Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

141쪽

p. in IN LIB. IX CAP. XXXIX. 233

an quem, sed estoris cocetum hic promini titulus mion nihil magis contrarium rectae domnes rationi Pro δρων .stri an nonnullii nempe, ex coniectui J ρῶν. senen probabilius. Ita fuerit universiis liber physiae arguine uto quod per alterani lemonem vix licetini'icari. N

is bis placebat, περὶ 'Ωρῶν καὶ τό πων 'at intelligamus, nactum eo libro de terum varietate pro Annu rem stat 3, is et ommui es ingento. Sic Hippocrates .m κιῶ a solet coniungere vel , περὶ ' ρων καὶ τόπων, ut inulaminate commentarii eiusdem senis, περὶ ρων, 'Υδά-- Monribus, lacuit ossIO, Demistoric Graec. Iib. I. cap. s. pag. Ioa περὶ ρῶν, de Tempestaribus anni, pro

havit CoRAY, in D: ovis preliminare ad Hippocratis librum De Aere, Aquarat Locis, pag. XXXI . aliam Manu proponens coniecturam, περὶ 'ορνιων , ne visuriis Au itur Soci ates: recitabo enim eius verba,n ria iunt in illiis quaedam animadvertenda nobis: 'M

is rati sumus doctissim s viros in ea scriptura explicanda is operam Mol.um perdulisse. Postea coniecturam nostramis apud Aelianum reperimus qui totidem vertas ex eodemis Socrate, sive ex ipso nostro Athenaeo, iuvissim Pg-RIZONIo, in Praefat. ad Aeliani Var Histor. J Hlissimus, lato tamen auctori nomine, historiam hanc refert, s Dev Nat. Anim. J libro XV. cap. 7. Observemus in proxi-nniis verbis genus loquendi, uius ignoratio etiam periistiss1niis linguae huius sui fraudi , ου νωμου κοιλου. υέντος. Et Aeliani QAthenaei interpretes, alii mulinisti, coelum fluvium ex his verbis continenti sunt sic D nlacampius caelians fluvium Geminas, de Avibus pag.

142쪽

maa6. J ai in rerum naturi nullus unquam fuit Abser as dissimum vero quod somniant quidam Prursus identi Blec. I de Olyra fluvio, pylas sive Thermopylas praete n labente. Heus, vir optime ποῖ παρεπλάγχθης φρενων Μεγαιῶν; os olim, mala de Aegypto est sermo, calido memendabamus, Nειλον ου λυέντος sed frigidam suffudit m Aeliani libroriin is omnium exemplarium in hac scri- , ptione coniensius. Quare ita legamus & quaeramusn auid sit, fluvist κοῖλον ρεσιν. Puto autem, de flumineo sic quod alveum Dum non imples, nee Hyas atringit: sic B enim relinquitur inanis, vacuus fluvii lectus illud m-

mane non male κοῖλον appellaveris. Sic Oiλη au κοιλαι- ν νομένην θαλατταν ducianis scriptores, cum turbat mari

s Et in universum . κοιλαινM pro detrahere, sinuerem accipitur; contrarium G ιζαιρειν. Agathias libro quin-sito: Δέον προσεξαιρειν καὶ συνανισταν το πεποψὶς καὶαπροθυμούμενον, ἀλλ' ἔγωγε κοιλαένω ταῶτα συναντιον - . παραιρουμαι. Haec vera interpretatio est huius locutio-mnis Caeterum ad loci istius sententiam nihil refert sives, ita accipias, sive e contriimo de flumine cuius aquae ima tumuerint Nilus enim, quem ποταμὸν vocat per excel-s lentiani , sive intra legitimum staret modum, sive ultram illum se inerret , aeque famem Aegypto indiectat. Dis meo fanism protio enim Athenaei teritonem, λιμὸς ἐγέ- πνετο, quam, Excerptam sciteliana de omnes niss instabiliuni nec moror quod praeferunt Aeliani publicam exemplaria, λοιμὸς ἐγένετο. Verba, SOCRATIS ita ver te: Ex Lydis in Aegyptum translati astarnes, e Undem in f - λώβ, eorumιes vocem ali quamini e raιnt. Sed meum aliquando fluvius humιsior fluviis, fames se ta est,

quae multos in ea regione pensiat, Ex eo non essemn attage- sun illi elaratis iacire, quam qui vel planssime loquuntur pueri , is Ter male fers malas m Meviantur, non solum non ma rarissur,1 d ne vocem idem amplias edunt: M inrutamur, is uerum fiunt oratis. Illa verba L νυν, Aesianus non

si agnoscit qui Socratis sententiam ita extrulit: ου διέλι--πον ουν οἱ τρνιθες υτοι πολλ σαφέστερον καὶ ιναρορων, τερον παιδέου μεῖζον leg μειζονος *3ι,' ἀφιεντες. . Idem , pr φωναοντες παλιν γινονται , maIuit παλιν μονωται ἐμφώνει. Sed noster etiam alisti omni νειεντες

