Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

461쪽

n τύχη δέδαπν λαβέτω. α CASAUBONUs. In nostro mistri Ins. D. τέν η τύχω scribitur, ut in opere pileniore et post Gωσι autem non est interrogatus signum; nec id magnopere desiderari videtur sed τινι intellio debet e dem notione, ac 'πι, posituita. Pro 6ειν, quod ed, turn erat, recte ελεγ dedere inbo mssim quemadmodum 4ξωε in in persecto positum est. Ab oratione obliqua cinnnua, πολλὼλ αναυλισκειν , auctor pro moreis mox ad oratu seni reflani AErutare nantiit Mox, bene Graecum erat έλοι το , quod habebant e siti sed fiελούετο dedere veteres Abri nostri Iidem, deiivle, ἐκέ

λευσεν non έκέλευεν.

lybium sit XXVI. cap. io nostrae edit. Athenaeum

duabus vel tribus, κρινινω, λιρiνφ, ωι ,- peris comti acta videtur. Confer superiorem locum n Oo citatum. μετοι πολυτελεσποιτης κατ-κευ . Etiam hoc a m. bo nostri dedere codices: & magis hoc placet quain διρι- σκευῆς, quod erat in V pag. I96. d. Mox , ex eisden codicibus recepi γένετο, in impersecto quemadni sedum etiam superiori loco legitur. Rursus, iidem libri r cte hic, ut iupra , ινστα ενος, - υφισταμενος. Dein, περι ει τον πιτω mRA eum edit sicut V. 96. e. Vt vero h l. τὸν τόπον habet et . Ep. sic, saepe alia, e dena vocabula inter se permutata a librariis deprehendum driir. Denique, id Vulgatum oriροσκαλουμένης nihil quidem exons. A. adnotatum sed perspicuum erat, προκαλου-

462쪽

Ut inomai PERIZomus ad Aesan. II. r. Confer quae de is sena supra inuinoravit oster, lib. V. an aio. d. &ibi consule notarus imit autem hic Athenaeus ait, Iin Arface, Panhorum rege, binum e . hunc Amisiauni, sic Aelianus L c. At Phraatem, pro Asce, ut monuit ad Aelianuin LRIZONIus nominavit Iustinus XXXVIII. ro cirin quo Appianus consentit, in Rebus Syriacis cap. 68. Quae ad speciem diversae narrationes quo pacto inter se antis conciliari possint, idem Perigonius i. c. docilita

olim notavimus ad Reliquias ura XX. onamni POL BII, cap. 8. Inilsis verbis , εφιλοτιμο ατο γῆμοιι αυτην , pronomen αὐτην , quod deerat editis, adlegum dedit ute que noster codex tilenaei instus quare, in obbueritione reliquae narrationi fuerit inseretulum. Ἐν δὲ τη δευτερα ο αυτὴς Πολύβιος ἱστορεῖ. Pronomen αὐτος , quod ignorabant editi, recepimus ex ins. A. Vide POLYBIUM, G H. cap. 4 Mox pro. των 'Iλλυριῶν βασιλεα, quod erat editum, τὸν λλπιῶν βασιλέα ex .soniect correxi licet enim ad editam servituram nulla ex .ms. A. dissensio adnotata su tamen aut sic scripsisse Ath naeum mihi persuasi, aut τὴν τῶν Ἱλλυριων-α Sed si . tis erat O λλ. βασ. Ad eamdem norinam Breviator, omissa Polyini alictoris mentione, 'Aγρων ὁ 'lλλυριων - πιλω scripsit. CASAUBONI ad hunc lo in est Antinacia versio taec: γγ Inter vino deditos, de uiuiis ex veteri , historia verba faciunt docti convivae, alio sunt IIIνxta m reges Agron horum prior quem relarunt, ex Polynio. Bh ni elade asserisse τους μέγα φρονουντας ιτωλούς Exmnitatis fiunt illa per hos adiecta, τους λεγα φρονουντας.

