장음표시 사용
101쪽
Inter auctores partis negan is quasi princeps censendus est sanctus Bernardus abbas Clarae vallentis , qui ex immissa in vinum non consecratum pari icula vinum quidem scνam, sed non vete ac proprie consecratum fuisse dicit in epistola Lxix Huic occasionem praebuit factum cujusdam abbatis sacerdotis , qui cum super solam aquam in calice temere positam verba consecrationis protulisset, atque errore animadverso postea vinum infudisset, ac consecratae eucharistiae particulam in ca licem immisisset ad consecrationem supplendam; Bernardum, quid super hac re sentiret, consuluit, hocque responsum imis petravit. Ne sub tanto articulo melius eri potuissee putamus .a1bιι ranIes, liquorem, ers non ex consecratione propria atque δεμ omni in sanguinem mutatum, sacrum ramen fuisse ex contacta corporis sacri. Ubi cum Bernardus dicit, vini liquorem , non ex consecratione propria atque sollemni in sanguinem Disse matutum i cave eum existimes sensisse transmutationem factam ςx consecratione minus propria minusque sollemni, quae fie-rct per contactum corporis sacri. Nam sacrum tantum fuissa ex hoc contactu liquorem, non consecratum, palam est eum existin M. Eamdem sententiam Iuculentissime confirmat Iacobus a Vitriaco in Historiae occidentalis cap. xxxv I M. I, on dicimur, inquit, quod cx ractu sanguinis vinum ablationis convenatar in sanguinem di sed remanet 'Mrum vinum , licet ex contactu santinora si μηctficarum ,sicut aqaa fluminis, aqua benedicta commix-M , dicitur sanctificari. Quibus praeinissis haec subdit quae in
rem nostram magis expreste faciunt. Mentiuntur ergo qui dicans , quod in die Parast e corpas Christi ex conractu matat mi. num in sanguinem. Illo enim die cor s , sed non sanguis sumitur: neutrum ausem conmcitur, eo quod die illo in veritate immo-Ia a foti hostiar se ideo non immolatur in gura. Non poterat Iacobus magis affirmate sententiam pronuntiare. Dixerit aliquis, Iacobum post medium saeculum tertium. decimum vixisse, quo tempore jim paene desierat communio sub altera specie: ac proinde non existimasse , alteram speciem, salte in ex contactu consecratam, fuisse necessariam ad supplementum communioni . quae causa superiores auctores ad hanc consecrationem excogitandam induxit. Verum Iacobi tempore nondum ubique abrogata erat communio sub alis
tera specie. Deinde haec ob ectio non militat in sancto Ber
102쪽
n rdo , cujus tempore perscVerabat communio sub utraque
specie , ex diciis. Idem dicendum de Hugone Victorino , scisicitante , cur in die Parasceves ηεο δε maiar sanguis Christi,
μώι ct caro. quod contra esset, si vinum ex contactu esset transmutatum in sanguinem. Ad haec auctores ritualium librorum non pauci poli Iacobum a Virriaco, etsi communionis sub altera lpecie necessitatem non admiserint, hanc tamen consecrationem ex contactu nihilo minus repudiarunt. Jacobo a Vitriaco praeivit uno ferme saeculo Johannes Belethus, qui & ipse negantem senten iam sequitur , ac ratione confirmat in cap. x Cix. Si quis aurem roget, nam sud vinum , quod eo die , scilicet Parasceves ,sumisor , ex Dominici corporis contacta tonsecreιur ρ quamvis CoMν Lu Riu M scripta illud asserere videantur; noι tamen veritatem magis se aentes , ct ea ais sancti Patres trai ruat, dicimuI, vinum illud omnixo non esse consecratum ex illo contacta, sed sanct catam. Rationes hujus sententiae subdit idem auctor , easdemque totidem fere verbis repetit Guillelmus Durandus in Ration lis libr v i cap. Lxxv. Sed numquid vinum, quod in die Parasceves cam Dominico corpore servato semitur , in altari consecratur i s sanguis Christ edicitur per immissionem Vsitis eorporis in calicem Oper ejus racum e b uper hoc dicunι quidam , sin quibus Amalarium & Micrologum haud dubie intelligit in nodper Dominicam orationem, quae tunc dicitur, s consecrasiost ecommutatio vini insen uinem. Nam Gregorius a nans causem, quare L ominica oratio in die illa a sacerdote dicatur, dicit quod in primitiva Ecclesia sosoli sola Dominica oratione utebantur in consecratione. Nos tamen hoc non dicimus di quia se hoc Iam Usι, non est necesse corpus Domini ad di m illam feriiri. nempe quia aeque panis ac vinum per Dominicam orationem con
secraretur. Praeterea ex his qua in canone Domia cam oratio
transsubsuntiatio non βι ι nullo ι more Misia fuit celebratasne merbis illis , HOC EST CORPUs MEUM, O . qua sola in principio nascentis Eccisae proferebaηtar ab Apsolis , qsi
illad non conscrari , sd sanct cari. Dissert autem inter h.ec. nam consecrare es c. nsecratione ira sFb natarer functi cari sex contacrasea admisioAescra rei reverendam ct sanctam ess-ci, ar patet in aqua bene octi, &c. Durandi rationes, quae
103쪽
etiam sunt Belethi, visum fuit integras referre, quod solidis Ide quae proposito nostro conveniunt, ni tantur iundamentis.