143쪽

p. 388. IM LIB. IX CAP. XXXIX. m

a Masalvat hoc tuam. Haec CAsou-Nos cum sivinae consuendae AH GRONovit ECHMEIDERI ad Aehar n. Adnotationes. Quibus nos pauca adficiem IK φωναενε ίτο ut ab hoc iocipiamo rursus leum apinimostrim , pag. 392. f. vinctin eo l. tum in m A. Rectius viderii sit φωνήεντεs, inrit utrobique habet ni Em. e communis Hellanismi uis; inii *ων- sit lorica vocabuli forina At potuerat ea forma uti Socrates; AEuippe cui, ut Rhodio, doricias ferino VernMailus esse debuit strinisque mitio in ins oris loci, uta de La da'moniis agitur, qu eodem idiotitate usos essit novimus Percominode quidem ara apiul Aeliaoiam του ποταμου κομου ρέοντος editum est, praeeunte codice e siceo, pro eo quod olim irile ebatur 3υέντοσ sed non idcirco a nobis sperni debuit haec posterior scriptura, quam cum veriistis Aeliani editionibus Unoscunt apud Athenaeum iri, nostri cotibices mssyi parare atque essit De notione , ι κοῖλος πω ταμὸς hic dicatur, priori interpretationi Casauboi mei, in sustraMti sunt Aeliapi Interpret in Mos paulo ante laudavimus. Post μετακομισθέντες, septem vecta, φησυπις-ιγ. οἱ ι τ καὶ ἀφεο. cum temere in ecl. Ven. iacomissa essent, e nimiis Italicis restituit Calaula quibus no si i adsentiuntur codioes. Mendosam deinde scripturam. εω τοι πύλας, quam ex Aeliano corrigendam recte in nuit Casailbonus, tenςbat apud Athenaeuiri codex A. curta insitis an ans M. vero desunt istae tres voces. De illo licto, Rau τοῖς κακάργως καλῶ, in quo minus recte is i ins se diremta est a reliquis prinia vox, AEaperior bus adtrit uti vide ERASMUM in Adagio, Masis e mia et HIPPOMA TIs versculum praetermisit Breviatori Eu 'dein Casaubonus, uin quid esset O λαγὼς, Diod sic legebanu, non iam quam nos comperius haberet, tam cite sic correxit: od nos, cum cer xius nihil ccurreret, tenuinita. σολαγω te a Desecampius, sic convertens, Tu quροί- anagen , nec lepus herbam arrodem Fortasse Mσιαλου conieliaverit aliquis. Sed mire cilciati sierint cum artagerisus poressa mari. Vioe vero, nς καὶ φιάλεις aut aliquid tal oportuerit , coli pag. 3 9a. f.

ιν τε Μεγιι ει Nemoriae lapsus inest in ista Dei

144쪽

'Drensem dicere. At non ininus imprudenti Scholitastae hoc excidit, quani Athenaeo id quod notavit Casaubonus. a. nifeste Boeotus ista dixeriit; non Megarensis, qui scena tinxΠερισπωσι δ' ει 'Aττικοὶ Oe. Qui vulgo dicebariaris Graeci ἀτταγὸν , Atticis erat ἀτταγῆς. De euius oris maerent scribit philologiis, adversus nonnam aeterorem se, misium nominum, ultimam uatis iactionis riminissem ab A aram tum anonem a sicit, qui est hunam cis T. εἰς ας Μ ληγοντα ἐκτεταμένον ὐπὲρ δύο συλλαβάς, - ἔχει τὸ ἀω παραλῆγον, βαρύτονα ιστιν' οἶ- ακάδ,ς, αδαμας, ω ακαμας. e desinunt in is lonμm ista duas syllabas , meum an penultima habentis, gravi notinuis: ---δὰς,

