas, quas haudati bie Aebem ut Istius Ioann s apud Alipium Q. futtis in ea una Origenis, Epiphanti ae Russi. hi . Ep. 64. Secunda Eremus suit prope Caithaginem ἱn agro, quem si atribus dedit Rurelius, idque statim postquam inaudiit de novo aediseio in hor. to Hipponens. At dices, Quibus fratribus Licet quippe eu Italia reduv Hugustinus aliquum. diu Cati hagine haeserit in domo Illustiis viri Innocentii Eκadvocati, nullos tamen ibi reliquit. sta tres , quos potuit Aurelius in unum eollige. re pro inelloando atque implendo toto conven. tu. Respondeo agrum donatum statribus partim de novo admissis , partim Tagasta evocatis . quotvo3o eonsuevit in novi monastetit erectio. ne. Et notanda sunt ista prae sata Augustini ad Aurelium uerba: suos fratrem ADpium in no rara tinei one mansio , benevolentiusme Λαυψι , vatias aga r innuunt . quod Aurelius putarat
Alipium ad novi monasterii sui presecturam evagro Tagastensi evoeandum, sed audiens eum apud Augustinum Hippone adesse. alium evo.
rarit, nolens este Aivisor tam arcte haerentiumamieorum. Hoe est illud monasterium, in quo exeitata fuit turbulenta ista controversa de Ia. re manuum , ae tonsura barbae ac pilorum.
EEcitata fuit . non per Λurelii aut Augustini filios, sed per nescio quos vagabundos, domo
rum penetrat res ae alienigenas eortinos potius aut nundinatores, quam monaehos, de quibus 3ta Augustinus in libro de opere monachorum Diabolus ιο-m Christ. odorem omm modo ea mens obscaνανε μιον bus suti , tam mvilios L pocritas quequaque Db labitu monaclorum dispersi, eis. etimetiates provincias , nusquam missos , nusquam
μοι, nasivam stantes , nusquam sedemti . Ati
rario, se audiis vivere, o ad eos pergera mem
ι unuν . Eι omnes perent , omnes exutine , aut
propostum buolematών. Et de quibus seribit ad α
tes saevi omnia, quae labebas , duobus nostis μι I99
bus ινanseunt bur monaetis tam am pauperibus eroganda donaveris , t ne ina detestans eos recum . ex non Dei servos, sed domvis alienae penetrato es. ω ttios eam latorer e, depraedatorea putans , lam
factam sinciram, quam aream subderat, indu .ltis allecit. Et statim insta . si tamen Draune soli Dei, quI marito assente atque nesciente , ab Ignota rivisere es aliena uxore tanta stim eram. Adversum quos ei reum soraneos tandem statutum est in eone illo Andegavensi. Nonacti, qui eis. Cap. 7ptam essem Iunis tiam reliquere, es absque Em. fles s. o a quo rariis negastis Mineresstatistis per regiones vagantuν ahenas , congrua disνictione , fise non emendisterint, ab Abbatibus Iuti tes a sis.
jusmodi ergo eἰreulatores etiam hoe tempore Asci. eam obambulabatit, estque per eos conatus Di bolus nouum ae toti Asrieae utilistimum institu.
tum evertere aut saltem turbare.
Tettium monasterium est monasterium m. gassense, distatum ab Alipio ad istus ut bis Episeopatum evecto . AEdifieatum est in agroiso, in quo ex transmarinis Augustinus reduxusque ad Ptesbyteratum una cum sociis tamquam Eremita soli Deo .ixit . Neque enim Omnes ad se Hipponem e voearat. Residuis ergo Episeopus Λli pius mox aedificavit monasterium 1 istud mo.
