Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

431쪽

p. 43x IN LIB. X. CAP. XXXVIII. M

dγισμυς ιξιι η, ut aliud adnotavit CMAuB-us, nisi saec: n Diodori Sinopensis versus perve se sciripti ediriquem sunt. - obis perquam probabile visim erat antes urses intercidisse voculam Iri . cum ad sensum comm diam, tum ad versum necessariam. Dein, quum pro sξειη, cui prorsus hic non erat locus, codex noster δεξαιμι dederiti ne id quidem ferri ullo pacto intini sed tμξε τοι olim strietum fuisse suspicatus sum, ea nodone ut amnem habitumis , id in an non at inanis contra ra

recentiores lihri, inde ortum traxit, quod doctus alimiis lecto in suo coelice verbuim es adscripsisset, pro interpretamento vecti δέξεται. Caeterum, tuum' aQ velέντὲς λογισμων ἔναι dicant etiam Graeci pro latino mentis eoa Botem , videtulum ne sensus sit, an adeo assidue M-nere admissamans sanam mearum an in potu com resti mens mane facere inter vinum JἈρὲς κεκή- ένον, qui in i - , pida historia de Lysandra scripseriint contra librorum fi-

Munini in vendere, verrerat alec. J n es ita habet: r Animadvenerat Lucander, caupones qμ Dum Mauebantur emnetratum, Unum L.ρὲς vendere, hoc est, mamma aqua cor

nn tum' pro mero. Ille, ut eorum fraudi ol iam irct, Mnset temperaram veniane, non aliter. Du inde necessarionsequebantur: in nemini dilinum vinum pro mero potat mobtrii si nam lex merum einerest venderet n. sin atrii ut caupones collerentur sincerum vinum emere, ut a posset ab iis vens temperatum; nam vappa aut lora,n vel sine ulla generositate villum, cuiusmodi sui illudar cauponeum iaυιρὲς vi'una, enitorem vix ac ne vix quis mclem inveniat, u temperatiini vendendum sit. Legendum Byν αυτὴν κρατέπιερον εἰνοιντο. M CASAUBONUS. - vulgato 7να τὸν ἀ-ατ nil mutat in . . In Syn deest tota narratiuncula. Is AEExIDIs, ex spo, vers r. pro, Miκῖν , quod erat e situm, recte παρ' /ιῖ deest eod. nas uterque. Recte vero verba Σό- e fine e i. a. ubi ea legi hantur in insstis, ad finem versus I. resecit editor Venetus, M. tendere essitores sequentes, nisi quod perpe-

432쪽

sed πινετ cum apostropho nis D. I QTIUS, in Excerpt. P. 39. πιυσιν rrexit. Rectius fuerit m εῖν , postulante metro, ut sit penultima brevis. eis c. pro . ἀτον, idem Grotius ' ἀκρατον scripsit. Uef. v v τι κερδ. Quod ibi voculam' a se ob versum adiectam GROTIUS ait, imprudens id sci ipsi vir pretiestantissimus nam editi ne omnes cum instis pronomen illiu tenueranti Persis. Pro vulgato χρώμενος recteλ ωμένους α meαco rexerat idem GROTIus id ipnim vero minis dedit a D. Idem codex vescia recte os, non ποτόσ sed perse f

φησὶ, ινγκτν Νόμων Πλάτων ἐν ἔατη deharur, non male per se sed in vetere eod. A. est nota illa numerauis, Juae sigma vocatur in uis. Ein vero estιν ἔκτφ, scit. 1βλέψ ilao convenit cum eo, quod paulo post levtur, κ I. hi exstat apud PLATONEM, de Legio lib. I. p. 298. T. VIII opp. ed BF. - , υτ οἶν περὶ,

