Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

161쪽

p. 3sa IN LIB. IX CAP. XLV L ass

i iuncta intelliuntur, hoc modo, καὶ χώσας τὸ ν,χος

κερατοειδὲς ἀλλον ἡ πιρών, τὸ δὲ πρόσωπον οὐ λων λευκὴν 6 c. odam ratiqne n placuisse video erudirimano ORAYo ad Xenocri pag. 34t. in ad terminati nem vocis is de sius iam vocabis scriptura haud temere indubitare sicuerit. DALECAΜPIUS quidem, colorenitne absilrcla Similiter certe de colore usurpata vocabula videmus, κεραμεου , pag. 387. f. pag. 398. α - - - φώραμος μ' . 393. e. R quidem omnia ista eulem Aux ..titisto Mynaeo frequentata, cuius hic quoque verba cita .tur. ullum vero scrupulum u in hoc loco sci istum αερατοειδεῖς δ κεροτοειδὲς doctassimo GMNERo iniecerat, ruem ille olorem comemm interpretatias est, De Avib. p. 44. l. 33. ani semque scripturam probans o Y l. c. contulit cum Xeno atis loco De Aliment ex Aquatilitastet. Lubi elonae, id est, cui pisci trinuitur ραμφος κερατωδες, rostrum corneum. At enim quamvis insignem mmisitudinem videri possit habere Athenaei haec sive Ale andri Myndii cum si Xenocratis dictiqne, hau parianimine inter illas differt nam apud ostrum de eo lore

rostri agitur, apud Xenocratem vero, eius natura et ibat anιιa, quae nimirum non cari ea aut musculosa, nec ossea sed eometra esse dicitur : qua ratione etiam una ex oculi membranis a-τωιδης, ornea, descit lar non tam

a coloris similitudine, qui in cornu iuuiem varii aseoli varius esse potest, in quam a similitudine substantiae. Quod deinde subiicit auctor, . δὲ πρόσωπον 6 c. monuit CASAUBONUS . Notemus, etiam, asseribus usurparin Vocem'μωπον, cum ait Alexiniae Myndivi de illici nquens. τὸ δὲ πρόσχε νον ι τε λιαν λευκὴ, Oe Dura sa-nne κα- υμις. - De pisce quoque usurpatum idem nomen vicimus, VI. 27 d. QVII. 93. e. sta id quidem apud poetam. Ἀριστοτέλεες δε Φησι, τοὐς ά ρενας . Haud paulo aliter haec leguntur hodie apud Philosophum, a Mini. lib. IX. cap. 7. sub fin qui lociis vix hoc conserendia De Moris mutano, habes nonnili apti l -nulea tua. IX. cae. 49. lib. III cap. a.

162쪽

N H πο- αν -- Oe. Sin recte u terque codo minis: Id est, eadem onsona. Nullus sensus inerat Vmrbis prou- Ddessit ins se. nescio an consentienae ins A. 4 Iungemis enim iniec verba cum proxime praecedentiuiis; penu silinunctivus a coniunctione 3τἀλ υράμματα Ἀμετήιειλα, id est, consonas lue, tam vitamus vocant quatuor istas, λ μ ν ρ, quas si das ultra licere consuevirnus Rario denominationis, quod non in eidem mutationi obnoxiae, quae in novem mutas e alit ex pervulgara regula, Tenuis remum c.

per quas formam ea conιugano qu- prima vocatur e man

sa tono m. Sunt eae 3, , , απτ ut in verbis a Wρος, κόκκυγος, ρυγος. liuid hi crimat tertium e emplum, . γος, dissiciis fictu; tum non nimio sub mgula non comprehendariar, sed plane exceptionem faciata regulla areitie adeo ipsam regulam labefactet, quernati modum istud'όνυχος, quod continuo desnde seorsim adponitur. Nam ex praesci ipto canone a nominativis 3ρυξ quo nomine quid si nificetur, vide Animadu T. III. p. ar 3 4 ad VI. roo f. - - litoriin nominum utrumque ultimam syllabam habet a consona liquida sive inianianihili ut vocat Grammaticus noster incipientem, g nitivi formari debebant 3ρυκος δενυκος atqui alterum sροος iacit, alteriam 33 ος. Quare, nisi prorsus ineptus uit Gretinimaticiis, e quo ista deiunita sunt, videndum ne sic olim scriptum fuerit: σημειῶδες δὲ δ est notandum,