nasterium , ex quo ad Eeelesiam Thianensem astum plus est sanctus Honoratus, de quo post multis discussam eius eaustam se ad Alipium seribit Augustitius. Postrem), qaiis omnia timio, Epist.2 memina in digνessu meo quid pro fueris, quod ag9
cIs , ea dumtaxat condDione non abnuo . ut eum
laturio reddam di Id est, eum atquid tantum ab HActu monaster o B pponens, ur Me fine anasias νιφοσι, &e. Horum trium monas et torum me
minit etiam sanctus Paulinus , se selibens ad
Alipium . A/nedictos Ionditialis tuae comiter ω Ep. 33. aemulatores, in Do no fratres, fi dignantaν, M. ficti, tam in mel sis quam in monasteriti , Camisagine , Tagastae, unone Regio, er totis P ra. cstis reis , atque omnIbur eoumtis tib per Asuam locis . Domina catholici sertientes , multa affectu tu
obsequio solus νι rogamus . Distinguit Alipii eo mites in Ecelesiis , ae aemulatores in monaste
riis, quia nempe Alipius hoe ipsum sererat M. gastae, quod Rugustinus Hippone. Duo instituerat monasseria , unum in solitudine , aliud in palatio Epὶ seopali. Sie factum fuit in plurimis per Astieam Ioeis. An se ἱn Dioecesi Canthaginiens seeetit Λurelius, ne io; se tamen Deete deeem isti ex Hipponens monasterio assum. pii Episeopi, de quibus ita ait Possdius. sim ιυνω ινι ια illorum s actorum propesta volanses m
37쪽
araseria Iustitie Ληρ. Duo seil ret, quomodo ἡidicerant a suo sandatote. Sie Utari Deit Euo. ditis, se Calamae Possidius, se Nilevi Severus, se Profututos . se Urbanus, se Novatus, si e Servilius . se Samsu eius , se Servatus . Et ab
uno forsan eorum sundatum ae erectum est monasterium Ad tumetinum , ne se imus enim de quibusdam , quarum ei uitatum gesserint Epis.copatum. Quod tamen monasteria instituer int, assirmat non soli1m Possidius , sed etiam Au. gustinus, se ad eos seribens. Domino Beatissma, e Penerabilι sarriae consacerdotι Eood O , o ριι ieeum μὴr fratνIbus , Aa gustinus , ct qui metum sunt δε tres , in Domina saturem. Domia a Masus me, o menerabiti, ct sinere e ma elaritare amph. mado fratri 2 re aerari s severo, o qui recam sunt farribas . Augustatis o qui mecum sunt fra,
tres, in Domino sistitem. Quinam i si eum M. vero staties λ illi . de quibus ad populum , dum Presbyterum Eladium sibi Reeessorem substitue. ret, sie dieit Augustimas. seu pos obsta Epis
plex hominum genus: Populus, fiat res, &ser vi Dei, hoe est, eletiei ex monae hi seu Er nitae. Et tales Epigraphes seribit Augus inus
ad omnes istos Episeopos jam enumeratos. De monasset o tamen Adrumetino non peni ius mihi eonsto. Forsitan sun datum atque erectum est a S. Evodio, de quo ad Augustinum ita seribit pater valentinus. Proposus ad istis, randisa sepias quaesiones, at ad Dominum sanctam Porνem Evodiam mitreremias , ιι ipse nobis de Mesciosancta libro propteν Ignaros aliquid rescrip st. Cur omisso Episcopo Adrumetino , suit enim Adrumeti Epistopalis eat hedra , nititur ad Episeopum Uetalensem λ Quia eredibile est hune eo. rum sui me Patrem ae Fundatorem . Interim praeterivim hae eontroversa , habuit omnino Evodius Urali aut prope Uratim monas erium E. remitarum, Ae quo ita ipse ad Augustinum, agens Ae desuncto amieo .suo adolastente. At tibi uti N. Ius es, is angitaν araue , quod post exitum pueri Patre υμι Pνessero cum Fene TMas ιn mona- fori esse e perant ranslunae se gratia . Eece solebant se homines tristes in monasteriis, utique
ab omni populi turba quietis , recolligere aeeonsolati. Faeiebant i 3 , non soli pres teri, sed etiam a tu ibis Episeopalibus lassati Episeo.
pi, idque in tantam consuetudinem abietat, ut adversus eam emanasse elegatur hie primus ea- non quinti Concilii Carthaginenss. Plaeti ι, ut sim ηιβ Drahas , rum mist pati cauedra, ad squam Ecelsam in maeres confiitiram se eo eν.