Ex his omnibus quae cum in hoc , tum in superiori capite
diximus de praemilio argumento , quaedam elici possunt non leviter praetereunda. I. Variam & inconstantem fuisse auctorum de ritualium librorum de conico ratione per contactum sententiam , aliis assirmantibus, negantibus aliis, aliis verore in in medio relinquentibus : nec proinde elusinodi consecrationem ut dogma receptam fuisse. I l. Assirmantem paricinab ecclesia Romana nequaquam sui IIe traditam aut propugnatam , neque in libellis Romani ordinis certo assertam , immo verba haec ,s 1 scatur enim vinum non consecratuam , Scc. quae auctoribus assirmantis opinionis fundamentum praebuerunt, a quodam glossatore videri inserta. IlI. Non immerito Beleiathum dicere , assirmantem illam sententiam pugnare contra ea, qua functi Patres tradiderunt : quorum haec concors de unanimis sententia est, veram utriusque speciei consecrationem nonnisi verbis Christi Domini a sacerdote prolatispersici posse: ac tandem jacere Hieronymi argumentum adversus diaconos , qui se efferebant supra presbyteros , adnuorum preces Chrssi corpus caetusque conficitur , si ex contactu i qui diaconis etiam, immo dc laicis tribui poterat, flere vora tribuebatur in communione domesticaὶ vetus sanguis consecrari poterat. Ex quibus omnibus corruit heterodoxorum argutatio, qui ex commistione particulae cum vino haud Consecrato, communionem sub altera specie suppleri contendunt. quam praesumtionem illustrissimus Meldorum episcopus
scripto singulari libello valide explosit, 3c post eum Ludovicus I ho massinus Oratorii eluditus prelyter in secundo tomo de Unitate Ecclesiae. XIV. De sinificatione ealteis ex commisione janguinis
CONFεcTA superiori controversia , supervacanea vid
tur,haec quam modo proposuimus, quae itio: an scilicet vinum calicis ministerialis, quem ad communionem laicorum in Missa pontificia porrigi antea observavimus, ex infusa sacrosancti Christi sanguinis portione vere ac proprie consecro
zur, verum si quis rem propius consideret, nonnihil dissimile
104쪽
in hae quaestione residere facile animadvertet. Quippe longe facilius infusus liquor in alium liquorem sese insinuat, Se omnes subjecti liquoris partes pervadit , quain panis particula crassior de densior, quae unam tantum partem ejus , in quam immissa fuerit, liquoris attingit. Haec sanguinis de vini permistio aliter fiebat in ecclesia Romana, atque aliter in aliis nonnullis ecclesiis. Nam in ecclesia Romana sanguis e calice consecrato refundebatur in calicem ministerialem, in quo vinum erat: in quibusdam vero ecclesiis, cuin ad communicandum populum sanguinis consecrati copia non sufficiebat, tantum vini in calicem refundebat ut custa reliquo sanguine commiscendum , quantum ad supplementum communionis satis erat. Prioris genoris commistionem exhibent tres primi libelli ordinis Romanii posteriorem liber ritualis sancti Benigni, Usus Cistercienses, itemque Victorini, de Constitutiones Anglicanae a Guillelmo de Lindπω
de relatae, quorum omnium testimonia attulimus in superiori capite octaVo.
