Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

501쪽

ne fit m lumptinum Mo male noctus est, isnple Deo. Bure: nam in Me nobis est iovis Fidu paren Mihi ad metrum quod pertinet, manifeste duo ege vessus trochaici tetrametri sive septenarii, quos alii vocans vis erant. Ad veri a Paod spectat, 'rquam ivbabile

videbariar, a 'γχεον, nona re scriptum oportulitae nec tamen mutare ausus sum vulgatum, quia a reliqua sentemia non satis simiel at. In posteriori ve , Grotio at sentiens lACOB in Notis mutis monuit ,--ii' pro

ταυτα legendum videri, ποι τηρ pro πάτερ, in hanc sententiam : Abes Hoeenim is bibere 4antistani, r.α Ἀμειψιας Σφενδόνη. Ad scripturam olim his editam ΦειδωN, haec adnotavit CASAU BONUS in Venaeo Arima es Fabula MEIPsrAE, quae Φειδ ranis uritur, ian Hurai sinos codice he wΦένδων. verum nomen est: 43-nδόrat, ut recte scribliti alimum locis Athenariis Porato lucis. reor est si quando aliter scribitia hoc nomen. ec Vide quae notravimus ad VI a o. f., ad IX. 4os. e. Qui ex uia fabula liu citarii Versus, idem iam supra. IX. m. c. misso poetae nomine adpo finis erat; ubi de Mabulo Ua amat Deipnosophista.docebatque illam nominis terminationes 34αος, peris breve, Ionicae ilialecti propriam esse. Et ienaadni tum ibi. in praedicto veriu, ἀο . peris scribitur, sic & hic eamdem stripturam tenuit nosteri s. A. Ο λαγὼν, ut erat editum De lepore manno , venenato animali ex molluscorum genere, vide Plinium IX. 48, 2 MXXXll. I, 3. Adde Schol ad Nicandri Alexi pharna. s. 46s., Schnin

deri Animadu ad Nicandr paε. a sit. Venenum est, ait Plinius. assis in potu stit in cis datus, assis etiam vi-s.

iderii autem quod istis Verbis ait poeta tropice ir v.rbialiter lictum in hanc sere sententiam quod tu i trivisti, ia ipse eomedas m has uisas concitasti, nune illis

fuere, vine tibi habeto.

vetus codex cum editis. Quae ex hac EMANDRI fabula tantur verba, ea sic scribuntur in ecl. Ven. Bas. βάλλ' ἐς κόρον ἐδη πώποῖ' ἔπι- σωσιλἀ πἀσι νυν πRι --

502쪽

o quidem e l. Ven. μένει γοι κακως. Eodemvae modo in ded Cas. I. Ca nisi quo in his deest verbani μένει n scio cas ne ac temere, an editoris consilio Temere &per perrarum errorem omissum dicas, quia revera desul rari verbum videriir: irsus vero consulto id factuin esse colligas ex eo, quin de commisso et rore, de adlicie . vertis lectorem in Animadverson:ibus non admonuit Casaubonus quo accedit, otio e nostro ris. A. nullus de a lectione Cas,uboniana aissensus ninatus est, ut via deatur etiam in vetere illo codice verbum istud deesse. In ed. g. . vero idem verbum in contextu est repositum. Caeterum quin in hoc fra3mento, quod multorum d ctorum exercuit ingenium, nihil nobis, non dico certum, sed ne satis quidem probabile, Mod sequeremur, occurrerit stiperest ut quid ab aliis tentatum sit, exponamus. DALECAMPIUS, Basileensem vel Venetam editionem ob oculos habens, latine sic reiiclit: Abi in malam urem ad sanetatem iam au mi, Sosia.cunctis nune ar haud recte in ius evectabis. CAsAunouus in Animadu a se editis intactum totum locum reliquit ex eiusdem sthedis vero in Aiania res num d. a. o. haec edita sunt 33 In proximi e MEMA - , nse verbis, 3ἀλλ' ἐς κορον, figura est comica, prii s, ter expectationem dicta, pro eo quod erat licendum