Deetaum tertium Augusini monasellum R. it Eremus ae solitudo insulae Captatiae, de qua bellum Gildonianum tractans Presbyter Ctos. us se dieit. Ad Gudonem Jam s3 5 em bello im L. 7. e.
sequendum Mareeetu Fratre missus es , quem Id 36 neam procurandae Re p. fore, pro M MAristis δε- Iis pollicebaraν. hiris meteras Iam inde a Timia o sciens , quantum in rebus desperasis mis Ma ιιι seminis p ν fidem CMI et mentia Dei I- petraret , capraνiam Insulam adtit , a ηδε secum Disos sinos Dei istiquor prematos pretibus Iair sumpsi . cum tis , orationibus, jejunus , Psa Ddies o noctes continuons , Me lesia victolam me. νvit ac fine eaede . adictam. Erae hi satres Ete. mitae quam sancti, quam apud Deum potentes, quantae a pug Romanos mees evistimationis 3 Ex eorum porro Mareerit comitantium numero foetunt duo isti, se quibus ad eorum Abbatem Eudoti Ium se seribit sup emus Abbas Augnst rus. Nam o ante Iam Dina, o nune farres , Epist.
i nos attulerunt. Itioνtim Eastatius in eam requiem
l delati modi aeeessere Patrem suum , eum Ae seimonasterii statu informaturi, totaque ista Epistola palam indieat Eiemitas istos fuisse de Pa. iii, istius institutione Decimumquartum monasterium fuit sanctissima Etemus in insula Viverens, de qua sie dieit ineognitus isse Auctor in ulla s. Fulgentii. m in m/dia vados iso, , fias risuis reum M. Cap. χε
fotu, fas ius su ἄ- conrexebar i cui opeν , etiam cum fui et Abbas , in s.. -ηostreia Ba. cabal . Hie ex antiquo ser .atur rigida disti plina: Quae verba e nia neunt edistitisse istud monas. tetium iam, tempore Augustini. Et eredo tune ejusmodi insulas eitea Asrieae litus suisse pluteuDieit enim August Inus adversus Faustum de te legatione seu deportatione in insulam .
Etemit leam in insulis vitam dieit esse rem
ob etiam ae quotidianam. Deeimum quintum monasterium fuit mona
serium Cassatiense in Μauritania. Hi e quippol habitaxit magnus Λugustini amicus Renatus,
38쪽
qui ei primus patefeeit ae mil4t nugas vineentii
victoris. Hie , inquam, Renatus fuit mona. ehus. sie enim de illo in libris de animarum L . it. Origine selibit Augustinus. Lege dili ηυν quadsistra ad satram n ram Dei sertium Renatum .L.3. e. g. Et iterum . poteris Ierere mea scripta ad Da ares no Jνas Renarum Des servum , o Presbyterum Petrum. Dei servum , id est, monaelium , rasi isto saeeulo usitata. Nequaquam erat cim risus, sed lateas. Hine enim dieit Augustinus.
Ialeo, die. Ubi adverte, quod Augustinus ho. minem tileum stes tem praeponat et Quia
Tempe non erat qualiseumque laseus, sed prae.
Potitus monaehorum. Ita insinuant in istis ii. htis multa. Et quidem Augustinum ita suisse praeponere solitum, patet ex eius Epistola octua. gesima septima , euius epigraphe se habeti Dι.hrssimis o sisnctis is matri Aluitati, ef Fra. tri Raflua , ct sororibus quae vobiseum sunt , Augustutis ει qui meeum stiri ιa Domina Iola rem . En, hie Presbytero praeponit etiam m ni alium Praepositam,t Hie namque Rusticus
videt ut eme iste Piesbyter, advers, quem Au. gustini moniales suerunt adeo aeriter tumultua. e. At diere quis, unde quo Caesar mo.
rasteriumὸ Respondeo ab ipso Augustino, ita seri hente ge semetipso ad sanctum optatum Epi.
Es Is . Literae, quas ad Naaruanium C s. insem mi i , me apud CaesMaeam praesense vene rum, quὸ nos Iesancta nos 1s a Veneras II Papa Zorsmo apostomae naes se sevo Eces ast ea nee essias traxerat. Dudum ibi haesit, non tamquam ne .seio quis peregrinus Episcopus , sed tamquam Apostolier Sedis Legatust Adeoque inter ea , quae ibi egit varia, etiam potuit plantate suum
monae hismum , eique praeseere Renatum . Dee imum sextum monaserium est Etemus
cincti Fausti . Ae quo dieit auctor ineognitus
4Me lora , tibi relegatus tenebatur , mona emum
sancti Felieis , de qua ita idem iste auctor. m. sv- νι νώ- MI perseeutis fides , tir sanct
cenum, euius in libiti de mangaltea apud Afros perseeutione meminit sanctus Victor Episeopus L Utieensis: Dieens In eo fuisse professos glorio. ' sos Christi Praeeones, lateos tamen, di martyres . Nattinianum ae Saturianum , nee non alios duos, quos non nominat, germanos sta-
tres, idque suasu ae studio sanctae Maximae, a Barbatis eaptivae sanctimonialis.
l Decimum nonum est monasterium Bignae.