Perseverabat alter hic ritus in nonnullis ecclesiis sub finem saeculi tertii-decimi, testante Guillelmo Durando in Rationalis cap. x Lli num. r. In quibusdam locis , inquit, pos semptionem corporis cir singuinis Chri , aliquid de ussanguine reservatur in calice, uperinfundatur vinum purum , μι si com-mιnicantes indeseumant. Non enim esset decem tamum sanguinem conficere , nec calix capax invenireIur. idem auctor in consequentibus negat vini consecrationem vere et fici ex ejusmodi contactu. Quas huc affert rationes , utrique speciei communes sunt: quarum praecipua est , quod numquam fiat vera conversio panis aut vini in cucharillia , nisi per soli omnia consecrationis verba, quae Christus instituit.
Sed tamen peculiaris est difficultas de vino de sanguine consecrato, quae facilius in sese invicem convcrti pollunt. Nam in sanguinem infundi potest vinum in ea quantitate &qualitate, ut, si vinum utrobique purum esset, alterum ab altero penitus absorberetur: puta si parum vini debilis in magnum calicem vini generosissimi infunderetur, quidni in illud ipsum
converteretur Verum etsi intima fieret vini debilis ac generosiori penetratio &insinuatio, non esset tamen vera subitanistiae conversio. Aliud quippe est intime permisceri, aliud substantiam transmutari. Sic omnes fere catholici auctores existia
105쪽
mant, etiamsi parum aquae in calicem infundatur, atque s porem, aliasque qualitases aqua amittat , remanere tamen aquae iubstantiam, nec eam cum vano in Christi sanguinem commutari. quod etiam de parva vini quantitate in majorem infusa dicendum est, etiamsi ex gustu aliisque sensibus nulla possit
ficti unius ab altero discretio. Quaerat aliquis, cur non ex puro sanguine calicis communio populo tribueretur Non una, sed plures hujus facti rati nes. Prima Est, ut aliqua praerogativa sacerdoti ceterisque ministris sacris , quibus sanguis purus concedebatur, prae laicis tribueretur. quae ratio potillimum valet in ritu ecclesiae R manae. Secunda ratio est, quod dissicile esset accurate tantum sanguinis consecrare, quantum communicandis laicis
sufficere poterat, ut ne superaret vel deesset sanguinis copia Communicaturis. Unde minor quantitas sanguinis in quibusdam ecclesiis consecrabatur: ut cum deficere coepisset, vino superaddito auseri potuisset. Tertia mox diste rationi proxima est, quod ubi magna populi frequentia erat, vix tan. tus calix haberi posset, qui sussicientem multitudini quantitatem sanguinis continere posset. quam rationem attulit supra Guillelmus Durandus. Quarta denique ratio adduci potest saltem pro ritu Romano , ut periculo effusi sanguinis minori incommodo occurreretur. Nam longe minus incommodum erat, si quid liquoris ex vino committo inter communicandum stillaret e calice, quam si purus sanguis effusus sui siet. Propter eamdem causam in nonnullis ecclesis eueharistia intimsta porrigebatur, ad vitandum scilicet effusionis p. riculum. Eveniebat enim freque Ier , ut loquitur Erini fus Rostensis episcopus, ut barbati s prolix's habentes granos , id est pilos 1 parsos , dam poculum in er epulas sumebant, priux liquore pialos insiderem, qaam ori liquorem in nrirent. Praeterea sim-ιerbes o sine eranis , aut mulieres ad sumendam communionem faηctam conmenirent, quis sacerdotum poterat tam provide miani rare , tam caute calicem Domini disr. buere, ut multis eum svalarim dividerer ρ dividens sic in ora eo=um funderet, ut infundens nihil Oui Hr ι ρ Ita auctor ille ad probandum sui saeculi, id est undecimi, ritum i quae epistola refertur in Spici-legii tomo secundo. ob eamdem itaque causam fortassis ecclesia Romana instituit, ut non purus tanguis e calice populo Si iliges by Cc
106쪽
distribueretur, sed majori vini quantitati permistust tum ut
ex utra parte essulionis periculum minueretur tum ut ex altera populus sacri calicis communione non omnino privaretur.
XU. De no altis risibas Sabbati sancti. AD Sabbatum sanctum pertinent lectiones ex Scriptura duodecim , tum graece, tum latine in ecclesia Romana olim recitari solitae: deinde benedictio Fontis, & baptismus eorum , qui per varia scrutinia in Quadragesima facta ad hoc
sacramentum comparati fuerant.