B βαλλ' ἐς κόρακας. At sortasse ita etiam sci iben.u-α-- Abiecto verbo ἀλλ', imperite arsus sic disessit CLERICus, inmenandri Fragm. panas. Quae latine sic venit: tim ad satietatem Misti, Sosita,

em merito ridens BENTISY, in mend inmenandi .pat is R. duas emendan si vexatissimi loci rationes prinposuit alteram huiusmodi:

st quem rursus Corn. de Au at in novis Emendati in

503쪽

p. 4 6 IN LIB. X. CAP. I. xv l. 49

L mi ue Adrian, HERINGA , Bentiet acute inventum A. Eλλέρονε εδη-ώποτ' -rae , Σωσι λα; quoriani versuum si priorem probes, malles sortasse initio posterioris: Σωσ οὐκ. A. Ἀλλοι λωινὶ c. Sed merae hae bariolationes, nil ultra quamvis non careant specie. Unum monerediceat nempe, promise non necesse esse, ut mihi cor rigatur satis erat In μαιν - murum, quod fiterit Atticii vecti forma, idem ac finis Valens Vide paulo post de vecto ris, siti e.

Πέομαι δε - του λεκτων, ἐκτείνοντας δὲ τ ι. plam vi essem Mu ne psilo Noa, ii voluit aliquandon vir doctissimus ἄνευ του cui coniecturae repugna'tno rines codices etiam Excerptorum. M CASAUBONUS, HAnimadv. d. a. O .. -- Quod concise a linoduin enunciavit hic Athenaeus, id diseratu ab aliis Grammaticis en ornativis expositiam est, itioneiaturus Attici mo-iλἀ dicere consuesse pro communi πιοκἀαι ιιλων; quemadmoduni &- γομοιι -- γο-M, coina pro .eta Quod sin praeceptuiri alii ita interpretantur, ut vitaint, ab Atticis sic formari futtirum secundum verbiniectu, --ἀι ἔ Me non riοὐμαι, uoinaia. Vide Etymolo immuniam pag. 786. l. 26. Alii subtilius rem aestimantes, ita stariainu, Atticos in illis verbis uti prae sente tempore, notione satiari nam si mrum esset iπιο- μιι, corripienda prima syllaba foret auae tamen plerunt-lle prinlucitur. Vide Damniti Lexic Elyni. a. 313. cae, pag. 76. Et am- Fidem alioqui satis adparet esse proprie praesens passivum vel medium verbi mis, e auo per epenthesin liteaeam usitatior forina urένω nata est. Iam quod de eodem verbo πιο is praecipi solet, primam eius f Iabam pleri vires suci, sed nonnumssam mam corvi,

504쪽

de quo continuo dcinde etiam Athenaeus noster monet da rursus duobus aut etiant uilaus in risis accipi video.Protius ancipitem syllabam . in is & πιομα facere

videriiratymologus pas. 6 et extr. seq. Sua quidem miluinci Din contendit Caricius ad Odyssi M. Q. sedata ut ob sequentem vocalem corripi etiam possiti Rectius,

rorsus ut ueris. in praesenti te ore constanter manat producere Missi illa cori epta reperiatur, quelmacinodum in exemplis e PLATONE cornici mox ab Atti meo adlatis, ita non praesta, tempus esse , sed fecim n In Homerio exemplo, quod citat auctor, perperam in insitis niosis sic klcriptum erat recte Vero πιομεν χωhitur in rus. . ut apud Poetam, Iliad. f. 493. ARIsTOPHANI Versus exstat in quit num. 1289. d. Br. Sed recte monuit AsAUBONUS, mutnum vulgo hicles illud testimonium, resin ea ipsa voce πιεται