Intra ei vitatem Carthaginensem , contiguum Baslieae Celetinae . Etellum suit hoe monaste.
tium haud dubiὸ etiam a sancto Aurelio . Μ, minit illius idem sanctus Victor, Aleens in eo sepultos gloriosissimos Iesu Christi Martyres , L Ll Liberatum Abbatem , Bonifatium Diaconum , Seruum Subdiaeonum , Rustieum Subdiam. num, Rogatum Monaehum , Septimum Μωnaehum, de Marimum Monachum , professos
in monasterio ei uitatis Capsensis sub sancto Epi. seopo Vindemiali. Videntur hi suisse Regulareseletiei, non Elemitae: Utpote monastirem seu vitam communem professi sub Episeopo ae in
monasterio civitatis, quae omnia, unum Carthaginense exeipe , suisse videntur monasteria elerieorum . Hine inter ipsos erat unus presbytet , unus Diaconus, duo Subdiaeonio Quos hue usque eertum est non fuisse inter Eremitas . Dico, me usque. Quia esse eaeperunt histe ipsa
temporibus. Histe namque turbulentissimis tem.
potibus . sedibus suis puls Episeopi, eoacti sunt
alias quaerere, plurimique in Thraeiam , syriam ae AEgyptum migrarunt, paueissimi autem in Italiam, quia ibi Λtiani Etuli, quos Asti. eanis suis Wandalis in erudelitate pares arbitrabantur, habebant dominatum . Hi ne quidam ejusmodi ex Augustinensibus Eremitis assumptἱ
Epi opi aut sua repetivere monasteria , aut aliaia loeis desertis ac seeutis erexere , eae peruntque ex meliorum temporum spe quosdam ex suis
Coeremitis ordinare in elerieos , futuros ibi , post distussam Arianae ae wandali, perfidiaeae persecutionis nubem, novum seminatium s. dei orthodoxae. Neque spes eos sesellit. Neque ego hie ex eapite loquor, sed ex bonis testibus . Quia tamen haee non saeti nostri ordinis origi. nem , sed propaginem tangunt, nolo hie eis in. haerere. Saeer mamque noster ordo habet duos inimieos. Ambo nos putant terraestios: Primi, quia Augustinus solos instituerit Cleri eos , nullos autem monaehos; Seeundi . quia instituti ab Augustino monaehi jam prigem interierint , neque nos ab ista radici deciendamus . Hie dumtaxat ago adseriam primos, adversil malios acturus suo tempore, idque ex fidis atquei tres agabilibus testi hus . Sequuntur nune monaster a , quae Instituit sanctus Fulgentius , magnus huius inonae hismi eultor ae propagator . Primum est Eremus Sie.
eensis, ae qua se dieit iste auctor. Ctim βω ὸ
cultant cenas sedes figora , HI ad 3 fae ηδ auis Mari, visorum etiam Metiam fatore Iustepti, lli e sedes figere non soli1m eogitarunt, sed etiam fixetunt. Secundum fuit Eremus Ididen.ss, de qua ita iste auctor. Iamis riditatem . a C ra. t Iid nuncupatis, fandare morasnium Incipium,
39쪽
Quartum est Etemus Ruspensis, de qua se Auctor isse. Fulgentιam In nullo Deo visus est
Utincta: si quos autem natos monacis testa
mon eboram. Mee duo hi eonventus 'nt prima nostri saeti ordinis provineta, ae S. Fulgentius in primus prior Provinetalis . Talem quippe eonventuum, quoniam quisque ab altero separa ius sub suo manebat Episeopo, eommunionem e usque non suisse, Acieet inter Alipium ae Augustinum ventilata lis de patrimonio satris Honorati. Utinam bella ae Λriana haeresis non impedivissent di Tales Piovincias a Beaio Ful gentio Asriea habuisset plures. Ultimum tandem monasterium est Eiemus Caralitana apud Saraos, quam ibi exul aedis.cavit Fulgentius, de cujus exordio sie dieit iste idem auctor . D re ipsa primoνd a gloriosi eisti,
monactis o elericis adunaris, sapientre effecit. Dat quippe eis communia mensa , commane rellarium .