Post celebratos media nocte matutinos , hora tertia baptizandi in ecclesiam Lateranensem procedebant , ibique stabant ordinati, masculi quidem ad dexteram , feminae autem ad sinistram. Tum sacerdos frontibus singulorum crucem imprimens , ritus exorcismorum M abrenuntiationum explebat. Hora nona Pontifex Cum sacerdotibus , aliisque ministris e sacrario absque cantu prodibat cum vestibus sacris, praeceden- re uno aut altero cereo , qui in candelabro ante altare statuebatur. Deinde facta cerei paschalis benedictione, lector deposita planeta ambonem conscendens, lectionem ex libro Genesis graece pronuntiabat: mox alter latine ; dc sic alias alii consequenter. His abalutis, psalmus, Sicut cervus , graece decantabatur , aliusque psalmus latine. Post haec in sancti Johannis baptisterium procedebatur dein cantando litaniam , ibique fontis bened ctio fiebat. qua finita , presbyteri, diaconi, ω , si necesse erat, acolythi, excalisceati in ipsos fontes ingrediebantur, uti legitur in primo libello , quem edimus , Ordinis Romani. quod etiam totidem verbis notat Sacramentarium Gregorianum in codice Gellonensi, quem octavo saeculo exaratum duximus. Nec dissentit vulgatus ordo Romanus. Quot infantes baptizare soleret Pontifex, non exprimunt antiquiores libelli nostri. Unum, aut duos , vel quantos sibi placuerit , suggerit libellus uri. Tres tantum allignat ordo decimus : quem ritum imitati sunt episcopi aliarum ecclesiarum.
Nam in actis Udatrici episcopi Augustensis , qui saeculo x fl ruit , legitur, sanctum Antistitem in Sabbato sancto, baptitatis TRIBUS Pu ERIs cum septena litania , se in sacratium receptis ad Missam se raparandam.Eumdem numerum exhibet Conci
107쪽
liuin Lemovicense anni M xxx r. ubi exposito ritu baptismi, quotannis celebrari soliti in monasterio sancti Martialis , da iribus non minus infantibus in Pascha solummodo se P ni cose ι subditur majorem numerum baptizandorum esse apud matrona cccletiam , ubi peracto baptismo de TR illus TANTUM iNFANTIdus, scilicet per episcopum , ceteri, si plus fuerint , ab alio presbytiro baptizantur. Diaconos etiam cum presbyteris Romae baptizasse libelli nostri testantur, ut inferius dicturi sumus. CeIerique a diacono , cuiIusseriι, scilicet Pontifex , bap-
Accepto baptismo, singuli infantes uni presbytcro offerebantur ι ipse vcro presbyter chrismate crucis signum cum pollice in eorum vertice imprimebat. Mox eorum susceptores , lintea in manibus habentes, ipsos infantes a presbyteris de diaconis , qui eos baptizaverant, accipiebant, eosque Pontifici sedenti offerebant. Is vero, data singulis stola , casula , dcchrismali cum deccm siliquis, universos albis vestibus indue bar : S dicta super eos oratione , cum chrismate crucem faciens in frontibus singulorum cum invocatione sanctae Trinitatis , tradebat eis septiformem gratiam Spiritusfancti , id est sacramentum Confirmationis eis confercbat. Hanc duplicem unctionem, unam quidem per presbyterum, aliam per Pontificem faciendam, praescribunt libelli nostri, qui de ritu baptismi agunt, atque etiam Sacramentarium Gelasianum his vctbis: Postia cum ascinderit a fonte, infans signatar a pre bytero in cerebro de chrismate, bis verbis: DEUS OMNipo TENs , cc. Deinde ab episcopo datur eis spiritas septiformis. Ad consignandum imponit eis manum in his verbis , DEUS OMNI PATENS, cte. Posea signat eos in fronte de chrismate dicens , S I a N u MCHRIsTI IN VITAM AETERNAM. Resp. A M E N. In septimo nostro libello Ordinis Romani alio modo : IN NOMINE