is,aεrunt, s ἔχει τὸ α παραλουρον, iustitierunt. Hau lmoppriuis. Melius Eustathius, qui uri lacitis in Iliadem is commentinet sad nsiad. c. g. 79 . l. 38d uirilem c unonem totidem verbis descripsit uno excepto, quod is sine dubio est corruperum, ἁκάδας nevae auctor Epi-m romae eam dictionem agnoscit. Tollatur igitiir, ut coelo , Graeco incognita, aut lanuretur Ἀκρόιγας, quod de, melius. CASAUBONUS. - Μirrus ver canon, quom mn litur priniae declinationis nomen cum nominibus teris me narn ἀτταγα primae declinationis est itaque in a

cusati pluri etiam ἀτταγῆ formatur in Comici Acharnensibus a a multiam disserunt Daδαμας του αδ- μαντος, ωοἰκ-ας , του ἀκάμαντος. in ipso canone quem Me trist Athenaeus, ubi sinis i τοι ἐς πλη-

145쪽

ἀ product- urit plurisyllaba,hpro ἐκτεταμένον est τε - μ nostroans Dis quod sonat, non a m ας ultra duas syllabas producta. Sed ineant sententiam nil opus erat adieclo participio εκτεταμένα. inle τὰ περ δύο συλλαβοις, ωl. νόματοι , sunt nomina plurisyllaba Sic nu-M - πὲρ μιαν συλλαβὴν ὀνόματα. habes pag. 397. e. LIgitii recte h. l. έ- νεταμένον ι α refertur quam scripturam uni essitis tenet codex A. at came etIam Eustatimas l. c. qui eaeteroquin Athenaei Epitomen ibi ob oc los habuisse videriiri ducit tamen aeui Eustathius tu hus exemplis a Brematone nostro adpositis, δεκάμας, ἀδἁ- ιας , duo alia , Πολυδάμας, ω'ώ- ας. Quae in edis A henaei libris adponuntur tria exempla , αγώσας Ἀδοι- 'μας, ἀμμας, diveri serie scripta dedit non modo Epitonia, se linins A. in quo sic, ικαμασσακάδας , H- ιιις qua in scriptui haud obsture rei haec nomina Continebantur, ὀικαρος, σακαδ,ς, αδάμας. Est auteni Avat nomen proprium poetae citharoe si Argivi, Cuius multi memineriint auctores, laudati ab Hesychii In-πrpp. in v . Σακὰδιον cuius etiam nomen latere ex stinarant docti viri apud Athenaeum nostrum, XIII 6 Io. c., hoc quidem nomen paulo commodius conferri cm . nomine ὰπ- γα poterat, quoniam perinde primae deesse mirionis est. λεκτέον δὲ καὶ ἐαττάγαι, καὶ οὐχὶ ἀτταγῆνες. Μonuit . STEPHANus in indice Thes pag. 372. mirrum merito videri, ii si maod ait auctor, non dicendum esse in pliariti numero ἀτταγῆνες cum in en non e ἀτταγην apud Aristoteleni legatur. in latino sermone superiit Aitque Scholiastes ad Aristoph. Vesp. 237. ὁ ἀτταγας, - - ῖν μεῖς φαμὲν ατταγῆνα. t Eustactius, loco paulo ante citato: ἁτταγάς, ὸς ἀτταγὴν κοινότερον λεγε-

Πορφυρέων. δτι καὶ τούτου Αριστο-νης μέμνmμιμον. Sic loquitiar, quia inter Aristophaneas fabulas non rissima est Aves uti ou hymnum non semel fit mentio. ἄCMAUBoNus. - De iaci ave, quam eamdem existimant

146쪽

esse a mula Sullane hodie nominatur, sonsuluissa i Visn quae e veterrum recentiorumque scriptis collecta erillassite excussu CAMus inmotis ad Aristotelismist A n. Pag 69 sqq, ριγραψας verum esset προσημαινειν, quod erat edixum. oportebat desn περιγ ἀψαντα. Sed satis notum est, mriar de cum inclicativo cum infinitivo constrμ coniu*ctio neu ἄστε Ε προσροαένε perspicue de sit nis A nec aliud de iit nis. p. in quo quidem terminatio verbi non serie expressa. me eadem re, sic Aelianus emat. III.