μους ἐσπουδακότα - ουν δ' περὶ γα ε ισπ apud Plata Ad rem quod spectat, opportune monuit BOIssONADUS noster . eum isto Platonis praecepto consori mereri quae v μ ν ἀ M ἔμφρονἀ nis ML in contextu sed altera scriptura inter lineas notata. nia. πρέπει μαλισφἀ. Sic ni A. D. - εισἀλλαττοντο rectem s. o. cum est l. μεταλλάττοντος ins A. in vero, T. γνυ - μενον recte nis A. ut est apini Plat Pomo , γέγηται, ἀ

κφν τ α δὲ των ψόμων φησι Cum edita olim sc prii ara, .s τ' ἐν δεκάτ' δὲ, consentu eod. D. in quo sic, ἐν δ ια νόμων ο αὐτὸς φησι. Sed lemur hodieaue iste loeus in primo tima libro; pag. I. M. Bip. Em roris sontem notavit VALCKENAE ad Pnoenus pag. 743. Nempe in vetere cossice & sic in ipso nostro M. A.,

433쪽

rant ima, quae M a pertinebat, perperam nonnulli inli uentem a literam traxerunt finitio Eelua Platonι- verti nonnulla ex ipso Platone uncis inclusa aci ei, aae apud Athenaeum vulgo omissiliunt. Quod oro, κρατο ποσέαις, quod habent insiti, ἀκρατοπον τἀ in uis. A. scribitur, idem Oeabulum etiam Breviator in se exemplari plenioris operis aetherisse videtur, qui hunc locum sic contraxit: φησὶ Λυδιον Πέρσας Καρχηδονιους 'U- Κελτους Θρῆκου, πανν

τοπότει quamquam altius vulso apud Platonem legitur haud fere dubito quin restitueruluin Athenaeo isti quilinaue dein desideretur dativus casus a Veriκγα αενοι -us, aerit ille αυτ ῆ, scd τῆ μμ . thu αὐ ri haud obscure in-δτο latere videtur, quod paulo orii tur. Quod ait κα- των ἱματέων κατἀχεόμενοι, eun d n morem Thracum tetigit Xenophon, loco supra citato apud Nostrum, IV r a. d. ouo spectat; quod Midas ii

'ε πινον δ' οἱ πολλοὶ -ὶ ἄλφιτα ἐπιβάλλον- τλῶν ni istis verbis perperam iungebantur vulgo nonnulla ex praecedentibus : quasi Platonica eclowterm 'aretur in verbis as 4μεῖς ἀποβαλλετε, & deinde suo nomine Athe . tueus sic loqui pergeret 'ει τἀξει δὲ μαλλον τοίπων ἔπινον οἱ πολλοὶ καὶ ἁ-- Oe. Quare hunc locum itii venit Dalec. Has profecto anc Meraritis Misam nivi , volentamque imsi an potiam c. Nec aliter acceperat casAUBONUM,

qui in Animadversionibus suis absque ulla dubitarionis si--ificatione initium huius capitis his verbis repetiit: Ait Deipnosophista , Ἐν ταξει δὲ μῶλλον τουτων ἔπινον εἱοπολλοὶ &c.. Neque ex nis A. diversitiis ulla sci ipnirae ad hunc locum enotata est. In Epit vero ecloga Plat nica terminatur in verbis ιπiτηδολιν νενομικασι. Quodsi inanes Platonem in*icias, vides panem semonis Pitu H

434쪽

sophi es ista verba, ιν τἀξ ι δὲ μαλλον τουτων : vir quae ad aliud arguinei tum togrediens Athenaetra ait, ut quidem edd. cum ii s. e. hanent, ' Dπ- οἱ πολλοι- sve, ut is ipso auctore scriptum probabile est, ' Dπινον δ' οἱ πολ , adiecta ut constanter consuevit coniunctiva PMticula aut, quod probabilius etiam videtur, collata Praesertim scriptura Epitoniae . Esnων δὲ πολλοὶ alas. que a articulo ut sint, multi non Heri e ves vulo hinna ines) καὶ λωτ έπιβάλλοντες - ἡ . De re quae hieogitur, haec adnotavit AsAVBONus: Ubri primi eapHνte Octavo ad lib. I. pag. io. d. Lindiuionein vini sinu Diramus, cui esset iliqvid ῶδM M atiim: idque plusa virium lia re, quam simplex & plane meritin diceba-mnius An si de suibus hic sciit itur eo respex rint, non =facile dixeram. In tacerptis nempe in EpitomaJ scri-mptum est ex boc lo 'Oτι πολλοὶ Γ sis, non sἱ πολλὰ