BAetoli ferox populus fuerunt, invictos sese appellare n soliti, oestimiasis vita Iustini cognoscimus. Pra

.nterea apud Polybium, unde muniatur Athenaeus, se 3 est, 'Gριχαρὴς γενόμενος - τλδοκεῖν τωλους, τους ν μέγιστον ἔχεν τας τι φρόνημα, νεri 3κέναι. α - Eadem verba noster etiam vetus c. lex A. agnostis .es sed in proxime praecedentilaus, quae sic in insitis legebantur, ri--τα μέγα -- νενικηκέναι , vocem se, idern codex, fons reliquorrum, ignorat quare huius auctoritate eam

463쪽

s. m. IN LIB. M CAP. LIV. 43'

a=rώριον sic Polybius alibi passim item Appianus, in Rebus Macedon cap. 6 hosteae edit. in Illyricis cap. M 9. J ita fortasse iaciuerat scribenduin vulgo tamen.η iam in membranis, Taνθιωνα α CASAUBouus. Huius regis mentionem pro us praetermisit Epitomator. Vetusco lex A. in mendo cubatium ed Ven. ias os tenem lam putavimus scripturam L/θέωνα, a Casaubono scimat primam saltem literam emendatius insitam. Vide po lybium nostriina, lib. XXIX. cap. s. qaae cum ad hunc, tum ad Appianilia notavimus. h καὶ Δημητριον δέ φησι - - πολυπότην ὴνται. Conserquae notavimus ad Polyb. XXXIII. 34 r. Perperam uer πότοι scribebatur in ed. Cas. Rect πολυπότην ed ven. Bas cum n s. Eρ. πολυπώτη su morem s. A.

ορο-mn 6 6 e. 3Qui 3οφέμη hic dicitur, in c- γce Excerptoriam est 'Oλοφέρνης, ut in Apocopha histo-nria. In Aeliano 'o θεέρης, non recte. Dicitur aurem hicnistra ran cappadocι- , quae fuit illitus provincia, ει--Μ pius scripsit 'Iακχικάν. Νempis interpretatus ille erat:

Dech mysaeos turbulentosquc eantua invexisse, O animum Baechieommonsolentiam. J Id enim non ne ratione vis nitebarii sequenti voci melius convenire. Libri chir risen phi omnes iii 'I-ἡνr, noti est molluis unum vel ex a Iarinis poetis; ut Motus docera gaudinunteos Matura . ngo. Nihil ergo mutandum. M CASAU BONUS. - Breviator

brevitati studens nil aliud habet, nisi , καὶ 'ολοφέρνης &τος , . Sed ins A. cum rei qua habet sicut editi, tum V cena 'Iακὸν, quam merito defendit recteve interpret

tus Casau, nus est. Quare in nostri polybii versione Imrina, lib. XXXII. cap. o h pro bactaw-r, quod ibi stanus, Ioniciun repositum velim De Linta mollitie

464쪽

luxuria fuse agit Athenaeus lib. XII. eag. 323 exit'. seqq. Etiam lib. XIV pag. 629. e. saltationem viamtiun

Ioricam commemorat, quaa παροινιο esse ait.

Διόπερ ε θειότατος Πλάτων ε e. PLATONEM uide, L

Din lib. II pag. 86 opp. T. VIII. etsi Bip. deitule pag. 99. Quod apud Athenaeuiri in vetustis lifras scribitur, a cλετὴν ραοι καὶ παιδειαν : id per se speciem habebat nonnullam, hac notione, ut convivia' compotationes quasi quamdam istisionis, iam .nam diceret philos phim senionum caua nimirum corrigantur molliantur in rosi illorum tristesque mores. Sed veriani est, quod ex Platonicis libris Athenae ecllior Basileensis restituit πα-διαν. Sic rursus apud unx leni Platonem, paF. 98.

Φάλαικος - - γιναμά τινα ἁνἀγρεφει πολυπόπιν. d. Sic pro πολυπότην corrigendum monuit AsAUB. Et screAe scribitur in ins Dia. Κ λ εχ δνομα. Eadem haecvlitetur esse cum illa in isti, quam iuraψοφάγον notatam supra vidimus, VIII. 34s. a. b. PHAEAEra Epigrannmia in Analectis suis posuit BRυ- T. II pag. sas adoptatis emendationibus a ΟυPIo propositis, in Curis Noviss pag. 34 sq. Ves I. Pro Xρ σωτον, probabisiter , ο 'in D. id est, Ambmiam: rimatam corrigebat OUP cuius vocabuli usum multis exemplis illustravit IACOBs , in Animadu ad Anthol. T. I. P. II pag. a I. Vers. a. Pro τῆ δε Δυονύσφ, ΜΛυ-Boνυ τώ ν δ Διον ἡσσφ scribi iussit. Prius recte: sic etiam assti nostri In altera voce, cur geminatam spinhilantem lueram vellet, nulla caussa erat; quum is syli ha in Διόνυσος etiam alioqui longa sit. Igitur adoptatii priori emendatione posteriori repudiata, vetitia illum ii seripsit Brane cum ovis: τόνδε Διονυσφ δῶρον ἔδωκε Κλεώ. Ubi scire velim quo pacto iustam inesse versui mensuritin censuerint doctissimi duumviri quove pacto duae sy laliae x pedem essicere spondeum Oiat, qui eo loci