cuius ahius gratia recitatur. Veriis iuem is et ror est: nam non solum in rns. A. deest illini verbum, est in eo etiam codice, quo sim Epitomator erat, desuisse videriar quare is totum omisit testimonium simillimum exemplum eiusdem verbi,sania habes in eadem Aristopli nis fisesa, Vs. Ur. In altero Ausdem comi testimomo de postremi verti

seriptiara gravis oritur dubitario. Pro eo quod se edittim

praecise monuit CAs-BONUM: m scribe, non ris: Npirabant insequentia 4 Puto, laoniam continuo sit ricu Athenaeus , τάχα ς - , το πιουμαι, - πη scribendum ille censuit, quae foret secundi personara gitime a prima mῶμα formata. Et si plane aecepit Epitomae auctor, qui in h. l. scripsit E si1τὰ δὲ κήδε πιο υμαι. nam quod ποιουμα habet noster codex L id scribae culpa ereatum: 'Αριστο-ης πικρότατον ποντ ερον πιη. 'Eademmae verba ex Epirum repetiis Ma thius ad Iliad. χ . pag. 348. l. 33. At, uicino psisse Athenaeum, vix ac ne vix quidem mihi persitati

tur. Nam si mi scripssset, tum manifeste foret secianda persona furiiri non otii dicturus fuisset Athenaeus, τάχα -ς f. asse amquam a πιἀμ- sed rediar

505쪽

p. 46. N LIB. X. CAP. LXVI. 499

Cpraeesse , - - πιου- , si no moυμαι. ITO, si esset reverit Muraran, prima lyllaba necesserio brevis foret. Atqui deinde demum subiicit auctor Nonnum mis ero niam comi is ista ei Pio et spieue collius, in proxime priae dente testimonio non fuisse brevem priamam syllabant .seo pro lono e in habunt Athenaeuiri. Qua in tussicultate aliquatenus nos adiuvis inlicis A. -riptura, ubi qui leni lutesiis, indus scriba duo is acςen ..tibus sic scripsit, πιεῖ. enim vera viderii scriptura per a in fine, pro tuae fuit forma Atticias poetis perquam familiari . I ui si mam Duabam i eumflexam statuas , fuerat inanifesto secunda periona suum: adeoque huic scripturae obstant medem rationes, quas alteri scri-tturile νιῆ obstare vultatu Sed si statusf, πιε mnarauete scripsisse Athenaeum omnia, ni factor, recte hab hunt. In praesentie tempore, a πι-- secundam perso- iam ris formane potuit Aristophanes; qui subinde alibi dem terminatione secundae personae Verboriunis a se etiam tempore, non solum in suuro, utitur e vidematuatre Dialect pag. 63. tum vero prima sylli a producta fuerit sciat in superiori testimonio prima in iam producta erat L denique, quod iubiicit Atti Raeus , ταχα ως ο - τρι πιουμαι, id ad terminationem maxime spectaveru: ii, ita usum Aristophanem dieae Deipnosophisui, ut id hi aliquate nu possit ess πιε illula πιουμM, non 'iinvi formatum; mi nempe ternat qnatio, pro i in futuris multo ustatior.&4 equentior, quam in praςseme tempore. Quod si quem Mec nostra legentem subeat cogitatio quam sint Maesumo stam , mirammae plus spinarum aediique lamnulue, quam in Mi fructus, habeant grammatical usinia discivisistiones is gratiamur fisi cui sit erus M, simulac lens rit non ne tam talia ad ipsius palatum, myus prae tervolare nost in vero doleat vicem, qui, postquainiem' interpretis susceptariis person/- , ian . non licitum nobisi putamus, siquid i auctore nostro occurrit Mod.

sicuti nobis, sic, asis multis, a quae luiam inteIllis s re cupiunt, obscurius dissiciliusque ruerit, dissimul la dissiculine is ctum illud, inexploratiam praeter

ii a

506쪽

.ῖ δὲ δισυλλώε- Μένανδρον. Me minis in minuinta laestione grammaticali spinamin dissicultatem paenemextricabilem. Nam quid tandem aaeso hoc est, quod verbum is duabus I, Iabι μ - dramandram nos docet auctor Cur adiicit Dora iam An ergo in

mentena cuiquam Venire poterat, mruisse etiam una sy laba, aut pluribus aliam hiat ire, scribi id vertain, aut annon asiae verbi rurinae, ides si ficantes, uri r is,