ρο ἀπἄλφιτέζοντες τὴν οἰνον ἔπινον Νοn in ruin verbum fimae xi απαλφιτιἰειν, pro Ibrina hordacea visum spe mn Athenaeus nox παλφιτοὐν α --mon finxit istia vembum Epitoniator, sed ab ipso Athenaeo accepit sane mox lv. b. non adπηλφέτωσε, ut erire editum, sed α πηλφι- τιο dit noster codex A. Caeterum, quod ex lit L hic continemoravit Casaiabonus, id nihil huc facere re

quiueni monuit illebrunius quid si vero quod nunc discat Athenaeus , multos vinum ,ιbere ciust polenta iniecta , d

clarare nobis supersedit. ec mihi quidquam, quod hin: spectet, alibi reperire conripit, nisi pauca verba, Quae apud Plinium ieiuntur, inuio libri XXIV. ubi ait Nur .

De aut amarae apzae polenta ad la is anmr, ut intra duas

horas bis possint. Q a de ausi, O in sacras innanos adtam polenta Saecos autem manos dicit , quibus vinum sacc tu sive colamur, ut exlibro XIV. sin a8. monuit ibulem Haeduinus. Ἐπ' ἀλφιτον. 3 In primo Mne aestue u Ἐπαλφέ- ωτου si una voce lini defatur J πιυεντἀ του θέρους π ποτὲ&c non abest quin sit mendum Forte, επ' ἀλφι- πτοις. CASAUBONUS. - At, primunt, nulli fiant hic Mnesimachi veritis; ne Mnesi diuensi quidem, qui Hii orias seripserat, sed Emrao coniici sunt verius, ut clare do-euit Athenaeus. Sicin diserte Epitoniator Σπινυιος ἀν νου 1σι Γέροντα Θάσιον &c. nam priores quinque e

viis iue praeteraniis. Dei te, Ea ' ἀλφιτοi Paulam,

435쪽

p. 43a. IN LIB. X. CAP. XL. x

duabus vocissius, dedit codex A. sedis hid haud dubia

mendosum. Nec vero ' ἀλφιτοι placet verita non dubito, quin aut 'Aπ' ἀλφιτο scripserit Epinicus: in leveri uni Aπαλφιτηειν, quemadmodum aπανεραριι ειν Ἀμctione 4ιπ' ἀνορα π: aut 'Eξ ἀλφήτου, quomodo ain, Io post scribitur ταυτην τὴν πόσιν κἀλλιον τῆς ἐξ ἀλφιτου.

χου &4MGi habent am, nostri codrem. Iam pro .κρο- λόχου, ἀκρολόγου scripriam oporauisse, docere Gais honuis socer . STEPHANUS potuerire, a quo in Indice

Thes perspecte monitum est: Ἀκρο-ος, ain sinima tamnium tollim manu caryu Erinaeiae apud Athen tu . o. Μ μελισσης τῆς κρολόγου. Sic enirn repono pro tam v λοχον. Constat enim , aper summis insidentem floribus,

Isive floribus insideritem, qui sunt in arborum Maliamin plantariim lamminue vinelleos inde elicere colligero laccos in Simillime sane composita nomina sunt, sinnus alia. Quod vocabulum non in modo, sed etiam imitia lib. XIII pag. 6o8. e. restituendum Athenaeo, potatis ab eo citatis, ac te vidit FIORI O , in observ in Amen pag. 97. Ei dein viri sive ingenio sive diligentiae ribemus silicissimam vocabuli nullo modo hic serendi, εο μὴ , coi rectionem; lam quidem a nemine ante eum propositam reperimus. De melle hic agi quis duhitare poλst Atrii νασμὸν κελέσος γλυκύν poetico stylo utique non historico' percommode inet dici, perlacile autetri, librariis νασμὸν ὶ ισμὸν detomueri potuisse, nemo non

videt.