s nisi aurem velleret Aelianus. Ex rimelligimus scrib-m cluni τρόπον τινὰ - τόπον Neque enim hoc Qui Polemon, uno habem, Allienaeus & Aelianus: N Fhynonem quaerere locis in quo ambuis vru quam iametri sed , Divens. illum eonvenientem Ab deambinano m. Quarum multas ambulationuit species notas habuerint vetere 4n Hippocrates , Galenus, Cuniversus inedicorrum arq n locem. Verba sunt Aeliani: πρὶν ἄν - B μὴν , δέσεως αρκουντά οἱ. Ubi non sine u iis alimis is scriuat, ιν ρυθμόν : nihil tamen censeo mutandum mnan nutueriis passuum inlinatur a gymnastis. CASAUBONUS. - Vtiliaturn τόπον tenet GESNERUM De Avit . pag. 738. dein ara coi ri ens. Sed verosimilius vi xuir . περιπατον τινα seriisside auctorem, quo dein rine ib. luctu arci referaturi Percommode autens graece dicitur

147쪽

d ne nentius iastricto interpretariis erat Dalec. quod eἰομένη, - τῆς κεφ. Graece recissi sit Purianus. iiDe voces. ρυγχος notat Eustathius Lad Odyss. p. 26. l. G. In ex hoc loco poni etiam pro '- Φος veirsus eorum is sententiam, qui suillo generi proprium /υγχος esse vos, tueriint Aristoteles s His . Anim. u. a. 3 sic 'Στέμα P-οι ορνιθες ἔχουσι μὲν ,Ἀδιον δε ουτε γα χειλη, ουτ' ὀδόν--τας εχουσιν, ἀλλὰ ρυγχος. M CASAUBONUS. - De e dein vocata confer os irrum, III. s. d. e. ποδα ταμιεύεται μικρὰς τοις Μαιδας. Mirabar quor

is sum illud ideo .pιὸ spectaret propterea coclices inspe-nxi dili sentius. Cum nihil nos iuvissem membranae in is doctisvini oescheli Excerptis reperi quod quaerebam.is Ibi enim ante pι. habentur haec verba ,στό χαχον δ' ἔχει Μ λεπτον habet nisarum ventrici 1 angustum Iam ergo eius m libri beneficio caussam tenemus, cur qccas amas dea glinire haec avis dicatur. CASAUBONUS. -- Eadem verba nobis Cnoster codex Epit. veteres mensit r. A. 'ederunt. Alioqui potuerant vel eadem vel in eamdein

sententiam alia ex ipso Aristotele suppleri, qui porphy-- rioni στόμαχον υ ευμ ν , ἁλλοι σφοδρα μακρὴν triuuit,

καπτων δὲ πίνει. 3Huius quoque loci emendationein mini putat notas Epitoine. Nam priores editiones σκαπτων, . inepte membranae βά. πτων , naud multo melius Mapnimpo*hynonem ex ouimbus animalia us lGm κα- .sD caetera vel

n-ὰ σει, H λιμοι. Plinio interprete, flib. X. cap. 46. v seel. 63. J κάψει πινειν, est mois bibere. Poetae pro bibe- .re posuerunt τὸ καπυιν ut Timocles in Porphyra, apud n Athen. X. 43 I. a. Μὰ τὸν Διόνυσον, ἄνθ υ κάπτεις υισο ῖση .u CASAUBONUS. -- Conser HEΜsTERHusIUM ad Aristoph. Plut pag. 314 sqq.- ΟU Cur. oviis in Suid pag. 299. Est autem άπτειν interpretemen sterii. l. c. proprie, repetitis identidem me iramque mors, preere, O vellicarim ea*ta insiture Respondet Franci GaIlorum verbo haner, Germanorumaue stanamen. πενταδακτυλις τε ἄν, τὸν μέσον εχυ μέγιστον. M3rarii vitio, nos pedum tos hic tribui orphyrioni, monuit SCHNEIDinus ad Aesian. at Anim III 4M Ac sane, ab Aristotele non esse illam scripturam πενταδάκτυλος, μ