1 penultima brevi, ratemπῖνε, peraeque dua a se talis

πέου-πι. gaba sunt taceo , ranam imperativi νε-m ne assius quid em usquam quod sciam) reperiri. Difficultateni callide dissimulavit Casaithonus ariis eam levaremae conariis est conti de PAum, in Philaroni Enim, dationis in enari l. e. 29. Sed nihil, iod Meret satis, extundere potiri Gisiciis interpres ita se expedivit, ut πιεῖν pro is smerm ' nempe mandram nan DUM DAL- πιεσο se, sed duariu fyliatis urinis. Cui eme mori insim iitiaue species ex eo accedebat, His in ipso enandri testimonio, quod stren adponitur, non reperiarii imperativus Ha, sed infin viis πιών. At, ni me omnia fallunt, tam sequenn in usu cum apud alios Graecos, tum apud Atticos, fuit ver in m. ipsanu sorina oristi secundi infinitivi activi, ut plane absiirile facturus Athenaeus videri dediterit, si illius

usum ex annis errandri uno testiuioam prolistum ivi set Nec vero ego ceritiis quid, inae proferam h heo. Sed illud primuis omnino pres disi e nihil videnur, non solicreari disere scriptiaram ria, iam hic Verus codex cum istis agnoscit. Nempe oeciisqne forinnaeuae

imperativae .R. de qua initio tuaeresiani &4- piose disputatum , nune breviter rebvias imperaravi

507쪽

μ- IN LIB. X. CAP. LXVI. M

e modi formas , quae de eodem verbo apud Veteresso ras in usu fumant, commemoria Deipnosophista: priamum quidem illam si, qua enander usus est; turn il inde duas alias, quae apud patrem poetarum Occurrum, πιι απινε, uno ver, rungit. Iam ero, mi hae sicis, Menandrum - δισυλαβως str isse , nullam aliam putare rationem potui, nisi quod fortasse in illo loci, Homerico, e quo mox deii cle verba πιε Merruntur,

non is duabus syllatis Cpriori brevi , quemadmodum lio se, apud Homerum, apud At naeum in utroque nostro cossice stribitur in sin mineri codaeelegerit Athenaeus aut ille GrammΨticus , a ro haeci te nutuatus est, sed ira, o 'r' W6 e. ciuemadmodum apud Silviam an Ἱερω λ stripnain Jeritiar quam

ranaen scripturam nime protinuerim equidem herae gnariis ante vocem ovo non Sela apud Poetan vocesmin uasne vocis praecedentis. Ingenue autem profiteor, seseriorem luc oremmae interpretatio in eius quod iocere hoc loco auctor noster voluerit, etiamnum me requirere. MENANDRI ex fabula unone testimonium, tum sic serapnam uis esset, quasi nis veris iustus venus contineretur, Πιειν--γκάσω την πρόσυλον πρῶτα sicile adparebat, prouisana Graecam nullum sin ve sum agnoseere C RICO nunc comiser'M, ut rectius pα duos verius distribueret vertii , in Emerin inmen pag. 38. ubi etiam imperiretuum is ab alia persona proin nunciatum, qui ante Verbum Nun interciderat, Oppo tune a taciti onuit idem CLERICUS, posse haec verba

a stuberi in historia simili ei, quae dae Grypo Syriae rege narratur, qui matrem, Venenatum poculum praebes,

rans Deipnosophista , auibus Graeci poetae imperarivum Me Mne consuefient; postquam ex comicis poe-- cauorum praecipuam semper rationem habere soleo

508쪽

plura testimonia foranulae N adtulit., Mnde illam e

.is ex Menandro adnotavit iam breviter Cuno verbo admonet lectorem, cummouiericae illius soranulaeτη πιε, .mni Quitu omnium vulg'rissimae visa, utpore quae MIpsa cum ab Homero, tum a comicis frequentam se. Qiud adeo concise ait, καὶ τῆ πιε, ut idem valet ac si dixisset. noti a scilla verri foran ma ne sis, in istis ly s verbis occurrens, ubi Cyclopi dixit, τῆ πιε ιν-.