465쪽

requiritur. Curancommodo medetur scriptura Διωνώσει quam nobis praeivit optimus codex Epice es 4 ο ὐδ αμ α πω. cum ait poetarm videtur esse sensus, neque MDlos, neq- plum una a

messe inπολυ ποσια renamem ni Geone d endere. α CASAin BONUS. - OUPIUS οὐ μά πω omnino scribendum emsuit quem Brunmus secutus est. Quidni saltem οὐδαμῆ πω cum Oυδαμα. acute scriptum nusquam reperiatur, in ,δαμῆ vero passim valens nepinquana, perimis ac ουδαμως.Α quum scripturan ου δ' ἁμα πω eum editis rueariae uterque noster c lex nastus, tenendan eam duxi: non quidem eamdem vini, quam Casa ut onus, illi tribuens sed stem valere oυδ αα atque οὐδαμῆ staritens, atque ipsum etiam οὐδαμῶ ex ουδ' - rium coniectans. οὐκ αχαρίστως. Conla quae notavimus ad VII. 288. a. Animadv. i. IV. p. 39. IbιI. φ κτότατον ὁρκον μνύουσαν. Iustarandum allud φρικτότατον, ii Ri apud XENAR ,cΗΓΜ iurat multitaba quaedam anicula, expos uimus Miu ro III cap. XXIV. α MAυBONUS. - Vide Anima iv. ad III. 23. c. Confer paulo inserius, pag. 441. Vide POLTaIνΜ nostrum, lib. VI cap. a. sect 3-8. cibi notata. Romanas matronas vino asstinuisse sim, ubmm notum est. Ea autem de re scribit Athenaeus ex P n ybii ta historia : Παροι 'Pωμαιοις, ειρηται υναιξὶ πλυνειν οι,ον τὴν δὲ καλούμενον πασσον πένουσι. Ex quibus a verbis intelli inus, non prorsiis abstemias suisse Romam noriam mulieres non enim ab omni vino abstinebant. M sed tantum a regnem quam vocem in antiqua Romuli r lege ea de re lata positam suisso coniicimus ex A. Genn in lib. X. cap. 24. Passum inter vinorum dulcium generam censem, dubitare non possumis cum auctorem habeare a mus Plinium libro XIV. cap. 9. Varro, De Vita Popusin Romani , libro primo Passum non inabant, scin vindemian uvam diutius coctam te rent, eamque m et reon Ru Arrum mare etiam Ulpianus Iurisconuitius in Lege nonna Digest. De Tritico, vino, vel oleo legato, vim a 'impellatione & a m posse intelligi docet 1iserte. Unde γ fieret passum ita explicat Deipnosophistat sive ipse, ut nobis videbatur, POLYAEIνs J Πυτο δὲ ποιεῖται μὲν α

466쪽

illincavi mim Casau, no nec tamen cum eo in mγο- νε- mutandum censui, sed in Aιγοσιενιτ , ob eas rationes quas inmotis ad polybium expositi. am iasmin legitime ab Aiγόσωνα socinatur gentile Aiγοσθενειος e S, meritu Alγασθενιτiu usum esse olffuit , asserte docet tephanus Bygant mimie vρaiα h. t isdemnis. D. M ιυρια cum editis tuetur iris. A quae laselinia torma est, ut inmotis ad Polybium docuimus. φουσὶ τα ιν ταλι. - Sic ambo insMi, Mox, Cum ὲν Κροτωνιάσιν nacute scriptum damni ediati, strara ex aerentu notavi penultimam. I- ἐν καὶ Λέκέλευ- ω. In utis. ο ὲκέλευσεν αὐτὸν παρολθόντα , B Sed retinendum est,. αὐτὸν , posita subdistinctione post Libri, quos sicit, sunt codices Ephoinae quod ei βωms 6 intestexi is quo lubens illam se particulani adoptavi: αυτὸν vero, id est ιm, .uiu cum edistis Mex A. agnoscit, utique tenendum fuit.

iis facit in cinapit aluum tina omissa ecloga -

467쪽

p. 44r. IN LIB. X. CAP. LVII.