dem est smως, per literam csorinatum; ρυγες vero at 3ντυγος, aliis hoc commune habet, ut per cliis teram sorinente. Sed sicut fi re quoillibet poetiae, sic ineptire Grammatici numquam non sit, scinini putavere. Fortasse imni ob ipsam illam, Pinni fixi pu nantiam actum est, ut consiliis ab editore Venet o sineremei stud vocabulum 3ρυγος, quod in nec in M. Bae neg

163쪽

p. 3sa IN LIB. IX CAP. XLVII. 3'

, in anilis Coinitis Malecampi verilonibus latinis cor

paret. Sed tacite adiectum illure est in ed. Casauix ex umterita coelicum praesci ipto, quibus adsentiuntur nostri aristi A. Mu

nominanis lurasis inverrit ordin- quem constanter aliis

tenent Grammatici, genitivum sit larem ut exemplar st tuentes, quod si uantur retiavi casus quod ipsum & ab eodem hoc Grairna uico oo factum erat. Sed, quod nunc nonsi suum pluralmae instar exemplarisin canonis esse ait, videtin id quidear rationem sanndam in ipsam trura satis probatalea habere. Pei quam enim est probabile, in eis inani limis, in quibus nomina per suos casus tam in singulari numero, iam in plurali flectuntur, temta maen non inativi plurias prilis an usu fuisse, Datnserimvui pilaris coepisset propria quadam terminationea nominam distinoi Dominiento est vetustissimam Iaraeortini lingua, in qua pluralis numerias a sin 'lari propria terminatione discernitur, cum casus obliqui nullai culiari terminatione, nec inrangulam, nec in pluraliis mero, a nominativo casu fistinguantiari κεν ἄνευ - νου λέγηται. Sic recte m A. non λέγεται. ut erat editum It is desunt ita, καιόλου υος. usque ὁμοιως. Quae de cotti re ex RasTOTELE adseruntur, ea hahes in Hist. Anim partim libro VIII. Ia partim IX. 8.c νεοττιλ acute hoc loco esserunt insui libri, essiti; alibi νεοττia penacute, ut vulgo apud Aristotelem: netis

mann male.

coturinem seramnam his ALEXANDRI MYNDII verbis is descri, Athenaeus o θῆλυς ορτυξ λ πτοτραχηλός

. ἀνατμηM δὲ προλοβον ου οραται μοἀν ἔχων κα οδια δὲ ἔχον μεγαλην, κού ταυτην τ/4 4 βο ν. Scriant endum, λεπτοτραχηλότερος ἐστι του - ενος:n v. μἀλλον λεα τοτραχηλος. Restimimus autem luca, duas dictiones, πρόλοβον, ωτριλοβον cum artim loco .ederetur priusτριβολον, ineptissimo aut nullo potius se .su. α CASAUBONUS. - Immo in primoribus Alexanssidvectis nulla uera erat corrigenda: nonnisi ama verborem distinctione succurrendum lectoribus obscurior via deri poterat nitio, cum post Mino-χηλός σra in ed.

164쪽

Veneta nulla Autnmio esset interposita prorsus 'rriapit corationein cito Basileensis, post του ἄρ ενο comma inremfrens quo nunc a nobis ante O αρρενο reposito , recte habent omnia. Epitoniae auctor, interpretis vice hici ut

iubinde sibi iunctus paulo etiam planiorem reddi si orationem levi verborum transpositione, inani sic scrib ret, G ἐχων του ἄρρενος τὶ ὐπ τῶ γενεέω μέλανα. Quod a se vocem πρόλοβο restitutam esse ait Calaul onus , prora τρεολο antea fuisset vulgatum, uni editioni Basileen-

proprius is error suit veratri scriptura n , πριλοβον, Veneta essitio tenuerat. Deitule vero, καὶ ταυτην τριβο-