Scribim autem 'ia mnavi te, ut apud Homerum, sic in utroque nostro codice & in Ephoina iidem ira, ut diserte admoneat reviator. correptim esse eminimam. enim ille: ινέου δὲ καὶ --λ ται τὸ ι 'Oμηρος τη πω δον. omissis aliis correptae penultiviae exemplis. Πῖνε καὶ - ουν ε e. Vesim considerent iusiosi pro-nxima Athenaei: H- ων μέτουρε κατα τὸν ' AMξιν,ννις ιν Διδυμοις φησι τἀτε πρόποι, ἔνα καὶ αὐτὸς ἀλ-

s, erit excidisse Versum Alexidis quem appostrum iuisse Barguit illud φησι : arguunt item similes alii multi loci in B praecadentibus. A te hoc clarita est illud obscurissi p. manum adhuc mihi, quid sit apud Maca MT- πινειν τBτην σπιον. Fuerat iidem si Athenaeo adiecta inte Ra=pretario, quae id nos doceret iud quaerimus. ains, ita accipi iubent illa, τουτο δ' η- ἀνισωνα - έν. Sed B huius oreupta ante inulta secuta interpretatio: , munde lucem asseram tenebricota verius Teiis e niam hi dum aut inveni in libris verae uni aut excogitare ipseM8otin Apparet tamen ex illis Athenaei, τοί τ πρόπιθι, πιι α - αὐτὴν λφ, genus invitationis intelligi, cum mordine calycem propinabant alius alii, donec a summon ad imum compotorem pervenisset poculum. Diversa fuit

m ab isto more, suam vocabant ' φορὰν του 'τορέου, male qua alii ita cΛsAUBONUS. -- Toriam locum pra termisit Breviator i nihil vero ab editis disceditis s. A.

Itaque ut ab lic ordiar mes sit invi sub inaudita

illa voce M ισωνα lateat, nscuriam Moenus manet; nisi

ruis licior existat augur. qui his tenebris lucem visun-at. Sed A --ras quidem verba non tantis, uino

509쪽

a me Casaubono visae erant, tenebris involurae sunt Gaixes a satis perspiciint tum quod την σπιο scit. κυλικα fixis, id haud daria ratione SPANHEMIus ad Callis machim in Del. s. et s. BARNEsrus ad Anacreont. Fragm. I. domaere, Mena valere ac τὸν ἐφέστιον. Iam illud ipsilui quidem rursus dubit/re possis quid sit, quod

Μέσπιον Ρ-ran dixerit poeta. Potuita I ἀ'B στέρ aut v m Vestae j nta forara Mari in convivas Iosinu Spanhemius intellexerat auarum interpretationum alteram Bari estias in linna Ver11one posuit, alterana iaminis mos, quum --πιοι. etiant omnes dom et in contioeniaω dicamur, conniae male ves convivale me lum intelleximus, nempe sum omnes convivae penaeau se ipem. Videtvluit ae ne in v mc -σωνα lateat aliquid a ver, Muσόω ductum, quod p. 4 aequo adaequo significat. Quod vero ad totius miliis 4 6 ἡ ω initium spectat, lac eius cum si perioribus corbi nexionein imul itaeoniinode MLARGIRrus ille, quem septi nominavi, in Emend in Menandri pag. 29. ex Ver bis illis. καὶ τῆ πιε καὶ πινε, duo postrema a mimeden Mus separanda & cum sequentibus hin modo iungenda censu. Καὶ πῖνε καὶ συ ουν &c. Nempe superiora conti a iidem iam diseri Athenaeus voluit, q- μηρια- illa tribuit, sit. b., is alio convivallum Dronunci

in ille s aluit, ii finem loquendi in illis uer bis sedisset καὶ τῆ ris di tum huic dixisse leianum, . - καὶ ἀ