Veis 8. Myphum ex s. lapide, vitreum dici monuiti

MCAΜP. Uers. 9.23 In penultimo, Μ non damno penitru γ υρώσας . sed neque visplicet eo iniectura nostrii, γὲ φυράσας. Est autemΔΦητρος ἄκτον periphraisis farinae, poetis familiaris, ut iam alio loco illis, ximus ti CASAUBONUS. - Nobis γεφυρώσας istud, quam vis ei uniusque nostri codicis patrocinetur auctoritas, nis

436쪽

men prorsiis non seremium vi atur ivtur memor quam coepe a de s literae, ob similitudineu quam in vetusti ribiis codicibus inter se habebant, confusae permutara dilue essent a l-riis, non dubitavi, sar a. - verrum ine, & sic sim scriptili id filisse Nec vero' particui. Iam probavi a cisaubono propositam, cui non erat his iocus Coniunetiva desaerasatiar particula, quae into ista Iarticipia, συγκορνανήσας ει ηυράσας, inter se copularet erat s 'cula, quae, postquam v-ἀ in M' --

usi pomlum, vel eonsumsi remiam. Sane cognatum verihun αναισιμουν, Herodoto familiare, similiter usurpatum videmus; non ut parare denotet, sed consιπκα, φι --s m, uti vertii caussa Ud uniuem Herodot. II 6α8έν τω Σπαντι ἐνιαυτφ ntiu in absumar, ut confinia.ιur. Sed primae vertes WVonae quo pacto hic locus esset. non victi necessarioque Verbum D reia pesia ponendum existimavi. Oe Nemo cui in literis cor sapiat cluditabit corrupisv ταῖς νησοις πιτάττοντα λέκυθον ἀντὶ ἀλφιτουν πένειν. Deest nempe proprium alicuius viri nomen, sis, quidem recte scriptiam oraτάττονταdio elatin, στομον - Ἀνώαν τὴν -ς νήσουις ἐπιτάτῶντἀ id est, Narras Bidem de Anthea, ia a Sestiuo se racissilis praefectia. Mi At in eam sententiam oportesua τὸν ταῖς νάσουή--τόμενον, - - νάσοις ἐπιτριττοντα. 3 3 Sed reperi poma, ea in tacerptis ita scriptum: LU δ' ἀυτὴσJ ἱστορεῖ τι-

ISicin noster is se nisi quod ibi αντ ἀλφιτου , per strophum. J LQuare ita sorte locus concipiendus 'o P

437쪽

dem nil mutat ins. A. sed haud dubie verum es 4πιπατων πιτ α , id est, insperg rura, a per mess quin oppo tune servavit Epitoma. Q vim vero inoem non tam comano te de misella vi, quam de farinae uodam Fenere di- .catur; λέκιθος, I desis sive lentis farina accipi rectius videtur. Conser omnino Foesi oeconom. Hippocri pag. 379. a', quid sit quod ἐν Θηράσι ταῖς νησοι dicat, antriini ut;que videri potest; quum 1φάδες νάσοι nusquam commemorenrur. Prob de vero est quod DALECΛΜPius ait, Theram & Thersen, Cyclades insulas, conlinunt isto nomine comprehendi. Sed articulo seis nullus hae locus est quare , Θηρασι ἀν sive . ηρ ἀσέταις νη- σοις, Vel - ταις Θηρασέαις νάσχι olim scrimis ritisse suspicariis sum. Simili qua lani ratione Aeoliae sue ii miniae quae vocanru insulae, apud Polybium I. as, . XXXIV. ii, 9. ab earum una Lipara H Iu πι-ῖαι νῆσοι- αι Λι--ἀ nominamuri

In carricia Callaeschri filii, ut docet Athen. m.