λον utique legebatur in ecl. m. mas nec aliud iuulex coci adfertur in nis. Est vero desunt tria ista verba. Istam vero scriptiiram miratus sum EsNERo scrupulum non iniecisse, qui morieulpidatum Vertis De Avit . Guil CANTERUs, ovari Lin. n. 23. Coae Animadv. nostras ad Aesien VI. 3i9. f. Porro non ferendum fuit καρδιαν δὲ ἔχειν , quod hic edisum erat aut enim dis oportebat, aut ἔχει, uod ipsem dedit nas Ep. Περὶ δὲ τῆς γενέσεως αυτων Φανόδημος εν δευτέρ*χἈτθιδος ησι, 'Ως κατεῖδεν Ἐρυσέυθων Δῆλον τὴν νῆσον 6 c. AMODEMGM , ait Deipnosophista , Icri spi=asiquia in seeundo Rerum Atiaeamur de generatιone e nitimιe m. Deinde eius historici verba quaedam recitan-ntur sed nihil in eis invenias de eo quod fuerat propo-m situm Caussam putamus esse, quod hodie in nostris li-vbris non integer locus Phanodemi habeatur, quem Athe-

a1naeus descripserat. Scribo, ως κατεῖχεν Ἐρυκιζnθων Δῆλον τὴν νῆσοι non, ut habent lisci omnes, κατ-

alige partem verborum Phanodem statuas, fatendum utique Hierit, perincommode positam esse hic vocem γενε- σιν videndumque ne aliud quid sis ea lateat, nempe de more coturnieum gregarim volandi In peregre abeunt. Pro eo quod effriit erat Eυρυσίχθων, citra haesitationem 'ρυσιχθω correximus, praeeunte Casailbono. Sed κατεῖχεν in contextu ponere non sine caussa dubitavimus ac statim uuleni, quoniam nullo incommodo defendi vulgata scriptura poterat, i κατεῖδεν, - conspexit tum

quod Eraestataonem, Cecropis filium D quidem Desi

165쪽

e facioriam causis novitnu, ex Pinisaniae Atticis cap. I 8. 3r sita, in potestare sua tentiasse insulam, nemo memoriae prodidit. Quo si intelligere velles, eum ponum unius Din satis e vadem novimus, earn notionem verbo κατ χ's non rninus convenire sed in illam sententiam alui desiderabatur oration structura, oportes a Que κατεῖχεν vel potius κατέσχεν Δῆλον. Breviter Epitomator: α γάλἀ 6 e. Ad id vero, quod hic agitur, nil ficit historiami καιαρσεως Deli insulae apud Thucyd. I. 8. III. io Mox, pro eo quod in ecl. Ven. iac legebatur των - ἀιων, recte Casai nus & consentientibus ut piuo vetustis ineanManis, ὐπὸ των ἀρχαιων edissit. Frequeo ter duo ista nomina perinlitani videas ab imperitis lilaramis. Deniqu quod dirum erat, παρὲ τας ἀγήλας6 c. non placitis; quando piklern ἀ- id est , παρ' ο cum ver, finito, non cum infinitivo constrititur, nisi praecedens oratio etiam infinita sive obliqua ut aiunt fuerit. Quare' ἀροι . adoptavi X Emonia. EM.ξος δ' ο Κνιδιος ει πρωτ' ἐς κυρώδου. Feretponierat auod est in ed. Ven. ins A. ἐν πρώτ τ η Ποριόλυ. Sic quidem apud Laertium I. . citatur L υδο- ξος εν Περιών. Nec invitiis vero tenui id iuvit in ecl. Bac xas recutum reperi, 4, προώχυ. Sic certe consentiente ins A. stribitur apud Nostriani VII a88 c itemmi apud Laert VlII. M., apud Stephanum Byz.

At editani ante nos scripturiin , καὶ πεμῶν, monuerat C AUBOrius: Scribe, καὶ περιών. Nam etiam cum messet in vivis, eo manasi Fausisat. . veram sdriis

rumini nobis dedere ambo nostri codices nimii Fabu-ini, cuius hic fit mentio, interpretari tentavit BOCHAR-Tus, Hieromic P. II. lib. I. cap. s.