ille passivi verbi usus aciiva notione praeserita uia de eo antur, qui Hren inaramaei ιγ nec in communi Grai storiani sermone, nec in Anicorum, Prod equidem sciam, habuit loeum: & expeditissima vertas merae sententia imesse Mae nobis visa erat, is unus no v re pacto , irra peretur id est Damandum fit xviniun. Ista emi, vers .hGL V ἐγω videri possint esse alterius mulieris, Praere pondisset, iam se meminisse eum alia arido ad onus ueau man commo me Quam Mem . sed in vinsententiam ni effario adiici is erat itia reicula, tann44 6- e. Nune ruerint eiusdem mulieris, Ialoqui coeperiit, verba sed ab iis inae apud p tam olim sequetrantur, iam his connexa erant, abri pta. - . in Aran. - deni AM TIMANI reperiesio,vluci laudatam lib. X. cap. xxx ffect 6 . Lubi non dissio milis sententiae lociae: κατ ιν 'Amrιμνους -- , κπέξυβαφέων, Φάων έ νιν ν CASAUBONUS. In yrmano versis , Uniculania desulerare nobis visa erat ni tri rario, ut enet iambicus pes δὲ κ H in vino senarii stilo. 'sem remum, nec tabem Ialis editus erat, μονι χο και τριῶν φασι τι - του θεως:siere t metrica lex nec qualem habent ambo nostri inmiti, μέχρι γαρ τριῶν φασι τιμῆν του θεους. UtriRue vero particula, ,αρ4 καὶ, ad sentenisumpe opportuna erat et quare sum metro tua sententiae consubitum fore putavi, sis scriberetur. μή - καὶ τριων γάρ μισου τεμῶ τους θεούς. Tria pomia sufficere ei cui cor sapiat, ipsum Bacchum t centem secit Eubulus comicus apud Nostrum .ii. 36. b. d In LaxIDIs, ex altae , es a. m. M. numina per quae iurat mulier, sunt , τηρ καὶ Κόρη. Videme

468쪽

tuamus ademne saecum ue volueramus. Sic demum ad si

ΜΝon caret merula piitra Alexidis versus, λέγων γέρων πγε. ut quidem vulgo legetrauita Potest scrὶ μγαν γέρων γε Vel, n ανον γέροντα δαιμονέως ἀσπαζομου. α CAsAUBONus.. ALEXIDI testimonium illud citans Eustathius ad Od.

γε quod ex ri λὶν γε id est , canunt, vetustum com ruptum esse acut PIERsONUS coniecit ad oeri pag. 3s . aut tenendo vers. 4. δύς γε , deinde ver ' s. πολιὸς γε- ρων γε δαιρονiω legendum censuit. Similiter quidem Archestratus, apud ostr in I. 9. b. Gustum Vinum s sive πολιὸν σφόIρα κρατιι οροι,το dixit. A de scriptura quae apud Eustathium reperitur, dubitarionem utimi in vere dςbet quod in Athenae Epitonia, e qua sua ira ire ille solet, hoc loco nec sλυς α πολιὸς legitur, sed 11δώς γε, sicut iis editis exein plis operis plenioris cun Nitis biis consentit vetiis codex A. In nostro igitur ins se Al xidis verba, de quibus quaerimus, sic concepta leguntur;

ἔσται και μάλα ἡδύς ς ὀδόντας ουκ ἔχων - σα πρός γέρων δα-νι- ἀσπαζομαι γραυν - γα iam quibus ruo commossius conferri possint quae habet Eustathius huc acientia, paulo altius quae ille loco citato scripsit hic repetere iuvat iit. Sic igitur Eustathius: οἶνον δὲ ααλαιὸν

χώρου -ντος οἱ στερον οισπιέως μεταλαβόντες, γέ- ρο ντα τον τοιουτον ἐπον οἱον γέρων Θασιος -ος. apud Athen. I. 8. f. m. 32. e. J δ περ ἡ τερον κωμικος ' AM-ξις φράζων φησιν' ἔνος καὶ μάλα πολύς γε πόντας ου ἐχων δὴ ἀσπρός γέρων 1αιμονέως. Eικὸς δὲ τὸν ειρημινον γέροντα κιὼ σαεπρὸν οἶνον, καὶ σαπρια ἀρσενικογένει λοχμηναι, - χρῆσις εν τοῖς του Ἀθηναιου c. nunciaponuntur Hermippi verba, quae apud Athenaeum mi untur in I pag. 9. e. Quod si igisvr in Alexidis verbis scripturali illain πολύς γ . quam nec oesthelianum exempluit Epitomae agnoscebas, nec noster optimus lex hin vetere quodam codice repererat Eustathius; noa