666. b. versia cum sic leseretur,

m quod a dextris fieri incipiebat. - Α quum κὐκλφ, non κυκλοῖν, dederit noster cod. A. tenendum hoc ut vi & θιάσου in θια υν mutandum ignotum ur Minamicis verbutii, sed legitimes ex analogia a noni,nerauto formarunt, in sonet Hasem agere, bascinari. Ab illo verbo derivatum est nomen satis frequentatum , ο θι σώσης. Saepe in fine verborum omissam a sequioribus li-hrariis literam novimus, non adtendentissius ad sit,ilem lineolam iuperne impositam, qua illa literi in vetustior hiis libras indicati erat. pitomator istum Veriunx cum nonnullis sequentibus consulto praetermisit, post verba,

438쪽

inseniosioribus divinati tun relinquimus. Nos ita eum scripsimus, ut dein is A. In fine sic dehatur γήνης - defectus iam verss vacuo spatio punctis disti cto indi ibatur. Et desuleratur utique sextus versus seli vetere codice nullum lacunae comparet indicium, se particis nonnisi semet ponitrur, hoc modo: γενησααλ προπόσεις α iu in Uη desiisse olim videatur ivisse tu versiis. Sextum fortasse ipse omiserat Athenaeux Quod vers. 8. Disaubono positum est, προπινειν, Id non ferebat mensura Versus Commodum videri debebat προπιεῖν, quod habet ins D. Sed interpretatiori Br viatoris deberi istud fidem aes id sod vetus cod. A. dedit, προπολεῖν, id est, niles are, famulari. Qui propinabat, is nominatim designabat eum, evi dem misistram a. e. cui poculum des porrigere huellet Ue 9. Recte 'γλώσσας το λυο οσra edit nisi quod assiemis fuerat

n est ac λμη sic Epitoine, recte. Prius erat ῆσις, quod

Iluoad novimus, non aliud nisi την βούλησιν vel ἀψεσιν Onat . λῆστις vero memoria est videndum tamen , ne se iam postrema hac notione vera sit scriptiara is re, quae sane antiqua est: nam uterque codex ait in contextu la I et in uis. D. iam is nonnisi inter lineas superne adscriptum. Multa olim in usu fuerunt vocabula, quae madnotata lant a Glos graphis, per librariorum halliis

ainationem , partim etiam nonnisi per Editorum sive temeritatem sive imperitiam, hodie obliterata. Vers 49. Re fcte καλῶ δ' ει Oe deest codex in uterque Vesa 1 r acte γέει ἀν dedeare M.

M a 3 ciam tribus seqq. priora hemistictio versusa'. disint in Epitoma. Ad ers et . notavit AsAUBO

NUS: Scribi debet: At pronomen M, quod ignorant libri, nec res poscit' metriini respuit ut monuit ORV V ad Charit p. 3 9. Nam λυπουσι primarii producit. Pergit CAsAu BoMus r., postea lege ac sistinme

439쪽

p, 33. IN LIB. X. CAP. XLI. 31

m In secundo versu ne otium facessunt postrema verba n Quid si ita scribamus . μετρα πρὸς τὸ ἀργειν κὰπιτ . ῖν εἶναι δυναπους. Da nonniriana est , sic ede noratiare, ut, cum recedunt de mensa, victu possint cito e robuere. iapientum est praeceptuni iugiendam ess πλησ-ννμονην. nun tu'm ad satietatem usque hibendum auen edendum. Etiam maenus Messicorum Apollo iubet, ast iis placuit nec, si id dicere voluisset poeta , illa loquendi forma usurus fuisse videbatur. Potest sub scriptura ' ἄ- νιν , quam .cum.editis Vetus codex tenet, aliud nescio quid latere quod done a seliciori ingenio in lucem produc /riir, interim nos '. τὸ φέρειν π amus, orationis constructionem in hunc modum concipientes H εἶναι τους καὶ τὸν πόνον ινερειν. Quid si vero quod pro vult: to olim ἔστ απότακτο doctus Animadversor A eἔστ' ἐυπότακτο scribi iusserit, aut quo pacto intelligi sobpturam istam voluerit, plane nescituriis eram, nisi postrei iam eclogae parten a DALECAMPIO sic conversari vidissem: Est enim insolentis ae incompositi, potione tinmoderat O vinolestia eo us Dum obruere. Nempe is attrinterpretationem probans Calauldioniis, ἀπότακτο intela laxerat incompositum , n nduum , contra ordinem tamecaussa negativam particulam tollens, ut Dalecampius enim,