PATRIs ET FILII ET SPIRITUS SANCTI , PAX TECUM. Resp. AMEN. quem locum citat Amalarius. De utraque unctione agit innocentius I in epistola ad Decentium , quod omnibus notum est: sed verba ipsa , quibus Spiritus- sanctus bapti Eatis ab episcopo tradebatur, dicere non audet, m nurum quod eatenus arcana esscnti ne magis, inquit, strodere videar, quam ad consultationem respondere. Porro hac pontificali chri cmatione omne baptisma legitimum Chrisianitatis nomine con-
Irmari tradit ordo Romanus . non quod unctio posterior sie
108쪽
appendix baptismi, sed quod baptismi gratiam corroboret ac
confirmet. Totum baptismi ritum paucis exprimit Augustinus in fine Sermonis C C C x x i v. Fapti ius es ,sanctficatus es.snctus es, imposita es ei manus: completis omnibus sacramentis umtus es. Cyprianus ante Augustinum exprimit in epistola synodica, quae modo est X. Induti de confirmati in orbem ordinabantur baptizati: Minfantes quidem in brachiis rencbantur, ut habet vulgatus ordo Romanus : majores vero pedem ponebant super pedem patrini sui, quod habet etiam ordo Mastaeanus, qui decimo Ioco a nobis hic edendus est. Interim schola jussu Pontificis litaniam inchoabat ante altare, primum septenam , deinde quinam, ac demum ternam. quem ritum ita explicat vulgatus ordo Romanus. DI rim scholajussa eis litaniam adsentem ante altare , primopuIenam; o spatio facto , faciunt alteram quinam. Da enim inchoatur. Sιat primicerius unus in dextro choro, s dicit cam se, Κ Ys EEL piso est O respondet secundicerius cum Misero choro , ΚYRIE ELEIso N usque ter. Deinde CHRIITE ELEiso Murique ter. Hoc fiunt septem vices repetita : unde Oseptena diacuntur. Ps hac CHRisTE ΑυDi Nos usique septies , or Ac per ordinem. Hoc ordine, intervallo facto , sequuntur , ut praedictam es , litania quina, id est quinquies repetita. Postea cum Agnus Dei cantaretur, magister scholae luminari a jubebat accendi. quo facto , Pontifex e sacrario ad altare procedebat sacra celebraturus de nocte. neque enim die Sabbati sancti haec celebrari antiquus ritus sinebat. . In hac Missa magna cum sollemnitate primum canebatur Alleluia: cujus rei meminit Sozomenus in lib. v iI I cap. X v. ubi asserit Romae quotannis semel cani Alleluia, primo die Paschalis festivitatis. adeo ut multi Romanorum hoc iureiurando uti solerent, ut hunc hymuum audire & canere ipsis contingeret Huc spectit Victor Uitensis in libro i Lemrunas pulpito Apens , alleluiaticum melos canebat, nempe die Paschae. quo ιιm re fagiua in gutture sagittarus , cademe de manibus codice mortuus cecidit. In superiori SoZomeni testimonio id difficultatis est, quod Romae quotannis Alleluia semel tantum cani assirmat: cum per totos quinquaginta dies , quia Paschate ad Pentecosten e vivebant, saepius a Romanis frequentaretur ante Cregorium Magnum: qui etiam extra Peu- Mus Bal. Tom. II. n
109쪽
ieeosten Alleluia cani praecepit. Quam ob rem conquerentiabus de Sicilia nonnullis, quod hunc ritum a Graecis mutuatus esset, respondit in epistola ad Iohannem episcopuin Syracusanum , quae est lib. VI i epistola L I v. Ind. I l. Ut ALLELui Ahie dici retur , de Ierosostmorum ecclesia ex beati meronymi traditione tempore beata memoria Damasi papa tr dii ur tractam.
