장음표시 사용
231쪽
11s De bonis oe ρ pessionibus Ecclesiarum,.. - Hierosolimit ni Episcopi , atque huic praefuisse
Sulpitius Hieronymum quendam PresbJterum Initur inde φ 's' R' AI csu. Bethleem oppidum peti, ,quod ab Hieroso missex millibus diθaratur. Ob QAlexandria autem sid cim mansioribus abest, Ecclesiam loci illius Hieronymus Presbyter regit. Nam Parochia est Episcopi qui Hierosolymam tenet.
CAPUT X. De dote, o fundationibus paroeciarum. Pre bterinon tenentur manibus victum quaerere. Ipsis debentirst pendia a populo. Libi ratius stipendium Presbyteri
olim capiebant quam Draconi. Episcoporum ah Zorsetas in res Ecessae. Distributiompartitio antiqua oblationum ex Clemente. Partitio oblationum 1ecentior. Quomodo tertiam decimarum Episcopi remistrant,
DVm communi gentium inuidia laboraret
Christianum nomen, dum pietatis,ac honestatis vindices m lati, pro sceIerum magistris haberentur ; quid erant aliud stipendia Clericorum dotes Presbyterorum . honores Episcoporum, ni'. si cruces,tormenta, equulei, verum Christi patrimonium: cuius participatione, eius filij agnoscimur, qui nullo magis quam patientiae miraculo voluit illustrari. 'i . Ne
232쪽
L sicundus. : et 1 Ne quaeramus ergo fundos, praedia, villas in prima Christianae rei adolescentia: tenues admodum frant redjtus Episcoporum: tenuiores Presbyte
Hoc tamen sciendum, primo Presbyteros ex oblationibus,& votivis fidelium muneribus victi . tasse. Licet enim Paulus sibi manibus victu para uerit, ius tamen habuit stipendia poscendi ab iis, quorum saluti militabat: nemo enim propriis stipendiis, nequidem in Dei causis a militat. Nec est quod in ergastulum velit aliquis Presbyteros compingere, & cogere eosdem, ut manibus labor en t. Nam etsi hone lis artibus victum quaere id pi ''
re possint Clerici, & eas artes tractare quae a di- lib.3. tom L. gnitate Ecclesiastica minime abhorreant, ut scri- bit Epiphanius , νας πιχ ἀ τῆς εκ κωφα κης 'ς υιπιδες συρικε του , attamen ius habent petendia populis necessaria vitae subsidia, quatenus sunt eorum pastoces. Quam eandem ob caussam, inquit, Epiphaniusὶ pro incredibili ipsorum in gubernandii po-pAus occupatione, atque Ecclesiastica procuratione admi, i strandique labore perpetuo. Diuinum hoc oraculum edi- cit. Quis gregem pascit, m illius lacie non ablur j uis
plantat ineam,m eiusfructu non vescitu Dcinde ope ram inquit nauantem agricolam ante omnes, paren ritus edere, ut ne presbyterum, vel EpistoDum quotidiano
indigentem constituat. Ob id populos hortatur, ut qua ad alendos Sacerdotes necessaria siunt, iusti simis fiuis laseboribus quaesita siuppeditent. Et paulo post de Sacer-
233쪽
, si, si iii. Nolla, inquit, ad manibus laborandum nece itate dum i ' nata coactique sunt, sed cum iustissimos alios labores, cr
Itaque primi illi praesules vi etiam suis Pre lya
teris largiebantur e populorum oblationibus. Paulues eos qui bene pia sunt Presbyteri duplici honore dignos indicat, at duplicem honorem geminia in ili pen diu m o mnes terrae inter pretantur. Cyprianus liberaliores sportulas Presbyterorum ordini, quam ceteris inferioris notae Clericis indulgebat, ut constat ex L pistola sexagesima secunda, in qua aperte sportulas Presbyterorum asportalis Lectorum dili inguit, & vult Aurelium honore sportularum presbyteralium gaudere, ii cet in lectorum numero adhuc consisteret. Quid vero& quantum habuerint presbyteri parochiarum, pos quam ceperunt colli tui, non est dissicile explicare. l inprimis vero agnoscendu est , E p i sco pos eorum omnisi Ecclesiasticarum dominos, ac dispe satores perpetuo extitisse, usque Clericos &Presbyteros e facultatibus Ecclesiς quidquam potui illa consequi,nisi ex beneficio, & co sensu Episcopi, cuius erat & animis hominum, & opibus Ec'Canori. A clesiarum moderari, Apostolorum Canon 38.