ses tu iliaesti . Nota, Primas Antisite, ficusu etiti, poluti o. Hare est illa Aecentia in omnium cordibus quasi naturaliter scripta , ob quam etiam Augustinus noluit ullum Ioeboa. re monasterium , nisi post aeeeptam 1 S. Ua. l. io iacultatem. Haee sunt illa monasteria . Ae qu bus dieit Cardinalis Batonius . sed tinia hujusmodi mona- A Deo in si si is fuati in Asit - ρ si recto mema. '
aulam , ab ipso s. Atilinino derivasse, dives o
me Doerant dormirini, spre tun eam vo/pali ao casia supertfvs. Et quidem haee sola monasteria novimus per seripturam. Attamen quinalia plurima suerint per omnem Africam, neo quaquam est dubitandum . Ita enim ad S. Ali. Epist. pium gratulabundus serib It S. Paulinus , ae ela. 3s.le patet ex hI e Augustini uerbis adverssis Fau.
to faciunt tua subtimiora praecepta Evangetica : M. Iuam multae se trinae eongregationes nuti habemus pressum , sed omnia communia , o laee Manis ad victum is tegumentam necessaria, O .
AD mittebat Augustinua genus homἱ num omne. de quo ita ipse in libro Ae opere
40쪽
aureas . Et in traelatu ad populum , cum di titimi hoe oeulum esse quasi male , monaste tia esse quasi potius, clausos quidem, attamen propter subinde irruenies ventos ab omni nau. fragii ae collisionis perieulo nequaquam secu.
s,obandus es . Multa dieit de isto argumen-Un3e etiam Augustini monasteria non ea. ruerunt confusionibus , scandalis , aliisque id genus malis . Ex ejus monasterio profliit in n. Ep. a 6 r. lix iste Fussalensium Episcopus Antonius , eujus seandalosa vita pium Patrem ita a lixit, ut de ὀeponendo Epistopatu ae effugiendis hominum oeulis cogitarit non per transennam.
Eu eius monasterio prodiit Trojanus ille poreus rotius quam Episeopus Paulus, eui de Episeopali substantia palam Abronem viventi ita seri.
Ep. aio. bit ipse . In quid quaeris communionem meam ,
An ui Οἱ tiit facis , mili imputent homines, quarum querelas su ιη re nou pessum λ Moniai., eius , dum ex nescio quo erga sibi prefectum Presbyterum Ogio Praepositam fiaam turbulem ἡdeportare ae mutare volunt , conversae sunt ad Ep. Iost contentiones , aemulas laxes , animositates , dis a.
βηes , derractisηeι , seditiones , susurrationes. Eius forsitan moniales erant etiam illae, de quibus se libit ad Eusebium Episeopum Donatist a. Ep. 169. rum . subdiaconur qaondam vaniens Eleusiae ,
Obtiti Primus, eum Maccessu indisci analo san. Himonialium prohiberetuν, atque ord natis o sis praecepta contemneret , a Meνιeatu remotus est, o
bus selibit ad sanctum Aurelium Episeopum Car.
iue Apostata , de quo set ibit ad Prosperum & Hi.
bFier Januarius, Nolamque Campanotum ad iiὰ de diverimendam sancti martyris ritieis memoriam pios. ς δ' ei sei iussus est Presbyter Bonisae ius eum adole.
seetite illo fratre , propter quem adversus eos, qui, eum de aliqvilbur sanaeum nomen profensibus Gai quid eri ηι MI DU sonuerti via veri potueris, instant , satagunt , amb/vnt , ut de omnitas Mee e iue , dicere suerit eompulsus ad plenam plebem pro eone ione. sani Miser vlitie aes II
domus meae, somo sim o Inreν iam Mes vivo, nee mill arauare audes, ut domas mea melior fit quam arcis NM , tibi ramen Inter octo hom/ηer reprobus tintis indentus es r Aut melioν L quam domus Abν sis,
Dominieae fractia ole siminosoris ιν lentis. Quomo do ergo Dominus Salvator nollet in suam Eeel