469쪽

p. 443. IN LIB. X. CAP. LVII 463

diserat ille codex Athenaei, sed alterius siusdam Grat .anatici, qui eadem Verba citasseti De quo si constaret, facile credi posset, πολιόν γε quidem scripsisse poetam, sed id ab alias iam olim in πολύν γε , ab aliis in ηδών γε iuisse transformatum Caeter in nihil magnopere habet illa constans inrorum Athenaei scriptiara δώς γε, quod si spectam eam reddere possit; in hoc foriasse, quod ex alterius personae responso intelligi videatur, verba omnia, quibus haec mulier vinum seum laudans utitur, aenima rima vi iddam atque insolens debere habere. Et hactenus militem haud inprobabisiter sespicari aliquis possit, pro ηδυ apud poetam fortasse illud vocabulum scriptum misise , λαρὴς, quod tam ingeniose quam docte esse . a lacum verbi λέγω substituendum IACOB proposuit, in Animadu in Euripidis Tragoedias pag. 9a. Cum enim λα- veteres poetae r ἡδυ, γλυκυ , usurparint; cons. Hesych in voc. Qibi Interpp. memsterh. ad Luciani schol in Timon. cap. a. facile accidere potuit, ut in

locum vocis λαρις, interpretamentum ηδυ succederet. De Vocab. σαπρὸ Vide notata ad I 29. . Ibi quum hunc locum, in quo etiamur citare Vellem, peri eram operae nostrae XII 442. i. pro X. 443. posvorunt. Vers s. Pro vulgato λεγων , minori molitione quam qua usos Viros doctissimos victinius, nobis visum erat 4γώ repone dum M. Mo, eon nouisi. De Vocab. γέρων, a senectute hominis ad vini vem uni translato, disserentem Eustathium paulo ante vidimus. In γρων γε prob ne sit a partiacula, an in o mutanda, disceptari in utramque partem potest interim tenendum vulgatum putavi intiani de ac verbio δαιμονιως, utrum ad sρων γε, an ad ἀσπάζομαι sit reserenduin, ud istis constar In libris, cum nisstis, tum impressis, nec ante nec post Mμονέω dii tingi itur orario. Dalacampius ad sequentia traxit me mi re mihι aret nec ita male.

Quod vers 6. γρουν σφογα, ait poeta, in sinitiae alius σφιγγ' αρρενα. dirit apud Nostrum IX. 8a. b. c. In fine

togae, pro λέγε, recte λεγε corrigebat ALECA PIUS in mgmata loquuor Ante καὶ - λοισα recte interpungunt edd. In vetustis codicibi is aberat distinctio :inde natus videtur error, utλεγ scriberent librarii, quasiae cohaererent, verba etiamnunc poetae essent, λε-

γε - τοι λοιπα. Sic quidem tam in pu scriptum.

470쪽

haec adnotavit CASAURONUS: Dubitabam, quo pere sinerent ista verba , donec inspecta Epitoni reperi sic ibi, scriptum: 'O Mn. Z-ρας τινὸς μνημὶς λέγει, - ον πυρα ἐνηρὸν ἀγγεῖον. Id est, Antiphaae Meni Zαν κομέω m Minoimae faeis mentionem , his emis, omnis x vas vino plenum. Ita ergo strissiamus in Athenaeo: Ἐν γε πώρα, οἰνηρὸν ἀγγειον. Zopyram melius leo quam Zommmim ex praecedentibus certum nani de foeminis Heragitiis Venuste autem inultibibam onerobibatri appellat asn οἰνηρ ν λω alii potores dicti codidae, aut Chonae, aut nos D. Q - os eduorum inroriam defectum ex nostro cod A. supplevimus, cum quo consentit Epitoma, ut docuit Casaia . Pro L πικῶντι vero probabiliter adino. dum REINESIUs, Var Lact. III. s. p. 384 suspicatus emit, ΔΗ πενθοῖντ legenchini videri. Simili certe titulo Iat ni comici satis nota fabula est, οὐ κακούμενος, is urmati adfiatu, vel admus nec quid sibi velit Δις πεμεῶν. Bis lupui, satis adparet. XEvARcur versus iste, . e Ορκον δ' εγω γυναικὸς εἰς οἶνον γράφω:iungenuus cum illis, quos paulo ante, pag. 44 . e. itavemit oster. Euni leni versum recitavit Helladius, in reston . pag. 4. conserens cum simili Sophocleo:

Πλάτων --ι. Ad intelligendam et arm ramex ista HaroMufabula luc adponitur, nonnihil conseret, siste

minerimus, Phaonem, a quo ea nomen habet, perhiberia Veniere hoc esse consecutum, ut virorum esset formotissimus, uti aniore captae fuerim mulseres omnes. De

라틴어 텍스트