234쪽
'τω. iubemus Episcopum rerum Ecclesiae pote statem habere, si enim pretiose hominum animae eis sunt credendae , multo magis ei fiunt corimittendς pecuniae, ut in eius sit facultate omnia administrare , m js et i egent, er 'resbyteros Diaconos subminis, siai, M. e. pr. Idem habet Concilium Antiochenum Cμ' i
Eam Episcoporum in Ecclesia maiestatem sic
antiqua coluit Ecclesia, ut nemini e Clericorum Catalogo licere arbitraretur oblationes fidelium admittere, nisi cum Episcopi consensu, adeoque Anathemate feriebantur, qui inconsulto Episco po darent,&aut reciperent. Concili una Gangrente Canono 7. Si quis oblationes Ecclesilae extra Eccle- ἰφςjpς ς Risi m rccipere, et lare boluerit praeter reis iretiam ξλψ '' η'copi, vel eius cui ei cemodi o cia comisa fiunt,ne cum eius doluerit agere consiliis Anathema siu. Et Canone 8. 3L quis dederit, etet acceperit oblata praeter Episcopum Celeum qui constitutus es abeo, ad dis Vanda 'ν p. ip. rab , mi ericordiam , oe qai dat, m qui , copiis A.
Cuius Cataonis ratio nulla esse potest: nisi qἹod eius est oblationes suscipere qui Dei partes in ter ris su itinet, qui cum e coelo saluberrima hominum generi beneficia clici t, debet etiam hominum vota,& largitiones Deo commendare. Cum itaque res Ecclesiarum in potestate Epis .copi versarentur, liceretque ei pro arbitrio dispensare, sequitur dotem parochiarum primis temporribus ex nutu Episcopi fuisse constitutam. Un
de in plurimis hodie Episcopalibus decimae om;
235쪽
De bonis sionibita Ecc siartim .nes,& quidquid obuentionum parochiis aduenit, ,h. id totum cedit lucro & commodo Episcoporum, Nii h l, qui nnuas tantum pensiones Parochis,'& Sacer prouinciae dotibus preestant, caeteris fructibus sibi 'edicati, Id autem non ita frequens fuit,& locum tantura habuit, ubi Episcoporum reditus proprij tenues erant, de angusti. Ideoque partem fructum , &oblationum Presbyteris tribui olemnis, & publi-
ca prope fuit consuetudo. Antiquissimus scriptor Clemens Romanus, lib. 2. Constitutionum ap. 32. modum describit, quo Presbyteris Diaconis, Clericis,& Episcopis ceria portio conferretur in Agapis siue conuiuiis Chri ilianorum, Soponatur, inquit, in conuiuioquod pastories m K, consect/im est dari, dico autem id quod adprimitas perti , Ii L net v liiii Sacerdoti, etiam siconuiuio non adsit,ique in
honorem Dei, in ei Sacerdotium commisit. Quatnum au-votiionhi tem unicatque Tresbyterorum datur, eius duplum detur
Diacohis in bonorem Christi. Prybteris dero,ut qui la Di ς ιη'. borant in υerbo doctrinae duplex seponatur pars ingra' tiam Apostolorum Domini, cuius locum sustinent ran qu m consili urij Episcoporum, G Ecclesiia corona :sunt enim ij senatus consi sus Ecclesiae. Si Lector sit , capiat
pArtem unam in honorem Prophetamm eodem modo.
cantorGO liarius. Ex quo loco colligendum Epis copo etia m a conuiuiis absenti partem unam sepo- sitam fuisse nomine primitiarum, quas capit Vice Dei, cuius interris dignitatem sustinet, Presbyte- . ros vero haadruplum fere Diaconorum accepisse. Nam septem Diaconi tot enim erat it in ciuitate
236쪽
iis temporibus Jtatuundem sumebant, quantum
duo Prelbyteri. Diaconos vero liquet ex codem Neoces.