sic illera posuis; quod etiana a URsMo factum video, Si omnia Dalecampi inventa ad verbum de Latino ii

;raecum convertere Mimaeverat. Quo pacto vero vocent ὴμέρ- prudenter a Dalecan pio missam hintellexerit Casau bonus, difficile dictu nisi forte pro eo accepit od latine di 2 dicimus at id Graece ἀφ' ἡμέρας, non ημέρα, sonabat. PURsANus quidem, sibi constans de fideliter Dalecampi vestigia premens, 'ἀ- Ἀσηριῶν rnu, laverat. Nescio an illud aliiquandinius fortasse turbaverit Casaubonum, quod in Ephona hoc locora particula legitur qui tamen, si paulo siligentius Epiromani inspexisset longe illiud, quam quod ipse nobis obtrudere voluit, in ea reperturus fuerat. an , omissis superioribus

440쪽

τροισι πετεις. Vides, illam, particulam, non poetae ecse, sed Breviatoris, ridem ac M valere. Negationem οὐκ ἐστι tenet Epitomator, sicut coelo eoiri Iani ad editam olim scripturan ἀπότακτον ω κερ nihil quiadem ex nas A. adnotatum sed unice veritin estinii la het Epitoma. Hoc dicit poeta, non esse apud Lamiaemonios ara renos flatinos M, ut uratam ae ianis indemnis ha- , me immotais vino se onerare. Aliud est ἀτακτος, quod in animo habuerat Casau Fniis nempe non inus, seeoniatus, immodestus aliivl ἀπότἀκτος sive ἀποτακτός nain iuroque modo scribi potest a te, si a verbo αποτἀσσω proxime derivatum intelliigas; auperiatiue, si ex simplici adiectivo verinili minetis compositum cogites ut tu et auim nimio scriptitan, significa emran, anuum, eon auraran. Illud quidem in huiusnuis inliectivis verbal:ibus co stanter observasse mihi videor si acute is idiimur, soranam foemininum genus per A si antepenacute, foemininuit simile esse trias lino. Quare non usqueauali rectum est quini viruina habet, ἀποτἀκτὸς μι- aut . τακτη oportebat aut .. τακτον, quod praeruli. Valet autem απότακτο idem ac an τετανένος, de quo verbo vhlesis Lexicon nostrum Polybianum. Inhio semsu 26. pro eo alunt ans. A. habet .ν, - ἔσθειν

Minim erat qui forma verbi plerum. etiam aliis usos esse Atti s octas observavimus.

Φιλοκωιωνιστη agnoscit quidem ms. A. cum edd.sed suspicor duas primores syllabas per incistantiam a superiorissius Verbis a tu rario repetitas esse Vera scriptura videtur esse κωθωνιστης, quam habet nis. D. M vocabulum significat eum qu Φιλεῖ κω νέζεσιαι. Si nomine a MM incipiente uti voluisset auctor, φιλοκώ- puto dicturiis fuerat. Sic πολυκώων, p. 436. d. vi h ως πολυπότην ἐπιπλάσσει Ἀχιλλευς. Respicit hunc poetae vernium, isοβαρὲς, κυνὸς ὁ μιατ' ἔχων αα CASAUB. Iliad. α . ai. Qui mox citatur poetae versus est Iliac e e

라틴어 텍스트