148쪽

deni facere videtur miod diserte docet idem philosophus, dDe Partit . Anun lib. IV. cap. a sub fin quaternos 'Am os , non plures, omnisus es. ambau. Quorum digitorum ouum in plerisque avibus tres sint anteriores, unus p Merior facile patet, nudium illum, quem caueris natorem

inicit, intelligi debere aedium e tribus anterioribus. ec vero ullum, quod etiam , avium genus ad hunc diem repertum est, quinis fris instructum. Mox tinde, pro Μύνδιος, perperam IKυνδαῖος scriblita in cod. A. ιδ. ἐκαυρον καταρδαοιμενος. Notavit BENTLEIUS ad Fragm. Calsiin pag. 468 ed. Ernest pro ἰδιφώκατερο co rigendum esse ἔδια ἐκατέρου. obis satis placet vulgata scriptiara, in qua nil mutant veteres membranae muta insenus, in ed. Ven. ias non modo verbum καταδυομ. desideratur, sed, duae voces praecedentes, ἐν σκότφ, quae in ed. Cas. assiecta sunt. Tria verba, έν σκότφ κα-- μενον dedit nobis cod. A. eademque etiam Breviator an suo repererat exemplari Mox, ιχεραινε γαρ de e

Oe. λαθιπορφυρα penacute scripsit AsAUBONus, ubi vita ista in Animadu repetiit Adnotavit autem haec: s3 Quam magis cogito de hoc loco, tam magis quid pr is nuntiem incertus sum. Membranae omnes corruptae es, sini contradicit: nam ladjorphin aves in sequente Is iso loco nullae sunt: s quandoauulem ibi nucle προφυρμnδ'. in editis libris leges atur. J Esset enim latio in proui-mptu, ut ex subiectis verbis legeremus πορφυρίδας νομά- . M. Sed ex verbis Athenaei adducor , ut credam nys, cum aliter scripsisse Satis enim clare patet ex Voce τι- σννὶς, alias quam porphyridas intelligi, sive liversa re n pse, sive nomine solum. Lego igitur totum locum ita r. ρυκος δέ τινας ἁλιπορφύρας νομόρφει δε τούτων, οὐ

ae lamna, praeter vocem ἁλιπόρφυραι, quam inseruimus, . desunt fimilia his: καὶ 'Aλκαῖος δὲ πορφυρέδων μνημονῶει.

. Verba, quae sequuntur esse insudar, sic scribere

149쪽

p. 389 IN LIB. IX CAP. XLI. x et

e sumit Aniniadversor non, ut estitum, Athen- lis non murra, docili nos scholiastes Aristophanis, qui ad C minici Aves fvs. 4 o. J haec prosere ex Alcino: ' νἀες ν κιλόδειροι, τανυσι τεροι. Sic ille Equi leni in veteris collicis scriptura, corrupta illa quidem ubi in 'e his ante πορφυρέδε inseritur Vox αδοι, haud obscura vestigia verae scripturae, λειοι πορφυριδες , mihi visus sum reperisse Mni tali quodam nomine usiam esse hunc poetani seperioribus verbis docuerat Athenaeus quam is cile vero duae primores huius vocabuli syllisae AAΘ iaAΔO potuerintueorriampi, sui quemque oculi possunt docere. Minifesta est autem vis nominis & oriis nempe 'ορφυρὶς - λάθει vel Masis id est, larere hamat alieni esse niorem huius avis', modo dociteriit Deipposopnista. Iam in hac lectione sic resthuth, λαθιπορφυριδες; par est ut corrigatur mendi quae eamdem vo*m, ubi priorium a tur, occupavit nempe pro λαριπόρφυρας aut διανορφύρας, ut Casailbonus scripsit xvix dubitandum vi-Denique, quod coniici interpres verti nonnulla ex Leaeo profere convenientia cum his quae extabe citavit Athenaeus nihil obtat, quo minus credamus alterum horum poetariati si ter, Ibmni ab Alcaeo, qui fuerat si a paulo superiori verba ista adoptasse. In tes poeta

testimonio, πέταλα non tam filia intelligenda paravi, quam vn illis esstas. Conti Odyss. E. Sao. Ausi id, g. φιλ νυ με, 6 e. Tam curiam quam elegan Mn ivssicavi AIARENARIs emendari'nein, φιλο θυμὲ, pro com .pto iλε υ ias, quod obse ierat siti oru abesalla quoque insignem Veri speciem, rρυς με, pro Aivasi. quam tamen in conrexium recipere dubitavi. V de Valalia Diau. Eurip pag. 48.

Σοφοκλης Καμικοῖς. ulla discrepantia e membranis adnorata. Vide vero Animadu ad III 8 s. e. Ad intelligentiam testimonii SOPHOCLEI couimodum suerit Suidani

라틴어 텍스트