textu des plum habuisse Lectorii, & Ossiariorum. Quod vero dicit dari duplum Diaconis in honorem Christi .illud meo iudicio ad eius humilitatem
spectat quicum omnium Dominus esset, factus est minister, &maiestatem velavit ignominia tristissimae seruitutis. Vel ad ossicium Diaconorum referre oportet, qui Christi Euagelium in Ecclesia legebant. Ita enim lectoribus parte tribuendam censet in honorem Prophetarum, quod ad eorum ossicium spectat: Lecto res quippe e suggestu publice Prophetas legebant. Ceterum ex Clementis verbis apparet Clericis , & Sacerdotibus ad Agapas solennes vocatis, liberum fuisse partes quasdam & symbola e conuiuiis auferre, ac domu
asportare. At eam consuetudinem velut sordidam, Moineinῶ& Clericorum nomini iniuriosam tolli iubetCon '' Ie cilium Laodicenum, Canone vigesimo septimo. n o et, inquIt, ministros altaris, vel quo blet CFricos, aus laicos, ad , fgapen vocatos partes tollere propter iniuriam, quae ex hac occasione Ecclesiastico ordini possit deputari. φLicet vero ex praelato Clementis loco liqueat Presbyteros in oblationibus sacris potiorem longe Diaconis partem habuisse: non tamen constar,
quid in Ecclesiarum reditibus iis permiseriise Episcopi: nisi ex Siluestri Cationibus repetamus totam Ecclesiasticarum facultatu molem, in qua tuor partes distributam, quarum prima Episcopo
237쪽
cedebat, secunda Presby teris, Diaconis α Ciero tertia Templorum,& Ecclesiarum fabricae,quarta
pauperibus. Commoneo, inquit, vobis omnibus mihi consortibus monimentum hoc ,ut de reditibus Ecclesiae quatuorpartes fiant . arum una cedat Pontifici ad sui si stentat ionem. Altera Presbteris Diaconis, o omni Chro: tertia Temolorum , O Ecclesiarum reparationi,qμ rta p/u'eribus per P nis.
Durauit haec partitio Bonorum Ecclesiasticorum aliquandiu & Episcopi pro consuetudine regionum tertiam vel quarta decimarum & obuentionum omnium partem e parochianis Ecclesiis recipiebant, donec Ecclesiae auctae sunt plurima rerum immobilium accessione. Nam postquam ex praediis & villis satis habuerunt Episcopi , unde rueri dignitatem possent, tertiam illam obuenlio
num partem remiserunt. tumque ceperunt bona x xli 0.ὶ - Ecclesiarum & oblationes in tres tantum partes
diuidi, quarum una ad Presbyterum. lecunda a Ipaupcres, terna ad fabricam Ecclesiarum pertine bat. Et tamen tertia ista, quae ad Ecclesiae farta tecta specta bat, seorsim seruabatur, & Epis opoparochias lustranti tradebatur, ut prospiceret mi nis aedium ac rarum farciendis, si opus esset. To'. tam hanc disciplinam eximie illustrat Canon de cimus quintus Concit. Aurel. primi, De his quae
Parachiis interris, vinei , mancipit , atque peculit ' i' cunque Heles obtulerint antiquorum 'Canonum stat tastruentur ut omnia in Epi copi pol Dite ion an de i istamen quae in altario accesserint, tertia Mentir Epy sit is feratur.