Et ideo magis in hac sede illam consuetudinem amputavimus , qua hic a Graecis fuerat tradita. forsan quae in exsequiis defunito tum Se in Quadragesima hanc vocem indu cerat. Sane in exsequiis mortuorum Alleluia quondam apud Romanos fuisse decantatum testis est Hieronymus in epitaphio Fabiolae. Iam fama volans, tanti flranuncia luctus, totius urbis populum ad exsequias congregabat. Sonabant psalmi, s aurata tecta templorum instillime quatiebat ALLELuIA. Idem etiam colligit M nardus ex codice Ratoidi: quibus adde Missate Morarabum. Immo etiam in Quadragesima Hispanicae quaedam ecclesiue Alleluia canebant ante Concilium 1 V Toletanum, cujus canon x hunc usum abrogavit. Consimilem sustulit Gregorius, statuitque , ut in Missis etiam post Pentecosten Alleluia caneretur , non tamen in Missis defunctorum de in Quadragesima. Porro Amalarius ex superiori epistola recte trifert in lib. iv cap. xxxii I. quod aliquo tempore, id est ante Gregorium Maagnum , cantabatur Misia in Romana ecclesia abrique ALLELui A , scilicet in Millis post Pentecosten. Redeo ad Sozomenum , qui forte in eodem errore fuit, atque Michael Cerularius, cujus inter alias haec una est adversus Romanos oblectio, quod ALLELui A in Quadragesimis non Uallerent id saMEL 1MPAsCHA tantummodo. quod postremum de saeculo xI, quo scribebat Cerularius, falsum esse constat. De infantium communione ita praecipit primus libellus ordinis Romani. Illud aatem de parvulis providendum es, ut, ps quam baptizati fuerim, nullum cibum accipium , nec lactentur , antequam communicem acramenta corporis Chri r se omnibus diebas septimana Pascha ad Missas procedam, O parentes
eorum osserant pro Vsis ι or communicens omnes. Idem ritus in pervigilio Pentecostes. Johannes Diaconus in epistola a nobis edita in Muset to
mo primo, ad quaestionem sibi a Senario factam, cur in scrvisissimum calicem lac mittatur es mel, ct Pascha sabbaro cum sacrissciis offeratur 'respondet, baptizaris hoc sacri ii genus os
110쪽
COMMENΤARIUS. xcix ferri , at intelligant, qua non alii , sed iis qui participes stans
corpori, resanguinis Domini, terram reprom.sionis accFient: cuia Ius iter inchoantes , tamquam parvuli lacte nutriuntur es melle.
At de hoc ritu , immittendi scilicet in calicem lactis de mellis, nullam mencionem invenimus in vetustis libellis Romanis. Exstat quidem in vulgato Oidine Romano benedictio laeyis OmEliis in Sabbato sancto: sed extra calicem facta , & seorsim parvulis porrecta. Verum fortasse nonnulli saeculo nono utrumque in calice commiscebant. quod huic quae itioni occasionem dedit. Huc spectat interdictum in Africano Concilio factum, ut praeter panem Sc vinum aqua mixtum nihil in sacrificio o D feratur. Pramiti.e vero ,seu mel se lae , qaod uno die sollemnisimo in infantum υ sterio solet omerri, quamvis in altari esse/untur ,suam ramen habeam propriam benedictionem , ut a Dι memro Dominici corporis se sanguinis disinguantur. Alium ejusdem diei ritum parum dissimilem carpebant Grinci, roserente AEnea Parisiensi episcopo, quare agnAmflmulcum ιorpore Christi super aliare ponereni Latini. ct more Iudaeorum errent. Sed haec agni benedictio seorsim fiebat, ut ex vulgato Ordine Romano intelligitur, non ut Deo agnus ille offerretur , sed ut carnium esus eum ecclesiae benedictione resumeretur. Unde Sc aliarum etiam carnium benedictio in eodem libro habetur.
Post Missam Vesperas omittebant Romani, propterea quod ritus baptismi Ze Missae subsequontis in multam noctem protraherentur. Unde in vulgato Ordine Romano: In hac nocte de vespertinali Inaxi apud Romanos nihil agitur, neque ante Misfam , neque post Missam. Apud nos autem unus deschola , cui Iussum fueris , pro auiiphona incipiι ALLELui A ad Vesperam. Ex
hoc loco nemo non videt, tuterpolatum esse vulgatum ordinem Romanum, ubi legitur, Apud nos autem, &c. Verum non
solum in vigilia Paschae, sed etiam in biduo praecedente cursus diurni officii publice non recitabantur ita ecclesia Romana, ut ex libellis noliris manifestum est. Illud hoc loco revocandum, quod superius de baptismo pra misimus, ex Ceremoniali Mnedicti canonici sancti Petri. Nempe completis lectionibus Pontifex , uti diximus, descendebat ad Fontem cum diaconis & subdiaconis regionariis,
dum interim litania cantaretur ,& psalmus Sicut cervus usque
ad porticum sancti Veliantii, ubi Pontifex tantisper sedebat.