166쪽

Temmonium GP mrs non adpositit Brevilator ex ni A. vero nulla notatur sim epantia a vulgata sci iptura

trum desiderare nobis visum erat. Conser quae infra ad p. 393. b. ω quantitate messiae sylladii vocabuli 3ρτυο in

ἀτένας δ' ἐν Δυμ ἀέναις μ. 3 Multas aves alitu eminutas esse , alibi vocales, aut sonum inurato loco inuo istare, non ise orant periri reriam naturaliunt. Quare nonae est laod miremur nimis sequentem philologi obse v v ionqin. Προιτινας, ait, ιν Δυμάναις ἡ Κοιρέτισιν. ἀδύφωνον δέως καλεῖ τὴν ὁρτυγα πιὸν ε μή τι παροιωτοῖς Φλιασέοις ἡ τοις ικωσι --ντος, ως -οι πέρ- ωδικες. Recte iudicavit Daleeampius, leniain tragoedia.. PRANNAE , quae bl nominatur, esse corTuptum re-s cte etiam pro Musτισπ emendari ab illo ensemus Kα-n άπισι. Legimus enim , Πρατινας ἐν Λακαιν ἀι a. Καρυάτισυ. Lacilenae virgines annuas choreas Diannae car riri astarunt. Hinc utetur natum huliis fa-nbulae armmentum Phliasitu autem fuit Pratinas Phlius ista Peloponneso urbs fuit, non procul Sicyone Ait igis tur Athenaeus Q od coturnam appestium unus Prana, nas Phliasius ah νους, id eo factum in oreasse, quoniam . in agro Phliasiorum essem vocales coturnuω - -n auamn Mees. M CASAUBONUS. -- uidem cum Casau nothulum fabulae ratinae anili Ioae4 Κ-Naus ad Pa san. III. Io pag. a 3o. Ea recte haud dubie a docto Animadversore monitum est, Καρυατιο esse corrigendum; quo etiam proxime a edit veteris nostri cossicis sim iptis. ra, Κ ἀνιατιον. Vule Pausan. l. c. Iv. 6. pag. 3a

Furiin Δύμαιναν e Palatinis schedis adseriti Berchelius.

167쪽

aevitat avi lae, quae riseu liceretur, nec satis aina Amstam cohaerentiam lini eum inreiadentibus, no ire a laenosciamur ut auctore 'Munnae. tale et ex Hely

. tum utere est, Athenaeum rotam iniit observin his

me misse commemanis in Pratim superiorem locuta is hausisse. Quae usus, a r. ἀτω, expositio pendet om praee et rus, non hκ quium apud Astae navi tis molim a pud Didymum. CASAUB Nus. Gallκus Ath nae interpres, hunc locum ita accipiens qivi in misatio nomine,,- hine nominarii nomen istud, quod a σώλον Νι- derivatum videri poterat, uni Glariis tum vocavillo b a d consere quod, cuni sinuet haheat originem, in vulνri sermone Misa is usurpanae fienempe nonin amitti coriari iceat cenisns, quia eat uleni iunia et vocent repetis. At peripicue auctor distinguere a

N quiniuvaret hariolari in verbis e connexione mini his mine olim praecesserant almiptis, longe allant attonesin exponendi ninus loci equidem initurias eram Mne ex his quae continuo sequuntur, inte i par erat, M M esse onomopoeticiant quin vocant nomen, vicitiae nescio mi irnpositum, vinae continuo v esis, si, edere o

168쪽

aviis ista fatida imi latur, quae loca collis partim Fabricii, partim Haclesii siligemua, in otitia o mic

rum deperditorum, Biblioth Graec. T. I. p. 7s M. Fabrix II. p. 434. d. Hari. 4 M-οσι per areve vulgo scruhitiar sed in eorum nonnullis alii codices εναειρωσου pra feriant, probantinus viris doetis. Vide Menagium ad Laert. I. 6a. iungeris annum ad Pollire: X. I 86. Apud Nostratin no non modo fabulae titulum, ut sere alias, sed j-itae nomen ac testimonium omisit Ditomator: in nas A. v o poetae nomm Κρ ἀτη est, haud secus atque in editis; quod hactenus utique haud immerito suspectum vi . ri potest, ii H nusquam alissi hoc rillo fabula CR