Hiae praesiae, moti, praeboat alteri Ea em illud modo

teneamus, eon sare hic sermonem, non rnc ere, Rei

num facile patiar -- ista Mι πινε sic a superioribus iniremta ac si lenisi trahi. Sed illa si cum silperioribus ut vulgo erant ea ratione Mani supra exposuimum, recte iuncta statueres rFam probabile erat, illis .ctis, deinde eumdem inpianum, resumentem ii quodi pra licere coeperar, πιὸν ουν, μεταιρε, '- 446. R.b nunc sic loqui peri exisse: Πῖνε καὶ συ ο ἄν, ω τι- istud

autem veroum M. Ob alterum ua modo praecedens,

temere a librariis esse omissum. Et haec iam scripseram, cum ecce ipsum hoc Verbum is mon finis, sed bu, hoc loco positum in principe editione*en item*ae in ed. Bacvideo quod eodem modo in nas A. factum suspici r sed

vel siligrenuan adolescentis, qui illum codice' nostri calis

510쪽

-- .

sa excusserat, GDsse, vel si eo neglectunt, quod vitiosin es visum fuisset. Et perperatia quidem instincta oriatione in illis, quas dixi, egitionibus sic scribitur , καὶ τ πισκαὶ πῖνε πῖνε καὶ - ου νέταιρε c. Ubi quum in prona tu esset rectius distinguere verba inerum νῖ a delere maluit cisaubonus, ne nonem quidem facti reddere in

Aniniadversionibus dignatus. Iam restituto illo verbo, possit quidem utcumque stare reliqua oratiora sed consentaneum erat, ut hic unperativus Ilis cum illo qui de-itule sequitur, τοὐτε πρόπιθι, per is particulam cohium steretur; quae vocula ante κατοι ut saepe alias facile intercidere potu t, ac fortasse etiam consulis c olim omissa est a nasuto aliquo librario, a visa esset non se renda illa sermonis inconsequentia, H κατοι τὴν Ἀλεῖν, Ω ον Διδ. c. Sed similliniam loquendi formam paulo edi

σωσεν δὲ τοὐπισω μολέων κανα πεσεῖσθαι κατα--σω .is A. rnendose in reliauis nil mutat in n. autem d-funt ista Sententiani rege Dalec expressit. Hoc eavisu,

ne in posteriores orporis pane cadas. Sed illud ritisculum,mMN verba ista una cum proxime praecedentibus pro e sibus habitit, & Anacreonteis accensuit. Habere vero imque videtur illa dictio ,πισω μελέων nesciis quid poetici coloris nisi sorte, prorsus contrario, inedia vulνris sermonis consuetudine lepronita est. SIMOπIDIPἁνον ἀήντορα δυσφροσυναιων in Ilaelimatis illius poetae, a Brutichio in Analect T. I. collectis, se stra quaesivi. αλλ' ο φησιν 'Αριστοτέλης ἐν ' περὶ Μεθης ε e ueni ARIsrorg1Is observatum iam supra, sib. I. pag. 34. b. Commemorabatur uti quod coniectaveram, ex lib/ο περὶ

νώ. ductum illud esse, id nunc ex hoc loco, qui metune iugerat, confirmatur. Quod veroram in ARIST Nars vectis legitiir IDόν τι συμ δαένει περὶ τοι τῶν Ἀκριθῶν τὸ καλουμενον πῖνον sunt ista quidem, in saepe fecit Athenaeus, e corinexione cum eis quae apud Phil

sophum praeectebant abrupta sed ita imperite ut vix st