decimatu relaxarint. Concit. Aurel.Lcan
238쪽
Liber secundus. is, Ex quo Canone, vides omnia immobilia serua ota Episcopo, tertiam vero oblationum ideo illi tra ditam; quod onus sacrae domus inllauradae atque ornandae in se reciperet. Cum vero aedes sacrae sine labe essent,& nullos sumptus earum refectio postularet, liberum erat Episcopis,vel tertiam illam Ecclesiae eiusque facerdotibus relinquere, vel in aliarum Ecclesiarum lacunas i applendas impendere. l la definitum in Concilio Toletano s. can. s. ζ' η'
Cum praeteritis snctionibus notissimum habeatus, quae de rebus parochialium Ecclesiarum pars Di copo confera tur, opportune duximn decernendum, it L fpiscopus tera Episse pritii m quam de rebun eisdem san tione Paterna sibi δεἶ 'Fς' 'φ'
tam nouit, aut ipsi Ecclesiae, cuius res esse patescit, aut alteri Ecclesiae, cui elegerit conferre, decreuerit, m licitum βῆς:ςM . maneat, irrezocabile robur eius sententia habeat. Postea vero cum sordes&auaritia meliora con silia corrumperet,neque tam aedibus sacris ornandis quam propriis rebus augendis studerent Epis .coporu aionnulli, decretum est in Concilio Eme- .ritens, ne in posterum tertiam istam portionem Praesul es sibi vendicarent, neue idium sacrarum cura apud ipsos re fideret, sed parochorum unus quisque suae Ecclesiae reiiciendae incumberet: secus vero ab Episcopo coerceretur. TL:. Et huic Gori et :snecto concilio, 't nullus prouinciae Lusitaniae Di o Vssententiae huius terminum excedat nec a qualibet parochir . . σηa Ecclesia tertiam auferre praesumat, Ad qutuq ἰα in tertia abde consequi potuerat, totum in re rationem ipsarium Γa
s cur*m proficiat. Omnes supra dicti presbieri qai vir,
239쪽
134 De bonis oe posses nibus Ecclesiarum
ratemhabuerint, Episcopo suo placitum faciant et i repa rare Ecclesii as suas intendunt. Quod si facere distulerinicibEpistopo suo distriecti Ecessas sibi creditas , ut ratio per
mittit,digne reparent: Ecclesia tamen , quae mundiales regnullas habent, ollicitudine,intentione,5 dispositione V copali, t ratio permi erit ,habeant reparationem. Subinde vero cum parochiani presbyteri iti eandem sacrarum aedium sarciendarum incuriam - ' incidissent,&auaritiae malo laborare viderentur, Concilium Toletanum decimum sextum tertiam partem obuentionum sacrarum Episcopis restituit una cum onere & debito,instaurandaru Eccle ebridii H siarum. Ita enim Canone 1. Unio nostrae adunationis V μ ς ' D decernit atque instituit, ut tertiag quM antiqui Canones de parochiis suis habendas V copis censiuerunt, si ea3 exi T.ttii apis. gendas crediὸeriκt, ab ipsis Episcopis dirupta Ecclesia re μ' ' β' parentur sinuera eas maluerint cedere ab earumdem Eccle '
siarum cultoribus, sub cura oe follicitudine flui Pontifch
reparatia ei dem a)bibenda elst Ba dicis, σαNec vero satis visum est Episcopis parochianos sacerdotes fortuitis obuentionibus fac raru oblationum dotare, vel etiam primitias& decimas illis, in solidum contradere: verum ad munificentiae
cumulum, ne quid sibi de s se parochi quererentur, villas ipsiit & praedia Echlesiaru utenda fruenda
commendabant. Quod liquet ex innumeris paeno Canopibus, quibus permittitur Episcopo, partem aliquam praediorum Ecclesiasticorum Clericis cedere, Agathensis Cocliij Can. 7. Aurelian. 3. can i7- Lugdunens a. cap. s. Aurel. 4. c. 36. Epaonesis c. IA
240쪽
Sed maxime δί clarissime apparet ex Agathen Icanone vigesimo secundo. Vbi de parochianis presbyteris expressa fit mentio. ciuitare u , fius Diue esani presbyteri vel clerici, fatuo iure Ecde rem
Ecclesitae, issicut .permisierunt Episcopi teneant : etendere
aut)m aut donare penitu non praesumant, C.
Nec mirum Episcopos primae aetatis de parochorum commodo & stipendiis fuisse sollicitos.
Agnoscebant qui spe illorum studiis & laboribus
praesulum vices suppleri, neque aliud esse parochos magnis alioquin, sed sine honore haboribus occupatos, tristi insuper egestatis sarci na obruere, quam oculum quo visurus sis effodere, & mantina amputare, qua ad operis alicuius molitionem tibi
neceste est utl. Quis unquam pater undique rerum omnium
copia circumfusus sinat liberos seruili constantia cum fame atque inopia luctari ΘQujs ferat tribunum, aut ducem cupediis ac voluptatibus solui dum miles etiam gregarius vix siliquis & sicco gramine vescitur. At Episcoporum filii sunt sacerdotes: quod si non siiij, saltem milites & alnici paulo dignitato inferiores. Merito ergo' in eorum rem & commodum inuigilant, sine quibus Epis copi esse non possunt, & quorum ordine summo to, necesse est praesules e suae dignitatis fastigio ad ultima sac hierarchiae ossicia descendere. Excitabat itaque Episcoporum priscar illius
aetatis prouidentiam & affectum erga presbyteros necessaria eorum operae sed maxime pietas Je cha-