TETIS. non inata reperitur, cum cataram tiron se quenter a multis commemorentur. Nam quod hic de Ph reerat etiam cogitave ait Casailbonus Phemeratis Xώρων

quidem passim lati latur, Xειρωνες vero nusqualia & ab Athenaeo quidem nos ro ipsa illa fisci A-ω munera inum ualeti nisi cum uisitaru nis signification tribuitiir. Via de HII. 364. a. IX 368. a. b. 388. f. XIV. 6 3. e.

teris Vero de caries miciorum nomina alibi quomae sul inde permutata a librariis esse docuit HARLESIUS in censu fabularum tae Chatta tribuuntur, T. II. p. 4 9 sq.in fabulis rειτονες, οδυσσεις, Πανόπται, Πυτινιν, ραι. Iam, quo persuadeamur ea sena permutationem hic apud Nostriam obtinuisse, TETI nomen CRATINI locum occupasse, accessit quod vocabulum alias nusquam

169쪽

p. 393 IN LIB. IX CAP. XLVIII. 63

m:currens, δυσέοιλὴς quod continuo deitule de ore Fourna usurpatur, ad se rium auctorem diserte relanii videmus ab Hesychio: Δυ-- λ ωξες κρατῖνος. Et te tur bi quidem vocatallum istud in AEEx una MYM-- vertis sed cum omnino poeticitur habeat colorent accedente isto Hesychii testimonio perquam fit probabile, translatum illud me ab Alexandro ex eodem cristari loco, quo Itharensis onu retrae mentionem fecerat hic eo nicias De ave ista, quae .ρτυγομήτρα apud Aristotelem aliosque

nominariir, quan avolavissius coturnicibus ducem aut conseum certe se practere Philosophus ait, M. Anim VIII. a. sententias doctissiniorum vi mini, concinna ut solet

brevitate relatas, erudite excussit AΜux, inmotis ad Aristot pag. 13 sq. art caille-mὸre. In orationis structu is tum loco ἀνακολουθια usus est auctor noster eiusdem generis, qualem iam saepius observavimus initiis ut levaremus incoaunodum, veria ista iης μ εμονώει e paren.

heseos notis inclusimus. Post parenthesin quo sequens oratio rursus connectariar cum superiori, repetitur δὲ partia cula, quae iam initio orationis in verbis istis, m in ' πυ-ητρα, posita erat: cuius usus frequentia exempla apud Polybium oliῶ observavimus. In ALExAIUDR Myn- Περὶ τῶν ἐν τῆ Πλάτωνος Πολιτει μαρνμ ατ ι κῶ

ειρημένων. Cuna μιαθηματικω essiri essitum, monta C SAUBONUS B Lismus, Περὶ τῶν ἐν τῆ Πλ- Πολ. μεμει θηματιμ εἱρ. Ita enim concipi Milet lemnia libri a s CL MN editi. α -- Verani scripturam nobis optimus codex A. obrutit.b Ista, διορ την φυσικὸν φιλοστοργιαν - γὰρ τοσούτονε α sic absque lacunae vehigio, quemadmodum e sidinam fm ibuntur in cod. A. Ac novimus, etiam alibi passim alia rupta ex connexione verba Veteriam auctorum adponi ab Athenaeo. AsAUBONUS, postliam in sua e sitione ostvocem φιλοστοργια interpositis aliquot punctis laminam odicasset in Animadversionisus sic monuit Mutilani pe-m modum, de infitia graeoloran amore adversas 1Di generis naves, ita exple καὶ τοῖς κολοιοῖς δὲ δι τὴν φυσιάὸνnφιλοστοργων ἀλέσκεσθαι συμβαινοι. ει ἁρπια α τοσουσον πανουργιφ ό ἀφέρει, ψως ς Ubi vem hiarn διαφέρει in priidenti viro docto exculisse litetur; prorsus enim nulla caussa erat, cur vulgariin δια, ρουσι

라틴어 텍스트